வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 4.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.5.1
ऋष्यमूकात् तु हनुमान् गत्वा तं मलयं गिरिम्।
आचचक्षे तदा वीरौ कपिराजाय राघवौ ॥ ४.५.१ ॥
ऋष्यमूकத்திலிருந்து ஹனுமான் அந்த மலயமலைக்குச் சென்று, அப்போது கபிராஜனிடம் அந்த இரு வீர ராகவர்களைப் பற்றிக் கூறினார்।
4.5.2
अयं रामो महाप्राज्ञ सम्प्राप्तो दृढविक्रमः।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा रामोऽयं सत्यविक्रमः ॥ ४.५.२ ॥
மகாபிரக்ஞரே! உறுதியான வீரம் கொண்ட இந்த ராமர் தம்பி லக்ஷ்மணனுடன் வந்து சேர்ந்துள்ளார்; இந்த ராமர் சத்திய வீரம் கொண்டவர்।
4.5.3
इक्ष्वाकूणां कुले जातो रामो दशरथात्मजः।
धर्मे निगदितश्चैव पितुर्निर्देशकारकः ॥ ४.५.३ ॥
இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த தசரதனின் மகன் ராமர், தர்மத்தில் புகழ்பெற்றவர்; தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றுபவர்।
4.5.4
राजसूयाश्वमेधैश्च वह्निर्येनाभितर्पितः।
दक्षिणाश्च तथोत्सृष्टा गावः शतसहस्रशः ॥ ४.५.४ ॥
ராஜசூய, அஸ்வமேத யாகங்களால் அக்னியைத் திருப்தி செய்தவர்; லட்சக்கணக்கான பசுக்களை தட்சிணையாகக் கொடுத்தவர்।
4.5.5
तपसा सत्यवाक्येन वसुधा येन पालिता।
स्त्रीहेतोस्तस्य पुत्रोऽयं रामोऽरण्यं समागतः ॥ ४.५.५ ॥
தவத்தாலும் சத்திய வாக்காலும் பூமியைக் காத்தவரின் மகனாகிய இந்த ராமர், ஒரு பெண்ணின் பொருட்டு காட்டுக்கு வந்துள்ளார்।
4.5.6
तस्यास्य वसतोऽरण्ये नियतस्य महात्मनः।
रावणेन हृता भार्या स त्वां शरणमागतः ॥ ४.५.६ ॥
காட்டில் வசித்த இந்த நியமமுள்ள மகாத்மாவின் மனைவியை ராவணன் கவர்ந்து சென்றான்; அவர் இப்போது உம்மைச் சரணடைந்து வந்துள்ளார்।
4.5.7
भवता सख्यकामौ तौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ।
प्रगृह्य चार्चयस्वैतौ पूजनीयतमावुभौ ॥ ४.५.७ ॥
நட்பை விரும்பும் அந்த இரு சகோதரர்களான ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் நீர் ஏற்று, அவர்களை வழிபடுங்கள்; இவ்விருவரும் மிகவும் வணங்கத்தக்கவர்கள்.
4.5.8
श्रुत्वा हनूमतो वाक्यं सुग्रीवो वानराधिपः।
दर्शनीयतमो भूत्वा प्रीत्योवाच च राघवम् ॥ ४.५.८ ॥
ஹனுமானின் சொல்லைக் கேட்ட வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன், மிகவும் அழகிய தோற்றத்துடன் அன்புடன் ராகவனிடம் பேசினான்.
4.5.9
भवान् धर्मविनीतश्च सुतपाः सर्ववत्सलः।
आख्याता वायुपुत्रेण तत्त्वतो मे भवद्गुणाः ॥ ४.५.९ ॥
நீர் தர்மத்தில் பயிற்சி பெற்றவர், நல்ல பாதுகாவலர், அனைவரிடமும் அன்பு கொண்டவர்; வாயுபுத்திரன் உமது குணங்களை உண்மையாக எனக்கு எடுத்துரைத்தான்.
4.5.10
तन्ममैवैष सत्कारो लाभश्चैवोत्तमः प्रभो।
यत्त्वमिच्छसि सौहार्दं वानरेण मया सह ॥ ४.५.१० ॥
ஐயனே, நீர் என் போன்ற வானரத்துடன் நட்பை விரும்புவது எனக்கு அளிக்கப்பட்ட மிக உயர்ந்த மரியாதையும் மிகப் பெரிய பயனுமாகும்.
4.5.11
रोचते यदि मे सख्यं बाहुरेष प्रसारितः।
गृह्यतां पाणिना पाणिर्मर्यादा बध्यतां ध्रुवा ॥ ४.५.११ ॥
நட்பு எனக்கு உகந்ததாயின், இதோ என் நீட்டிய கரம்; கையோடு கையைப் பற்றுக, உறுதியான உடன்படிக்கை கட்டப்படட்டும்.
4.5.12
एतत् तु वचनं श्रुत्वा सुग्रीवस्य सुभाषितम्।
सम्प्रहृष्टमना हस्तं पीडयामास पाणिना ॥ ४.५.१२ ॥
சுக்ரீவனின் இந்த நற்சொல்லைக் கேட்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவன் தனது கரத்தால் அவனது கையை அழுத்தினான்.
4.5.13
हृष्टः सौहृदमालम्ब्य पर्यष्वजत पीडितम्।
ततो हनूमान् संत्यज्य भिक्षुरूपमरिंदमः ॥ ४.५.१३ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் நட்பைக் கொண்டு அவர் சுக்ரீவனை இறுகத் தழுவினார். பின்னர் பகைவரை அடக்கும் அனுமான் பிக்ஷுவின் வடிவத்தைக் கைவிட்டார்.
4.5.14
काष्ठयोः स्वेन रूपेण जनयामास पावकम्।
दीप्यमानं ततो वह्निं पुष्पैरभ्यर्च्य सत्कृतम् ॥ ४.५.१४ ॥
இரண்டு மரக்கட்டைகளிலிருந்து தம் சொந்த ஆற்றலால் நெருப்பை உண்டாக்கினார். பின் ஒளிரும் அந்த நெருப்பை மலர்களால் வழிபட்டு மரியாதை செய்தார்.
4.5.15
तयोर्मध्ये तु सुप्रीतो निदधौ सुसमाहितः।
ततोऽग्निं दीप्यमानं तौ चक्रतुश्च प्रदक्षिणम् ॥ ४.५.१५ ॥
அவர்கள் இருவருக்கும் நடுவில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் ஒருமுகத்துடனும் அவர் அந்த நெருப்பை வைத்தார். பின் அவ்விருவரும் அந்த ஒளிரும் நெருப்பைப் பிரதட்சிணம் செய்தனர்.
4.5.16
सुग्रीवो राघवश्चैव वयस्यत्वमुपागतौ।
ततः सुप्रीतमनसौ तावुभौ हरिराघवौ ॥ ४.५.१६ ॥
சுக்ரீவனும் ராகவனும் நட்பு நிலையை அடைந்தனர். பின்னர் மிகுந்த மகிழ்ந்த மனதுடைய அந்த இருவரும், குரங்கும் ராகவனும், நண்பர்களானார்கள்.
4.5.17
अन्योन्यमभिवीक्षन्तौ न तृप्तिमभिजग्मतुः।
त्वं वयस्योऽसि हृद्यो मे ह्येकं दुःखं सुखं च नौ ॥ ४.५.१७ ॥
ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டே இருவரும் நிறைவடையவில்லை. (சுக்ரீவன் கூறினான்:) நீ என் நண்பன், என் உள்ளத்திற்கு இனியவன்; நம் இருவருக்கும் துக்கமும் சுகமும் ஒன்றே.
4.5.18
सुग्रीवो राघवं वाक्यमित्युवाच प्रहृष्टवत्।
ततः सुपर्णबहुलां भङ्क्त्वा शाखां सुपुष्पिताम् ॥ ४.५.१८ ॥
சுக்ரீவன் ராகவனிடம் இவ்வாறு மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான். பின் இலைகள் நிறைந்த, நன்கு மலர்ந்த ஒரு கிளையை ஒடித்து.
4.5.19
सालस्यास्तीर्य सुग्रीवो निषसाद सराघवः।
लक्ष्मणायाथ संहृष्टो हनुमान् मारुतात्मजः ॥ ४.५.१९ ॥
சாலை இலைகளை விரித்து சுக்ரீவன் ராகவனுடன் அமர்ந்தான். பின்னர் மகிழ்ச்சியடைந்த வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் லக்ஷ்மணனுக்காக (இடம் அமைத்தான்).
4.5.20
शाखां चन्दनवृक्षस्य ददौ परमपुष्पिताम्।
ततः प्रहृष्टः सुग्रीवः श्लक्ष्णं मधुरया गिरा ॥ ४.५.२० ॥
(ஹனுமான்) சந்தன மரத்தின் மிகவும் பூத்த கிளையைக் கொடுத்தான். பின்னர் மகிழ்ச்சியடைந்த சுக்ரீவன் மென்மையும் இனிமையுமான குரலில் (பேசினான்).
4.5.21
प्रत्युवाच तदा रामं हर्षव्याकुललोचनः।
अहं विनिकृतो राम चरामीह भयार्दितः ॥ ४.५.२१ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியால் கலங்கிய கண்களுடன் சுக்ரீவன் ராமனுக்குப் பதிலளித்தான்: "ஓ ராமா, நான் அவமதிக்கப்பட்டவன்; இங்கே பயத்தால் வருந்தி அலைகிறேன்."
4.5.22
हृतभार्यो वने त्रस्तो दुर्गमेतदुपाश्रितः।
सोऽहं त्रस्तो वने भीतो वसाम्युद्भ्रान्तचेतनः ॥ ४.५.२२ ॥
மனைவி பறிக்கப்பட்டு, காட்டில் அஞ்சியவனாய், இந்த அணுக முடியாத (மலையில்) அடைக்கலம் புகுந்தேன். அந்த நான், அஞ்சி, பயந்து, குழம்பிய மனத்துடன் காட்டில் வாழ்கிறேன்.
4.5.23
वालिना निकृतो भ्रात्रा कृतवैरश्च राघव।
वालिनो मे महाभाग भयार्तस्याभयं कुरु ॥ ४.५.२३ ॥
சகோதரன் வாலியால் அவமதிக்கப்பட்டவனும், பகைமை கொண்டவனுமாவேன். ஓ ராகவா, ஓ மகாபாக்கியவானே, வாலியால் அஞ்சும் எனக்கு அபயம் அளிப்பாயாக.
4.5.24
कर्तुमर्हसि काकुत्स्थ भयं मे न भवेद् यथा।
एवमुक्तस्तु तेजस्वी धर्मज्ञो धर्मवत्सलः ॥ ४.५.२४ ॥
ஓ காகுத்ஸ்தா, எனக்கு அச்சம் ஏற்படாதவாறு நீ செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், தேஜஸ்வியும், தர்மம் அறிந்தவனும், தர்மத்தில் அன்புள்ளவனுமான (ராமன்...).
4.5.25
प्रत्यभाषत काकुत्स्थः सुग्रीवं प्रहसन्निव।
उपकारफलं मित्रं विदितं मे महाकपे ॥ ४.५.२५ ॥
காகுத்ஸ்தர் சிரித்தபடி சுக்ரீவனுக்குப் பதிலளித்தார்: "ஓ மஹாகபியே, நண்பனின் உபகாரத்தின் பலன் எனக்குத் தெரியும்."
4.5.26
वालिनं तं वधिष्यामि तव भार्यापहारिणम्।
अमोघाः सूर्यसंकाशा ममेमे निशिताः शराः ॥ ४.५.२६ ॥
உன் மனைவியைக் கவர்ந்த அந்த வாலியை நான் வதைப்பேன். சூரியனைப் போல் ஒளிரும் என் இந்தக் கூரிய அம்புகள் ஒருபோதும் தவறுவதில்லை.
4.5.27
तस्मिन् वालिनि दुर्वृत्ते निपतिष्यन्ति वेगिताः।
कङ्कपत्रप्रतिच्छन्ना महेन्द्राशनिसंनिभाः ॥ ४.५.२७ ॥
அந்தத் தீய நடத்தை கொண்ட வாலியின் மீது இந்த அம்புகள் வேகமாகப் பாயும். கொக்கு இறகுகளால் மூடப்பட்ட இவை இந்திரனின் பெரும் இடியைப் போன்றவை.
4.5.28
तीक्ष्णाग्रा ऋजुपर्वाणः सरोषा भुजगा इव।
तमद्य वालिनं पश्य तीक्ष्णैराशीविषोपमैः ॥ ४.५.२८ ॥
கூரிய முனைகளும் நேரான கணுக்களும் கொண்ட இவை சினம் கொண்ட பாம்புகளைப் போன்றவை. இன்று நஞ்சுப் பாம்புகளைப் போன்ற இந்தக் கூரிய அம்புகளால் அந்த வாலியைப் பார்.
4.5.29
शरैर्विनिहतं भूमौ प्रकीर्णमिव पर्वतम्।
स तु तद् वचनं श्रुत्वा राघवस्यात्मनो हितम्।
सुग्रीवः परमप्रीतः परमं वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.५.२९ ॥
அம்புகளால் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டு, சிதறிய மலையைப் போல் கிடக்கும் அந்த வாலியைப் பார். ராகவனின் அந்த நன்மையான சொல்லைக் கேட்ட சுக்ரீவன் மிகவும் மகிழ்ந்து உயர்ந்த சொற்களைக் கூறினான்.
4.5.30
तव प्रसादेन नृसिंह वीर
प्रियां च राज्यं च समाप्नुयामहम्।
तथा कुरु त्वं नरदेव वैरिणं
यथा न हिंस्यात् स पुनर्ममाग्रजम् ॥ ४.५.३० ॥
உன் அருளால், ஓ நரசிம்மனே, ஓ வீரனே, நான் என் அன்பு மனைவியையும் அரசையும் அடைவேனாக. ஓ நரதேவனே, அந்த எதிரி மீண்டும் என் அண்ணனைக் கொல்லாதபடி நீ செய்வாயாக.
4.5.31
सीताकपीन्द्रक्षणदाचराणां
राजीवहेमज्वलनोपमानि।
सुग्रीवरामप्रणयप्रसङ्गे
वामानि नेत्राणि समं स्फुरन्ति ॥ ४.५.३१ ॥
சுக்ரீவனுக்கும் ராமனுக்கும் இடையிலான நட்புப் பேச்சு நடந்தபோது, சீதை, கபீந்திரன், இரவுச்சரர்களின் இடது கண்கள் — தாமரையையும் பொன்னெரி நிறத்தையும் ஒத்தவை — ஒரே சமயத்தில் துடித்தன.