Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.20.1
रामचापविसृष्टेन शरेणान्तकरेण तम्।
दृष्ट्वा विनिहतं भूमौ तारा ताराधिपानना ॥ ४.२०.१ ॥
Als sie ihn am Boden erschlagen sah durch den todbringenden Pfeil aus Rāmas Bogen, Tārā, mondgesichtig,
4.20.2
सा समासाद्य भर्तारं पर्यष्वजत भामिनी।
इषुणाभिहतं दृष्ट्वा वालिनं कुञ्जरोपमम् ॥ ४.२०.२ ॥
Jene reizende Frau trat zu ihrem Gatten und umarmte ihn; als sie Vālin, dem Elefanten gleich, vom Pfeil getroffen sah,
4.20.3
वानरं पर्वतेन्द्राभं शोकसंतप्तमानसा।
तारा तरुमिवोन्मूलं पर्यदेवयतातुरा ॥ ४.२०.३ ॥
Um den Affen, groß wie ein Berg, klagte Tārā, das Herz von Kummer gequält, verzweifelt wie ein entwurzelter Baum.
4.20.4
रणे दारुणविक्रान्त प्रवीर प्लवतां वर।
किमिदानीं पुरोभागामद्य त्वं नाभिभाषसे ॥ ४.२०.४ ॥
O du im Kampf furchtbar Tapferer, o Erster der Helden, o Bester der Springer! Warum sprichst du heute nicht zu mir, da du doch jetzt vor mir stehst?
4.20.5
उत्तिष्ठ हरिशार्दूल भजस्व शयनोत्तमम्।
नैवंविधाः शेरते हि भूमौ नृपतिसत्तमाः ॥ ४.२०.५ ॥
Steh auf, o Tiger unter den Affen; nimm das beste Lager. Solche vortrefflichen Könige liegen nicht auf dem Boden.
4.20.6
अतीव खलु ते कान्ता वसुधा वसुधाधिप।
गतासुरपि तां गात्रैर्मां विहाय निषेवसे ॥ ४.२०.६ ॥
O Herr der Erde, wahrlich ist dir diese Erde überaus lieb: Auch ohne Leben umarmst du sie mit deinem Leib und verlässt mich.
4.20.7
व्यक्तमद्य त्वया वीर धर्मतः सम्प्रवर्तता।
किष्किन्धेव पुरी रम्या स्वर्गमार्गे विनिर्मिता ॥ ४.२०.७ ॥
O Held, heute wird klar, dass du Kiṣkindhā, indem du gemäß dem Dharma herrschtest, zu einer herrlichen Stadt auf dem Weg zum Himmel gemacht hast.
4.20.8
यान्यस्माभिस्त्वया सार्धं वनेषु मधुगन्धिषु।
विहृतानि त्वया काले तेषामुपरमः कृतः ॥ ४.२०.८ ॥
Die Freuden, die wir mit dir in den honigduftenden Wäldern genossen, hast du zur rechten Zeit beendet.
4.20.9
निरानन्दा निराशाहं निमग्ना शोकसागरे।
त्वयि पञ्चत्वमापन्ने महायूथपयूथपे ॥ ४.२०.९ ॥
O Herr der Herrscher großer Herden! Seit du die fünf Elemente erreicht hast, bin ich freudlos und hoffnungslos, versunken im Ozean des Kummers.
4.20.10
हृदयं सुस्थितं मह्यं दृष्ट्वा निपतितं भुवि।
यन्न शोकाभिसंतप्तं स्फुटतेऽद्य सहस्रधा ॥ ४.२०.१० ॥
Als ich dich am Boden liegen sah, ist mein vom Kummer versengtes Herz heute nicht in tausend Stücke zersprungen – das ist das Wunder.
4.20.11
सुग्रीवस्य त्वया भार्या हृता स च विवासितः।
यत् तत् तस्य त्वया व्युष्टिः प्राप्तेयं प्लवगाधिप ॥ ४.२०.११ ॥
O Herr der Affen! Du hast Sugrīvas Gattin geraubt und ihn verbannt; die Vergeltung dafür ist nun über dich gekommen.
4.20.12
निःश्रेयसपरा मोहात् त्वया चाहं विगर्हिता।
यैषाब्रुवं हितं वाक्यं वानरेन्द्र हितैषिणी ॥ ४.२०.१२ ॥
O Herr der Vānaras! Auf dein höchstes Wohl bedacht und dein Bestes suchend, sprach ich heilsame Worte; doch aus Verblendung hast du mich getadelt.
4.20.13
रूपयौवनदृप्तानां दक्षिणानां च मानद।
नूनमप्सरसामार्य चित्तानि प्रमथिष्यसि ॥ ४.२०.१३ ॥
O Gewährerin der Ehre, du wirst gewiss die Herzen der klugen Apsaras aufwühlen, die stolz auf ihre Schönheit und Jugend sind.
4.20.14
कालो निःसंशयो नूनं जीवितान्तकरस्तव।
बलाद् येनावपन्नोऽसि सुग्रीवस्यावशो वशम् ॥ ४.२०.१४ ॥
Gewiss ist die Zeit, die dein Leben beendet, ohne Zweifel gekommen, denn du bist mit Gewalt, machtlos, in Sugrīvas Gewalt geraten.
4.20.15
अस्थाने वालिनं हत्वा युध्यमानं परेण च।
न संतप्यति काकुत्स्थः कृत्वा कर्मसुगर्हितम् ॥ ४.२०.१५ ॥
Obwohl er Vālin, der mit einem Gegner kämpfte, ohne Grund erschlagen hat, bereut Kākutstha (Rāma) nicht, obwohl die Tat sehr tadelnswert ist.
4.20.16
वैधव्यं शोकसंतापं कृपणाकृपणा सती।
अदुःखोपचिता पूर्वं वर्तयिष्याम्यनाथवत् ॥ ४.२०.१६ ॥
In Witwenschaft, Kummer und Qual werde ich, einst dem Leid unbekannt und eine treue Gattin, elend leben, wie eine, die keinen Beschützer hat.
4.20.17
लालितश्चाङ्गदो वीरः सुकुमारः सुखोचितः।
वत्स्यते कामवस्थां मे पितृव्ये क्रोधमूर्च्छिते ॥ ४.२०.१७ ॥
Aṅgada, der Held, verwöhnt, zart und an Behaglichkeit gewöhnt, wird in Abhängigkeit bei seinem väterlichen Onkel leben, der vor Zorn außer sich ist.
4.20.18
कुरुष्व पितरं पुत्र सुदृष्टं धर्मवत्सलम्।
दुर्लभं दर्शनं तस्य तव वत्स भविष्यति ॥ ४.२०.१८ ॥
Schau deinen Vater gut an, lieber Sohn, der das Dharma liebt und schön anzusehen ist; o liebes Kind, sein Anblick wird für dich selten sein.
4.20.19
समाश्वासय पुत्रं त्वं संदेशं संदिशस्व मे।
मूर्ध्न्नि चैनं समाघ्राय प्रवासं प्रस्थितो ह्यसि ॥ ४.२०.१९ ॥
Tröste deinen Sohn und gib mir deine Botschaft. Nachdem du seinen Kopf geküsst hast, brichst du zu einer Reise in die Ferne auf.
4.20.20
रामेण हि महत् कर्म कृतं त्वामभिनिघ्नता।
आनृण्यं तु गतं तस्य सुग्रीवस्य प्रतिश्रवे ॥ ४.२०.२० ॥
Rāma hat durch deine Niederstreckung eine große Tat vollbracht; Sugrīvas Schuld aus seinem Versprechen ist nun getilgt.
4.20.21
सकामो भव सुग्रीव रुमां त्वं प्रतिपत्स्यसे।
भुङ्क्ष्व राज्यमनुद्विग्नः शस्तो भ्राता रिपुस्तव ॥ ४.२०.२१ ॥
Sugrīva, mögen deine Wünsche erfüllt sein; du wirst Rumā zurückgewinnen. Dein Feind, dein Bruder, ist erschlagen; genieße das Reich ohne Sorge.
4.20.22
किं मामेवं प्रलपतीं प्रियां त्वं नाभिभाषसे।
इमाः पश्य वरा बाह्व्यो भार्यास्ते वानरेश्वर ॥ ४.२०.२२ ॥
Warum sprichst du nicht zu mir, deiner Geliebten, die so klagt? Sieh diese deine Gattinnen, vortrefflich wie deine Arme, o Herr der Affen.
4.20.23
तस्या विलपितं श्रुत्वा वानर्यः सर्वतश्च ताः।
परिगृह्याङ्गदं दीना दुःखार्ताः प्रतिचुक्रुशुः ॥ ४.२०.२३ ॥
Als sie ihre Klage hörten, umfingen die Affenweibchen von allen Seiten Aṅgada und klagten, vom Kummer gequält, elend mit.
4.20.24
किमङ्गदं साङ्गदवीरबाहो
विहाय यातोऽसि चिरं प्रवासम्।
न युक्तमेवं गुणसंनिकृष्टं
विहाय पुत्रं प्रियचारुवेषम् ॥ ४.२०.२४ ॥
Warum, Aṅgada, Held mit den Armreifen, bist du auf so lange Reise gegangen? Es ist nicht recht, einen tugendhaften, lieben und anmutig gestalteten Sohn so zu verlassen.
4.20.25
यद्यप्रियं किंचिदसम्प्रधार्य
कृतं मया स्यात् तव दीर्घबाहो।
क्षमस्व मे तद्धरिवंशनाथ
व्रजामि मूर्ध्ना तव वीर पादौ ॥ ४.२०.२५ ॥
Wenn ich dir ohne Überlegung etwas Unerfreuliches getan habe, o Langarmiger, Herr des Affengeschlechts, so vergib mir. Held, mit dem Haupt verneige ich mich zu deinen Füßen.
4.20.26
तथा तु तारा करुणं रुदन्ती
भर्तुः समीपे सह वानरीभिः।
व्यवस्यत प्रायमनिन्द्यवर्णा
उपोपवेष्टुं भुवि यत्र वाली ॥ ४.२०.२६ ॥
Da beschloss Tārā, makellos von Gestalt, mitleidvoll weinend, zusammen mit den Affenfrauen sich neben ihren Gatten zu setzen, dort auf dem Boden, wo Vālī lag.