Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.16.1
तामेवं ब्रुवतीं तारां ताराधिपनिभाननाम्।
वाली निर्भर्त्सयामास वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ४.१६.१ ॥
Als sie so sprach, tadelte Vālī die Tārā mit mondgleichem Antlitz und sprach diese Worte.
4.16.2
गर्जतोऽस्य सुसंरब्धं भ्रातुः शत्रोर्विशेषतः।
मर्षयिष्यामि केनापि कारणेन वरानने ॥ ४.१६.२ ॥
Während er vor wütendem Zorn brüllt, der Feind meines Bruders vor allem — o du Schönantlitzige, ich werde es aus irgendeinem Grund ertragen.
4.16.3
अधर्षितानां शूराणां समरेष्वनिवर्तिनाम्।
धर्षणामर्षणं भीरु मरणादतिरिच्यते ॥ ४.१६.३ ॥
Für Helden, die in Schlachten nie besiegt werden und nie zurückweichen, ist es schlimmer als der Tod, Scheach Schmach zu ertragen, o Furchtsame.
4.16.4
सोढुं न च समर्थोऽहं युद्धकामस्य संयुगे।
सुग्रीवस्य च संरम्भं हीनग्रीवस्य गर्जितम् ॥ ४.१६.४ ॥
Ich bin nicht imstande, den Zorn Sugrīvas zu ertragen, der den Kampf begehrt, noch das Gebrüll jenes Entehrten.
4.16.5
न च कार्यो विषादस्ते राघवं प्रति मत्कृते।
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च कथं पापं करिष्यति ॥ ४.१६.५ ॥
Und du sollst meinetwegen nicht über Rāghava (Rāma) trauern; wie sollte er, der das Dharma kennt und dankbar ist, eine Sünde begehen?
4.16.6
निवर्तस्व सह स्त्रीभिः कथं भूयोऽनुगच्छसि।
सौहृदं दर्शितं तावन्मयि भक्तिस्त्वया कृता ॥ ४.१६.६ ॥
Kehre mit den Frauen um. Warum folgst du mir immer wieder? Bisher hast du mir deine Freundschaft gezeigt und deine Ergebenheit bewiesen.
4.16.7
प्रतियोत्स्याम्यहं गत्वा सुग्रीवं जहि सम्भ्रमम्।
दर्पं चास्य विनेष्यामि न च प्राणैर्वियोक्ष्यते ॥ ४.१६.७ ॥
Ich werde gehen und gegen Sugrīva kämpfen. Lass deine Erregung fahren. Ich werde seinen Stolz brechen, und er wird sein Leben nicht behalten.
4.16.8
अहं ह्याजिस्थितस्यास्य करिष्यामि यदीप्सितम्।
वृक्षैर्मुष्टिप्रहारैश्च पीडितः प्रतियास्यति ॥ ४.१६.८ ॥
Denn ich werde ihm, der im Kampf steht, tun, was ich wünsche. Von Bäumen und Faustschlägen gepeinigt, wird er umkehren.
4.16.9
न मे गर्वितमायस्तं सहिष्यति दुरात्मवान्।
कृतं तारे सहायत्वं दर्शितं सौहृदं मयि ॥ ४.१६.९ ॥
Dieser Bösewicht wird meinen stolzen Einsatz nicht ertragen. O Tārā, du hast geholfen und mir Freundschaft erwiesen.
4.16.10
शापितासि मम प्राणैर्निवर्तस्व जनेन च।
अलं जित्वा निवर्तिष्ये तमहं भ्रातरं रणे ॥ ४.१६.१० ॥
Ich schwöre bei meinem Leben: Kehre mit dem Volk zurück. Nachdem ich jenen Bruder im Kampf besiegt habe, werde ich einfach zurückkehren.
4.16.11
तं तु तारा परिष्वज्य वालिनं प्रियवादिनी।
चकार रुदती मन्दं दक्षिणा सा प्रदक्षिणम् ॥ ४.१६.११ ॥
Tārā, mit süßen Worten, umarmte Vāli, und unter Tränen umschritt sie ihn sanft von rechts.
4.16.12
ततः स्वस्त्ययनं कृत्वा मन्त्रविद् विजयैषिणी।
अन्तःपुरं सह स्त्रीभिः प्रविष्टा शोकमोहिता ॥ ४.१६.१२ ॥
Dann vollzog Tārā, kundig im Rat und nach Sieg verlangend, das glückverheißende Ritual, und von Kummer verwirrt, trat sie mit den Frauen in den inneren Palast ein.
4.16.13
प्रविष्टायां तु तारायां सह स्त्रीभिः स्वमालयम्।
नगर्या निर्ययौ क्रुद्धो महासर्प इव श्वसन् ॥ ४.१६.१३ ॥
Als Tārā mit den Frauen in ihre Wohnung eingetreten war, verließ der zornige Vālin die Stadt und zischte wie eine große Schlange.
4.16.14
स निःश्वस्य महारोषो वाली परमवेगवान्।
सर्वतश्चारयन् दृष्टिं शत्रुदर्शनकांक्षया ॥ ४.१६.१४ ॥
Vālin, von großem Zorn erfüllt und von höchster Schnelligkeit, atmete schwer aus und ließ seinen Blick nach allen Seiten schweifen, begierig, einen Feind zu sehen.
4.16.15
स ददर्श ततः श्रीमान् सुग्रीवं हेमपिङ्गलम्।
सुसंवीतमवष्टब्धं दीप्यमानमिवानलम् ॥ ४.१६.१५ ॥
Da erblickte der glanzvolle Vālin Sugrīva, goldgelb, wohl gerüstet und bereitstehend, leuchtend wie ein Feuer.
4.16.16
तं स दृष्ट्वा महाबाहुः सुग्रीवं पर्यवस्थितम्।
गाढं परिदधे वासो वाली परमकोपनः ॥ ४.१६.१६ ॥
Als der mächtarmige Vālin Sugrīva fest dastehen sah, band er, aufs Äußerste erzürnt, sein Gewand fest um sich.
4.16.17
स वाली गाढसंवीतो मुष्टिमुद्यम्य वीर्यवान्।
सुग्रीवमेवाभिमुखो ययौ योद्धुं कृतक्षणः ॥ ४.१६.१७ ॥
Vālin, tapfer und fest gegürtet, hob die Faust und ging, zum Kampf entschlossen, geradewegs auf Sugrīva zu.
4.16.18
श्लिष्टं मुष्टिं समुद्यम्य संरब्धतरमागतः।
सुग्रीवोऽपि समुद्दिश्य वालिनं हेममालिनम् ॥ ४.१६.१८ ॥
Auch Sugrīva kam mit fest geballter, ganz erhobener Faust und noch größerem Zorn heran und richtete sich gegen Vālin, der die goldene Girlande trug.
4.16.19
तं वाली क्रोधताम्राक्षः सुग्रीवं रणकोविदम्।
आपतन्तं महावेगमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.१६.१९ ॥
Vālī, dessen Augen vor Zorn gerötet waren, sah Sugrīva, den im Kampf Erfahrenen, mit großer Geschwindigkeit auf sich zustürmen, und sprach diese Worte.
4.16.20
एष मुष्टिर्महान् बद्धो गाढः सुनियताङ्गुलिः।
मया वेगविमुक्तस्ते प्राणानादाय यास्यति ॥ ४.१६.२० ॥
Dies ist meine große Faust, fest geballt, mit gut eingerollten Fingern. Von mir mit Wucht geschleudert, wird sie dir das Leben nehmen.
4.16.21
एवमुक्तस्तु सुग्रीवः क्रुद्धो वालिनमब्रवीत्।
तव चैष हरन् प्राणान् मुष्टिः पततु मूर्धनि ॥ ४.१६.२१ ॥
So angesprochen, sprach der erzürnte Sugrīva zu Vālī: 'Möge diese Faust, die dir das Leben nimmt, auf dein eigenes Haupt fallen!'
4.16.22
ताडितस्तेन तं क्रुद्धः समभिक्रम्य वेगतः।
अभवच्छोणितोद्गारी सापीड इव पर्वतः ॥ ४.१६.२२ ॥
Von ihm getroffen, stürzte sich der erzürnte Vālī schnell auf ihn; Blut spuckend wurde er wie ein Berg mit Gipfeln.
4.16.23
सुग्रीवेण तु निःशङ्कं सालमुत्पाट्य तेजसा।
गात्रेष्वभिहतो वाली वज्रेणेव महागिरिः ॥ ४.१६.२३ ॥
Ohne Furcht riss Sugrīva kraftvoll einen Sāla-Baum aus und schlug damit auf Vālīs Glieder; Vālī wurde getroffen, wie ein großer Berg vom Donnerkeil getroffen wird.
4.16.24
स तु वृक्षेण निर्भग्नः सालताडनविह्वलः।
गुरुभारभराक्रान्ता नौः ससार्थेव सागरे ॥ ४.१६.२४ ॥
Vom Baum zerschmettert und vom Schlag des Sāla betäubt, taumelte er wie ein Schiff, das von schwerer Last überwältigt ist, samt seinen Kaufleuten, auf dem Meer hin und her geworfen.
4.16.25
तौ भीमबलविक्रान्तौ सुपर्णसमवेगितौ।
प्रवृद्धौ घोरवपुषौ चन्द्रसूर्याविवाम्बरे ॥ ४.१६.२५ ॥
Die beiden, furchtbar an Kraft und Heldenmut, schnell wie Garuḍa, von gewaltig gewachsener, schrecklicher Gestalt, waren wie Mond und Sonne am Himmel.
4.16.26
परस्परममित्रघ्नौ छिद्रान्वेषणतत्परौ।
ततोऽवर्धत वाली तु बलवीर्यसमन्वितः ॥ ४.१६.२६ ॥
Die beiden, Töter von Feinden, jeder darauf bedacht, die Blöße des anderen zu finden; da wuchs Vālī, mit Kraft und Macht begabt, noch mehr.
4.16.27
सूर्यपुत्रो महावीर्यः सुग्रीवः परिहीयत।
वालिना भग्नदर्पस्तु सुग्रीवो मन्दविक्रमः ॥ ४.१६.२७ ॥
Sugrīva, Sohn der Sonne und von großer Macht, wurde schwächer; durch Vālī wurde sein Stolz gebrochen, und seine Tapferkeit wurde schwach.
4.16.28
वालिनं प्रति सामर्षो दर्शयामास राघवम्।
वृक्षैः सशाखैः शिखरैर्वज्रकोटिनिभैर्नखैः ॥ ४.१६.२८ ॥
Voll Empörung gegen Vālī zeigte er es Rāghava (Rāma): mit Bäumen samt Ästen, mit Gipfeln und mit Krallen wie Blitzspitzen.
4.16.29
मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिर्बाहुभिश्च पुनः पुनः।
तयोर्युद्धमभूद्घोरं वृत्रवासवयोरिव ॥ ४.१६.२९ ॥
Mit Fäusten, Knien, Füßen und Armen, immer wieder, entbrannte zwischen ihnen ein furchtbarer Kampf, wie der zwischen Vṛtra und Vāsava (Indra).
4.16.30
तौ शोणिताक्तौ युध्येतां वानरौ वनचारिणौ।
मेघाविव महाशब्दैस्तर्जमानौ परस्परम् ॥ ४.१६.३० ॥
Blutbesudelt kämpften diese beiden waldstreifenden Affen und drohten einander mit gewaltigem Gebrüll wie zwei Wolken.
4.16.31
हीयमानमथापश्यत् सुग्रीवं वानरेश्वरम्।
प्रेक्षमाणं दिशश्चैव राघवः स मुहुर्मुहुः ॥ ४.१६.३१ ॥
Da sah der Rāghava Sugrīva, den Herrn der Affen, schwächer werden und immer wieder in die Richtungen blicken.
4.16.32
ततो रामो महातेजा आर्तं दृष्ट्वा हरीश्वरम्।
स शरं वीक्षते वीरो वालिनो वधकांक्षया ॥ ४.१६.३२ ॥
Da blickte Rāma von großem Glanz, als er den Herrn der Affen bedrängt sah, auf seinen Pfeil, begierig, Vālin zu töten.
4.16.33
ततो धनुषि संधाय शरमाशीविषोपमम्।
पूरयामास तच्चापं कालचक्रमिवान्तकः ॥ ४.१६.३३ ॥
Dann legte er einen Pfeil gleich einer giftigen Schlange auf den Bogen und spannte ihn voll, wie der Tod, der das Rad der Zeit hält.
4.16.34
तस्य ज्यातलघोषेण त्रस्ताः पत्ररथेश्वराः।
प्रदुद्रुवुर्मृगाश्चैव युगान्त इव मोहिताः ॥ ४.१६.३४ ॥
Beim Schwirren seiner Bogensehne flohen die Herren der Vögel und die Hirsche erschrocken, verwirrt wie am Ende eines Weltzeitalters.
4.16.35
मुक्तस्तु वज्रनिर्घोषः प्रदीप्ताशनिसंनिभः।
राघवेण महाबाणो वालिवक्षसि पातितः ॥ ४.१६.३५ ॥
Der große Pfeil, vom Rāghava abgeschossen, donnernd wie der Donner und wie ein brennender Blitz, traf Vālins Brust und streckte ihn nieder.
4.16.36
ततस्तेन महातेजा वीर्ययुक्तः कपीश्वरः।
वेगेनाभिहतो वाली निपपात महीतले ॥ ४.१६.३६ ॥
Da fiel der von jenem Pfeil mit Wucht getroffene Vālin, der kraftvolle und strahlende Herr der Affen, zu Boden.
4.16.37
इन्द्रध्वज इवोद्धूतः पौर्णमास्यां महीतले।
आश्वयुक्समये मासि गतश्रीको विचेतनः।
बाष्पसंरुद्धकण्ठस्तु वाली चार्तस्वरः शनैः ॥ ४.१६.३७ ॥
Wie Indras Banner, herabgerissen und zu Boden gestürzt am Vollmondtag des Monats Āśvayuja, so lag Vālin, des Glanzes beraubt und besinnungslos, die Kehle von Tränen erstickt, und stieß langsam einen Klagelaut aus.
4.16.38
नरोत्तमः कालयुगान्तकोपमं
शरोत्तमं काञ्चनरूप्यभूषितम्।
ससर्ज दीप्तं तममित्रमर्दनं
सधूममग्निं मुखतो यथा हरः ॥ ४.१६.३८ ॥
Der beste der Männer schoss jenen herrlichen Pfeil ab, flammend wie der Zorn der Zeit am Ende eines Weltalters, mit Gold und Silber geschmückt, den Feindevernichter, wie Hara Feuer mit Rauch aus seinem Mund speit.
4.16.39
अथोक्षितः शोणिततोयविस्रवैः
सुपुष्पिताशोक इवानिलोद्धतः।
विचेतनो वासवसूनुराहवे
प्रभ्रंशितेन्द्रध्वजवत् क्षितिं गतः ॥ ४.१६.३९ ॥
Da sank der Sohn Vāsavas, von Blutströmen wie von Wasser übergossen, einem voll erblühten Aśoka-Baum gleich, den der Wind schüttelt, im Kampf besinnungslos zu Boden, wie ein umgestürztes Indra-Banner.