Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 4.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.31.1
स कामिनं दीनमदीनसत्त्वं
शोकाभिपन्नं समुदीर्णकोपम्।
नरेन्द्रसूनुर्नरदेवपुत्रं
रामानुजः पूर्वजमित्युवाच ॥ ४.३१.१ ॥
Zu ihm, dem leidenschaftlichen, niedergeschlagenen, doch unbeugsamen Geistes, von Kummer überwältigten und mit aufgewallter Zorn, sprach Rāmas jüngerer Bruder, der Königssohn, so zu seinem älteren Bruder.
4.31.2
न वानरः स्थास्यति साधुवृत्ते
न मन्यते कर्मफलानुषङ्गान्।
न भोक्ष्यते वानरराज्यलक्ष्मीं
तथा हि नातिक्रमतेऽस्य बुद्धिः ॥ ४.३१.२ ॥
Dieser Affe wird nicht fest auf dem Pfad der Rechtschaffenen bleiben, noch achtet er auf die Folgen seiner Taten. Er wird den Glanz des Affenreiches nicht genießen, denn sein Verstand überschreitet so nicht.
4.31.3
मतिक्षयाद् ग्राम्यसुखेषु सक्त-
स्तव प्रसादात् प्रतिकारबुद्धिः।
हतोऽग्रजं पश्यतु वीरवालिनं
न राज्यमेवं विगुणस्य देयम् ॥ ४.३१.३ ॥
Sugrīva, dem durch den Verlust des Urteilsvermögens den weltlichen Freuden verfallenen, der durch deine Gunst Vergeltungsgedanken hegt, er soll den heldenhaften Vālin sehen, der seinen älteren Bruder erschlagen hat. So darf das Reich nicht dem Tugendlosen gegeben werden.
4.31.4
न धारये कोपमुदीर्णवेगं
निहन्मि सुग्रीवमसत्यमद्य।
हरिप्रवीरैः सह वालिपुत्रो
नरेन्द्रपुत्र्या विचयं करोतु ॥ ४.३१.४ ॥
Diesen Zorn, dessen Wucht sich erhoben hat, werde ich nicht zurückhalten; heute werde ich den falschen Sugrīva erschlagen. Vālins Sohn soll mit den vortrefflichen Affenhelden nach der Königstochter suchen.
4.31.5
तमात्तबाणासनमुत्पतन्तं
निवेदितार्थं रणचण्डकोपम्।
उवाच रामः परवीरहन्ता
स्ववीक्षितं सानुनयं च वाक्यम् ॥ ४.३१.५ ॥
Zu ihm, der mit Bogen und Pfeil aufsprang, dessen Absicht er kundgetan hatte, wild vor Zorn zum Kampf, sprach Rāma, der Töter feindlicher Helden, versöhnliche Worte, indem er sich selbst betrachtete.
4.31.6
नहि वै त्वद्विधो लोके पापमेवं समाचरेत्।
कोपमार्येण यो हन्ति स वीरः पुरुषोत्तमः ॥ ४.३१.६ ॥
Ein Mann wie du würde in der Welt niemals ein solches Unrecht begehen. Der Held, der Beste unter den Menschen, ist, wer als Edler seinen Zorn bezwingt.
4.31.7
नेदमत्र त्वया ग्राह्यं साधुवृत्तेन लक्ष्मण।
तां प्रीतिमनुवर्तस्व पूर्ववृत्तं च संगतम् ॥ ४.३१.७ ॥
Lakṣmaṇa, du von edlem Wandel solltest dies hier nicht aufgreifen. Bleibe jener Zuneigung treu und erfülle die frühere Abmachung.
4.31.8
सामोपहितया वाचा रूक्षाणि परिवर्जयन्।
वक्तुमर्हसि सुग्रीवं व्यतीतं कालपर्यये ॥ ४.३१.८ ॥
Mit versöhnlichen Worten, harte vermeidend, sollst du zu Sugrīva sprechen, denn die Zeit ist verstrichen.
4.31.9
सोऽग्रजेनानुशिष्टार्थो यथावत् पुरुषर्षभः।
प्रविवेश पुरीं वीरो लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ४.३१.९ ॥
So von seinem älteren Bruder gehörig unterwiesen, betrat Lakṣmaṇa, der Beste unter den Männern, der Held und Bezwinger feindlicher Helden, die Stadt.
4.31.10
ततः शुभमतिः प्राज्ञो भ्रातुः प्रियहिते रतः।
लक्ष्मणः प्रतिसंरब्धो जगाम भवनं कपेः ॥ ४.३१.१० ॥
Da ging Lakṣmaṇa, von gutem Sinn und weise, seinem Bruder in dem Lieben und Heilsamen ergeben, noch vom Zorn entbrannt, zur Wohnung des Affen.
4.31.11
शक्रबाणासनप्रख्यं धनुः कालान्तकोपमम्।
प्रगृह्य गिरिशृङ्गाभं मन्दरः सानुमानिव ॥ ४.३१.११ ॥
Er nahm den Bogen, gleich Indras Bogen, gleich dem Ende der Zeit, einem Bergesgipfel ähnlich; er glich dem Mandara mit seinen Hängen.
4.31.12
यथोक्तकारी वचनमुत्तरं चैव सोत्तरम्।
बृहस्पतिसमो बुद्ध्या मत्वा रामानुजस्तदा ॥ ४.३१.१२ ॥
Lakṣmaṇa, Rāmas jüngerer Bruder, der tut, was gesagt wird, und an Einsicht Bṛhaspati gleicht, überlegte da und antwortete seinerseits.
4.31.13
कामक्रोधसमुत्थेन भ्रातुः क्रोधाग्निना वृतः।
प्रभञ्जन इवाप्रीतः प्रययौ लक्ष्मणस्ततः ॥ ४.३१.१३ ॥
Lakṣmaṇa, von der Glut des Zorns seines Bruders umhüllt, aus Begierde und Zorn entstanden, brach von dort unwillig auf wie der Wind.
4.31.14
सालतालाश्वकर्णांश्च तरसा पातयन् बलात्।
पर्यस्यन् गिरिकूटानि द्रुमानन्यांश्च वेगितः ॥ ४.३१.१४ ॥
Die Sāla-, Tāla- und Aśvakarṇa-Bäume mit Gewalt niederreißend und Gipfel und andere Bäume umherwerfend, eilte er schnell voran.
4.31.15
शिलाश्च शकलीकुर्वन् पद्भ्यां गज इवाशुगः।
दूरमेकपदं त्यक्त्वा ययौ कार्यवशाद् द्रुतम् ॥ ४.३१.१५ ॥
Felsen mit den Füßen zerbrechend, schnell wie ein Elefant, ließ er die Entfernung mit einem Schritt hinter sich und eilte, von seinem Vorhaben getrieben, davon.
4.31.16
तामपश्यद् बलाकीर्णां हरिराजमहापुरीम्।
दुर्गामिक्ष्वाकुशार्दूलः किष्किन्धां गिरिसंकटे ॥ ४.३१.१६ ॥
Lakṣmaṇa, der Tiger des Ikṣvāku-Geschlechts, erblickte die große Stadt des Affenkönigs, Kiṣkindhā, voller Krieger, befestigt und in Bergschluchten gelegen.
4.31.17
रोषात् प्रस्फुरमाणोष्ठः सुग्रीवं प्रति लक्ष्मणः।
ददर्श वानरान् भीमान् किष्किन्धायां बहिश्चरान् ॥ ४.३१.१७ ॥
Mit zitternden Lippen vor Zorn wandte sich Lakṣmaṇa an Sugrīva und sah die furchterregenden Affen, die außerhalb von Kiṣkindhā umherstreiften.
4.31.18
तं दृष्ट्वा वानराः सर्वे लक्ष्मणं पुरुषर्षभम्।
शैलशृङ्गाणि शतशः प्रवृद्धांश्च महीरुहान्।
जगृहुः कुञ्जरप्रख्या वानराः पर्वतान्तरे ॥ ४.३१.१८ ॥
Als sie Lakṣmaṇa, den Stier unter den Männern, sahen, ergriffen alle Vānaras, elefantengleich, hundertweise Bergspitzen und große Bäume; inmitten der Berge nahmen sie sie auf.
4.31.19
तान् गृहीतप्रहरणान् सर्वान् दृष्ट्वा तु लक्ष्मणः।
बभूव द्विगुणं क्रुद्धो बह्विन्धन इवानलः ॥ ४.३१.१९ ॥
Als er sie alle mit Waffen in der Hand sah, wurde Lakṣmaṇa doppelt zornig, wie ein Feuer, das mit viel Brennstoff genährt wird.
4.31.20
तं ते भयपरीताङ्गा क्षुब्धं दृष्ट्वा प्लवंगमाः।
कालमृत्युयुगान्ताभं शतशो विद्रुता दिशः ॥ ४.३१.२० ॥
Als sie ihn erregt sahen, gleich der Zeit, dem Tod und dem Ende eines Weltalters, flohen die springenden Affen, die Glieder von Furcht ergriffen, hundertweise in alle Richtungen.
4.31.21
ततः सुग्रीवभवनं प्रविश्य हरिपुंगवाः।
क्रोधमागमनं चैव लक्ष्मणस्य न्यवेदयन् ॥ ४.३१.२१ ॥
Dann betraten die besten der Affen Sugrīvas Wohnung und meldeten Lakṣmaṇas Zorn und sein Herannahen.
4.31.22
तारया सहितः कामी सक्तः कपिवृषस्तदा।
न तेषां कपिसिंहानां शुश्राव वचनं तदा ॥ ४.३१.२२ ॥
Da hörte der Stier unter den Affen, begierig und an Tārā gebunden, die Worte jener löwengleichen Affen nicht.
4.31.23
ततः सचिवसंदिष्टा हरयो रोमहर्षणाः।
गिरिकुञ्जरमेघाभा नगरान्निर्ययुस्तदा ॥ ४.३१.२३ ॥
Dann zogen die vom Minister entsandten Affen, haarsträubend und Bergelefanten und Wolken gleich, aus der Stadt hinaus.
4.31.24
नखदंष्ट्रायुधाः सर्वे वीरा विकृतदर्शनाः।
सर्वे शार्दूलदंष्ट्राश्च सर्वे विवृतदर्शनाः ॥ ४.३१.२४ ॥
Jene Helden, deren Waffen Krallen und Zähne waren, hatten alle ein furchterregendes Aussehen. Alle hatten Tigerzähne, und alle zeigten ihre entblößten Zähne.
4.31.25
दशनागबलाः केचित् केचिद् दशगुणोत्तराः।
केचिन्नागसहस्रस्य बभूवुस्तुल्यवर्चसः ॥ ४.३१.२५ ॥
Manche hatten die Kraft von zehn Elefanten, andere die zehnfache Kraft davon. Manche waren an Glanz und Stärke tausend Elefanten gleich.
4.31.26
ततस्तैः कपिभिर्व्याप्तां द्रुमहस्तैर्महाबलैः।
अपश्यल्लक्ष्मणः क्रुद्धः किष्किन्धां तां दुरासदाम् ॥ ४.३१.२६ ॥
Da sah Lakṣmaṇa, zornig, das von jenen mächtigen Affen erfüllte Kiṣkindhā, die Baumzweige als Hände hatten, uneinnehmbar.
4.31.27
ततस्ते हरयः सर्वे प्राकारपरिखान्तरात्।
निष्क्रम्योदग्रसत्त्वास्तु तस्थुराविष्कृतं तदा ॥ ४.३१.२७ ॥
Da traten alle jene Affen, von hohem Mut, aus dem Innern von Wall und Graben heraus und standen dort offen sichtbar.
4.31.28
सुग्रीवस्य प्रमादं च पूर्वजस्यार्थमात्मवान्।
दृष्ट्वा क्रोधवशं वीरः पुनरेव जगाम सः ॥ ४.३१.२८ ॥
Als er Sugrīvas Nachlässigkeit und die Sache seines älteren Bruders sah, zog der selbstbeherrschte Held, vom Zorn übermannt, erneut weiter.
4.31.29
स दीर्घोष्णमहोच्छ्वासः कोपसंरक्तलोचनः।
बभूव नरशार्दूलः सधूम इव पावकः ॥ ४.३१.२९ ॥
Dieser Tiger unter den Männern, der lange, heiße Atemzüge tat, mit von Zorn geröteten Augen, wurde wie ein rauchendes Feuer.
4.31.30
बाणशल्यस्फुरज्जिह्वः सायकासनभोगवान्।
स्वतेजोविषसम्भूतः पञ्चास्य इव पन्नगः ॥ ४.३१.३० ॥
Mit den Pfeilspitzen wie eine zuckende Zunge, mit Pfeilen und Bogen als Windungen, aus dem Gift des eigenen Glanzes geboren, war er wie eine fünfköpfige Schlange.
4.31.31
तं दीप्तमिव कालाग्निं नागेन्द्रमिव कोपितम्।
समासाद्याङ्गदस्त्रासाद् विषादमगमत् परम् ॥ ४.३१.३१ ॥
Als er sich ihm näherte, der wie das Feuer der Zeit loderte und wie der Schlangenkönig zornig war, verfiel Aṅgada vor Furcht in tiefe Niedergeschlagenheit.
4.31.32
सोऽङ्गदं रोषताम्राक्षः संदिदेश महायशाः।
सुग्रीवः कथ्यतां वत्स ममागमनमित्युत ॥ ४.३१.३२ ॥
Sugrīva von großem Ruhm, die Augen vor Zorn gerötet, befahl Aṅgada: 'Lieber Sohn, melde meine Ankunft.'
4.31.33
एष रामानुजः प्राप्तस्त्वत्सकाशमरिंदम।
भ्रातुर्व्यसनसंतप्तो द्वारि तिष्ठति लक्ष्मणः ॥ ४.३१.३३ ॥
'O Bezwinger der Feinde, hier ist Lakṣmaṇa, der jüngere Bruder Rāmas, zu deiner Gegenwart gekommen. Von dem Unglück seines Bruders gequält, steht Lakṣmaṇa am Tor.'
4.31.34
तस्य वाक्यं यदि रुचिः क्रियतां साधु वानर।
इत्युक्त्वा शीघ्रमागच्छ वत्स वाक्यमरिंदम ॥ ४.३१.३४ ॥
'Wenn dir seine Worte gefallen, o Affe, so führe sie gut aus.' Nachdem er dies gesagt hatte: 'Komm schnell zurück, lieber Sohn, o Bezwinger der Feinde.'
4.31.35
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा शोकाविष्टोऽङ्गदोऽब्रवीत्।
पितुः समीपमागम्य सौमित्रिरयमागतः ॥ ४.३१.३५ ॥
Als Aṅgada die Worte Lakṣmaṇas hörte, sprach er, von Kummer ergriffen: 'Zu unserem Vater gekommen, ist hier Saumitri (Lakṣmaṇa) erschienen.'
4.31.36
अथाङ्गदस्तस्य सुतीव्रवाचा
सम्भ्रान्तभावः परिदीनवक्त्रः।
निर्गत्य पूर्वं नृपतेस्तरस्वी
ततो रुमायाश्चरणौ ववन्दे ॥ ४.३१.३६ ॥
Da ging Aṅgada, der diese scharfen Worte gehört hatte, innerlich erregt und mit niedergeschlagenem Gesicht, zuerst aus der Gegenwart des Königs hinaus und verneigte sich dann vor Rumās Füßen.
4.31.37
संगृह्य पादौ पितुरुग्रतेजा
जग्राह मातुः पुनरेव पादौ।
पादौ रुमायाश्च निपीडयित्वा
निवेदयामास ततस्तदर्थम् ॥ ४.३१.३७ ॥
Aṅgada von gewaltigem Glanz umfasste die Füße seines Vaters, dann wieder die Füße seiner Mutter; nachdem er Rumās Füße gedrückt hatte, teilte er ihnen danach den Grund mit.
4.31.38
स निद्राक्लान्तसंवीतो वानरो न विबुद्धवान्।
बभूव मदमत्तश्च मदनेन च मोहितः ॥ ४.३१.३८ ॥
Jener Affe, vom Schlaf ermattet und umhüllt, erwachte nicht; er war vom Rausch berauscht und von Leidenschaft verwirrt.
4.31.39
ततः किलकिलां चक्रुर्लक्ष्मणं प्रेक्ष्य वानराः।
प्रसादयन्तस्तं क्रुद्धं भयमोहितचेतसः ॥ ४.३१.३९ ॥
Da stießen die Affen, als sie Lakṣmaṇa zornig sahen, schrille Schreie aus; mit von Furcht verwirrtem Sinn suchten sie ihn in seinem Zorn zu besänftigen.
4.31.40
ते महौघनिभं दृष्ट्वा वज्राशनिसमस्वनम्।
सिंहनादं समं चक्रुर्लक्ष्मणस्य समीपतः ॥ ४.३१.४० ॥
Als sie ihn sahen, gleich einer großen Flut, mit einer Stimme wie Donnerkeil und Blitz, stießen sie gemeinsam Löwengebrüll nahe bei Lakṣmaṇa aus.
4.31.41
तेन शब्देन महता प्रत्यबुध्यत वानरः।
मदविह्वलताम्राक्षो व्याकुलः स्रग्विभूषणः ॥ ४.३१.४१ ॥
Bei diesem gewaltigen Lärm erwachte der Affe, mit vom Rausch geröteten und verwirrten Augen, aufgewühlt, mit Girlanden und Schmuck geschmückt.
4.31.42
अथाङ्गदवचः श्रुत्वा तेनैव च समागतौ।
मन्त्रिणौ वानरेन्द्रस्य सम्मतोदारदर्शनौ ॥ ४.३१.४२ ॥
Nachdem sie Aṅgadas Worte gehört hatten, kamen die beiden Minister des Affenfürsten, geachtet und von edler Erscheinung, mit ihm zusammen.
4.31.43
प्लक्षश्चैव प्रभावश्च मन्त्रिणावर्थधर्मयोः।
वक्तुमुच्चावचं प्राप्तं लक्ष्मणं तौ शशंसतुः ॥ ४.३१.४३ ॥
Plakṣa und Prabhāva, die Minister für Besitz und Pflicht, kamen zu Lakṣmaṇa, um über vielerlei hohe und niedere Dinge zu sprechen, und die beiden berichteten es ihm.
4.31.44
प्रसादयित्वा सुग्रीवं वचनैः सार्थनिश्चितैः।
आसीनं पर्युपासीनौ यथा शक्रं मरुत्पतिम् ॥ ४.३१.४४ ॥
Nachdem sie Sugrīva mit sinnvollen und festen Worten besänftigt hatten, setzten sich die beiden zu ihm, der saß, so wie man um Indra, den Herrn der Maruts, sitzt.
4.31.45
सत्यसंधौ महाभागौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।
मनुष्यभावं सम्प्राप्तौ राज्यार्हौ राज्यदायिनौ ॥ ४.३१.४५ ॥
Die beiden Brüder Rāma und Lakṣmaṇa, treu ihrem Gelübde und von großem Glück, haben menschliche Gestalt angenommen; sie sind würdig der Königsherrschaft und Geber von Königreichen.
4.31.46
तयोरेको धनुष्पाणिर्द्वारि तिष्ठति लक्ष्मणः।
यस्य भीताः प्रवेपन्तो नादान् मुञ्चन्ति वानराः ॥ ४.३१.४६ ॥
Einer von ihnen, Lakṣmaṇa, den Bogen in der Hand, steht am Tor; und die Affen, vor ihm zitternd vor Furcht, stoßen Schreie aus.
4.31.47
स एष राघवभ्राता लक्ष्मणो वाक्यसारथिः।
व्यवसायरथः प्राप्तस्तस्य रामस्य शासनात् ॥ ४.३१.४७ ॥
Dies ist Lakṣmaṇa, der Bruder des Rāghava, dessen Wagenlenker die Worte und dessen Wagen der Entschluss ist; er ist auf Rāmas Befehl gekommen.
4.31.48
अयं च तनयो राजंस्ताराया दयितोऽङ्गदः।
लक्ष्मणेन सकाशं ते प्रेषितस्त्वरयानघ ॥ ४.३१.४८ ॥
O König, dies ist Aṅgada, der geliebte Sohn Tārās, den Lakṣmaṇa eilends zu dir gesandt hat, o Makelloser.
4.31.49
सोऽयं रोषपरीताक्षो द्वारि तिष्ठति वीर्यवान्।
वानरान् वानरपते चक्षुषा निर्दहन्निव ॥ ४.३१.४९ ॥
O Herr der Vānaras, er steht am Tor, mächtig, die Augen von Zorn erfüllt, als wolle er die Vānaras mit seinem Blick verbrennen.
4.31.50
तस्य मूर्ध्ना प्रणामं त्वं सपुत्रः सहबान्धवः।
गच्छ शीघ्रं महाराज रोषो ह्यद्योपशाम्यताम् ॥ ४.३१.५० ॥
O großer König, geh schnell mit deinen Söhnen und Verwandten und neige ehrfürchtig dein Haupt vor ihm, damit sein Zorn noch heute besänftigt werde.
4.31.51
यथा हि रामो धर्मात्मा तत्कुरुष्व समाहितः।
राजंस्तिष्ठ स्वसमये भव सत्यप्रतिश्रवः ॥ ४.३१.५१ ॥
Tu, sorgsam, was der rechtschaffene Rāma gesagt hat. O König, bleibe fest bei deiner Vereinbarung und halte dein Wort.