வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.16.1
तामेवं ब्रुवतीं तारां ताराधिपनिभाननाम्।
वाली निर्भर्त्सयामास वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ४.१६.१ ॥
இவ்வாறு பேசிய, சந்திரனைப் போன்ற முகம் கொண்ட தாரையை வாலி கடிந்துகொண்டு இச்சொற்களைக் கூறினான்.
4.16.2
गर्जतोऽस्य सुसंरब्धं भ्रातुः शत्रोर्विशेषतः।
मर्षयिष्यामि केनापि कारणेन वरानने ॥ ४.१६.२ ॥
கர்ஜிக்கும் இந்த, மிகுந்த சினம் கொண்ட, சகோதரனின் பகைவனின் சீற்றத்தை, குறிப்பாக — அழகிய முகம் கொண்டவளே, எந்தக் காரணத்தாலும் நான் பொறுப்பேன்.
4.16.3
अधर्षितानां शूराणां समरेष्वनिवर्तिनाम्।
धर्षणामर्षणं भीरु मरणादतिरिच्यते ॥ ४.१६.३ ॥
போர்களில் தோற்காமலும் பின்வாங்காமலும் நிற்கும் வீரர்களுக்கு, அவமானத்தைப் பொறுத்துக்கொள்வது மரணத்தைவிட மோசமானது, அச்சமுள்ளவளே.
4.16.4
सोढुं न च समर्थोऽहं युद्धकामस्य संयुगे।
सुग्रीवस्य च संरम्भं हीनग्रीवस्य गर्जितम् ॥ ४.१६.४ ॥
போரை விரும்பும் சுக்ரீவனின் சீற்றத்தையும், தாழ்ந்த கழுத்துடையவனின் கர்ஜனையையும் பொறுத்துக்கொள்ள நான் சக்தியற்றவன்.
4.16.5
न च कार्यो विषादस्ते राघवं प्रति मत्कृते।
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च कथं पापं करिष्यति ॥ ४.१६.५ ॥
என் பொருட்டு ராகவனைப் (ராமனை) பற்றி நீ துயரப்படக் கூடாது. தர்மம் அறிந்தவனும் நன்றியுள்ளவனுமான அவன் எவ்வாறு பாவம் செய்வான்?
4.16.6
निवर्तस्व सह स्त्रीभिः कथं भूयोऽनुगच्छसि।
सौहृदं दर्शितं तावन्मयि भक्तिस्त्वया कृता ॥ ४.१६.६ ॥
பெண்களுடன் திரும்பிப் போ. ஏன் மீண்டும் மீண்டும் என்னைப் பின்தொடர்கிறாய்? இதுவரை நீ எனக்கு நட்பையும் பக்தியையும் காட்டியிருக்கிறாய்.
4.16.7
प्रतियोत्स्याम्यहं गत्वा सुग्रीवं जहि सम्भ्रमम्।
दर्पं चास्य विनेष्यामि न च प्राणैर्वियोक्ष्यते ॥ ४.१६.७ ॥
நான் சென்று சுக்ரீவனுடன் போரிடுவேன். கலக்கத்தை விட்டுவிடு. அவனுடைய செருக்கை அடக்குவேன்; அவன் உயிரை இழக்காமல் போக மாட்டான்.
4.16.8
अहं ह्याजिस्थितस्यास्य करिष्यामि यदीप्सितम्।
वृक्षैर्मुष्टिप्रहारैश्च पीडितः प्रतियास्यति ॥ ४.१६.८ ॥
போர்க்களத்தில் நிற்கும் அவனுக்கு நான் விரும்பியதைச் செய்வேன். மரங்களாலும் குத்துகளாலும் வருந்தி அவன் திரும்பிப் போவான்.
4.16.9
न मे गर्वितमायस्तं सहिष्यति दुरात्मवान्।
कृतं तारे सहायत्वं दर्शितं सौहृदं मयि ॥ ४.१६.९ ॥
இந்தத் துரோகி என் பெருமித முயற்சியைத் தாங்க மாட்டான். தாரையே, நீ உதவி செய்தாய்; என்மீது நட்பைக் காட்டினாய்.
4.16.10
शापितासि मम प्राणैर्निवर्तस्व जनेन च।
अलं जित्वा निवर्तिष्ये तमहं भ्रातरं रणे ॥ ४.१६.१० ॥
என் உயிர் மேல் ஆணை; மக்களுடன் திரும்பிப் போ. அந்தச் சகோதரனைப் போரில் வென்றபின் நான் திரும்பி வருவேன்.
4.16.11
तं तु तारा परिष्वज्य वालिनं प्रियवादिनी।
चकार रुदती मन्दं दक्षिणा सा प्रदक्षिणम् ॥ ४.१६.११ ॥
இனிய சொல்லுடைய தாரை வாலியைக் கட்டித் தழுவி, அழுதபடி மெல்லத் தன் வலப்புறமாக அவனை வலம் வந்தாள்.
4.16.12
ततः स्वस्त्ययनं कृत्वा मन्त्रविद् विजयैषिणी।
अन्तःपुरं सह स्त्रीभिः प्रविष्टा शोकमोहिता ॥ ४.१६.१२ ॥
பின்னர் ஆலோசனை அறிந்தவளும் வெற்றியை விரும்புபவளுமான தாரை மங்கல வழிபாடு செய்து, துயரால் மயங்கியவளாய் பெண்களுடன் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தாள்.
4.16.13
प्रविष्टायां तु तारायां सह स्त्रीभिः स्वमालयम्।
नगर्या निर्ययौ क्रुद्धो महासर्प इव श्वसन् ॥ ४.१६.१३ ॥
தாரை தன் பெண்களுடன் தன் மாளிகைக்குள் நுழைந்த பின், மிகுந்த சினத்துடன் வாலி பெரிய பாம்பு சீறுவது போல நகரிலிருந்து வெளியேறினான்.
4.16.14
स निःश्वस्य महारोषो वाली परमवेगवान्।
सर्वतश्चारयन् दृष्टिं शत्रुदर्शनकांक्षया ॥ ४.१६.१४ ॥
மிகுந்த சினமும் பேரெழுச்சியும் கொண்ட வாலி பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு, எதிரியைக் காண வேண்டும் என்ற ஆவலுடன் நாலா புறமும் பார்வையைச் செலுத்தினான்.
4.16.15
स ददर्श ततः श्रीमान् सुग्रीवं हेमपिङ्गलम्।
सुसंवीतमवष्टब्धं दीप्यमानमिवानलम् ॥ ४.१६.१५ ॥
அப்போது அந்த ஒளிமிக்க வாலி பொன்னிறச் சுக்ரீவனைக் கண்டான்; அவன் நன்கு அணிந்து தயாராய் நின்றான், நெருப்பு போல் ஒளிர்ந்தான்.
4.16.16
तं स दृष्ट्वा महाबाहुः सुग्रीवं पर्यवस्थितम्।
गाढं परिदधे वासो वाली परमकोपनः ॥ ४.१६.१६ ॥
அந்த மஹாபாகு வாலி உறுதியாக நின்ற சுக்ரீவனைக் கண்டு, மிகுந்த கோபத்துடன் தன் ஆடையை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டான்.
4.16.17
स वाली गाढसंवीतो मुष्टिमुद्यम्य वीर्यवान्।
सुग्रीवमेवाभिमुखो ययौ योद्धुं कृतक्षणः ॥ ४.१६.१७ ॥
இறுக்கமாக ஆடை கட்டிய வீரியமுள்ள வாலி, கையை ஓங்கிக்கொண்டு, போருக்கு ஆயத்தமாக நேராக சுக்ரீவனை நோக்கி நடந்தான்.
4.16.18
श्लिष्टं मुष्टिं समुद्यम्य संरब्धतरमागतः।
सुग्रीवोऽपि समुद्दिश्य वालिनं हेममालिनम् ॥ ४.१६.१८ ॥
இறுக்கிய முஷ்டியை முழுவதுமாக ஓங்கி, மிகுந்த சினத்துடன் வந்த சுக்ரீவனும் பொன்மாலை அணிந்த வாலியை நோக்கி முன்னேறினான்.
4.16.19
तं वाली क्रोधताम्राक्षः सुग्रीवं रणकोविदम्।
आपतन्तं महावेगमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.१६.१९ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் இருந்த வாலி, போரில் வல்லவனான சுக்ரீவன் பெரும் வேகத்துடன் தன்மேல் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு இவ்வாறு கூறினான்.
4.16.20
एष मुष्टिर्महान् बद्धो गाढः सुनियताङ्गुलिः।
मया वेगविमुक्तस्ते प्राणानादाय यास्यति ॥ ४.१६.२० ॥
இதோ என் பெரிய, இறுகப் பிடித்த முஷ்டி; விரல்கள் நன்கு மடக்கப்பட்டுள்ளன. என்னால் வேகமாக வீசப்பட்டு இது உன் உயிரை எடுத்துச் செல்லும்.
4.16.21
एवमुक्तस्तु सुग्रीवः क्रुद्धो वालिनमब्रवीत्।
तव चैष हरन् प्राणान् मुष्टिः पततु मूर्धनि ॥ ४.१६.२१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சுக்ரீவன் சினந்து வாலியிடம் கூறினான்: 'உன் உயிரைப் பறிக்கும் இந்த முஷ்டி உன் தலையிலேயே விழட்டும்!'
4.16.22
ताडितस्तेन तं क्रुद्धः समभिक्रम्य वेगतः।
अभवच्छोणितोद्गारी सापीड इव पर्वतः ॥ ४.१६.२२ ॥
அவனால் அடிபட்ட வாலி, சினந்து வேகமாக அவன்மேல் பாய்ந்தான்; இரத்தத்தை உமிழ்ந்த அவன், சிகரங்களுடன் கூடிய மலை போலானான்.
4.16.23
सुग्रीवेण तु निःशङ्कं सालमुत्पाट्य तेजसा।
गात्रेष्वभिहतो वाली वज्रेणेव महागिरिः ॥ ४.१६.२३ ॥
சுக்ரீவன் அஞ்சாமல் ஒரு சால மரத்தை வேகமாகப் பிடுங்கி, வாலியின் உடல்களில் அடித்தான்; வஜ்ரத்தால் மாபெரும் மலை தாக்கப்பட்டது போல வாலி தாக்கப்பட்டான்.
4.16.24
स तु वृक्षेण निर्भग्नः सालताडनविह्वलः।
गुरुभारभराक्रान्ता नौः ससार्थेव सागरे ॥ ४.१६.२४ ॥
அந்த மரத்தால் நொறுக்கப்பட்டு, சால மரத்தின் அடியால் கலங்கிய அவன், கனத்த சுமையால் அழுத்தப்பட்ட கப்பல் வணிகர்களுடன் கடலில் தள்ளாடுவது போல் ஆனான்.
4.16.25
तौ भीमबलविक्रान्तौ सुपर्णसमवेगितौ।
प्रवृद्धौ घोरवपुषौ चन्द्रसूर्याविवाम्बरे ॥ ४.१६.२५ ॥
அந்த இருவரும் பயங்கர வலிமையும் வீரமும் கொண்டவர்கள்; கருடனைப் போன்ற வேகம் உடையவர்கள்; பெருகிய, பயங்கர உருவம் கொண்டவர்கள்; வானில் சந்திரனும் சூரியனும் போல இருந்தனர்.
4.16.26
परस्परममित्रघ्नौ छिद्रान्वेषणतत्परौ।
ततोऽवर्धत वाली तु बलवीर्यसमन्वितः ॥ ४.१६.२६ ॥
அவ்விருவரும் எதிரிகளை அழிப்பவர்கள்; ஒருவரை ஒருவர் தாக்க வாய்ப்பு தேடுவதில் ஈடுபட்டவர்கள். அதன்பின் பலமும் வீரியமும் கொண்ட வாலி மேலும் வளர்ந்தான்.
4.16.27
सूर्यपुत्रो महावीर्यः सुग्रीवः परिहीयत।
वालिना भग्नदर्पस्तु सुग्रीवो मन्दविक्रमः ॥ ४.१६.२७ ॥
சூரியனின் மகனும் பெரும் வீரியம் கொண்டவனுமான சுக்ரீவன் குன்றினான். வாலியால் அவனது பெருமை முறிந்து, சுக்ரீவனின் வீரம் மங்கியது.
4.16.28
वालिनं प्रति सामर्षो दर्शयामास राघवम्।
वृक्षैः सशाखैः शिखरैर्वज्रकोटिनिभैर्नखैः ॥ ४.१६.२८ ॥
கோபத்துடன் வாலிக்கு எதிராக, ராகவனுக்குக் (ராமனுக்குக்) காட்டினான்; கிளைகளுடன் கூடிய மரங்களாலும், சிகரங்களாலும், இடியின் முனை போன்ற நகங்களாலும்.
4.16.29
मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिर्बाहुभिश्च पुनः पुनः।
तयोर्युद्धमभूद्घोरं वृत्रवासवयोरिव ॥ ४.१६.२९ ॥
முஷ்டிகளாலும், முழங்கால்களாலும், கால்களாலும், கைகளாலும் மீண்டும் மீண்டும்—அவ்விருவருக்கும் விருத்திரனுக்கும் இந்திரனுக்கும் இருந்தது போன்ற பயங்கரப் போர் நடந்தது.
4.16.30
तौ शोणिताक्तौ युध्येतां वानरौ वनचारिणौ।
मेघाविव महाशब्दैस्तर्जमानौ परस्परम् ॥ ४.१६.३० ॥
இரத்தத்தில் தோய்ந்த அவ்விரு வானரர்களும், காட்டில் திரிபவர்களும், மேகங்களைப் போல் பெரும் முழக்கத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் அச்சுறுத்தியபடி போரிட்டனர்.
4.16.31
हीयमानमथापश्यत् सुग्रीवं वानरेश्वरम्।
प्रेक्षमाणं दिशश्चैव राघवः स मुहुर्मुहुः ॥ ४.१६.३१ ॥
ராகவன் வானர அரசன் சுக்ரீவன் பலம் குன்றி, திசைகளை மீண்டும் மீண்டும் நோக்குவதைக் கண்டான்.
4.16.32
ततो रामो महातेजा आर्तं दृष्ट्वा हरीश्वरम्।
स शरं वीक्षते वीरो वालिनो वधकांक्षया ॥ ४.१६.३२ ॥
அப்போது மகா தேஜஸ்வியான ராமன் வானர அரசன் துன்புறுவதைக் கண்டு, வாலியைக் கொல்லும் விருப்பத்துடன் தன் அம்பைப் பார்த்தான்.
4.16.33
ततो धनुषि संधाय शरमाशीविषोपमम्।
पूरयामास तच्चापं कालचक्रमिवान्तकः ॥ ४.१६.३३ ॥
அப்போது விஷப் பாம்பு போன்ற அம்பைத் வில்லில் பொருத்தி, காலச் சக்கரத்தை ஏந்திய யமனைப் போல அந்த வில்லை முழுதாக இழுத்தான்.
4.16.34
तस्य ज्यातलघोषेण त्रस्ताः पत्ररथेश्वराः।
प्रदुद्रुवुर्मृगाश्चैव युगान्त इव मोहिताः ॥ ४.१६.३४ ॥
அவருடைய வில் நாணின் ஒலியால் பறவை அரசர்களும் மிருகங்களும் அஞ்சி, யுகாந்தத்தைப் போலக் கலங்கி ஓடின.
4.16.35
मुक्तस्तु वज्रनिर्घोषः प्रदीप्ताशनिसंनिभः।
राघवेण महाबाणो वालिवक्षसि पातितः ॥ ४.१६.३५ ॥
ராகவனால் விடுக்கப்பட்ட அந்த மகா அம்பு, இடியொலி போல் முழங்கி, எரியும் இடி போலப் பாய்ந்து வாலியின் மார்பில் வீழ்ந்தது.
4.16.36
ततस्तेन महातेजा वीर्ययुक्तः कपीश्वरः।
वेगेनाभिहतो वाली निपपात महीतले ॥ ४.१६.३६ ॥
அப்போது அந்த அம்பால் தாக்கப்பட்டு, வலிமையும் மகா தேஜஸும் கொண்ட வானர அரசன் வாலி வேகமாகத் தரையில் வீழ்ந்தான்.
4.16.37
इन्द्रध्वज इवोद्धूतः पौर्णमास्यां महीतले।
आश्वयुक्समये मासि गतश्रीको विचेतनः।
बाष्पसंरुद्धकण्ठस्तु वाली चार्तस्वरः शनैः ॥ ४.१६.३७ ॥
ஆஷ்வயுஜ மாதத்தில் பௌர்ணமி நாளில் இந்திரத்வஜம் வேரோடு சாய்ந்து பூமியில் விழுவது போல, ஒளி இழந்து மயக்கமுற்ற வாலி, கண்ணீரால் தொண்டை அடைபட்டு மெல்லிய குரலில் வேதனையோடு அழுதான்.
4.16.38
नरोत्तमः कालयुगान्तकोपमं
शरोत्तमं काञ्चनरूप्यभूषितम्।
ससर्ज दीप्तं तममित्रमर्दनं
सधूममग्निं मुखतो यथा हरः ॥ ४.१६.३८ ॥
நரோத்தமன் (ராமன்) யுகமுடிவில் எழும் காலனின் கோபம் போன்றதும், தங்கமும் வெள்ளியும் அலங்கரித்ததும், எதிரிகளை நசுக்குவதுமான, ஒளிரும் உயர்ந்த அம்பை ஏவினான்; ஹரன் (சிவன்) வாயிலிருந்து புகையுடன் நெருப்பை உமிழ்வது போல.
4.16.39
अथोक्षितः शोणिततोयविस्रवैः
सुपुष्पिताशोक इवानिलोद्धतः।
विचेतनो वासवसूनुराहवे
प्रभ्रंशितेन्द्रध्वजवत् क्षितिं गतः ॥ ४.१६.३९ ॥
பின்னர், இரத்த ஓட்டத்தில் நனைந்து, காற்றால் அசைக்கப்பட்ட நன்கு மலர்ந்த அசோக மரம் போல, போரில் மயங்கிய வாசவனின் மகன் (வாலி), வீழ்த்தப்பட்ட இந்திரத்வஜம் போல பூமியில் விழுந்தான்.