Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.30.1
गृहं प्रविष्टे सुग्रीवे विमुक्ते गगने घनैः।
वर्षरात्रे स्थितो रामः कामशोकाभिपीडितः ॥ ४.३०.१ ॥
Als Sugrīva das Haus betreten hatte und der Himmel von den Wolken befreit war, stand Rāma in der Regennacht, von Verlangen und Kummer gequält.
4.30.2
पाण्डुरं गगनं दृष्ट्वा विमलं चन्द्रमण्डलम्।
शारदीं रजनीं चैव दृष्ट्वा ज्योत्स्नानुलेपनाम् ॥ ४.३०.२ ॥
Als er den bleichen Himmel und die makellose Mondscheibe sah und die herbstliche Nacht, mit Mondlicht bestrichen.
4.30.3
कामवृत्तं च सुग्रीवं नष्टां च जनकात्मजाम्।
दृष्ट्वा कालमतीतं च मुमोह परमातुरः ॥ ४.३०.३ ॥
Als er sah, dass Sugrīva dem Verlangen verfallen war, Janakas Tochter verloren und die Zeit verstrichen, verfiel Rāma, zutiefst bekümmert, in Ohnmacht.
4.30.4
स तु संज्ञामुपागम्य मुहूर्तान्मतिमान् नृपः।
मनःस्थामपि वैदेहीं चिन्तयामास राघवः ॥ ४.३०.४ ॥
Doch der weise Rāghava kam nach einem Augenblick wieder zu sich und begann, an Vaidehī zu denken, die in seinem Herzen wohnte.
4.30.5
दृष्ट्वा च विमलं व्योम गतविद्युद्बलाहकम्।
सारसारावसंघुष्टं विललापार्तया गिरा ॥ ४.३०.५ ॥
Als er den reinen Himmel sah, ohne Blitz und Wolken, widerhallend vom Ruf der Kraniche, klagte Rāma mit gequälter Stimme.
4.30.6
आसीनः पर्वतस्याग्रे हेमधातुविभूषिते।
शारदं गगनं दृष्ट्वा जगाम मनसा प्रियाम् ॥ ४.३०.६ ॥
Auf dem Gipfel des Berges sitzend, der mit goldenen Erzen geschmückt war, und den herbstlichen Himmel betrachtend, ging Rāma im Geiste zu seiner Geliebten.
4.30.7
सारसारावसंनादैः सारसारावनादिनी।
याऽऽश्रमे रमते बाला साद्य मे रमते कथम् ॥ ४.३०.७ ॥
Sie, die mit der süßen Stimme der Sārasa-Kraniche sprach und sich in der Einsiedelei freute — wie kann diese junge Frau jetzt ohne mich Freude finden?
4.30.8
पुष्पितांश्चासनान् दृष्ट्वा काञ्चनानिव निर्मलान्।
कथं सा रमते बाला पश्यन्ती मामपश्यती ॥ ४.३०.८ ॥
Wie kann diese junge Frau Freude finden, wenn sie die blühenden Sitze, rein wie Gold, sieht, mich aber nicht sieht und nicht sehen kann?
4.30.9
या पुरा कलहंसानां कलेन कलभाषिणी।
बुध्यते चारुसर्वाङ्गी साद्य मे रमते कथम् ॥ ४.३०.९ ॥
Sie, die einst süß sprach wie die lieblichen Schwäne und an allen Gliedern schön war — wie kann sie jetzt ohne mich Freude finden?
4.30.10
निःस्वनं चक्रवाकानां निशम्य सहचारिणाम्।
पुण्डरीकविशालाक्षी कथमेषा भविष्यति ॥ ४.३०.१० ॥
Wie wird sie wohl sein, die mit lotusgroßen Augen, wenn sie den Ruf ihrer Gefährten, der Cakravāka-Vögel, hört?
4.30.11
सरांसि सरितो वापीः काननानि वनानि च।
तां विना मृगशावाक्षीं चरन्नाद्य सुखं लभे ॥ ४.३०.११ ॥
Seen, Flüsse, Teiche, Wälder und Haine — ohne sie, die Rehäugige, umherirrend, finde ich heute kein Glück.
4.30.12
अपि तां मद्वियोगाच्च सौकुमार्याच्च भामिनीम्।
सुदूरं पीडयेत् कामः शरद्गुणनिरन्तरः ॥ ४.३०.१२ ॥
Gewiss, durch die Trennung von mir und ihre Zartheit muss das Verlangen, unablässig mit den Eigenschaften des Herbstes, diese liebliche Frau sehr quälen.
4.30.13
एवमादि नरश्रेष्ठो विललाप नृपात्मजः।
विहंग इव सारङ्गः सलिलं त्रिदशेश्वरात् ॥ ४.३०.१३ ॥
So und auf vielerlei Weise klagte der Beste der Menschen, der Königssohn, wie ein Vogel, der Wasser vom Herrn der Götter erfleht.
4.30.14
ततश्चञ्चूर्य रम्येषु फलार्थी गिरिसानुषु।
ददर्श पर्युपावृत्तो लक्ष्मीवाँल्लक्ष्मणोऽग्रजम् ॥ ४.३०.१४ ॥
Da sah Lakṣmaṇa, der Glanzvolle, der von der Suche nach Früchten an den lieblichen Berghängen zurückkehrte, seinen älteren Bruder.
4.30.15
स चिन्तया दुस्सहया परीतं
विसंज्ञमेकं विजने मनस्वी।
भ्रातुर्विषादात् त्वरितोऽतिदीनः
समीक्ष्य सौमित्रिरुवाच दीनम् ॥ ४.३०.१५ ॥
Als er seinen hochherzigen Bruder sah, von unerträglicher Sorge überwältigt, allein und betäubt an einsamem Ort, sprach Lakṣmaṇa, der Sohn Sumitrās, eilig und betrübt zu ihm.
4.30.16
किमार्य कामस्य वशंगतेन
किमात्मपौरुष्यपराभवेन ।
अयं ह्रिया संह्रियते समाधिः
किमत्र योगेन निवर्तते न ॥ ४.३०.१६ ॥
O Edler! Warum bist du in die Gewalt der Begierde geraten? Warum durch die Niederlage deiner eigenen Mannhaftigkeit? Diese Sammlung wird von Scham verdrängt; warum kehrt sie hier nicht durch Mühe zurück?
4.30.17
क्रियाभियोगं मनसः प्रसादं
समाधियोगानुगतं च कालम्।
सहायसामर्थ्यमदीनसत्त्वः
स्वकर्महेतुं च कुरुष्व तात ॥ ४.३०.१७ ॥
Lieber! Widme dich dem Handeln zur Klärung des Geistes; halte die Zeit ein, die der meditativen Vereinigung entspricht; nimm die Kraft deiner Verbündeten; mit unerschrockenem Sinn werde zum Grund deiner eigenen Pflicht.
4.30.18
न जानकी मानववंशनाथ
त्वया सनाथा सुलभा परेण।
न चाग्निचूडां ज्वलितामुपेत्य
न दह्यते वीर वरार्ह कश्चित् ॥ ४.३०.१८ ॥
Herr des Menschengeschlechts! Jānakī steht unter deinem Schutz und ist für einen anderen nicht leicht zu gewinnen. Niemand, der sich einer brennenden Feuerflamme nähert, wird verbrannt, o Held, würdig des Besten!
4.30.19
सलक्षणं लक्ष्मणमप्रधृष्यं
स्वभावजं वाक्यमुवाच रामः।
हितं च पथ्यं च नयप्रसक्तं
ससामधर्मार्थसमाहितं च ॥ ४.३०.१९ ॥
Rāma sprach zu Lakṣmaṇa, dem Gezeichneten und Unbezwingbaren, Worte aus seinem eigenen Wesen: heilsame und wohltuende Worte, auf kluge Politik gerichtet, verbunden mit Ausgleich, Pflicht und Zweck.
4.30.20
निस्संशयं कार्यमवेक्षितव्यं
क्रियाविशेषोऽप्यनुवर्तितव्यः।
न तु प्रवृद्धस्य दुरासदस्य
कुमार वीर्यस्य फलं च चिन्त्यम् ॥ ४.३०.२० ॥
Ohne Zweifel muss die Aufgabe geprüft werden, und die besondere Art des Handelns muss ebenfalls befolgt werden. Doch, o Prinz, muss man auch die Folge der Macht eines Feindes bedenken, der groß geworden und schwer zu bezwingen ist.
4.30.21
अथ पद्मपलाशाक्षीं मैथिलीमनुचिन्तयन्।
उवाच लक्ष्मणं रामो मुखेन परिशुष्यता ॥ ४.३०.२१ ॥
Dann, an Maithilī, Sītā mit lotusblattgleichen Augen denkend, sprach Rāma zu Lakṣmaṇa mit ausgedörrtem Gesicht.
4.30.22
तर्पयित्वा सहस्राक्षः सलिलेन वसुंधराम्।
निर्वर्तयित्वा सस्यानि कृतकर्मा व्यवस्थितः ॥ ४.३०.२२ ॥
Sahasrākṣa (Indra) hat die Erde mit Wasser gesättigt und die Saaten hervorgebracht; seine Aufgabe erfüllt, steht er fest.
4.30.23
दीर्घगम्भीरनिर्घोषाः शैलद्रुमपुरोगमाः।
विसृज्य सलिलं मेघाः परिशान्ता नृपात्मज ॥ ४.३०.२३ ॥
O Prinz, die Wolken mit ihrem langen, tiefen Donner, die vor Bergen und Bäumen ziehen, haben ihr Wasser entlassen und sind nun zur Ruhe gekommen.
4.30.24
नीलोत्पलदलश्यामाः श्यामीकृत्वा दिशो दश।
विमदा इव मातङ्गाः शान्तवेगाः पयोधराः ॥ ४.३०.२४ ॥
Dunkel wie die Blätter der blauen Lotusblüte, die zehn Richtungen verdunkelnd, wie Elefanten ohne Brunst, ihre Kraft gemindert – die wasserbringenden Wolken.
4.30.25
जलगर्भा महावेगाः कुटजार्जुनगन्धिनः।
चरित्वा विरताः सौम्य वृष्टिवाताः समुद्यताः ॥ ४.३०.२५ ॥
Wasserbeladen, von großer Wucht, duftend nach kuṭaja- und arjuna-Blüten, haben die Regenwinde, nachdem sie umhergezogen und geruht hatten, o Sanfter, sich wieder erhoben.
4.30.26
घनानां वारणानां च मयूराणां च लक्ष्मण।
नादः प्रस्रवणानां च प्रशान्तः सहसानघ ॥ ४.३०.२६ ॥
O Lakṣmaṇa, du Makelloser, der Klang der Wolken, Elefanten, Pfauen und Wasserfälle ist plötzlich verstummt.
4.30.27
अभिवृष्टा महामेघैर्निर्मलाश्चित्रसानवः।
अनुलिप्ता इवाभान्ति गिरयश्चन्द्ररश्मिभिः ॥ ४.३०.२७ ॥
Von großen Wolken durchnässt, klar, mit bunten Gipfeln, leuchten die Berge, als wären sie mit Mondstrahlen bestrichen.
4.30.28
शाखासु सप्तच्छदपादपानां
प्रभासु तारार्कनिशाकराणाम्।
लीलासु चैवोत्तमवारणानां
श्रियं विभज्याद्य शरत्प्रवृत्ता ॥ ४.३०.२८ ॥
Nachdem er seine Pracht verteilt hat auf die Äste der saptacchada-Bäume, das Licht der Sterne, der Sonne und des Mondes und die Spiele der edlen Elefanten, ist heute der Herbst angebrochen.
4.30.29
सम्प्रत्यनेकाश्रयचित्रशोभा
लक्ष्मीः शरत्कालगुणोपपन्ना।
सूर्याग्रहस्तप्रतिबोधितेषु
पद्माकरेष्वभ्यधिकं विभाति ॥ ४.३०.२९ ॥
Nun leuchtet die Pracht des Herbstes, mit ihren vielen Gestalten und wundersamer Schönheit begabt, am stärksten in den Lotusteichen, die von den ersten Sonnenstrahlen erweckt wurden.
4.30.30
सप्तच्छदानां कुसुमोपगन्धी
षट्पादवृन्दैरनुगीयमानः।
मत्तद्विपानां पवनानुसारी
दर्पं विनेष्यन्नधिकं विभाति ॥ ४.३०.३० ॥
Duftend nach den Blüten der saptacchada-Bäume, besungen von Bienenschwärmen, dem Wind folgend, als wollte er den Stolz der tollen Elefanten vertreiben, leuchtet er über die Maßen.
4.30.31
अभ्यागतैश्चारुविशालपक्षैः
स्मरप्रियैः पद्मरजोऽवकीर्णैः।
महानदीनां पुलिनोपयातैः
क्रीडन्ति हंसाः सह चक्रवाकैः ॥ ४.३०.३१ ॥
Die Schwäne mit ihren schönen breiten Flügeln, lieblich und lieb, mit Lotusstaub bestreut, sind zurückgekehrt, kommen an die Sandufer der großen Flüsse und spielen mit den Cakravākas.
4.30.32
मदप्रगल्भेषु च वारणेषु
गवां समूहेषु च दर्पितेषु।
प्रसन्नतोयासु च निम्नगासु
विभाति लक्ष्मीर्बहुधा विभक्ता ॥ ४.३०.३२ ॥
In den von Brunst kühnen Elefanten, in den stolzen Rinderherden und in den klarwassrigen, talwärts fließenden Flüssen strahlt Lakṣmī, auf vielfache Weise verteilt.
4.30.33
नभः समीक्ष्याम्बुधरैर्विमुक्तं
विमुक्तबर्हाभरणा वनेषु।
प्रियास्वरक्ता विनिवृत्तशोभा
गतोत्सवा ध्यानपरा मयूराः ॥ ४.३०.३३ ॥
Als sie den von den Wolken befreiten Himmel erblickten, haben die Pfauen in den Wäldern ihren Federschmuck abgelegt, sind ihren Gefährtinnen nicht mehr zugetan, ihre Schönheit ist verblasst, das Fest vorüber, und sie sind in Gedanken versunken.
4.30.34
मनोज्ञगन्धैः प्रियकैरनल्पैः
पुष्पातिभारावनताग्रशाखैः।
सुवर्णगौरैर्नयनाभिरामै-
रुद्योतितानीव वनान्तराणि ॥ ४.३०.३४ ॥
Die Waldinnen scheinen von den Priyaka-Bäumen erleuchtet, mit lieblichem Duft, reich, die Zweigspitzen von der Last der Blüten gebeugt, goldweiß und dem Auge gefällig.
4.30.35
प्रियान्वितानां नलिनीप्रियाणां
वने प्रियाणां कुसुमोद्गतानाम्।
मदोत्कटानां मदलालसानां
गजोत्तमानां गतयोऽद्य मन्दाः ॥ ४.३०.३५ ॥
Der Gang der edelsten Elefanten, wild vor Brunst und begierig, den Lotusweihern zugetan, lieb im Wald, von ihren Geliebten begleitet, ist nun langsam.
4.30.36
व्यक्तं नभः शस्त्रविधौतवर्णं
कृशप्रवाहानि नदीजलानि।
कह्लारशीताः पवनाः प्रवान्ति
तमो विमुक्ताश्च दिशः प्रकाशाः ॥ ४.३०.३६ ॥
Der Himmel ist klar, seine Farbe blankgeputzt wie eine Waffe. Die Wasser der Flüsse fließen in dünnen Strömen. Lotoskühle Winde wehen, und die Himmelsrichtungen, von Finsternis befreit, leuchten.
4.30.37
सूर्यातपक्रामणनष्टपङ्का
भूमिश्चिरोद्घाटितसान्द्ररेणुः।
अन्योन्यवैरेण समायुताना-
मुद्योगकालोऽद्य नराधिपानाम् ॥ ४.३०.३७ ॥
Der Schlamm ist verschwunden, von der Sonnenhitze getrocknet, und die Erde ist seit langem von dichtem Staub bedeckt. Für die Könige, die aus gegenseitiger Feindschaft vereint sind, ist nun die Zeit der kriegerischen Anstrengung gekommen.
4.30.38
शरद्गुणाप्यायितरूपशोभाः
प्रहर्षिताः पांसुसमुत्थिताङ्गाः।
मदोत्कटाः सम्प्रति युद्धलुब्धा
वृषा गवां मध्यगता नदन्ति ॥ ४.३०.३८ ॥
Mit Schönheit und Gestalt von den Tugenden des Herbstes genährt, erfreut, die Glieder im Staub aufgerichtet, wild vor Brunst und jetzt kampflustig, brüllen die Stiere inmitten der Kühe.
4.30.39
समन्मथा तीव्रतरानुरागा
कुलान्विता मन्दगतिः करेणुः।
मदान्वितं सम्परिवार्य यान्तं
वनेषु भर्तारमनुप्रयाति ॥ ४.३०.३९ ॥
Voller Verlangen, ihre Leidenschaft immer heftiger, von ihrer Herde begleitet, umringt die langsam schreitende Elefantenkuh ihren brünstigen Gefährten, der dahinzieht, und folgt ihm durch die Wälder.
4.30.40
त्यक्त्वा वराण्यात्मविभूषितानि
बर्हाणि तीरोपगता नदीनाम्।
निर्भर्त्स्यमाना इव सारसौघैः
प्रयान्ति दीना विमना मयूराः ॥ ४.३०.४० ॥
Die Pfauen, an die Flussufer gekommen, legen ihr prächtiges Gefieder ab, das sie selbst schmückt, und ziehen elend und niedergeschlagen davon, als wären sie von Kranichschwärmen gescholten.
4.30.41
वित्रास्य कारण्डवचक्रवाकान्
महारवैर्भिन्नकटा गजेन्द्राः।
सरस्सुबद्धाम्बुजभूषणेषु
विक्षोभ्य विक्षोभ्य जलं पिबन्ति ॥ ४.३०.४१ ॥
Die kāraṇḍava-Enten und cakravāka-Vögel mit gewaltigem Trompeten erschreckend, trinken die fürstlichen Elefanten, die Wangen von Brunstsaft triefend, das Wasser in den mit Lotosblüten geschmückten Seen immer wieder aufwühlend.
4.30.42
व्यपेतपङ्कासु सवालुकासु
प्रसन्नतोयासु सगोकुलासु।
ससारसारावविनादितासु
नदीषु हंसा निपतन्ति हृष्टाः ॥ ४.३०.४२ ॥
In den Flüssen, deren Schlamm verschwunden ist, mit sandigen Ufern, klarem Wasser, Rinderherden, widerhallend vom Ruf der Kraniche, steigen die frohen Schwäne hinab.
4.30.43
नदीघनप्रस्रवणोदकाना-
मतिप्रवृद्धानिलबर्हिणानाम्।
प्लवंगमानां च गतोत्सवानां
ध्रुवं रवाः सम्प्रति सम्प्रणष्टाः ॥ ४.३०.४३ ॥
Die Rufe der Flüsse, der dichten Wolken, der Quellwasser, der Pfauen, die in den starken Winden tanzen, und der Affen, deren Fest vorüber ist, sind nun gewiss verstummt.
4.30.44
अनेकवर्णाः सुविनष्टकाया
नवोदितेष्वम्बुधरेषु नष्टाः।
क्षुधार्दिता घोरविषा बिलेभ्य-
श्चिरोषिता विप्रसरन्ति सर्पाः ॥ ४.३०.४४ ॥
Die vielfarbigen Schlangen, deren Leiber sehr abgemagert sind, im Schutz der neu aufgestiegenen Wolken verborgen, von Hunger gequält und gefährlich giftig, kriechen nach langem Verweilen aus ihren Löchern hervor.
4.30.45
चञ्चच्चन्द्रकरस्पर्शहर्षोन्मीलिततारका।
अहो रागवती संध्या जहाति स्वयमम्बरम् ॥ ४.३०.४५ ॥
Die Sterne öffnen sich in Freude über die Berührung der leuchtenden Mondstrahlen — ah! Die von Leidenschaft gerötete Abenddämmerung verlässt selbst den Himmel.
4.30.46
रात्रिः शशाङ्कोदितसौम्यवक्त्रा
तारागणोन्मीलितचारुनेत्रा।
ज्योत्स्नांशुकप्रावरणा विभाति
नारीव शुक्लांशुकसंवृताङ्गी ॥ ४.३०.४६ ॥
Die Nacht, mit sanftem Antlitz, da der Mond aufgegangen ist, mit schönen Augen, von der Sternenschar geöffnet, erstrahlt in ein Gewand aus Mondlicht gehüllt, wie eine Frau, deren Körper in weißes Tuch gehüllt ist.
4.30.47
विपक्वशालिप्रसवानि भुक्त्वा
प्रहर्षिता सारसचारुपङ्क्तिः ।
नभः समाक्रामति शीघ्रवेगा
वातावधूता ग्रथितेव माला ॥ ४.३०.४७ ॥
Die schöne Reihe der Kraniche, erfreut vom Verzehr der reifen Reiskörner, überquert schnell den Himmel, wie eine aufgereihte Girlande, vom Wind bewegt.
4.30.48
सुप्तैकहंसं कुमुदैरुपेतं
महाह्रदस्थं सलिलं विभाति।
घनैर्विमुक्तं निशि पूर्णचन्द्रं
तारागणाकीर्णमिवान्तरिक्षम् ॥ ४.३०.४८ ॥
Das Wasser des großen Sees, in dem ein einzelner Schwan schläft und das mit Seerosen geschmückt ist, erstrahlt wie der Nachthimmel, frei von Wolken, mit dem Vollmond und übersät von Sternen.
4.30.49
प्रकीर्णहंसाकुलमेखलानां
प्रबुद्धपद्मोत्पलमालिनीनाम्।
वाप्युत्तमानामधिकाद्य लक्ष्मी-
र्वराङ्गनानामिव भूषितानाम् ॥ ४.३०.४९ ॥
Die Pracht der vortrefflichen Teiche, deren Gürtel von Schwänen verstreut und aufgewühlt sind und die Girlanden aus erblühten Lotos und Seerosen tragen, gleicht der von geschmückten, vortrefflichen Frauen und übertrifft sogar frühere Pracht.
4.30.50
वेणुस्वरव्यञ्जिततूर्यमिश्रः
प्रत्यूषकालेऽनिलसम्प्रवृत्तः।
सम्मूर्छितो गर्गरगोवृषाणा-
मन्योन्यमापूरयतीव शब्दः ॥ ४.३०.५० ॥
Im Morgengrauen vermischt sich ein vom Wind getragener Klang, durchsetzt mit den Tönen von Instrumenten, die durch Flötentöne ausgedrückt werden, mit den Gargara-Trommeln und dem Brüllen von Kühen und Stieren, als füllten sie einander.
4.30.51
नवैर्नदीनां कुसुमप्रहासै-
र्व्याधूयमानैर्मृदुमारुतेन।
धौतामलक्षौमपटप्रकाशैः
कूलानि काशैरुपशोभितानि ॥ ४.३०.५१ ॥
Die Flussufer sind mit Kāśa-Gras geschmückt, das im sanften Wind schwankt und wie reine, gewaschene Seide glänzt, als lächelten die Flüsse mit neuen Blüten.
4.30.52
वनप्रचण्डा मधुपानशौण्डाः
प्रियान्विताः षट्चरणाः प्रहृष्टाः।
वनेषु मत्ताः पवनानुयात्रां
कुर्वन्ति पद्मासनरेणुगौराः ॥ ४.३०.५२ ॥
Wild in den Wäldern, dem Trinken von Honig ergeben, erfreut und von ihren Gefährtinnen begleitet, ziehen die sechsbeinigen Bienen, vom Lotusblütenstaub hell gefärbt und berauscht, dem Wind durch die Wälder nach.
4.30.53
जलं प्रसन्नं कुसुमप्रहासं
क्रौञ्चस्वनं शालिवनं विपक्वम्।
मृदुश्च वायुर्विमलश्च चन्द्रः
शंसन्ति वर्षव्यपनीतकालम् ॥ ४.३०.५३ ॥
Klares Wasser, das Lächeln der Blüten, der Ruf der Krauñca-Vögel, die reifen Reisfelder, der sanfte Wind und der makellose Mond verkünden, dass die Regenzeit vorüber ist.
4.30.54
मीनोपसंदर्शितमेखलानां
नदीवधूनां गतयोऽद्य मन्दाः।
कान्तोपभुक्तालसगामिनीनां
प्रभातकालेष्विव कामिनीनाम् ॥ ४.३०.५४ ॥
Der Gang der Flussbräute, deren Gürtel die Fische zeigen, ist heute langsam, wie der Gang liebender Frauen, die im Morgengrauen träge gehen, von ihren Geliebten genossen.
4.30.55
सचक्रवाकानि सशैवलानि
काशैर्दुकूलैरिव संवृतानि।
सपत्ररेखाणि सरोचनानि
वधूमुखानीव नदीमुखानि ॥ ४.३०.५५ ॥
Die Gesichter der Flüsse, bedeckt mit Chakravāka-Gänsen, Moos, Kāśa-Gras und seidenen Tüchern, mit Blattlinien gezeichnet und mit gelbem Orpiment geschmückt, gleichen den Gesichtern von Bräuten.
4.30.56
प्रफुल्लबाणासनचित्रितेषु
प्रहृष्टषट्पादनिकूजितेषु।
गृहीतचापोद्यतदण्डचण्डः
प्रचण्डचापोऽद्य वनेषु कामः ॥ ४.३०.५६ ॥
In den Wäldern, bemalt mit dem Bogen der Blüten und widerhallend vom fröhlichen Summen der Bienen, hat Kāma heute seinen wilden Bogen ergriffen.
4.30.57
लोकं सुवृष्ट्या परितोषयित्वा
नदीस्तटाकानि च पूरयित्वा।
निष्पन्नसस्यां वसुधां च कृत्वा
त्यक्त्वा नभस्तोयधराः प्रणष्टाः ॥ ४.३०.५७ ॥
Nachdem sie die Welt durch guten Regen erfreut, die Flüsse und Teiche gefüllt und die Erde mit reifen Feldfrüchten bereichert haben, sind die wasserführenden Wolken des Himmels verschwunden.
4.30.58
दर्शयन्ति शरन्नद्यः पुलिनानि शनैः शनैः।
नवसंगमसव्रीडा जघनानीव योषितः ॥ ४.३०.५८ ॥
Die Herbstflüsse zeigen allmählich ihre Sandbänke, wie schamhafte Frauen bei einer neuen Vereinigung ihre Hüften zeigen.
4.30.59
प्रसन्नसलिलाः सौम्य कुरराभिविनादिताः।
चक्रवाकगणाकीर्णा विभान्ति सलिलाशयाः ॥ ४.३०.५९ ॥
O Sanftmütiger, diese Seen mit klarem Wasser, widerhallend vom Schreien der Fischadler und übersät von Scharen der Rostgänse, glänzen hell.
4.30.60
अन्योन्यबद्धवैराणां जिगीषूणां नृपात्मज।
उद्योगसमयः सौम्य पार्थिवानामुपस्थितः ॥ ४.३०.६० ॥
O Prinz, o Sanftmütiger, die Zeit des Handelns für die Könige ist gekommen, die durch gegenseitige Feindschaft verbunden sind und nach Sieg verlangen.
4.30.61
इयं सा प्रथमा यात्रा पार्थिवानां नृपात्मज।
न च पश्यामि सुग्रीवमुद्योगं च तथाविधम् ॥ ४.३०.६१ ॥
O Prinz, dies ist der erste Feldzug der Könige, doch ich sehe bei Sugrīva keine solche Anstrengung.
4.30.62
असनाः सप्तपर्णाश्च कोविदाराश्च पुष्पिताः।
दृश्यन्ते बन्धुजीवाश्च श्यामाश्च गिरिसानुषु ॥ ४.३०.६२ ॥
Asana-, saptaparṇa- und kovidāra-Bäume stehen in Blüte, und bandhujīva- und śyāma-Bäume sind an den Berghängen zu sehen.
4.30.63
हंससारसचक्राह्वैः कुररैश्च समन्ततः।
पुलिनान्यवकीर्णानि नदीनां पश्य लक्ष्मण ॥ ४.३०.६३ ॥
Schwäne, Sārasa-Kraniche, Cakravāka-Enten und Fischadler bedecken ringsum die Sandbänke der Flüsse. Sieh, Lakṣmaṇa.
4.30.64
चत्वारो वार्षिका मासा गता वर्षशतोपमाः।
मम शोकाभितप्तस्य तथा सीतामपश्यतः ॥ ४.३०.६४ ॥
Für mich, von Kummer gequält und Sītā nicht sehend, sind die vier Regenmonate wie hundert Jahre vergangen.
4.30.65
चक्रवाकीव भर्तारं पृष्ठतोऽनुगता वनम्।
विषमं दण्डकारण्यमुद्यानमिव चाङ्गना ॥ ४.३०.६५ ॥
Wie die Cakravāka-Gefährtin ihrem Partner folgt, so folgte sie mir in den Wald und hielt den rauhen Daṇḍaka-Wald für einen Garten.
4.30.66
प्रियाविहीने दुःखार्ते हृतराज्ये विवासिते।
कृपां न कुरुते राजा सुग्रीवो मयि लक्ष्मण ॥ ४.३०.६६ ॥
Ich bin meiner Geliebten beraubt, von Kummer gequält, des Reiches beraubt und verbannt; König Sugrīva zeigt mir kein Mitgefühl, Lakṣmaṇa.
4.30.67
अनाथो हृतराज्योऽहं रावणेन च धर्षितः।
दीनो दूरगृहः कामी मां चैव शरणं गतः ॥ ४.३०.६७ ॥
Ich bin ohne Beschützer, des Reiches beraubt, von Rāvaṇa gedemütigt, elend, fern der Heimat und liebeskrank; doch er ist gekommen, um bei mir Zuflucht zu suchen.
4.30.68
इत्येतैः कारणैः सौम्य सुग्रीवस्य दुरात्मनः।
अहं वानरराजस्य परिभूतः परंतपः ॥ ४.३०.६८ ॥
Aus diesen Gründen, sanfter Freund, wurde ich von Sugrīva, dem bösgesinnten König der Affen, verachtet, o Versenger der Feinde.
4.30.69
स कालं परिसंख्याय सीतायाः परिमार्गणे।
कृतार्थः समयं कृत्वा दुर्मतिर्नाववुध्यते ॥ ४.३०.६९ ॥
Nachdem er die Zeit für die Suche nach Sītā berechnet und seine Zusage gegeben hat, beachtet der Törichte es nicht mehr, nun da sein Zweck erreicht ist.
4.30.70
स किष्किन्धां प्रविश्य त्वं ब्रूहि वानरपुङ्गवम्।
मूर्खं ग्राम्यसुखे सक्तं सुग्रीवं वचनान्मम ॥ ४.३०.७० ॥
Tritt in Kiṣkindhā ein und sag auf mein Wort hin zu Sugrīva, dem besten der Affen, dem Törichten, an bäuerlichen Vergnügen Hängenden:
4.30.71
अर्थिनामुपपन्नानां पूर्वं चाप्युपकारिणाम्।
आशां संश्रुत्य यो हन्ति स लोके पुरुषाधमः ॥ ४.३०.७१ ॥
Wer den Bittstellern, die gekommen sind, und denen, die ihm einst geholfen haben, Hoffnung gibt und sie dann zerstört, ist der niedrigste Mensch der Welt.
4.30.72
शुभं वा यदि वा पापं यो हि वाक्यमुदीरितम्।
सत्येन परिगृह्णाति स वीरः पुरुषोत्तमः ॥ ४.३०.७२ ॥
Wer das ausgesprochene Wort, sei es gut oder böse, durch Wahrheit einhält, dieser Held ist der beste der Menschen.
4.30.73
कृतार्था ह्यकृतार्थानां मित्राणां न भवन्ति ये।
तान् मृतानपि क्रव्यादाः कृतघ्नान् नोपभुञ्जते ॥ ४.३०.७३ ॥
Wer, nachdem seine eigenen Ziele erreicht sind, den Freunden, deren Ziele unerfüllt bleiben, nicht hilft — auch tot werden diese Undankbaren nicht von den Fleischfressern verzehrt.
4.30.74
नूनं काञ्चनपृष्ठस्य विकृष्टस्य मया रणे।
द्रष्टुमिच्छसि चापस्य रूपं विद्युद्गणोपमम् ॥ ४.३०.७४ ॥
Gewiss möchtest du die Gestalt des goldrückigen Bogens sehen, den ich im Kampf spanne, gleich einer Schar von Blitzen.
4.30.75
घोरं ज्यातलनिर्घोषं क्रुद्धस्य मम संयुगे।
निर्घोषमिव वज्रस्य पुनः संश्रोतुमिच्छसि ॥ ४.३०.७५ ॥
Du möchtest wieder das furchtbare Schwirren der Bogensehne hören, das ich im Zorn im Kampf entfache, gleich dem Donner des Blitzes.
4.30.76
काममेवंगतेऽप्यस्य परिज्ञाते पराक्रमे।
त्वत्सहायस्य मे वीर न चिन्ता स्यान्नृपात्मज ॥ ४.३०.७६ ॥
Mag auch seine Tapferkeit so bekannt sein, o Held, o Prinz, solange du mein Helfer bist, werde ich ohne Sorge sein.
4.30.77
यदर्थमयमारम्भः कृतः परपुरंजय।
समयं नाभिजानाति कृतार्थः प्लवगेश्वरः ॥ ४.३०.७७ ॥
O Bezwinger feindlicher Städte, der Affenfürst hat sein Ziel erreicht und erinnert sich nicht an die vereinbarte Frist, für die dieses Unternehmen begonnen wurde.
4.30.78
वर्षाः समयकालं तु प्रतिज्ञाय हरीश्वरः।
व्यतीतांश्चतुरो मासान् विहरन् नावबुध्यते ॥ ४.३०.७८ ॥
Der Affenfürst hatte die Regenzeit als festgesetzte Frist versprochen, doch vier Monate sind vergangen, und er, umherschweifend im Vergnügen, bemerkt es nicht.
4.30.79
सामात्यपरिषत्क्रीडन् पानमेवोपसेवते।
शोकदीनेषु नास्मासु सुग्रीवः कुरुते दयाम् ॥ ४.३०.७९ ॥
Sugrīva, mit seinen Ministern und seiner Versammlung vergnügt, pflegt nur das Trinken und zeigt uns, den vom Kummer Gebeugten, kein Mitleid.
4.30.80
उच्यतां गच्छ सुग्रीवस्त्वया वीर महाबल।
मम रोषस्य यद्रूपं ब्रूयाश्चैनमिदं वचः ॥ ४.३०.८० ॥
O Held, o Mächtiger! Geh und sag Sugrīva dies: Sprich zu ihm diese Worte, damit er die Gestalt meines Zorns erkenne.
4.30.81
न स संकुचितः पन्था येन वाली हतो गतः।
समये तिष्ठ सुग्रीव मा वालिपथमन्वगाः ॥ ४.३०.८१ ॥
Der Weg, auf dem Vālin erschlagen wurde und dahinging, ist nicht eng. O Sugrīva, bleib zur vereinbarten Zeit standhaft; folge nicht dem Pfad Vālins.
4.30.82
एक एव रणे वाली शरेण निहतो मया।
त्वां तु सत्यादतिक्रान्तं हनिष्यामि सबान्धवम् ॥ ४.३०.८२ ॥
Im Kampf habe ich Vālin allein mit einem einzigen Pfeil erschlagen. Dich aber, der du die Wahrheit gebrochen hast, werde ich samt deinen Verwandten töten.
4.30.83
यदेवं विहिते कार्ये यद्धितं पुरुषर्षभ।
तत् तद् ब्रूहि नरश्रेष्ठ त्वर कालव्यतिक्रमः ॥ ४.३०.८३ ॥
Wenn die Sache so geordnet ist, sag, was heilsam ist. O Bester der Männer, beeile dich; lass keine Zeit verstreichen.
4.30.84
कुरुष्व सत्यं मम वानरेश्वर
प्रतिश्रुतं धर्ममवेक्ष्य शाश्वतम्।
मा वालिनं प्रेतगतो यमक्षये
त्वमद्य पश्येर्मम चोदितः शरैः ॥ ४.३०.८४ ॥
O Herr der Affen, halte dein Versprechen mir gegenüber, eingedenk des ewigen Dharma. Geh nicht wie Vālin als Totengeist in Yamas Reich; heute wirst du, von meinen Pfeilen getrieben, es selbst sehen.
4.30.85
स पूर्वजं तीव्रविवृद्धकोपं
लालप्यमानं प्रसमीक्ष्य दीनम्।
चकार तीव्रां मतिमुग्रतेजा
हरीश्वरे मानववंशवर्धनः ॥ ४.३०.८५ ॥
Er, der Mehrer des Menschengeschlechts, von wildem Glanz, sah seinen älteren Bruder im Elend klagen, und sein Zorn wuchs gewaltig; da fasste er einen harten Entschluss gegen den Herrn der Affen.