வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.20.1
रामचापविसृष्टेन शरेणान्तकरेण तम्।
दृष्ट्वा विनिहतं भूमौ तारा ताराधिपानना ॥ ४.२०.१ ॥
ராமனின் வில்லிலிருந்து பாய்ந்த யமனைப் போன்ற அம்பால் அவன் நிலத்தில் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, சந்திரமுகி தாரை
4.20.2
सा समासाद्य भर्तारं पर्यष्वजत भामिनी।
इषुणाभिहतं दृष्ट्वा वालिनं कुञ्जरोपमम् ॥ ४.२०.२ ॥
அவள் கணவனை அடைந்து அவனைத் தழுவிக்கொண்டாள்; யானை போன்ற வாலி அம்பால் தாக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு
4.20.3
वानरं पर्वतेन्द्राभं शोकसंतप्तमानसा।
तारा तरुमिवोन्मूलं पर्यदेवयतातुरा ॥ ४.२०.३ ॥
மலை போன்ற வானரனுக்காக, துயரால் வாடிய மனத்துடன், வேரோடு சாய்ந்த மரம் போல் துன்புற்று தாரை புலம்பினாள்
4.20.4
रणे दारुणविक्रान्त प्रवीर प्लवतां वर।
किमिदानीं पुरोभागामद्य त्वं नाभिभाषसे ॥ ४.२०.४ ॥
போரில் கொடும் வீரம் கொண்டவனே, வீரர்களில் சிறந்தவனே, தாவுவோரில் மேலானவனே! இப்போது ஏன் எனக்கு முன்னால் இருந்தும் இன்று நீ பேசவில்லை?
4.20.5
उत्तिष्ठ हरिशार्दूल भजस्व शयनोत्तमम्।
नैवंविधाः शेरते हि भूमौ नृपतिसत्तमाः ॥ ४.२०.५ ॥
எழுந்திரு, வானரங்களில் புலியே! உயர்ந்த படுக்கையை ஏற்றுக்கொள். இத்தகைய சிறந்த அரசர்கள் நிலத்தில் படுப்பதில்லை.
4.20.6
अतीव खलु ते कान्ता वसुधा वसुधाधिप।
गतासुरपि तां गात्रैर्मां विहाय निषेवसे ॥ ४.२०.६ ॥
நிலத்தின் தலைவனே! உனக்கு இந்தப் பூமி மிகவும் அன்பானது போலும். உயிர்நீங்கிய நிலையிலும் உடலால் அவளைத் தழுவி, என்னை விட்டு அவளையே நீ அணைத்திருக்கிறாய்.
4.20.7
व्यक्तमद्य त्वया वीर धर्मतः सम्प्रवर्तता।
किष्किन्धेव पुरी रम्या स्वर्गमार्गे विनिर्मिता ॥ ४.२०.७ ॥
வீரனே! இன்று தெளிவாகிறது — தர்மப்படி ஆட்சி செய்த நீ கிஷ்கிந்தையை சொர்க்கப் பாதையில் அமைந்த அழகிய நகரம் போல் உருவாக்கியிருந்தாய்.
4.20.8
यान्यस्माभिस्त्वया सार्धं वनेषु मधुगन्धिषु।
विहृतानि त्वया काले तेषामुपरमः कृतः ॥ ४.२०.८ ॥
தேன் மணம் வீசும் காடுகளில் உன்னுடன் நாங்கள் அனுபவித்த இன்பங்கள் அனைத்தையும், காலம் வந்ததும் நீ முடித்துவிட்டாய்.
4.20.9
निरानन्दा निराशाहं निमग्ना शोकसागरे।
त्वयि पञ्चत्वमापन्ने महायूथपयूथपे ॥ ४.२०.९ ॥
மகா யூதபதிகளின் தலைவனே! நீ பஞ்சத்துவம் அடைந்தபோது நான் மகிழ்ச்சியற்றவளாய், நம்பிக்கையற்றவளாய், துயரக் கடலில் மூழ்கிவிட்டேன்.
4.20.10
हृदयं सुस्थितं मह्यं दृष्ट्वा निपतितं भुवि।
यन्न शोकाभिसंतप्तं स्फुटतेऽद्य सहस्रधा ॥ ४.२०.१० ॥
நீ தரையில் வீழ்ந்து கிடப்பதைக் கண்டும், என் இதயம் துயரால் வெந்து இன்று ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறவில்லையே — இதுவே விந்தை.
4.20.11
सुग्रीवस्य त्वया भार्या हृता स च विवासितः।
यत् तत् तस्य त्वया व्युष्टिः प्राप्तेयं प्लवगाधिप ॥ ४.२०.११ ॥
வானரத் தலைவனே! நீ சுக்ரீவனின் மனைவியைக் கவர்ந்து அவனை நாடுகடத்தினாய்; அதன் பலன் இன்று உனக்கு வந்திருக்கிறது.
4.20.12
निःश्रेयसपरा मोहात् त्वया चाहं विगर्हिता।
यैषाब्रुवं हितं वाक्यं वानरेन्द्र हितैषिणी ॥ ४.२०.१२ ॥
வானரேந்திரனே! நான் உன் நன்மையை விரும்பி நலமான சொற்களைச் சொன்னேன்; மயக்கத்தால் நீ என்னைப் பழித்தாய்.
4.20.13
रूपयौवनदृप्तानां दक्षिणानां च मानद।
नूनमप्सरसामार्य चित्तानि प्रमथिष्यसि ॥ ४.२०.१३ ॥
மானம் அளிப்பவரே! அழகு, இளமை என்ற செருக்குடைய, திறமையான அப்சரஸ்களின் மனங்களை நீங்கள் நிச்சயம் கலக்குவீர்கள்.
4.20.14
कालो निःसंशयो नूनं जीवितान्तकरस्तव।
बलाद् येनावपन्नोऽसि सुग्रीवस्यावशो वशम् ॥ ४.२०.१४ ॥
உங்கள் உயிரை முடிக்கும் காலம் நிச்சயமாக வந்துவிட்டது; அதனால் நீங்கள் வலுக்கட்டாயமாக சுக்ரீவனின் வசத்தில், வலியற்றவராக, விழுந்துவிட்டீர்கள்.
4.20.15
अस्थाने वालिनं हत्वा युध्यमानं परेण च।
न संतप्यति काकुत्स्थः कृत्वा कर्मसुगर्हितम् ॥ ४.२०.१५ ॥
போரிட்டுக் கொண்டிருந்த வாலியை எந்த நியாயமும் இன்றிக் கொன்றும், காகுத்ஸ்தர் (ராமர்) வருந்தவில்லை; இச்செயல் மிகவும் இகழத்தக்கது.
4.20.16
वैधव्यं शोकसंतापं कृपणाकृपणा सती।
अदुःखोपचिता पूर्वं वर्तयिष्याम्यनाथवत् ॥ ४.२०.१६ ॥
வைதவ்யத்தின் துயரமும் வேதனையும்; முன்பு துன்பத்தை அறியாத நான், கற்புடைய இவள், இனி துணையற்றவளைப் போல் வாழ்வேன்.
4.20.17
लालितश्चाङ्गदो वीरः सुकुमारः सुखोचितः।
वत्स्यते कामवस्थां मे पितृव्ये क्रोधमूर्च्छिते ॥ ४.२०.१७ ॥
செல்லமாக வளர்க்கப்பட்ட, மென்மையான, சுகத்துக்குப் பழகிய வீரன் அங்கதன், கோபத்தால் மூர்ச்சையுற்ற சித்தப்பனிடம் அடிமைநிலையில் வாழ்வான்.
4.20.18
कुरुष्व पितरं पुत्र सुदृष्टं धर्मवत्सलम्।
दुर्लभं दर्शनं तस्य तव वत्स भविष्यति ॥ ४.२०.१८ ॥
மகனே! தருமத்தில் பற்றுள்ள, நல்ல தோற்றமுடைய உன் தந்தையை (நன்றாகப்) பார்த்துக்கொள்; அன்பு மகனே, இனி அவருடைய தரிசனம் உனக்கு அரிதாகும்.
4.20.19
समाश्वासय पुत्रं त्वं संदेशं संदिशस्व मे।
मूर्ध्न्नि चैनं समाघ्राय प्रवासं प्रस्थितो ह्यसि ॥ ४.२०.१९ ॥
நீ மகனுக்கு ஆறுதல் கூறு, எனக்கு உன் செய்தியைச் சொல். அவனது தலையை முகர்ந்து நீ பயணத்திற்குப் புறப்படுகிறாய்.
4.20.20
रामेण हि महत् कर्म कृतं त्वामभिनिघ्नता।
आनृण्यं तु गतं तस्य सुग्रीवस्य प्रतिश्रवे ॥ ४.२०.२० ॥
ராமன் உன்னை வீழ்த்தி ஒரு பெரிய செயலைச் செய்தான். சுக்ரீவன் தன் வாக்குறுதியின் கடனிலிருந்து விடுபட்டான்.
4.20.21
सकामो भव सुग्रीव रुमां त्वं प्रतिपत्स्यसे।
भुङ्क्ष्व राज्यमनुद्विग्नः शस्तो भ्राता रिपुस्तव ॥ ४.२०.२१ ॥
சுக்ரீவா, உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும். நீ ருமையை மீண்டும் அடைவாய். உன் எதிரியான சகோதரன் கொல்லப்பட்டான்; கவலையின்றி அரசை அனுபவி.
4.20.22
किं मामेवं प्रलपतीं प्रियां त्वं नाभिभाषसे।
इमाः पश्य वरा बाह्व्यो भार्यास्ते वानरेश्वर ॥ ४.२०.२२ ॥
வானரத் தலைவனே! இப்படி அரற்றும் உன் அன்பு மனைவியான என்னுடன் ஏன் நீ பேசவில்லை? உன் சிறந்த கைகளைப் போன்ற இந்த மனைவியரைப் பார்.
4.20.23
तस्या विलपितं श्रुत्वा वानर्यः सर्वतश्च ताः।
परिगृह्याङ्गदं दीना दुःखार्ताः प्रतिचुक्रुशुः ॥ ४.२०.२३ ॥
அவளுடைய அரற்றலைக் கேட்ட சுற்றிலுமிருந்த வானரப் பெண்கள் அங்கதனைச் சூழ்ந்துகொண்டு துயரத்தால் வருந்தி அழுதனர்.
4.20.24
किमङ्गदं साङ्गदवीरबाहो
विहाय यातोऽसि चिरं प्रवासम्।
न युक्तमेवं गुणसंनिकृष्टं
विहाय पुत्रं प्रियचारुवेषम् ॥ ४.२०.२४ ॥
அங்கதா! அங்கதங்கள் அணிந்த வீரனே, நீ ஏன் இத்தனை நீண்ட பயணத்திற்குச் சென்றாய்? குணமிக்க, அன்பும் அழகும் நிறைந்த மகனை இவ்வாறு விட்டுச் செல்வது தகாது.
4.20.25
यद्यप्रियं किंचिदसम्प्रधार्य
कृतं मया स्यात् तव दीर्घबाहो।
क्षमस्व मे तद्धरिवंशनाथ
व्रजामि मूर्ध्ना तव वीर पादौ ॥ ४.२०.२५ ॥
நீண்ட கரங்களை உடையவரே, ஆராயாமல் நான் உமக்கு ஏதேனும் அப்रिயமான செயலைச் செய்திருந்தால், குரங்கினத் தலைவரே, என்னை மன்னியுங்கள். வீரரே, என் தலையால் உமது பாதங்களை வணங்குகிறேன்.
4.20.26
तथा तु तारा करुणं रुदन्ती
भर्तुः समीपे सह वानरीभिः।
व्यवस्यत प्रायमनिन्द्यवर्णा
उपोपवेष्टुं भुवि यत्र वाली ॥ ४.२०.२६ ॥
அப்போது இரக்கத்துடன் அழுதுகொண்டிருந்த, குற்றமற்ற நிறமுடைய தாரை, குரங்குப் பெண்களுடன் கணவனருகில், வாலி தரையில் கிடந்த இடத்திலேயே அமர முடிவு செய்தாள்.