வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.30.1
गृहं प्रविष्टे सुग्रीवे विमुक्ते गगने घनैः।
वर्षरात्रे स्थितो रामः कामशोकाभिपीडितः ॥ ४.३०.१ ॥
சுக்ரீவன் வீட்டிற்குள் சென்ற பின்னும், வானம் மேகங்களிலிருந்து விடுபட்ட பின்னும், மழைக்கால இரவில் காமத்தாலும் சோகத்தாலும் வாட்டமுற்ற ராமன் நின்றிருந்தான்.
4.30.2
पाण्डुरं गगनं दृष्ट्वा विमलं चन्द्रमण्डलम्।
शारदीं रजनीं चैव दृष्ट्वा ज्योत्स्नानुलेपनाम् ॥ ४.३०.२ ॥
வெளிறிய வானத்தையும் களங்கமற்ற சந்திர வட்டத்தையும் கண்டு, நிலவொளி பூசிக்கொண்டது போன்ற சரத்கால இரவையும் கண்டு.
4.30.3
कामवृत्तं च सुग्रीवं नष्टां च जनकात्मजाम्।
दृष्ट्वा कालमतीतं च मुमोह परमातुरः ॥ ४.३०.३ ॥
சுக்ரீவன் காமத்தில் ஈடுபட்டிருப்பதையும், ஜனகன் மகள் இழக்கப்பட்டிருப்பதையும், காலம் கடந்து போனதையும் கண்டு, மிகவும் வருந்திய ராமன் மயக்கமுற்றான்.
4.30.4
स तु संज्ञामुपागम्य मुहूर्तान्मतिमान् नृपः।
मनःस्थामपि वैदेहीं चिन्तयामास राघवः ॥ ४.३०.४ ॥
ஆனால் அறிவுள்ள அரசகுமாரன் ராகவன் சிறிது நேரத்தில் உணர்வு பெற்று, மனதில் நிலைத்திருந்த வைதேகியையே நினைக்கலானான்.
4.30.5
दृष्ट्वा च विमलं व्योम गतविद्युद्बलाहकम्।
सारसारावसंघुष्टं विललापार्तया गिरा ॥ ४.३०.५ ॥
வானம் களங்கமற்றதாகவும் மின்னலும் மேகமும் நீங்கியதாகவும் கண்டு, சாரசப் பறவைகளின் குரல் எதிரொலிக்க, ராமன் துயர்மிக்க குரலில் புலம்பினான்.
4.30.6
आसीनः पर्वतस्याग्रे हेमधातुविभूषिते।
शारदं गगनं दृष्ट्वा जगाम मनसा प्रियाम् ॥ ४.३०.६ ॥
பொன் தாதுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மலையுச்சியில் அமர்ந்து, சரத்கால வானத்தைக் கண்டு, ராமன் மனதால் தன் அன்பு மனைவியிடம் சென்றான்.
4.30.7
सारसारावसंनादैः सारसारावनादिनी।
याऽऽश्रमे रमते बाला साद्य मे रमते कथम् ॥ ४.३०.७ ॥
சாரசப் பறவைகளின் ஒலி போன்ற குரலுடையவளும், ஆசிரமத்தில் மகிழ்ந்திருந்த அந்த இளம்பெண், இன்று எனக்கின்றி எவ்வாறு மகிழ்ந்திருப்பாள்?
4.30.8
पुष्पितांश्चासनान् दृष्ट्वा काञ्चनानिव निर्मलान्।
कथं सा रमते बाला पश्यन्ती मामपश्यती ॥ ४.३०.८ ॥
பொன் போன்ற தூய்மையுடன் பூத்திருக்கும் ஆசனங்களைப் பார்த்தும், என்னைக் காணாத அந்த இளம்பெண் எவ்வாறு மகிழ்ந்திருப்பாள்?
4.30.9
या पुरा कलहंसानां कलेन कलभाषिणी।
बुध्यते चारुसर्वाङ्गी साद्य मे रमते कथम् ॥ ४.३०.९ ॥
முன்பு அன்னப்பறவைகளின் இனிய ஒலியைப் போல் இனிமையாகப் பேசியவளும், அழகிய அங்கங்கள் கொண்டவளுமான அவள் இன்று எனக்கின்றி எவ்வாறு மகிழ்ந்திருப்பாள்?
4.30.10
निःस्वनं चक्रवाकानां निशम्य सहचारिणाम्।
पुण्डरीकविशालाक्षी कथमेषा भविष्यति ॥ ४.३०.१० ॥
தம் துணையுடன் இருக்கும் சக்ரவாகப் பறவைகளின் ஒலியைக் கேட்டு, தாமரை போன்ற பெரிய கண்களுடையவள் இப்போது எவ்வாறு இருப்பாளோ?
4.30.11
सरांसि सरितो वापीः काननानि वनानि च।
तां विना मृगशावाक्षीं चरन्नाद्य सुखं लभे ॥ ४.३०.११ ॥
ஏரிகள், ஆறுகள், குளங்கள், காடுகள், சோலைகள் ஆகியவற்றில் அந்த மான்விழியாளின்றி அலைந்து இன்று நான் எந்த இன்பத்தையும் பெறவில்லை.
4.30.12
अपि तां मद्वियोगाच्च सौकुमार्याच्च भामिनीम्।
सुदूरं पीडयेत् कामः शरद्गुणनिरन्तरः ॥ ४.३०.१२ ॥
என் பிரிவாலும், அவளது மென்மையாலும், சரத்காலத்தின் குணங்களால் தொடர்ந்து எழும் காமம் அந்த அழகியை வெகுவாக வாட்டுமோ.
4.30.13
एवमादि नरश्रेष्ठो विललाप नृपात्मजः।
विहंग इव सारङ्गः सलिलं त्रिदशेश्वरात् ॥ ४.३०.१३ ॥
இவ்வாறு நரசிரேஷ்டரான அரசகுமாரர் புலம்பினார்; தேவேந்திரனிடம் நீர் வேண்டும் பறவையைப் போல்.
4.30.14
ततश्चञ्चूर्य रम्येषु फलार्थी गिरिसानुषु।
ददर्श पर्युपावृत्तो लक्ष्मीवाँल्लक्ष्मणोऽग्रजम् ॥ ४.३०.१४ ॥
பின்னர் இனிய மலைச் சரிவுகளில் பழம் தேடிச் சுற்றி, திரும்பி வந்த சோபனரான லக்ஷ்மணர் தமக்கு முன்பிறந்த அண்ணனைக் கண்டார்.
4.30.15
स चिन्तया दुस्सहया परीतं
विसंज्ञमेकं विजने मनस्वी।
भ्रातुर्विषादात् त्वरितोऽतिदीनः
समीक्ष्य सौमित्रिरुवाच दीनम् ॥ ४.३०.१५ ॥
தாங்க முடியாத கவலையால் சூழப்பட்டு, தனிமையான இடத்தில் உணர்விழந்தவராய்க் கிடந்த மனஸ்வியான அண்ணனைக் கண்டு, சுமித்ரையின் மகன் லக்ஷ்மணர் விரைந்து துயருடன் பேசினார்.
4.30.16
किमार्य कामस्य वशंगतेन
किमात्मपौरुष्यपराभवेन ।
अयं ह्रिया संह्रियते समाधिः
किमत्र योगेन निवर्तते न ॥ ४.३०.१६ ॥
ஆர்யரே! காமத்தின் வசப்பட்டதால் ஏன்? உமது ஆண்மையின் தோல்வியால் ஏன்? இந்த சமாதி நாணத்தால் அடக்கப்படுகிறது; இங்கே யோகத்தால் அது ஏன் திரும்பவில்லை?
4.30.17
क्रियाभियोगं मनसः प्रसादं
समाधियोगानुगतं च कालम्।
सहायसामर्थ्यमदीनसत्त्वः
स्वकर्महेतुं च कुरुष्व तात ॥ ४.३०.१७ ॥
அன்பரே! மனத் தெளிவுக்காகச் செயலில் ஈடுபடுங்கள்; சமாதியும் யோகமும் சார்ந்த காலத்தைப் பின்பற்றுங்கள்; நண்பர்களின் வலிமையைக் கொள்ளுங்கள்; குன்றாத மனவுறுதியுடன் உங்கள் கடமையின் காரணத்தைச் செய்யுங்கள்.
4.30.18
न जानकी मानववंशनाथ
त्वया सनाथा सुलभा परेण।
न चाग्निचूडां ज्वलितामुपेत्य
न दह्यते वीर वरार्ह कश्चित् ॥ ४.३०.१८ ॥
மனிதர் குலத்தின் தலைவரே! ஜானகி உம்மால் காக்கப்படுபவள்; மற்றவருக்கு எளிதில் கிடைப்பவள் அல்லள். எரியும் தீச்சுடரை அணுகி எவரும் எரிவதில்லை, வீரரே, சிறந்தோருக்குத் தகுந்தவரே!
4.30.19
सलक्षणं लक्ष्मणमप्रधृष्यं
स्वभावजं वाक्यमुवाच रामः।
हितं च पथ्यं च नयप्रसक्तं
ससामधर्मार्थसमाहितं च ॥ ४.३०.१९ ॥
நற்குணங்கள் நிறைந்த, வெல்ல முடியாத லக்ஷ்மணனிடம் ராமன் தன் இயல்பிலிருந்து எழுந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்—அவை நன்மை தருவனவும், நல்லவையும், நீதியில் ஈடுபட்டவையும், சாமம், தர்மம், அர்த்தம் ஆகியவற்றோடு பொருந்தியவையும் ஆகும்.
4.30.20
निस्संशयं कार्यमवेक्षितव्यं
क्रियाविशेषोऽप्यनुवर्तितव्यः।
न तु प्रवृद्धस्य दुरासदस्य
कुमार वीर्यस्य फलं च चिन्त्यम् ॥ ४.३०.२० ॥
ஐயமின்றி செயலை ஆராய வேண்டும்; செயலின் சிறப்பு வழியையும் பின்பற்ற வேண்டும். ஆனால் மிகப் பெருகிய, அணுக முடியாத பகைவனின் வலிமையின் விளைவையும் சிந்திக்க வேண்டும், குமரா.
4.30.21
अथ पद्मपलाशाक्षीं मैथिलीमनुचिन्तयन्।
उवाच लक्ष्मणं रामो मुखेन परिशुष्यता ॥ ४.३०.२१ ॥
பின்னர், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடைய மைதிலி சீதையை நினைத்தபடி, வறண்ட முகத்தோடு ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்.
4.30.22
तर्पयित्वा सहस्राक्षः सलिलेन वसुंधराम्।
निर्वर्तयित्वा सस्यानि कृतकर्मा व्यवस्थितः ॥ ४.३०.२२ ॥
ஆயிரம் கண்ணனாகிய இந்திரன் நீரால் நிலத்தைக் குளிரச் செய்து, பயிர்களை விளைவித்து, தன் பணி முடிந்தவனாக நிலைத்து நிற்கிறான்.
4.30.23
दीर्घगम्भीरनिर्घोषाः शैलद्रुमपुरोगमाः।
विसृज्य सलिलं मेघाः परिशान्ता नृपात्मज ॥ ४.३०.२३ ॥
நீண்ட, ஆழ்ந்த முழக்கம் உடைய, மலைகளும் மரங்களும் முன்னே செல்லும் மேகங்கள் நீரைப் பொழிந்து இப்போது அமைதியடைந்துவிட்டன, அரச குமாரா.
4.30.24
नीलोत्पलदलश्यामाः श्यामीकृत्वा दिशो दश।
विमदा इव मातङ्गाः शान्तवेगाः पयोधराः ॥ ४.३०.२४ ॥
நீலத்தாமரை இதழ் போல் கருமையாக, பத்துத் திசைகளையும் இருளாக்கி, மதம் இழந்த யானைகள் போல, வேகம் அடங்கிய நீர்தாங்கும் மேகங்கள்.
4.30.25
जलगर्भा महावेगाः कुटजार्जुनगन्धिनः।
चरित्वा विरताः सौम्य वृष्टिवाताः समुद्यताः ॥ ४.३०.२५ ॥
நீர் நிறைந்த, பெரு வேகமுள்ள, குடஜ மற்றும் அர்ஜுன மலர்களின் மணம் கொண்ட, உலவி ஓய்ந்த மழைக் காற்றுகள், ஏ சௌம்யா, மீண்டும் எழுந்தன.
4.30.26
घनानां वारणानां च मयूराणां च लक्ष्मण।
नादः प्रस्रवणानां च प्रशान्तः सहसानघ ॥ ४.३०.२६ ॥
லக்ஷ்மணா, பாவமற்றவனே, மேகங்கள், யானைகள், மயில்கள் மற்றும் அருவிகளின் ஒலி திடீரென அடங்கிவிட்டது.
4.30.27
अभिवृष्टा महामेघैर्निर्मलाश्चित्रसानवः।
अनुलिप्ता इवाभान्ति गिरयश्चन्द्ररश्मिभिः ॥ ४.३०.२७ ॥
பெரு மேகங்களால் நனைக்கப்பட்ட, தெளிவான, பல வண்ண சிகரங்கள் கொண்ட மலைகள், நிலவொளியால் பூசப்பட்டவை போல ஒளிர்கின்றன.
4.30.28
शाखासु सप्तच्छदपादपानां
प्रभासु तारार्कनिशाकराणाम्।
लीलासु चैवोत्तमवारणानां
श्रियं विभज्याद्य शरत्प्रवृत्ता ॥ ४.३०.२८ ॥
சப்தச்சத மரக்கிளைகளிலும், விண்மீன்கள், சூரியன், சந்திரனின் ஒளியிலும், சிறந்த யானைகளின் விளையாட்டுகளிலும் அழகைப் பகிர்ந்தளித்து இன்று சரத் காலம் தொடங்கியுள்ளது.
4.30.29
सम्प्रत्यनेकाश्रयचित्रशोभा
लक्ष्मीः शरत्कालगुणोपपन्ना।
सूर्याग्रहस्तप्रतिबोधितेषु
पद्माकरेष्वभ्यधिकं विभाति ॥ ४.३०.२९ ॥
இப்போது சரத் காலத்தின் குணங்கள் கொண்ட திருமகள், பல இடங்களில் அற்புத அழகோடு, சூரியனின் முதல் கதிரால் மலர்த்தப்பட்ட தாமரைக் குளங்களில் மிகுதியாக ஒளிர்கிறாள்.
4.30.30
सप्तच्छदानां कुसुमोपगन्धी
षट्पादवृन्दैरनुगीयमानः।
मत्तद्विपानां पवनानुसारी
दर्पं विनेष्यन्नधिकं विभाति ॥ ४.३०.३० ॥
சப்தச்சத மலர்களின் மணம் கொண்டு, வண்டுக் கூட்டங்களின் இசையோடு, காற்றைப் பின்தொடர்ந்து, மதம் கொண்ட யானைகளின் செருக்கை அடக்குவது போல் அது மிகவும் ஒளிர்கிறது.
4.30.31
अभ्यागतैश्चारुविशालपक्षैः
स्मरप्रियैः पद्मरजोऽवकीर्णैः।
महानदीनां पुलिनोपयातैः
क्रीडन्ति हंसाः सह चक्रवाकैः ॥ ४.३०.३१ ॥
அழகும் பெரிய சிறகுகளும் கொண்ட, தாமரைப் பொடியால் தூவப்பட்ட, அன்புக்குரிய, திரும்பி வந்த அன்னங்கள் பெரிய ஆறுகளின் மணற்கரைகளுக்கு வந்து சக்ரவாகங்களுடன் விளையாடுகின்றன.
4.30.32
मदप्रगल्भेषु च वारणेषु
गवां समूहेषु च दर्पितेषु।
प्रसन्नतोयासु च निम्नगासु
विभाति लक्ष्मीर्बहुधा विभक्ता ॥ ४.३०.३२ ॥
மதத்தால் வீறுகொண்ட யானைகளிலும், களிப்புடைய பசுக்கூட்டங்களிலும், தெளிந்த நீருடைய பள்ளநோக்கிய ஆறுகளிலும் திருமகள் பலவிதமாகப் பிரிந்து ஒளிர்கிறாள்.
4.30.33
नभः समीक्ष्याम्बुधरैर्विमुक्तं
विमुक्तबर्हाभरणा वनेषु।
प्रियास्वरक्ता विनिवृत्तशोभा
गतोत्सवा ध्यानपरा मयूराः ॥ ४.३०.३३ ॥
மேகங்களால் விடுவிக்கப்பட்ட வானத்தைக் கண்ட காடுகளின் மயில்கள், தங்கள் தோகை அணிகலன்களை இழந்து, அன்பான பெடைகளிடம் பற்றின்றி, அழகு குன்றி, விழா இழந்து, தியானத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டன.
4.30.34
मनोज्ञगन्धैः प्रियकैरनल्पैः
पुष्पातिभारावनताग्रशाखैः।
सुवर्णगौरैर्नयनाभिरामै-
रुद्योतितानीव वनान्तराणि ॥ ४.३०.३४ ॥
மனம் கவரும் மணமுள்ள, மிகுதியான, பூப்பாரத்தால் நுனிக்கிளைகள் வளைந்த, பொன்னிறமான, கண்ணுக்கு இனிய பிரியக மரங்களால் காட்டின் உட்பகுதிகள் ஒளிர்விக்கப்பட்டவை போல் விளங்குகின்றன.
4.30.35
प्रियान्वितानां नलिनीप्रियाणां
वने प्रियाणां कुसुमोद्गतानाम्।
मदोत्कटानां मदलालसानां
गजोत्तमानां गतयोऽद्य मन्दाः ॥ ४.३०.३५ ॥
பெடைகளுடன் கூடியவை, தாமரைக் குளங்களை விரும்புபவை, காட்டில் பிரியமானவை, மலர்களிலிருந்து எழுந்தவை எனப்படும், மதத்தால் கொடுமையானவை, மதவெறியால் ஆவலுற்ற சிறந்த யானைகளின் நடை இன்று மந்தமாகிவிட்டது.
4.30.36
व्यक्तं नभः शस्त्रविधौतवर्णं
कृशप्रवाहानि नदीजलानि।
कह्लारशीताः पवनाः प्रवान्ति
तमो विमुक्ताश्च दिशः प्रकाशाः ॥ ४.३०.३६ ॥
ஆயுதம் துலக்கப்பட்டு நிறம் பெற்றது போல வானம் தெளிவாக உள்ளது. ஆறுகளின் நீர் மெல்லிய ஓட்டமாகப் பாய்கிறது. தாமரை போன்ற குளிர்ந்த காற்று வீசுகிறது; இருள் நீங்கிய திசைகள் ஒளிர்கின்றன.
4.30.37
सूर्यातपक्रामणनष्टपङ्का
भूमिश्चिरोद्घाटितसान्द्ररेणुः।
अन्योन्यवैरेण समायुताना-
मुद्योगकालोऽद्य नराधिपानाम् ॥ ४.३०.३७ ॥
சூரியனின் வெப்பத்தால் சேறு காய்ந்து மறைந்தது; நீண்ட நாட்களாக நிலத்தில் அடர்ந்த தூசி எழுந்துள்ளது. பரஸ்பர பகையால் ஒன்றுகூடிய அரசர்களுக்கு இப்போது போருக்கான காலம் வந்துவிட்டது.
4.30.38
शरद्गुणाप्यायितरूपशोभाः
प्रहर्षिताः पांसुसमुत्थिताङ्गाः।
मदोत्कटाः सम्प्रति युद्धलुब्धा
वृषा गवां मध्यगता नदन्ति ॥ ४.३०.३८ ॥
சரத் காலத்தின் நலத்தால் வளர்ந்த அழகும் உருவும் கொண்டவை; மகிழ்ச்சியுடன், தூசியில் உடல் எழுந்து, மதத்தால் வெறிகொண்டு, இப்போது போரில் ஆசையுடன் பசுக்களின் நடுவே நின்று காளைகள் முழங்குகின்றன.
4.30.39
समन्मथा तीव्रतरानुरागा
कुलान्विता मन्दगतिः करेणुः।
मदान्वितं सम्परिवार्य यान्तं
वनेषु भर्तारमनुप्रयाति ॥ ४.३०.३९ ॥
காமத்தால் நிறைந்து, மிக ஆழமான அன்புடன், கூட்டத்தோடு, மெல்ல நடக்கும் பெண் யானை, மதத்துடன் செல்லும் தன் கணவனைச் சூழ்ந்து காடுகளில் அவனைப் பின்தொடர்கிறது.
4.30.40
त्यक्त्वा वराण्यात्मविभूषितानि
बर्हाणि तीरोपगता नदीनाम्।
निर्भर्त्स्यमाना इव सारसौघैः
प्रयान्ति दीना विमना मयूराः ॥ ४.३०.४० ॥
ஆறுகளின் கரைகளுக்கு வந்த மயில்கள் தம்மையே அலங்கரித்த சிறந்த தோகைகளைத் துறந்து, சாரசப் பறவைக் கூட்டங்களால் கடிந்துகொள்ளப்படுவது போல, துயருற்று மனம் வாடிச் செல்கின்றன.
4.30.41
वित्रास्य कारण्डवचक्रवाकान्
महारवैर्भिन्नकटा गजेन्द्राः।
सरस्सुबद्धाम्बुजभूषणेषु
विक्षोभ्य विक्षोभ्य जलं पिबन्ति ॥ ४.३०.४१ ॥
பெரும் பிளிறல்களால் கார்ண்டவங்களையும் சக்கரவாகங்களையும் அச்சுறுத்தி, மதநீர் வழியும் கன்னங்களையுடைய யானைத் தலைவர்கள், தாமரைகளால் அணி செய்யப்பட்ட குளங்களில் நீரைக் கலக்கிக் கலக்கிக் குடிக்கின்றன.
4.30.42
व्यपेतपङ्कासु सवालुकासु
प्रसन्नतोयासु सगोकुलासु।
ससारसारावविनादितासु
नदीषु हंसा निपतन्ति हृष्टाः ॥ ४.३०.४२ ॥
சேறு நீங்கிய, மணற்கரைகளுடைய, தெளிந்த நீருடைய, பசுக்கூட்டங்களுடன் கூடிய, சாரசப் பறவைகளின் ஒலியால் எதிரொலிக்கும் ஆறுகளில் மகிழ்ச்சியுற்ற அன்னங்கள் இறங்குகின்றன.
4.30.43
नदीघनप्रस्रवणोदकाना-
मतिप्रवृद्धानिलबर्हिणानाम्।
प्लवंगमानां च गतोत्सवानां
ध्रुवं रवाः सम्प्रति सम्प्रणष्टाः ॥ ४.३०.४३ ॥
ஆறுகள், அடர் மேகங்கள், அருவிகளின் நீர், மிகுந்து வீசும் காற்றில் ஆடும் மயில்கள், களிப்பு கடந்த குரங்குகள் ஆகியவற்றின் ஒலிகள் இப்போது முற்றிலும் அடங்கிவிட்டன.
4.30.44
अनेकवर्णाः सुविनष्टकाया
नवोदितेष्वम्बुधरेषु नष्टाः।
क्षुधार्दिता घोरविषा बिलेभ्य-
श्चिरोषिता विप्रसरन्ति सर्पाः ॥ ४.३०.४४ ॥
பல நிறங்களுடையவையும், உடல் மிகவும் சிதைந்தவையுமான பாம்புகள், புதிதாக எழுந்த மேகங்களில் மறைந்து போயின; பசியால் வாடிய, கொடிய நஞ்சுடைய அவை நீண்டகாலம் வளைகளில் தங்கியிருந்து இப்போது வெளியே வருகின்றன.
4.30.45
चञ्चच्चन्द्रकरस्पर्शहर्षोन्मीलिततारका।
अहो रागवती संध्या जहाति स्वयमम्बरम् ॥ ४.३०.४५ ॥
ஒளிரும் நிலவின் கிரணங்களின் தொடுகையால் மகிழ்ச்சியுற்று நட்சத்திரங்கள் மலர்ந்துள்ளன; ஆ! அன்பு நிறைந்த மாலைப்பொழுது தானே வானத்தை விட்டு நீங்குகிறது.
4.30.46
रात्रिः शशाङ्कोदितसौम्यवक्त्रा
तारागणोन्मीलितचारुनेत्रा।
ज्योत्स्नांशुकप्रावरणा विभाति
नारीव शुक्लांशुकसंवृताङ्गी ॥ ४.३०.४६ ॥
சந்திரன் உதித்ததால் இனிய முகம் கொண்ட இரவு, நட்சத்திரக் கூட்டங்களால் மலர்ந்த அழகிய கண்களுடன், நிலவொளியாகிய ஆடையைப் போர்த்திக்கொண்டு, வெண்ணிற ஆடையால் மூடப்பட்ட உடலுடைய பெண்போல் விளங்குகிறது.
4.30.47
विपक्वशालिप्रसवानि भुक्त्वा
प्रहर्षिता सारसचारुपङ्क्तिः ।
नभः समाक्रामति शीघ्रवेगा
वातावधूता ग्रथितेव माला ॥ ४.३०.४७ ॥
பழுத்த நெல் மணிகளை உண்டு மகிழ்ந்த அழகிய கொக்குகளின் வரிசை, விரைந்த வேகத்துடன் வானத்தைக் கடக்கிறது; காற்றால் அசைக்கப்பட்ட கோர்த்த மாலைபோல.
4.30.48
सुप्तैकहंसं कुमुदैरुपेतं
महाह्रदस्थं सलिलं विभाति।
घनैर्विमुक्तं निशि पूर्णचन्द्रं
तारागणाकीर्णमिवान्तरिक्षम् ॥ ४.३०.४८ ॥
ஒரு தூங்கும் அன்னப்பறவையும் அல்லிமலர்களும் கொண்ட பெரிய ஏரியிலுள்ள நீர், மேகங்களற்ற இரவில் பூரண சந்திரனும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களும் நிறைந்த வானம்போல் விளங்குகிறது.
4.30.49
प्रकीर्णहंसाकुलमेखलानां
प्रबुद्धपद्मोत्पलमालिनीनाम्।
वाप्युत्तमानामधिकाद्य लक्ष्मी-
र्वराङ्गनानामिव भूषितानाम् ॥ ४.३०.४९ ॥
சிதறிய அன்னப்பறவைகளால் கலங்கிய மேகலை அணிந்தவையும், மலர்ந்த தாமரை, நீலோற்பலங்களின் மாலை அணிந்தவையுமான சிறந்த நீர்நிலைகளின் அழகு, அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த பெண்களின் அழகுபோல் உள்ளது; அது முன்பைவிட மிகுந்தது.
4.30.50
वेणुस्वरव्यञ्जिततूर्यमिश्रः
प्रत्यूषकालेऽनिलसम्प्रवृत्तः।
सम्मूर्छितो गर्गरगोवृषाणा-
मन्योन्यमापूरयतीव शब्दः ॥ ४.३०.५० ॥
விடியற்காலையில் காற்றில் எழுந்த ஒலி, புல்லாங்குழல் இசையால் வெளிப்பட்ட வாத்தியங்களின் கலவையுடன், கர்கர வாத்தியங்களும் பசுக்களும் காளைகளும் எழுப்பும் ஒலிகளுடன் கலந்து ஒன்றையொன்று நிரப்புவது போல் உள்ளது.
4.30.51
नवैर्नदीनां कुसुमप्रहासै-
र्व्याधूयमानैर्मृदुमारुतेन।
धौतामलक्षौमपटप्रकाशैः
कूलानि काशैरुपशोभितानि ॥ ४.३०.५१ ॥
புதிய மலர்களின் சிரிப்பைப் போல மென்மையான தென்றலில் அசையும், துவைத்த தூய பட்டாடை போல் பிரகாசிக்கும் காசப் புற்களால் ஆறுகளின் கரைகள் அழகுற்றிருக்கின்றன.
4.30.52
वनप्रचण्डा मधुपानशौण्डाः
प्रियान्विताः षट्चरणाः प्रहृष्टाः।
वनेषु मत्ताः पवनानुयात्रां
कुर्वन्ति पद्मासनरेणुगौराः ॥ ४.३०.५२ ॥
காட்டில் வேகமானவையும், தேன் அருந்துவதில் மூழ்கியவையும், காதலியருடன் மகிழ்ச்சியுற்றவையுமான ஆறுகால் வண்டுகள், தாமரைப் பூந்துகளால் வெளிறி, மயங்கித் தென்றலைப் பின்தொடர்கின்றன.
4.30.53
जलं प्रसन्नं कुसुमप्रहासं
क्रौञ्चस्वनं शालिवनं विपक्वम्।
मृदुश्च वायुर्विमलश्च चन्द्रः
शंसन्ति वर्षव्यपनीतकालम् ॥ ४.३०.५३ ॥
தெளிந்த நீர், மலர்களின் சிரிப்பு, கிரௌஞ்சப் பறவைகளின் ஒலி, முற்றிய நெற்பயிர் வயல், மென்மையான தென்றல், களங்கமற்ற நிலவு ஆகியவை மழைக்காலம் கடந்துவிட்டதை அறிவிக்கின்றன.
4.30.54
मीनोपसंदर्शितमेखलानां
नदीवधूनां गतयोऽद्य मन्दाः।
कान्तोपभुक्तालसगामिनीनां
प्रभातकालेष्विव कामिनीनाम् ॥ ४.३०.५४ ॥
மீன்கள் காட்டும் மேகலை அணிந்த ஆற்று மங்கையரின் நடை இன்று மந்தமாக உள்ளது; விடியற்காலையில் காதலரால் அனுபவிக்கப்பட்டு சோம்பலாக நடக்கும் காதலியரின் நடை போல.
4.30.55
सचक्रवाकानि सशैवलानि
काशैर्दुकूलैरिव संवृतानि।
सपत्ररेखाणि सरोचनानि
वधूमुखानीव नदीमुखानि ॥ ४.३०.५५ ॥
சக்ரவாகப் பறவைகள், பாசிகள், காசப் புற்கள் என்பவற்றாலும் பட்டாடைகளாலும் மூடப்பட்டு, இலைக் கோடுகளும் மஞ்சள் நிறமும் பெற்ற ஆறுகளின் முகங்கள் மணப்பெண்களின் முகம் போலத் தோன்றுகின்றன.
4.30.56
प्रफुल्लबाणासनचित्रितेषु
प्रहृष्टषट्पादनिकूजितेषु।
गृहीतचापोद्यतदण्डचण्डः
प्रचण्डचापोऽद्य वनेषु कामः ॥ ४.३०.५६ ॥
மலர்ந்த வில்லால் வண்ணமிடப்பட்டு, மகிழ்ந்த வண்டுகளின் ரீங்காரம் ஒலிக்கும் காடுகளில், இன்று காமன் வில்லை ஏந்தி உக்கிரமாக எழுந்து நிற்கிறான்; அவனது கொடிய வில் வலிமையாக உள்ளது.
4.30.57
लोकं सुवृष्ट्या परितोषयित्वा
नदीस्तटाकानि च पूरयित्वा।
निष्पन्नसस्यां वसुधां च कृत्वा
त्यक्त्वा नभस्तोयधराः प्रणष्टाः ॥ ४.३०.५७ ॥
நல்ல மழையால் உலகை மகிழ்வித்து, ஆறுகளையும் குளங்களையும் நிரப்பி, நிலத்தைப் பழுத்த பயிர்களால் நிறைத்த பின், வானின் நீர்ச்சுமக்கும் மேகங்கள் விடைபெற்று மறைந்துவிட்டன.
4.30.58
दर्शयन्ति शरन्नद्यः पुलिनानि शनैः शनैः।
नवसंगमसव्रीडा जघनानीव योषितः ॥ ४.३०.५८ ॥
சரத்கால ஆறுகள் மெல்ல மெல்லத் தங்கள் மணல் திட்டுகளைக் காட்டுகின்றன; புதிய சேர்க்கையால் நாணிய பெண்கள் தங்கள் இடுப்புகளைக் காட்டுவது போல.
4.30.59
प्रसन्नसलिलाः सौम्य कुरराभिविनादिताः।
चक्रवाकगणाकीर्णा विभान्ति सलिलाशयाः ॥ ४.३०.५९ ॥
அன்பனே, தெளிந்த நீருடைய இந்த நீர்நிலைகள் கௌரி பறவைகளின் ஒலியால் எதிரொலிக்கின்றன; சக்கரவாகப் பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்து ஒளிர்கின்றன.
4.30.60
अन्योन्यबद्धवैराणां जिगीषूणां नृपात्मज।
उद्योगसमयः सौम्य पार्थिवानामुपस्थितः ॥ ४.३०.६० ॥
அரசகுமாரா, அன்பனே, ஒருவருக்கொருவர் பகை கொண்டு வெற்றி விரும்பும் அரசர்கள் முயற்சி செய்யும் காலம் வந்துவிட்டது.
4.30.61
इयं सा प्रथमा यात्रा पार्थिवानां नृपात्मज।
न च पश्यामि सुग्रीवमुद्योगं च तथाविधम् ॥ ४.३०.६१ ॥
அரசகுமாரா, இது அரசர்களின் முதல் பயணம். ஆனால் சுக்ரீவனிடம் அத்தகைய முயற்சியை நான் காணவில்லை.
4.30.62
असनाः सप्तपर्णाश्च कोविदाराश्च पुष्पिताः।
दृश्यन्ते बन्धुजीवाश्च श्यामाश्च गिरिसानुषु ॥ ४.३०.६२ ॥
அசன, சப்தபர்ண, கோவிதார மரங்கள் பூத்திருக்கக் காண்கிறாய்; பந்துஜீவ, சியாம மரங்கள் மலைச்சரிவுகளில் தெரிகின்றன.
4.30.63
हंससारसचक्राह्वैः कुररैश्च समन्ततः।
पुलिनान्यवकीर्णानि नदीनां पश्य लक्ष्मण ॥ ४.३०.६३ ॥
அன்னங்கள், சாரசங்கள், சக்ரவாகங்கள், குரரங்கள் ஆகியவற்றால் நதிகளின் மணல் திட்டுகள் எங்கும் நிறைந்துள்ளன; பார், லட்சுமணா.
4.30.64
चत्वारो वार्षिका मासा गता वर्षशतोपमाः।
मम शोकाभितप्तस्य तथा सीतामपश्यतः ॥ ४.३०.६४ ॥
துயரால் வாடும் எனக்கு, சீதையைக் காணாமல், மழைக்காலத்தின் நான்கு மாதங்கள் நூறு ஆண்டுகளைப் போல் கழிந்துவிட்டன.
4.30.65
चक्रवाकीव भर्तारं पृष्ठतोऽनुगता वनम्।
विषमं दण्डकारण्यमुद्यानमिव चाङ्गना ॥ ४.३०.६५ ॥
சக்ரவாகப் பெண் பறவை தன் துணையின் பின்னே செல்வது போல, அவள் வனத்தில் என்னைப் பின்தொடர்ந்தாள்; கரடுமுரடான தண்டகாரண்யத்தை ஒரு பூங்காவைப் போல் அவள் கருதினாள்.
4.30.66
प्रियाविहीने दुःखार्ते हृतराज्ये विवासिते।
कृपां न कुरुते राजा सुग्रीवो मयि लक्ष्मण ॥ ४.३०.६६ ॥
அன்பிற்குரியவளை இழந்து, துயரால் வருந்தி, அரசை இழந்து, நாடு கடத்தப்பட்ட என் மீது அரசன் சுக்ரீவன் கருணை காட்டவில்லை, லட்சுமணா.
4.30.67
अनाथो हृतराज्योऽहं रावणेन च धर्षितः।
दीनो दूरगृहः कामी मां चैव शरणं गतः ॥ ४.३०.६७ ॥
நான் அனாதையாக, அரசை இழந்தவனாக, ராவணனால் துன்புறுத்தப்பட்டவனாக, துயருற்றவனாக, இல்லத்திலிருந்து தொலைவில் இருப்பவனாக, காதலால் ஏங்குபவனாக இருக்கிறேன்; அவனோ என்னிடம் அடைக்கலம் தேடி வந்திருக்கிறான்.
4.30.68
इत्येतैः कारणैः सौम्य सुग्रीवस्य दुरात्मनः।
अहं वानरराजस्य परिभूतः परंतपः ॥ ४.३०.६८ ॥
இவ்வாறு இக்காரணங்களால், அன்பனே, தீய மனமுடைய சுக்ரீவனால் நான் அவமதிக்கப்பட்டேன், பகைவர்களை வாட்டுபவனே.
4.30.69
स कालं परिसंख्याय सीतायाः परिमार्गणे।
कृतार्थः समयं कृत्वा दुर्मतिर्नाववुध्यते ॥ ४.३०.६९ ॥
அவன் சீதையைத் தேடுவதற்கான காலத்தைக் கணக்கிட்டு, ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டு, காரியம் நிறைவேறியதும் தீய புத்தியுடையவன் அதை நினைப்பதில்லை.
4.30.70
स किष्किन्धां प्रविश्य त्वं ब्रूहि वानरपुङ्गवम्।
मूर्खं ग्राम्यसुखे सक्तं सुग्रीवं वचनान्मम ॥ ४.३०.७० ॥
நீ கிஷ்கிந்தையில் நுழைந்து, என் சொல்படி அந்த வானரச்சிறந்தவனும், மூடனும், கிராமிய இன்பங்களில் பற்றுள்ளவனுமான சுக்ரீவனிடம் சொல்.
4.30.71
अर्थिनामुपपन्नानां पूर्वं चाप्युपकारिणाम्।
आशां संश्रुत्य यो हन्ति स लोके पुरुषाधमः ॥ ४.३०.७१ ॥
கோரிக்கையுடன் வந்தவர்களுக்கும், முன்பு உதவியவர்களுக்கும் நம்பிக்கை அளித்துவிட்டு அதை அழிப்பவன், உலகில் கீழ்மையான மனிதனாவான்.
4.30.72
शुभं वा यदि वा पापं यो हि वाक्यमुदीरितम्।
सत्येन परिगृह्णाति स वीरः पुरुषोत्तमः ॥ ४.३०.७२ ॥
சொல்லப்பட்ட வாக்கு நல்லதோ தீயதோ எதுவாயினும், அதை உண்மையால் பற்றிக்கொள்பவன் வீரன், புருஷோத்தமன்.
4.30.73
कृतार्था ह्यकृतार्थानां मित्राणां न भवन्ति ये।
तान् मृतानपि क्रव्यादाः कृतघ्नान् नोपभुञ्जते ॥ ४.३०.७३ ॥
காரியம் நிறைவேறிய பின், நண்பர்களின் நிறைவேறாத காரியங்களுக்கு உதவாதவர்களை, இறந்த பின்பும் ஊனுண்ணும் உயிரினங்கள் உண்பதில்லை; அவர்கள் நன்றியில்லாதவர்கள்.
4.30.74
नूनं काञ्चनपृष्ठस्य विकृष्टस्य मया रणे।
द्रष्टुमिच्छसि चापस्य रूपं विद्युद्गणोपमम् ॥ ४.३०.७४ ॥
நிச்சயமாக நீ போரில் நான் இழுக்கும் பொன் முதுகு கொண்ட வில்லின் வடிவத்தைக் காண விரும்புகிறாய், அது மின்னல் கூட்டம் போன்றது.
4.30.75
घोरं ज्यातलनिर्घोषं क्रुद्धस्य मम संयुगे।
निर्घोषमिव वज्रस्य पुनः संश्रोतुमिच्छसि ॥ ४.३०.७५ ॥
போரில் கோபமுற்ற என் வில்நாணின் பயங்கரமான ஒலியை, வஜ்ரத்தின் முழக்கம் போன்றதை, நீ மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறாய்.
4.30.76
काममेवंगतेऽप्यस्य परिज्ञाते पराक्रमे।
त्वत्सहायस्य मे वीर न चिन्ता स्यान्नृपात्मज ॥ ४.३०.७६ ॥
அவன் வீரம் இவ்வாறு அறியப்பட்டிருந்தாலும், வீரனே, அரசகுமாரா, உன் துணையுடன் இருக்கும் எனக்கு கவலை இருக்காது.
4.30.77
यदर्थमयमारम्भः कृतः परपुरंजय।
समयं नाभिजानाति कृतार्थः प्लवगेश्वरः ॥ ४.३०.७७ ॥
பகைவர் நகரங்களை வென்றவனே, எதற்காக இந்த முயற்சி செய்யப்பட்டதோ, அந்த நோக்கம் நிறைவேறியதால், வானரத் தலைவன் ஒப்பந்த காலத்தை நினைவில் கொள்ளவில்லை.
4.30.78
वर्षाः समयकालं तु प्रतिज्ञाय हरीश्वरः।
व्यतीतांश्चतुरो मासान् विहरन् नावबुध्यते ॥ ४.३०.७८ ॥
வானரத் தலைவன் மழைக்காலத்தைக் குறித்த கால வாக்குறுதி அளித்திருந்தான்; ஆனால் நான்கு மாதங்கள் கழிந்தும், களித்திருந்து அதை உணரவில்லை.
4.30.79
सामात्यपरिषत्क्रीडन् पानमेवोपसेवते।
शोकदीनेषु नास्मासु सुग्रीवः कुरुते दयाम् ॥ ४.३०.७९ ॥
சுக்ரீவன் அமைச்சர்களுடனும் சபையுடனும் விளையாடி, வெறும் மதுவையே அனுபவிக்கிறான்; துயரத்தால் வாடும் எங்களிடம் அவன் இரக்கம் காட்டுவதில்லை.
4.30.80
उच्यतां गच्छ सुग्रीवस्त्वया वीर महाबल।
मम रोषस्य यद्रूपं ब्रूयाश्चैनमिदं वचः ॥ ४.३०.८० ॥
வீரனே, மகாபலனே, நீ சென்று சுக்ரீவனிடம் இதைச் சொல். என் கோபத்தின் வடிவம் எத்தகையது என்பதை அவனுக்கு இந்த வார்த்தைகளால் தெரிவி.
4.30.81
न स संकुचितः पन्था येन वाली हतो गतः।
समये तिष्ठ सुग्रीव मा वालिपथमन्वगाः ॥ ४.३०.८१ ॥
வாலி எந்த வழியில் கொல்லப்பட்டுச் சென்றானோ, அந்த வழி குறுகியதல்ல. சுக்ரீவா, குறித்த காலத்தில் உறுதியாக நில்; வாலியின் வழியில் செல்லாதே.
4.30.82
एक एव रणे वाली शरेण निहतो मया।
त्वां तु सत्यादतिक्रान्तं हनिष्यामि सबान्धवम् ॥ ४.३०.८२ ॥
போரில் வாலியை நான் ஒரே அம்பால் கொன்றேன். ஆனால் சத்தியத்தை மீறிய உன்னை உன் உறவினர்களுடன் சேர்த்துக் கொல்வேன்.
4.30.83
यदेवं विहिते कार्ये यद्धितं पुरुषर्षभ।
तत् तद् ब्रूहि नरश्रेष्ठ त्वर कालव्यतिक्रमः ॥ ४.३०.८३ ॥
இவ்வாறு காரியம் தீர்மானிக்கப்பட்ட பிறகு, எது நன்மையோ அதைச் சொல். நரசிரேஷ்டனே, விரைந்து செல்; காலம் கடந்து போகக்கூடாது.
4.30.84
कुरुष्व सत्यं मम वानरेश्वर
प्रतिश्रुतं धर्ममवेक्ष्य शाश्वतम्।
मा वालिनं प्रेतगतो यमक्षये
त्वमद्य पश्येर्मम चोदितः शरैः ॥ ४.३०.८४ ॥
வானரத் தலைவனே, எனக்குக் கொடுத்த சத்தியத்தை நிறைவேற்று; நிலையான தர்மத்தைக் கருதிப்பார். வாலியைப் போல் யமலோகம் செல்லாதே; இன்று என் அம்புகளால் தூண்டப்பட்டு நீயும் அதைக் காண்பாய்.
4.30.85
स पूर्वजं तीव्रविवृद्धकोपं
लालप्यमानं प्रसमीक्ष्य दीनम्।
चकार तीव्रां मतिमुग्रतेजा
हरीश्वरे मानववंशवर्धनः ॥ ४.३०.८५ ॥
மனுவம்சத்தை வளர்ப்பவனும் உக்கிரத் தேஜஸ் உடையவனுமான அவன், துயருற்று புலம்பும் மூத்த சகோதரனைக் கண்டு, கோபம் கடுமையாக வளர்ந்தான்; அப்போது வானரத் தலைவன் மீது கடுமையான முடிவை எடுத்தான்.