ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣ · ସର୍ଗ 4.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.16.1
तामेवं ब्रुवतीं तारां ताराधिपनिभाननाम्।
वाली निर्भर्त्सयामास वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ४.१६.१ ॥
ଏହିପରି କହୁଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରସମ ମୁଖ ଥିବା ତାରାକୁ ବାଳୀ ଧମକାଇଲା ଏବଂ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲା।
4.16.2
गर्जतोऽस्य सुसंरब्धं भ्रातुः शत्रोर्विशेषतः।
मर्षयिष्यामि केनापि कारणेन वरानने ॥ ४.१६.२ ॥
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ, ଭାଇର ଶତ୍ରୁର, ବିଶେଷ କରି — ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, କୌଣସି କାରଣରୁ ମୁଁ ଏହା ସହିବି।
4.16.3
अधर्षितानां शूराणां समरेष्वनिवर्तिनाम्।
धर्षणामर्षणं भीरु मरणादतिरिच्यते ॥ ४.१६.३ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ନ ହେଉଥିବା ଓ ପଛକୁ ନ ହଟୁଥିବା ବୀରମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଅପମାନ ସହିବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଅନିଷ୍ଟ, ହେ ଭୀରୁ।
4.16.4
सोढुं न च समर्थोऽहं युद्धकामस्य संयुगे।
सुग्रीवस्य च संरम्भं हीनग्रीवस्य गर्जितम् ॥ ४.१६.४ ॥
ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛୁକ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଓ ସେଇ ହୀନଗ୍ରୀବଙ୍କ ଗର୍ଜନ ସହିବାକୁ ମୁଁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।
4.16.5
न च कार्यो विषादस्ते राघवं प्रति मत्कृते।
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च कथं पापं करिष्यति ॥ ४.१६.५ ॥
ମୋ ପାଇଁ ରାଘବ (ରାମ) ପ୍ରତି ତୁମେ ବିଷାଦ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ କୃତଜ୍ଞ ସେ କିପରି ପାପ କରିବ?
4.16.6
निवर्तस्व सह स्त्रीभिः कथं भूयोऽनुगच्छसि।
सौहृदं दर्शितं तावन्मयि भक्तिस्त्वया कृता ॥ ४.१६.६ ॥
ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଫେରିଯାଅ। କାହିଁକି ବାରମ୍ବାର ମୋ ପଛେ ଆସୁଛ? ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ସୌହୃଦ୍ୟ ଦେଖାଇଛ ଓ ଭକ୍ତି କରିଛ।
4.16.7
प्रतियोत्स्याम्यहं गत्वा सुग्रीवं जहि सम्भ्रमम्।
दर्पं चास्य विनेष्यामि न च प्राणैर्वियोक्ष्यते ॥ ४.१६.७ ॥
ମୁଁ ଯାଇ ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି। ଭୟ ତ୍ୟାଗ କର। ମୁଁ ତାର ଅହଙ୍କାର ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିବି; ସେ ପ୍ରାଣ ହରାଇବା ବିନା ରହିବ ନାହିଁ।
4.16.8
अहं ह्याजिस्थितस्यास्य करिष्यामि यदीप्सितम्।
वृक्षैर्मुष्टिप्रहारैश्च पीडितः प्रतियास्यति ॥ ४.१६.८ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ତା ପ୍ରତି ମୁଁ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରେ ତାହା କରିବି। ଗଛ ଓ ମୁଷ୍ଟି ପ୍ରହାରରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସେ ଫେରି ଯିବ।
4.16.9
न मे गर्वितमायस्तं सहिष्यति दुरात्मवान्।
कृतं तारे सहायत्वं दर्शितं सौहृदं मयि ॥ ४.१६.९ ॥
ଏହି ଦୁରାତ୍ମା ମୋର ଗର୍ବିତ ପ୍ରୟାସ ସହ୍ୟ କରିବ ନାହିଁ। ତାରା, ତୁମେ ସହାୟତା କଲ; ମୋ ପ୍ରତି ମୈତ୍ରୀ ଦେଖାଇଲ।
4.16.10
शापितासि मम प्राणैर्निवर्तस्व जनेन च।
अलं जित्वा निवर्तिष्ये तमहं भ्रातरं रणे ॥ ४.१६.१० ॥
ମୋ ପ୍ରାଣର ଶପଥ, ଲୋକଙ୍କ ସହ ଫେରିଯାଅ। ସେଇ ଭାଇଙ୍କୁ ରଣରେ ଜିଣି ମୁଁ ଫେରିବି।
4.16.11
तं तु तारा परिष्वज्य वालिनं प्रियवादिनी।
चकार रुदती मन्दं दक्षिणा सा प्रदक्षिणम् ॥ ४.१६.११ ॥
ପ୍ରିୟ ବଚନ କହୁଥିବା ତାରା ବାଳୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଧୀରେ ଡାହାଣ ପଟରୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ।
4.16.12
ततः स्वस्त्ययनं कृत्वा मन्त्रविद् विजयैषिणी।
अन्तःपुरं सह स्त्रीभिः प्रविष्टा शोकमोहिता ॥ ४.१६.१२ ॥
ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞା ଓ ବିଜୟକାମନା କରୁଥିବା ତାରା ମଙ୍ଗଳ ସ୍ୱସ୍ତ୍ୟୟନ କରି, ଶୋକରେ ମୋହିତ ହୋଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
4.16.13
प्रविष्टायां तु तारायां सह स्त्रीभिः स्वमालयम्।
नगर्या निर्ययौ क्रुद्धो महासर्प इव श्वसन् ॥ ४.१६.१३ ॥
ତାରା ସ୍ତ୍ରୀଗଣଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ଗୃହେ ପ୍ରବେଶ କଲା ପରେ, କ୍ରୋଧିତ ବାଳୀ ମହାସର୍ପ ପରି ଫୁଙ୍କାର ଦେଇ ନଗରରୁ ବାହାରିଲା।
4.16.14
स निःश्वस्य महारोषो वाली परमवेगवान्।
सर्वतश्चारयन् दृष्टिं शत्रुदर्शनकांक्षया ॥ ४.१६.१४ ॥
ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଓ ପରମ ବେଗବାନ ବାଳୀ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଘୂରାଇଲା।
4.16.15
स ददर्श ततः श्रीमान् सुग्रीवं हेमपिङ्गलम्।
सुसंवीतमवष्टब्धं दीप्यमानमिवानलम् ॥ ४.१६.१५ ॥
ସେତେବେଳେ ତେଜସ୍ୱୀ ବାଳୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପିଙ୍ଗଳ ବର୍ଣ୍ଣର ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖିଲା; ସୁସଜ୍ଜିତ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତ ଥିଲେ।
4.16.16
तं स दृष्ट्वा महाबाहुः सुग्रीवं पर्यवस्थितम्।
गाढं परिदधे वासो वाली परमकोपनः ॥ ४.१६.१६ ॥
ସେଇ ମହାବାହୁ ବାଳୀ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ଦୃଢ଼ଭାବେ ବାନ୍ଧିଲା।
4.16.17
स वाली गाढसंवीतो मुष्टिमुद्यम्य वीर्यवान्।
सुग्रीवमेवाभिमुखो ययौ योद्धुं कृतक्षणः ॥ ४.१६.१७ ॥
ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସ୍ତ୍ର ବାନ୍ଧିଥିବା ପରାକ୍ରମୀ ବାଳୀ ମୁଷ୍ଟି ଉଠାଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ସିଧା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲା।
4.16.18
श्लिष्टं मुष्टिं समुद्यम्य संरब्धतरमागतः।
सुग्रीवोऽपि समुद्दिश्य वालिनं हेममालिनम् ॥ ४.१६.१८ ॥
ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଠାଇ, ଅଧିକ କ୍ରୋଧରେ ଆସିଥିବା ସୁଗ୍ରୀବ ମଧ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ବାଳୀକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
4.16.19
तं वाली क्रोधताम्राक्षः सुग्रीवं रणकोविदम्।
आपतन्तं महावेगमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.१६.१९ ॥
କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ନୟନ ବାଳୀ, ରଣକୁଶଳ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମହାବେଗରେ ତାଙ୍କ ଉପରକୁ ଧାଇଁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ଏହି କଥା କହିଲେ।
4.16.20
एष मुष्टिर्महान् बद्धो गाढः सुनियताङ्गुलिः।
मया वेगविमुक्तस्ते प्राणानादाय यास्यति ॥ ४.१६.२० ॥
ଏହା ମୋର ବୃହତ, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବନ୍ଧା ମୁଷ୍ଟି; ଆଙ୍ଗୁଠିଗୁଡ଼ିକ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ମୋଡ଼ା ହୋଇଛି। ମୋ ବେଗରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ ଏହା ତୁମର ପ୍ରାଣ ହରଣ କରି ଯିବ।
4.16.21
एवमुक्तस्तु सुग्रीवः क्रुद्धो वालिनमब्रवीत्।
तव चैष हरन् प्राणान् मुष्टिः पततु मूर्धनि ॥ ४.१६.२१ ॥
ଏହିପରି କୁହାଯିବାରୁ କ୍ରୋଧିତ ସୁଗ୍ରୀବ ବାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମ ପ୍ରାଣ ହରଣ କରୁଥିବା ଏହି ମୁଷ୍ଟି ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହିଁ ପଡ଼ୁ!'
4.16.22
ताडितस्तेन तं क्रुद्धः समभिक्रम्य वेगतः।
अभवच्छोणितोद्गारी सापीड इव पर्वतः ॥ ४.१६.२२ ॥
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ବାଳୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବେଗରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଝାସିଲେ; ରକ୍ତ ଉଗାରୁଥିବା ସେ ଶିଖରଯୁକ୍ତ ପର୍ବତ ପରି ହେଲେ।
4.16.23
सुग्रीवेण तु निःशङ्कं सालमुत्पाट्य तेजसा।
गात्रेष्वभिहतो वाली वज्रेणेव महागिरिः ॥ ४.१६.२३ ॥
ସୁଗ୍ରୀବ ନିର୍ଭୟରେ ଏକ ସାଲ ଗଛକୁ ବଳରେ ଉପାଡ଼ି ବାଳୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଆଘାତ କଲେ; ବଜ୍ରରେ ମହାପର୍ବତ ଆହତ ହେଲା ପରି ବାଳୀ ଆହତ ହେଲେ।
4.16.24
स तु वृक्षेण निर्भग्नः सालताडनविह्वलः।
गुरुभारभराक्रान्ता नौः ससार्थेव सागरे ॥ ४.१६.२४ ॥
ସେ ବୃକ୍ଷରେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସାଲ ଆଘାତରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲେ; ଭାରୀ ଭାରରେ ଦବା ନାଆ ବଣିକମାନଙ୍କ ସହିତ ସମୁଦ୍ରରେ ଟଳମଳ ହେବା ପରି ସେ ହେଲେ।
4.16.25
तौ भीमबलविक्रान्तौ सुपर्णसमवेगितौ।
प्रवृद्धौ घोरवपुषौ चन्द्रसूर्याविवाम्बरे ॥ ४.१६.२५ ॥
ସେ ଦୁଇଜଣ ଭୟଙ୍କର ବଳ ଓ ପରାକ୍ରମରେ ଯୁକ୍ତ, ଗରୁଡ଼ ସମାନ ବେଗବାନ, ବଢ଼ିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶରୀରଧାରୀ; ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଥିଲେ।
4.16.26
परस्परममित्रघ्नौ छिद्रान्वेषणतत्परौ।
ततोऽवर्धत वाली तु बलवीर्यसमन्वितः ॥ ४.१६.२६ ॥
ସେମାନେ ଦୁହିଁ ଶତ୍ରୁସଂହାରକ ଥିଲେ ଓ ପରସ୍ପରର ଛିଦ୍ର ଖୋଜିବାରେ ତତ୍ପର ଥିଲେ। ତା'ପରେ ବଳ ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟଯୁକ୍ତ ବାଳୀ ଆହୁରି ବଢ଼ିଲେ।
4.16.27
सूर्यपुत्रो महावीर्यः सुग्रीवः परिहीयत।
वालिना भग्नदर्पस्तु सुग्रीवो मन्दविक्रमः ॥ ४.१६.२७ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ ସୁଗ୍ରୀବ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ। ବାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦର୍ପ ଭଗ୍ନ ହେଲା ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ମନ୍ଦ ପଡ଼ିଲା।
4.16.28
वालिनं प्रति सामर्षो दर्शयामास राघवम्।
वृक्षैः सशाखैः शिखरैर्वज्रकोटिनिभैर्नखैः ॥ ४.१६.२८ ॥
ବାଳୀ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧରେ ସେ ରାଘବ (ରାମ)ଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ—ଡାଳ ସହିତ ବୃକ୍ଷରେ, ଶିଖରରେ ଏବଂ ବଜ୍ରର ଅଗ୍ର ପରି ନଖରେ।
4.16.29
मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिर्बाहुभिश्च पुनः पुनः।
तयोर्युद्धमभूद्घोरं वृत्रवासवयोरिव ॥ ४.१६.२९ ॥
ମୁଷ୍ଟି, ଜାନୁ, ପଦ ଓ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ବାରମ୍ବାର—ସେ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃତ୍ର ଓ ବାସବଙ୍କ ପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
4.16.30
तौ शोणिताक्तौ युध्येतां वानरौ वनचारिणौ।
मेघाविव महाशब्दैस्तर्जमानौ परस्परम् ॥ ४.१६.३० ॥
ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ସେ ଦୁଇ ବାନର, ବନଚାରୀ, ମେଘ ପରି ମହା ଗର୍ଜନ ସହିତ ପରସ୍ପରକୁ ଧମକାଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
4.16.31
हीयमानमथापश्यत् सुग्रीवं वानरेश्वरम्।
प्रेक्षमाणं दिशश्चैव राघवः स मुहुर्मुहुः ॥ ४.१६.३१ ॥
ତା'ପରେ ରାଘବ ବାନରେଶ୍ୱର ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କ୍ଷୀଣ ହେଉଥିବା ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ଦିଗ ଆଡ଼କୁ ଚାହୁଁଥିବା ଦେଖିଲେ।
4.16.32
ततो रामो महातेजा आर्तं दृष्ट्वा हरीश्वरम्।
स शरं वीक्षते वीरो वालिनो वधकांक्षया ॥ ४.१६.३२ ॥
ତା'ପରେ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ରାମ ବାନରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୀଡ଼ିତ ଦେଖି ବାଳୀକୁ ବଧ କରିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ନିଜ ବାଣ ପ୍ରତି ଚାହିଁଲେ।
4.16.33
ततो धनुषि संधाय शरमाशीविषोपमम्।
पूरयामास तच्चापं कालचक्रमिवान्तकः ॥ ४.१६.३३ ॥
ତା'ପରେ ବିଷଧର ସାପ ପରି ବାଣକୁ ଧନୁରେ ସଂଯୋଜିତ କରି, କାଳଚକ୍ର ଧରିଥିବା ଯମ ପରି ସେ ଧନୁକୁ ପୂରା ଟାଣିଲେ।
4.16.34
तस्य ज्यातलघोषेण त्रस्ताः पत्ररथेश्वराः।
प्रदुद्रुवुर्मृगाश्चैव युगान्त इव मोहिताः ॥ ४.१६.३४ ॥
ତାଙ୍କ ଧନୁ ଜ୍ୟାର ଶବ୍ଦରେ ପକ୍ଷୀରାଜ ଓ ମୃଗମାନେ ଭୀତ ହୋଇ, ଯୁଗାନ୍ତ ପରି ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ପଳାଇଲେ।
4.16.35
मुक्तस्तु वज्रनिर्घोषः प्रदीप्ताशनिसंनिभः।
राघवेण महाबाणो वालिवक्षसि पातितः ॥ ४.१६.३५ ॥
ରାଘବ ଛାଡ଼ିଥିବା ସେ ମହାବାଣ ବଜ୍ରର ଗର୍ଜନ ସହ, ଜଳୁଥିବା ଅଶନି ପରି ବାଳୀଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା।
4.16.36
ततस्तेन महातेजा वीर्ययुक्तः कपीश्वरः।
वेगेनाभिहतो वाली निपपात महीतले ॥ ४.१६.३६ ॥
ତା'ପରେ ସେ ବାଣରେ ବେଗରେ ଆଘାତିତ ହୋଇ, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ଓ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ବାନରେଶ୍ୱର ବାଳୀ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
4.16.37
इन्द्रध्वज इवोद्धूतः पौर्णमास्यां महीतले।
आश्वयुक्समये मासि गतश्रीको विचेतनः।
बाष्पसंरुद्धकण्ठस्तु वाली चार्तस्वरः शनैः ॥ ४.१६.३७ ॥
ଆଶ୍ୱଯୁଜ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ ଉପଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା ପରି, ଶୋଭାହୀନ ଓ ଅଚେତନ ବାଳି, ଲୁହରେ ରୁଦ୍ଧ କଣ୍ଠରେ ଧୀରେ ଆର୍ତ୍ତସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
4.16.38
नरोत्तमः कालयुगान्तकोपमं
शरोत्तमं काञ्चनरूप्यभूषितम्।
ससर्ज दीप्तं तममित्रमर्दनं
सधूममग्निं मुखतो यथा हरः ॥ ४.१६.३८ ॥
ନରୋତ୍ତମ (ରାମ) ଯୁଗାନ୍ତ କାଳର କ୍ରୋଧ ପରି, ସୁନା ଓ ରୂପାରେ ସଜ୍ଜିତ, ଶତ୍ରୁମର୍ଦନ ଉତ୍ତମ ଦୀପ୍ତ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ହର (ଶିବ) ମୁଖରୁ ଧୂଆଁ ସହିତ ଅଗ୍ନି ଉଦ୍ଗାର କରିବା ପରି।
4.16.39
अथोक्षितः शोणिततोयविस्रवैः
सुपुष्पिताशोक इवानिलोद्धतः।
विचेतनो वासवसूनुराहवे
प्रभ्रंशितेन्द्रध्वजवत् क्षितिं गतः ॥ ४.१६.३९ ॥
ତା'ପରେ ରକ୍ତର ଧାରାରେ ଭିଜି, ପବନରେ ଦୋହଲା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ବୃକ୍ଷ ପରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚେତନ ବାସବ-ପୁତ୍ର (ବାଳି), ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ।