رامايانا فالميكي · السارغا 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1.1
ततो रावणनीतायाः सीतायाः शत्रुकर्षणः।
इयेष पदमन्वेष्टुं चारणाचरिते पथि ॥ ५.१.१ ॥
فأراد المُذِلّ للأعداء (هانومان)، طلبًا لأثر سيتا التي حملها راڤانا، أن يسلك الطريق الذي يسلكه الشعراء السماويون (شارانا).
5.1.2
दुष्करं निष्प्रतिद्वन्द्वं चिकीर्षन् कर्म वानरः।
समुदग्रशिरोग्रीवो गवां पतिरिवाबभौ ॥ ५.१.२ ॥
ذلك القرد، راغبًا في إنجاز عمل عسير لا نظير له، رافعًا رأسه وعنقه، أشرق كسيّد البقر، الثور.
5.1.3
अथ वैदूर्यवर्णेषु शाद्वलेषु महाबलः।
धीरः सलिलकल्पेषु विचचार यथासुखम् ॥ ५.१.३ ॥
ثم جال ذلك القوي الثابت (هانومان) على راحته فوق المروج العشبية ذات لون اللازورد وشبيهة بالماء.
5.1.4
द्विजान् वित्रासयन् धीमानुरसा पादपान् हरन्।
मृगांश्च सुबहून् निघ्नन् प्रवृद्ध इव केसरी ॥ ५.१.४ ॥
مُروّعًا الطيور، ومقتلعًا الأشجار بصدره، وقاتلًا كثيرًا من الغزلان، جال الحكيم (هانومان) كأسد مكتمل النمو.
5.1.5
नीललोहितमाञ्जिष्ठपद्मवर्णैः सितासितैः।
स्वभावसिद्धैर्विमलैर्धातुभिः समलंकृतम् ॥ ५.१.५ ॥
مُزيَّن أحسن تزيين بمعادن نقية طبيعية الألوان: زرقاء وحمراء وقرمزية ولوتسية، بيضاء وسوداء.
5.1.6
कामरूपिभिराविष्टमभीक्ष्णं सपरिच्छदैः।
यक्षकिंनरगन्धर्वैर्देवकल्पैः सपन्नगैः ॥ ५.१.६ ॥
يعجّ دائمًا بالياكشا والكيناراس والغاندهاروا القادرين على اتخاذ أي هيئة بإرادتهم، مع حاشيتهم، شبيهين بالآلهة، ومع الكائنات الأفعوانية (النَّاغا).
5.1.7
स तस्य गिरिवर्यस्य तले नागवरायुते।
तिष्ठन् कपिवरस्तत्र ह्रदे नाग इवाबभौ ॥ ५.१.७ ॥
وقف أفضل القرود عند سفح ذلك الجبل النبيل المكتظ بالثعابين الفاضلة، فلمع هناك كثعبان في بحيرة.
5.1.8
स सूर्याय महेन्द्राय पवनाय स्वयम्भुवे।
भूतेभ्यश्चाञ्जलिं कृत्वा चकार गमने मतिम् ॥ ५.१.८ ॥
بعد أن قدّم الأنجلي للشمس ولمهيندرا وللريح وللذات الأزلية ولجميع الكائنات، عزم على الرحلة.
5.1.9
अञ्जलिं प्राङ्मुखं कुर्वन् पवनायात्मयोनये।
ततो हि ववृधे गन्तुं दक्षिणो दक्षिणां दिशम् ॥ ५.१.९ ॥
متجهًا نحو الشرق، مقدّمًا الأنجلي للريح وللمولود من ذاته، فازداد حماسه للذهاب نحو الجهة الجنوبية.
5.1.10
प्लवगप्रवरैर्दृष्टः प्लवने कृतनिश्चयः।
ववृधे रामवृद्ध्यर्थं समुद्र इव पर्वसु ॥ ५.१.१० ॥
وهو يُرى من أفضل القافزين، عازم على الوثب، نما لأجل صلاح راما كالمحيط عند اكتمال القمر.
5.1.11
निष्प्रमाणशरीरः सँल्लिलङ्घयिषुरर्णवम्।
बाहुभ्यां पीडयामास चरणाभ्यां च पर्वतम् ॥ ५.१.११ ॥
وقد صار جسده بلا حدّ، راغبًا في عبور المحيط، ضغط الجبل بذراعيه وقدميه.
5.1.12
स चचालाचलश्चाशु मुहूर्तं कपिपीडितः।
तरूणां पुष्पिताग्राणां सर्वं पुष्पमशातयत् ॥ ५.१.१२ ॥
فاهتز ذلك الجبل الثابت للحظة تحت ضغط القرد، فهزّ جميع أزهار الأشجار ذات الأغصان المزهرة.
5.1.13
तेन पादपमुक्तेन पुष्पौघेण सुगन्धिना।
सर्वतः संवृतः शैलो बभौ पुष्पमयो यथा ॥ ५.१.१३ ॥
غطّى الجبلَ من كل جانب فيضٌ عطِر من الزهور المتساقطة من الأشجار، فأشرق كأنه مصنوع من الأزهار.
5.1.14
तेन चोत्तमवीर्येण पीड्यमानः स पर्वतः।
सलिलं सम्प्रसुस्राव मदमत्त इव द्विपः ॥ ५.१.१४ ॥
وقد ضغط عليها ذلك البطل الأعظم بشجاعته، فانهمر من الجبل الماء كالفيل الهائج في موسم الشبق.
5.1.15
पीड्यमानस्तु बलिना महेन्द्रस्तेन पर्वतः।
रीतीर्निर्वर्तयामास काञ्चनाञ्जनराजतीः ॥ ५.१.१५ ॥
وقد ضغط عليه ذلك القوي، فأظهر جبلُ مَهيندرا خطوطاً من الذهب والكحل الأسود والفضة.
5.1.16
मुमोच च शिलाः शैलो विशालाः समनःशिलाः।
मध्यमेनार्चिषा जुष्टो धूमराजीरिवानलः ॥ ५.१.१६ ॥
وأطلق الجبل صخوراً هائلة مع المغرة الحمراء، كنارٍ ذات لهب متوسط تبعث صفوف الدخان.
5.1.17
हरिणा पीड्यमानेन पीड्यमानानि सर्वतः।
गुहाविष्टानि सत्त्वानि विनेदुर्विकृतैः स्वरैः ॥ ५.१.१७ ॥
ولما ضغط القرد الجبل من كل جانب، صرخت الكائنات الساكنة في كهوفه بأصوات مشوّهة.
5.1.18
स महान् सत्त्वसन्नादः शैलपीडानिमित्तजः।
पृथिवीं पूरयामास दिशश्चोपवनानि च ॥ ५.१.१८ ॥
ذلك الضجيج العظيم للكائنات، الناشئ من كرب الجبل، ملأ الأرض والجهات والبساتين.
5.1.19
शिरोभिः पृथुभिर्नागा व्यक्तस्वस्तिकलक्षणैः।
वमन्तः पावकं घोरं ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ ५.१.१९ ॥
كانت الثعابين برؤوس عريضة تحمل علامات سواستيكا واضحة، تقذف نارًا مروعة، وتعض الصخور بأنيابها.
5.1.20
तास्तदा सविषैर्दष्टाः कुपितैस्तैर्महाशिलाः।
जज्वलुः पावकोद्दीप्ता बिभिदुश्च सहस्रधा ॥ ५.१.२० ॥
عندئذٍ اشتعلت تلك الصخور العظيمة، التي عضّتها الثعابين الغاضبة بسمومها، مشتعلةً بالنار، وانشقت إلى ألف قطعة.
5.1.21
यानि त्वौषधजालानि तस्मिञ्जातानि पर्वते।
विषघ्नान्यपि नागानां न शेकुः शमितुं विषम् ॥ ५.१.२१ ॥
حتى أعشاب الدواء التي نبتت على ذلك الجبل، والتي تُبطل سموم الثعابين، لم تستطع تهدئة ذلك السم.
5.1.22
भिद्यतेऽयं गिरिर्भूतैरिति मत्वा तपस्विनः।
त्रस्ता विद्याधरास्तस्मादुत्पेतुः स्त्रीगणैः सह ॥ ५.१.२२ ॥
ظنًّا منهم أن «هذا الجبل تشقّه الأرواح»، طار الزهّاد والفيديادهاراس المذعورون من هناك مع جماعات نسائهم.
5.1.23
पानभूमिगतं हित्वा हैममासवभाजनम्।
पात्राणि च महार्हाणि करकांश्च हिरण्मयान् ॥ ५.१.२३ ॥
تاركين وراءهم وعاء الخمر الذهبي الملقى في مكان الشراب، والأواني الثمينة جدًا، والأباريق الذهبية.
5.1.24
लेह्यानुच्चावचान् भक्ष्यान् मांसानि विविधानि च।
आर्षभाणि च चर्माणि खड्गांश्च कनकत्सरून् ॥ ५.१.२४ ॥
أطعمة للَّعْق رفيعة ووضيعة، وأنواع شتى من اللحوم، وأكياس من جلد الثور، وسيوف ذات أغماد ذهبية.
5.1.25
कृतकण्ठगुणाः क्षीबा रक्तमाल्यानुलेपनाः।
रक्ताक्षाः पुष्कराक्षाश्च गगनं प्रतिपेदिरे ॥ ५.१.२५ ॥
وقد زيّنّ أعناقهن بالعقود، سكرى، يرتدين أكاليل حمراء ويتطيبن بالعطور الحمراء، ذوات عيون حمراء وعيون كالنرجس، فارتفعن إلى السماء.
5.1.26
हारनूपुरकेयूरपारिहार्यधराः स्त्रियः।
विस्मिताः सस्मितास्तस्थुराकाशे रमणौः सह ॥ ५.१.२६ ॥
وقفت النساء، وقد تزيّنّ بالعقود والخلاخيل والأساور وسائر الحلي، متعجبات مبتسمات، في السماء مع أحبّائهن.
5.1.27
दर्शयन्तो महाविद्यां विद्याधरमहर्षयः।
सहितास्तस्थुराकाशे वीक्षांचक्रुश्च पर्वतम् ॥ ५.१.२७ ॥
وقف كبار الحكماء الفيدياديهارا، يُظهرون عظيم قدرتهم السحرية، معًا في السماء، ونظروا إلى الجبل.
5.1.28
शुश्रुवुश्च तदा शब्दमृषीणां भावितात्मनाम्।
चारणानां च सिद्धानां स्थितानां विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.२८ ॥
فسمعوا حينئذٍ صوت الحكماء ذوي النفوس المطهَّرة، والتشاران والسيدّهَ، القائمين في السماء الصافية.
5.1.29
एष पर्वतसंकाशो हनुमान् मारुतात्मजः।
तितीर्षति महावेगः समुद्रं वरुणालयम् ॥ ५.१.२९ ॥
هذا الذي يشبه الجبل، هانومان ابن الريح، ذو السرعة العظيمة، يريد أن يعبر البحر، مسكن فارونا.
5.1.30
रामार्थं वानरार्थं च चिकीर्षन् कर्म दुष्करम्।
समुद्रस्य परं पारं दुष्प्रापं प्राप्तुमिच्छति ॥ ५.१.३० ॥
يريد أن يُنجز عملًا عسيرًا من أجل راما ومن أجل القرود، فيبتغي بلوغ الشاطئ البعيد للبحر، الذي يصعب بلوغه.
5.1.31
तमप्रमेयं ददृशुः पर्वते वानरर्षभम् ॥ ५.१.३१ ॥
رأوه على الجبل، ذلك الذي لا يُقاس، ثور القرود.
5.1.32
दुधुवे च स रोमाणि चकम्पे चानलोपमः।
ननाद च महानादं सुमहानिव तोयदः ॥ ५.१.३२ ॥
هزّ شعر جسده، ارتعد كالنار، وزأر زئيراً عظيماً كالسحابة الممطرة.
5.1.33
आनुपूर्व्या च वृत्तं तल्लाङ्गूलं रोमभिश्चितम्।
उत्पतिष्यन् विचिक्षेप पक्षिराज इवोरगम् ॥ ५.१.३३ ॥
رمى ذيله المستدير المغطى بالشعر، وهو على وشك الوثب، كما يلقي ملك الطيور الأفعى.
5.1.34
तस्य लाङ्गूलमाविद्धमतिवेगस्य पृष्ठतः।
ददृशे गरुडेनेव ह्रियमाणो महोरगः ॥ ५.१.३४ ॥
خلف ذلك السريع بدا ذيله الممدود كأفعى عظيمة يحملها جارودا.
5.1.35
बाहू संस्तम्भयामास महापरिघसंनिभौ।
आससाद कपिः कट्यां चरणौ संचुकोच च ॥ ५.१.३५ ॥
شدّ ذراعيه كمصراعين حديديين عظيمين، وضغط على خصره، وضمّ قدميه.
5.1.36
संहृत्य च भुजौ श्रीमांस्तथैव च शिरोधराम्।
तेजः सत्त्वं तथा वीर्यमाविवेश स वीर्यवान् ॥ ५.१.३६ ॥
وبعد أن ضمّ ذراعيه وعنقه، دخل ذلك المتألق الشديد البأس في البهاء والقوة الباطنة والبأس.
5.1.37
मार्गमालोकयन् दूरादूर्ध्वप्रणिहितेक्षणः।
रुरोध हृदये प्राणानाकाशमवलोकयन् ॥ ५.१.३७ ॥
ناظرًا الطريق من بعيد، وعيناه مثبتتان نحو الأعلى، حبس أنفاسه في قلبه وهو يتطلع إلى السماء.
5.1.38
पद्भ्यां दृढमवस्थानं कृत्वा स कपिकुञ्जरः।
निकुच्य कर्णौ हनुमानुत्पतिष्यन् महाबलः ॥ ५.१.३८ ॥
واقفًا بثبات على قدميه، ذلك الفيل بين القرود، هنومان عظيم القوة، طوى أذنيه واستعد للوثب نحو الأعلى.
5.1.39
वानरान् वानरश्रेष्ठ इदं वचनमब्रवीत्।
यथा राघवनिर्मुक्तः शरः श्वसनविक्रमः ॥ ५.१.३९ ॥
قال أفضل القرود لقرود هذه الكلمات: كما يندفع السهم الذي أطلقه راغافا بقوة الريح،
5.1.40
गच्छेत् तद्वद् गमिष्यामि लंकां रावणपालिताम्।
नहि द्रक्ष्यामि यदि तां लंकायां जनकात्मजाम् ॥ ५.१.४० ॥
وبالمثل سأمضي إلى لانكا التي يحميها راوانا. فإن لم أرَ ابنة جاناكا في لانكا،
5.1.41
अनेनैव हि वेगेन गमिष्यामि सुरालयम्।
यदि वा त्रिदिवे सीतां न द्रक्ष्यामि कृतश्रमः ॥ ५.१.४१ ॥
وبهذه السرعة نفسها سأمضي إلى مسكن الآلهة أيضًا؛ فإن لم أرَ سيتا في السماء بعد جهدي،
5.1.42
बद्ध्वा राक्षसराजानमानयिष्यामि रावणम्।
सर्वथा कृतकार्योऽहमेष्यामि सह सीतया ॥ ५.१.४२ ॥
سأقيّد ملك الراكشاسا راوانا وأحضره. وبعد أن أنجز مهمتي من كل وجه، سأعود مع سيتا.
5.1.43
आनयिष्यामि वा लंकां समुत्पाट्य सरावणाम्।
एवमुक्त्वा तु हनुमान् वानरो वानरोत्तमः ॥ ५.१.४३ ॥
"سأحمل لانكا مُقتلَعةً مع راڤانا، أو..." وبعد أن قال هذا، هنومان، أفضل القرود،
5.1.44
उत्पपाताथ वेगेन वेगवानविचारयन्।
सुपर्णमिव चात्मानं मेने स कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.४४ ॥
وثب هنومان السريع بقوة دون تردد، وظنّ ذلك الفيل بين القرود نفسه مثل غارودا.
5.1.45
समुत्पतति वेगात् तु वेगात् ते नगरोहिणः।
संहृत्य विटपान् सर्वान् समुत्पेतुः समन्ततः ॥ ५.१.४५ ॥
وحين انطلق بسرعة، جمعت تلك الأشجار النابتة على الجبال أغصانها كلها ونهضت من كل جانب.
5.1.46
स मत्तकोयष्टिभकान् पादपान् पुष्पशालिनः।
उद्वहन्नुरुवेगेन जगाम विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.४६ ॥
حاملاً تلك الأشجار المثقلة بالأزهار والكوكيل المخمور، مضى بسرعة عظيمة إلى السماء الصافية.
5.1.47
ऊरुवेगोत्थिता वृक्षा मुहूर्तं कपिमन्वयुः।
प्रस्थितं दीर्घमध्वानं स्वबन्धुमिव बान्धवाः ॥ ५.१.४७ ॥
تبعت الأشجار التي رفعتها قوة فخذيه ذلك القرد لحظة، كما يتبع الأقارب قريبهم المنطلق في رحلة طويلة.
5.1.48
तमूरुवेगोन्मथिताः सालाश्चान्ये नगोत्तमाः।
अनुजग्मुर्हनूमन्तं सैन्या इव महीपतिम् ॥ ५.१.४८ ॥
وتبعت هنومان أشجار السال وغيرها من أفضل أشجار الجبال، التي اقتلعتها قوة فخذيه، كما تتبع الجيوش ملكها.
5.1.49
सुपुष्पिताग्रैर्बहुभिः पादपैरन्वितः कपिः।
हनूमान् पर्वताकारो बभूवाद्भुतदर्शनः ॥ ५.१.४९ ॥
محاطًا بأشجار كثيرة ذات قمم مزدهرة بالزهور، صار هانومان في حجم الجبل وبدا عجيبًا للناظرين.
5.1.50
सारवन्तोऽथ ये वृक्षा न्यमज्जँल्लवणाम्भसि।
भयादिव महेन्द्रस्य पर्वता वरुणालये ॥ ५.१.५० ॥
حتى الأشجار القوية غرقت في الماء المالح، كأن الجبال غاصت في مسكن فارونا خوفًا من مهيندرا.
5.1.51
स नानाकुसुमैः कीर्णः कपिः साङ्कुरकोरकैः।
शुशुभे मेघसंकाशः खद्योतैरिव पर्वतः ॥ ५.१.५१ ॥
كان ذلك القرد مغطى بأزهار شتى وبراعم وبراعم زهرية، فلمع كالسحابة، كجبل مزين باليراعات.
5.1.52
विमुक्तास्तस्य वेगेन मुक्त्वा पुष्पाणि ते द्रुमाः।
व्यवशीर्यन्त सलिले निवृत्ताः सुहृदो यथा ॥ ५.१.५२ ॥
تحررت تلك الأشجار بقوته، فتركت أزهارها وتساقطت في الماء، كما يتخلى الأصدقاء عن بعضهم حين يعودون.
5.1.53
लघुत्वेनोपपन्नं तद् विचित्रं सागरेऽपतत्।
द्रुमाणां विविधं पुष्पं कपिवायुसमीरितम्।
ताराचितमिवाकाशं प्रबभौ स महार्णवः ॥ ५.१.५३ ॥
بسبب خفتها سقطت الأزهار المتنوعة العجيبة من الأشجار، التي حركها القرد والريح، في المحيط؛ فلمع ذلك المحيط العظيم كالسماء المرصعة بالنجوم.
5.1.54
पुष्पौघेण सुगन्धेन नानावर्णेन वानरः।
बभौ मेघ इवोद्यन् वै विद्युद्गणविभूषितः ॥ ५.१.५४ ॥
بكتلة من الأزهار العطرة متعددة الألوان، لمع ذلك القرد كالسحابة الصاعدة المزينة بجموع البرق.
5.1.55
तस्य वेगसमुद्भूतैः पुष्पैस्तोयमदृश्यत।
ताराभिरिव रामाभिरुदिताभिरिवाम्बरम् ॥ ५.१.५५ ॥
وبالزهور التي رفعتها قوة سرعته ظهر الماء، كما يبدو السماء حين تملؤها نجوم طالعة ونساء جميلات.
5.1.56
तस्याम्बरगतौ बाहू ददृशाते प्रसारितौ।
पर्वताग्राद् विनिष्क्रान्तौ पञ्चास्याविव पन्नगौ ॥ ५.१.५६ ॥
ذراعاه الممدودتان في السماء كانتا تُريان كأنهما ثعبانان ذوا خمسة رؤوس يخرجان من قمة جبل.
5.1.57
पिबन्निव बभौ चापि सोर्मिजालं महार्णवम्।
पिपासुरिव चाकाशं ददृशे स महाकपिः ॥ ५.१.५७ ॥
بدا المحيط العظيم بشبكة أمواجه كأنه يشرب، وظهر ذلك القرد العظيم كظامئ يريد أن يشرب السماء.
5.1.58
तस्य विद्युत्प्रभाकारे वायुमार्गानुसारिणः।
नयने विप्रकाशेते पर्वतस्थाविवानलौ ॥ ५.१.५८ ॥
كانت عيناه كوميض البرق، تتبعان مسلك الريح، وتلمعان كنارين واقفتين على الجبال.
5.1.59
पिङ्गे पिङ्गाक्षमुख्यस्य बृहती परिमण्डले।
चक्षुषी सम्प्रकाशेते चन्द्रसूर्याविव स्थितौ ॥ ५.१.५९ ॥
أشرقت عيناه الكبيرتان المستديرتان البنيتان، زعيم ذوي العيون البنية، كالقمر والشمس الثابتين في موضعيهما.
5.1.60
मुखं नासिकया तस्य ताम्रया ताम्रमाबभौ।
संध्यया समभिस्पृष्टं यथा स्यात् सूर्यमण्डलम् ॥ ५.१.६० ॥
احمرّ وجهه بأنفه المحمرّ، فأشرق كقرص الشمس وقد لمسه الشفق.
5.1.61
लाङ्गूलं च समाविद्धं प्लवमानस्य शोभते।
अम्बरे वायुपुत्रस्य शक्रध्वज इवोच्छ्रितम् ॥ ५.१.६१ ॥
كان ذيل ابن الريح، المرفوع عاليًا وهو يقفز، يلمع في السماء كراية إندرا.
5.1.62
लाङ्गूलचक्रो हनुमान् शुक्लदंष्ट्रोऽनिलात्मजः।
व्यरोचत महाप्राज्ञः परिवेषीव भास्करः ॥ ५.१.६२ ॥
هانومان، ابن الريح ذو الحكمة العظيمة، وذيله يدور دائرياً وأسنانه بيضاء، أشرق كالشمس في هالتها.
5.1.63
स्फिग्देशेनातिताम्रेण रराज स महाकपिः।
महता दारितेनेव गिरिर्गैरिकधातुना ॥ ५.१.६३ ॥
بمؤخرته الحمراء القانية أشرق ذلك القرد العظيم كجبل تفلّق بمعدن الجيرو الأحمر.
5.1.64
तस्य वानरसिंहस्य प्लवमानस्य सागरम्।
कक्षान्तरगतो वायुर्जीमूत इव गर्जति ॥ ५.१.६४ ॥
الريح المحتبسة تحت إبط ذلك الأسد بين القرود، وهو يقفز عبر البحر، كانت تزمجر كالغيمة.
5.1.65
खे यथा निपतत्युल्का उत्तरान्ताद् विनिःसृता।
दृश्यते सानुबन्धा च तथा स कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.६५ ॥
كما يُرى شهاب يسقط في السماء منطلقاً من الطرف الشمالي بذيله الممتد، هكذا بدا ذلك الفيل بين القرود.
5.1.66
पतत्पतङ्गसंकाशो व्यायतः शुशुभे कपिः।
प्रवृद्ध इव मातङ्गः कक्ष्यया बध्यमानया ॥ ५.१.६६ ॥
ممدوداً كطائر في الطيران، أشرق القرد كفيل ناضج مشدود الخصر بحزام.
5.1.67
उपरिष्टाच्छरीरेण च्छायया चावगाढया।
सागरे मारुताविष्टा नौरिवासीत् तदा कपिः ॥ ५.१.६७ ॥
وكان ذلك القرد حينئذ، بجسده وظله فوق البحر وغائصًا فيه، كالسفينة تحملها الريح.
5.1.68
यं यं देशं समुद्रस्य जगाम स महाकपिः।
स तु तस्याङ्गवेगेन सोन्माद इव लक्ष्यते ॥ ५.१.६८ ॥
وأينما ذهب ذلك القرد العظيم فوق البحر، بقوة أطرافه بدا كأنه مجنون.
5.1.69
सागरस्योर्मिजालानामुरसा शैलवर्ष्मणाम्।
अभिध्नंस्तु महावेगः पुप्लुवे स महाकपिः ॥ ५.१.६९ ॥
وكان ذلك القرد العظيم الشديد السرعة يضرب بصدره شباك أمواج البحر الجبلية الضخمة ويثب.
5.1.70
कपिवातश्च बलवान् मेघवातश्च निर्गतः।
सागरं भीमनिर्ह्रादं कम्पयामासतुर्भृशम् ॥ ५.१.७० ॥
هبت الريح القوية للقرد وريح السحب معًا، فأرجفتا البحر الذي يزمجر زمجرة مرعبة اضطرابًا شديدًا.
5.1.71
विकर्षन्नूर्मिजालानि बृहन्ति लवणाम्भसि।
पुप्लुवे कपिशार्दूलो विकिरन्निव रोदसी ॥ ५.१.७१ ॥
كان يجذب جانبًا شباك الأمواج الضخمة في الماء المالح، كأنه يفرّق السماء والأرض، فوثب نمر القرود.
5.1.72
मेरुमन्दरसंकाशानुद्गतान् सुमहार्णवे।
अत्यक्रामन्महावेगस्तरङ्गान् गणयन्निव ॥ ५.१.७२ ॥
وكأنه يعدّ الأمواج التي ارتفعت في البحر العظيم كجبلي ميرو ومندارا، تجاوزها ذلك الذي عظيم السرعة.
5.1.73
तस्य वेगसमुद्घुष्टं जलं सजलदं तदा।
अम्बरस्थं विबभ्राजे शरदभ्रमिवाततम् ॥ ५.१.७३ ॥
تألق الماء المدوّي بسرعته مع السحب في السماء كغيمة خريفية منبسطة.
5.1.74
तिमिनक्रझषाः कूर्मा दृश्यन्ते विवृतास्तदा।
वस्त्रापकर्षणेनेव शरीराणि शरीरिणाम् ॥ ५.१.७४ ॥
ظهرت حينها الأسماك والتماسيح والمكرات والسلاحف، كأن أجساد الكائنات ذات الأجساد قد انكشفت بنزع الثوب.
5.1.75
क्रममाणं समीक्ष्याथ भुजगाः सागरंगमाः।
व्योम्नि तं कपिशार्दूलं सुपर्णमिव मेनिरे ॥ ५.१.७५ ॥
رأت الثعابين التي تسكن البحر ذلك النمر بين القرود يتقدم في السماء، فحسبته غارودا.
5.1.76
दशयोजनविस्तीर्णा त्रिंशद्योजनमायता।
छाया वानरसिंहस्य जवे चारुतराभवत् ॥ ५.१.७६ ॥
صارت ظلال أسد القرود، بعرض عشرة يوجانات وطول ثلاثين، أجمل في سرعته.
5.1.77
श्वेताभ्रघनराजीव वायुपुत्रानुगामिनी।
तस्य सा शुशुभे छाया पतिता लवणाम्भसि ॥ ५.१.७७ ॥
ظلّ ذلك، كصفّ من الغيوم البيضاء والكثيفة، يتبع ابن الريح، فأشرق وهو يقع على ماء البحر المالح.
5.1.78
शुशुभे स महातेजा महाकायो महाकपिः।
वायुमार्गे निरालम्बे पक्षवानिव पर्वतः ॥ ५.१.७८ ॥
أشرق ذلك القرد العظيم، ذو الضياء العظيم والجسم الضخم، في طريق الريح بلا سند، كجبل ذي أجنحة.
5.1.79
येनासौ याति बलवान् वेगेन कपिकुञ्जरः।
तेन मार्गेण सहसा द्रोणीकृत इवार्णवः ॥ ५.१.७९ ॥
عبر الطريق نفسه الذي مضى فيه بسرعة فيل القرود القوي، صار المحيط فجأة كأنه واد منخفض.
5.1.80
आपाते पक्षिसङ्घानां पक्षिराज इव व्रजन्।
हनुमान् मेघजालानि प्रकर्षन् मारुतो यथा ॥ ५.१.८० ॥
كان هنومان يمضي كملك الطيور ينقضّ على أسراب الطيور، يجرّ شباك الغيوم كما تفعل الريح.
5.1.81
पाण्डुरारुणवर्णानि नीलमञ्जिष्ठकानि च।
कपिनाऽऽकृष्यमाणानि महाभ्राणि चकाशिरे ॥ ५.१.८१ ॥
كانت السحب الكبيرة، البيضاء المحمرّة والزرقاء القاتمة المائلة إلى الحمرة القانية، تلمع وهي تُجرّ بيد القرد.
5.1.82
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्पतंश्च पुनः पुनः।
प्रच्छन्नश्च प्रकाशश्च चन्द्रमा इव दृश्यते ॥ ५.१.८२ ॥
كان يدخل شباك الغيوم ويخرج منها مراراً، فيبدو كالقمر تارةً مستور وتارةً ظاهراً.
5.1.83
प्लवमानं तु तं दृष्ट्वा प्लवगं त्वरितं तदा।
ववृषुस्तत्र पुष्पाणि देवगन्धर्वचारणाः ॥ ५.१.८३ ॥
فلما رأت الآلهة والغاندهارفا والتشارانا ذلك القرد يقفز بسرعة، أمطرت الزهور هناك.
5.1.84
तताप नहि तं सूर्यः प्लवन्तं वानरेश्वरम्।
सिषेवे च तदा वायू रामकार्यार्थसिद्धये ॥ ५.१.८४ ॥
لم تحرقه الشمس، ذلك سيد القرود وهو يقفز، فخدمه الريح حينئذٍ لإتمام مهمة راما.
5.1.85
ऋषयस्तुष्टुवुश्चैनं प्लवमानं विहायसा।
जगुश्च देवगन्धर्वाः प्रशंसन्तो वनौकसम् ॥ ५.१.८५ ॥
مدحه الحكماء وهو يقفز في السماء، وغنّى الآلهة والغاندهارفا يمجّدون ساكن الغابة.
5.1.86
नागाश्च तुष्टुवुर्यक्षा रक्षांसि विविधानि च।
प्रेक्ष्य सर्वे कपिवरं सहसा विगतक्लमम् ॥ ५.१.८६ ॥
مدحه النّاغات واليكشا والرّاكشاسات على اختلاف أنواعهم، إذ رأوا أفضل القرود فجأة خالياً من الإعياء.
5.1.87
तस्मिन् प्लवगशार्दूले प्लवमाने हनूमति।
इक्ष्वाकुकुलमानार्थी चिन्तयामास सागरः ॥ ५.१.८७ ॥
وبينما كان هانومان، نمر القافزين، يقفز، فكّر البحر راغباً في إعلاء شأن سلالة إكشفاكو.
5.1.88
साहाय्यं वानरेन्द्रस्य यदि नाहं हनूमतः।
करिष्यामि भविष्यामि सर्ववाच्यो विवक्षताम् ॥ ५.१.८८ ॥
إن لم أُعِنْ هانومان، سيّد القرود، فسأكون مذموماً عند كل من يتكلم في ذلك.
5.1.89
अहमिक्ष्वाकुनाथेन सगरेण विवर्धितः।
इक्ष्वाकुसचिवश्चायं तन्नार्हत्यवसादितुम् ॥ ५.१.८९ ॥
لقد نشّأني ساغارا سيّد إكشفاكو، وهذا وزير سلالة إكشفاكو؛ فلا يليق أن يُصاب بالأذى.
5.1.90
तथा मया विधातव्यं विश्रमेत यथा कपिः।
शेषं च मयि विश्रान्तः सुखी सोऽतितरिष्यति ॥ ५.१.९० ॥
فينبغي إذن أن أفعل ما يستريح به القرد؛ فإذا استراح عليّ، عبر المسافة المتبقية بسعادة.
5.1.91
हिरण्यनाभं मैनाकमुवाच गिरिसत्तमम् ॥ ५.१.९१ ॥
تكلّم إلى ميناكا ذي القمة الذهبية، أفضل الجبال.
5.1.92
त्वमिहासुरसङ्घानां देवराज्ञा महात्मना।
पातालनिलयानां हि परिघः संनिवेशितः ॥ ५.१.९२ ॥
ههنا، لجموع الأسورا القاطنة في العالم السفلي، وضعك ملك الآلهة العظيم القلب مِزلاجًا.
5.1.93
त्वमेषां ज्ञातवीर्याणां पुनरेवोत्पतिष्यताम्।
पातालस्याप्रमेयस्य द्वारमावृत्य तिष्ठसि ॥ ५.१.९३ ॥
تقف سادًّا باب العالم السفلي غير المحدود، تصدّ هؤلاء المعروفين بالبأس الذين سينهضون ثانية.
5.1.94
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव शक्तिस्ते शैल वर्धितुम्।
तस्मात् संचोदयामि त्वामुत्तिष्ठ गिरिसत्तम ॥ ५.१.९४ ॥
أيها الجبل، قوّتك أن تنمو جانبًا وعلوًّا وهبوطًا. لذلك أحثّك: انهض، أفضل الجبال.
5.1.95
स एष कपिशार्दूलस्त्वामुपर्येति वीर्यवान्।
हनूमान् रामकार्यार्थी भीमकर्मा खमाप्लुतः ॥ ५.१.९५ ॥
ذلك البطل نمر القرود، هنومان، الساعي إلى مهمة راما، صاحب الأفعال المرعبة، يقفز في السماء ويعبر فوقك.
5.1.96
अस्य साह्यं मया कार्यमिक्ष्वाकुकुलवर्तिनः।
मम इक्ष्वाकवः पूज्याः परं पूज्यतमास्तव ॥ ५.१.९६ ॥
يجب أن أساعد هذا الذي ينتمي إلى سلالة إكشفاكو. الإكشفاكو موقّرون عندي، وهم عندك أشد توقيرًا.
5.1.97
कुरु साचिव्यमस्माकं न नः कार्यमतिक्रमेत्।
कर्तव्यमकृतं कार्यं सतां मन्युमुदीरयेत् ॥ ५.१.९७ ॥
أعِنّا ولا يُهمَل أمرنا. فالواجب المتروك يُثير الغضب حتى في الصالحين.
5.1.98
सलिलादूर्ध्वमुत्तिष्ठ तिष्ठत्वेष कपिस्त्वयि।
अस्माकमतिथिश्चैव पूज्यश्च प्लवतां वरः ॥ ५.१.९८ ॥
ارتفع فوق الماء؛ ولْيَستَرِح هذا القرد عليك. إنه ضيفنا، جدير بالإكرام، وأفضل القافزين.
5.1.99
चामीकरमहानाभ देवगन्धर्वसेवित।
हनूमाँस्त्वयि विश्रान्तस्ततः शेषं गमिष्यति ॥ ५.१.९९ ॥
يا ذا السُّرّة الذهبية، المخدوم من الآلهة والغاندهارفا! سيستريح هنومان عليك ثم يمضي في الطريق المتبقي.
5.1.100
काकुत्स्थस्यानृशंस्यं च मैथिल्याश्च विवासनम्।
श्रमं च प्लवगेन्द्रस्य समीक्ष्योत्थातुमर्हसि ॥ ५.१.१०० ॥
فاعتبِر رحمةَ راما ونفيَ مَيْثيلي (سيتا) وتعبَ سيّد القافزين، فينبغي أن تنهض.
5.1.101
हिरण्यगर्भो मैनाको निशम्य लवणाम्भसः।
उत्पपात जलात् तूर्णं महाद्रुमलतावृतः ॥ ५.१.१०१ ॥
لما سمع ميناكا ذو الرحم الذهبي كلام البحر المالح، وقد غطّته الأشجار الكبيرة والأغصان، نهض من الماء على عجل.
5.1.102
स सागरजलं भित्त्वा बभूवात्युच्छ्रितस्तदा।
यथा जलधरं भित्त्वा दीप्तरश्मिर्दिवाकरः ॥ ५.१.१०२ ॥
فشقّ مياه المحيط وارتفع عندئذٍ كثيرًا، كالشمس ذات الأشعة المتوهجة حين تخترق السحاب.
5.1.103
स महात्मा मुहूर्तेन पर्वतः सलिलावृतः।
दर्शयामास शृङ्गाणि सागरेण नियोजितः ॥ ५.१.१०३ ॥
ذلك الجبل عظيم النفس، محاطاً بالماء في لحظة، أظهر قممه بأمر من البحر.
5.1.104
शातकुम्भमयैः शृङ्गैः सकिंनरमहोरगैः।
आदित्योदयसंकाशैरुल्लिखद्भिरिवाम्बरम् ॥ ५.१.१०४ ॥
بقممٍ من ذهب، مع الكِنّاريين والأفاعي العظيمة، شبيهةً بشروق الشمس، كأنها تلامس السماء.
5.1.105
तस्य जाम्बूनदैः शृङ्गैः पर्वतस्य समुत्थितैः।
आकाशं शस्त्रसंकाशमभवत् काञ्चनप्रभम् ॥ ५.१.१०५ ॥
بذرى الذهب الجامبوناديّ المرتفعة من ذلك الجبل صار السماء شبيهةً بالسلاح، ذات لون ذهبي.
5.1.106
जातरूपमयैः शृङ्गैर्भ्राजमानैर्महाप्रभैः।
आदित्यशतसंकाशः सोऽभवद् गिरिसत्तमः ॥ ५.१.१०६ ॥
بقممه الذهبية اللامعة ذات البهاء العظيم صار ذلك أفضل الجبال كأنه مئة شمس.
5.1.107
समुत्थितमसङ्गेन हनूमानग्रतः स्थितम्।
मध्ये लवणतोयस्य विघ्नोऽयमिति निश्चितः ॥ ५.१.१०७ ॥
حسم هنومان أمره بأن ذلك الجبل المرتفع الواقف أمامه دون عائق هو عقبة في وسط البحر المالح.
5.1.108
स तमुच्छ्रितमत्यर्थं महावेगो महाकपिः।
उरसा पातयामास जीमूतमिव मारुतः ॥ ५.१.१०८ ॥
ألقى ذلك القرد العظيم ذو السرعة الهائلة الجبل الشديد الارتفاع بصدره، كما تُسقط الريحُ السحابةَ.
5.1.109
स तदासादितस्तेन कपिना पर्वतोत्तमः।
बुद्ध्वा तस्य हरेर्वेगं जहर्ष च ननाद च ॥ ५.१.१०९ ॥
فرح ذلك الجبل الشامخ حين لمسه ذلك القرد، وأدرك سرعته، فزأر.
5.1.110
तमाकाशगतं वीरमाकाशे समुपस्थितः।
प्रीतो हृष्टमना वाक्यमब्रवीत् पर्वतः कपिम् ॥ ५.१.११० ॥
دنا الجبل من ذلك البطل الماضي في السماء، فرحاً مسروراً، وقال للقرد هذه الكلمات.
5.1.111
मानुषं धारयन् रूपमात्मनः शिखरे स्थितः।
दुष्करं कृतवान् कर्म त्वमिदं वानरोत्तम ॥ ५.१.१११ ॥
أيها الأفضل بين القردة، لقد أتممت هذا العمل الشاق، متخذاً صورتك البشرية وواقفاً على قمتي.
5.1.112
निपत्य मम शृङ्गेषु सुखं विश्रम्य गम्यताम्।
राघवस्य कुले जातैरुदधिः परिवर्धितः ॥ ५.१.११२ ॥
انزل على قممي واستريح براحة ثم امضِ؛ فقد نماه البحر من وُلدوا في نسل راغافا.
5.1.113
स त्वां रामहिते युक्तं प्रत्यर्चयति सागरः।
कृते च प्रतिकर्तव्यमेष धर्मः सनातनः ॥ ५.१.११३ ॥
يكرّمك البحر بالمقابل، أنت الذي تعمل لخير راما؛ فالخدمة المؤداة ينبغي أن تُجازى، وهذا هو الدارما الأزلي.
5.1.114
सोऽयं तत्प्रतिकारार्थी त्वत्तः सम्मानमर्हति।
त्वन्निमित्तमनेनाहं बहुमानात् प्रचोदितः ॥ ५.१.११४ ॥
إنه، الراغب في رد ذلك الجميل، يستحق منك التكريم؛ ومن أجلك، بإجلال عظيم، أنا مدفوع بذلك.
5.1.115
योजनानां शतं चापि कपिरेष खमाप्लुतः।
तव सानुषु विश्रान्तः शेषं प्रक्रमतामिति ॥ ५.१.११५ ॥
لقد قفز هذا القرد عبر السماء مائة يوجانا؛ فليستريح على قممك ثم ليواصل ما تبقى من الطريق.
5.1.116
तिष्ठ त्वं हरिशार्दूल मयि विश्रम्य गम्यताम्।
तदिदं गन्धवत् स्वादु कन्दमूलफलं बहु ॥ ५.१.११६ ॥
قف هنا يا نمر القرود، واسترح عندي ثم امضِ. هنا جذور ودرنات وثمار عطرة لذيذة بوفرة.
5.1.117
तदास्वाद्य हरिश्रेष्ठ विश्रान्तोऽथ गमिष्यसि।
अस्माकमपि सम्बन्धः कपिमुख्य त्वयास्ति वै।
प्रख्यातस्त्रिषु लोकेषु महागुणपरिग्रहः ॥ ५.१.११७ ॥
بعد أن تذوقها وترتاح، يا خير القرود، ستمضي. يا رئيس القرود، لنا أيضاً صلة بك؛ أنت مشهور في العوالم الثلاثة، حائز على فضائل عظيمة.
5.1.118
वेगवन्तः प्लवन्तो ये प्लवगा मारुतात्मज।
तेषां मुख्यतमं मन्ये त्वामहं कपिकुञ्जर ॥ ५.१.११८ ॥
يا ابن الريح، بين القرود السريعة القافزة، يا فيل القرود، أعدّك أفضلهم جميعاً.
5.1.119
अतिथिः किल पूजार्हः प्राकृतोऽपि विजानता।
धर्मं जिज्ञासमानेन किं पुनर्यादृशो भवान् ॥ ५.१.११९ ॥
ينبغي لمن يعرف الدارما أن يكرم الضيف، ولو كان عادياً؛ فكيف بمثلك!
5.1.120
त्वं हि देववरिष्ठस्य मारुतस्य महात्मनः।
पुत्रस्तस्यैव वेगेन सदृशः कपिकुञ्जर ॥ ५.१.१२० ॥
أنت ابن الماروتا، أفضل الآلهة، العظيم النفس؛ وفي السرعة، يا فيل القرود، أنت مساوٍ له.
5.1.121
पूजिते त्वयि धर्मज्ञे पूजां प्राप्नोति मारुतः।
तस्मात् त्वं पूजनीयो मे शृणु चाप्यत्र कारणम् ॥ ५.१.१२१ ॥
يا عارف الدهرما، إذا أُكرمتَ نال مارُوت أيضًا الإكرام. لذلك أنت جدير بالتبجيل عندي. واسمع أيضًا السبب في ذلك.
5.1.122
पूर्वं कृतयुगे तात पर्वताः पक्षिणोऽभवन्।
तेऽपि जग्मुर्दिशः सर्वा गरुडा इव वेगिनः ॥ ५.१.१२२ ॥
في العصر الذهبي القديم، يا عزيزي، صارت الجبال طيورًا. وذهبت هي أيضًا في كل الاتجاهات، سريعةً كالغارودا.
5.1.123
ततस्तेषु प्रयातेषु देवसङ्घाः सहर्षिभिः।
भूतानि च भयं जग्मुस्तेषां पतनशङ्कया ॥ ५.१.१२३ ॥
ثم لما طارت، اعترى الخوف جماعاتِ الآلهة مع الحكماء والكائنات، خشيةَ سقوطها.
5.1.124
ततः क्रुद्धः सहस्राक्षः पर्वतानां शतक्रतुः।
पक्षांश्चिच्छेद वज्रेण ततः शतसहस्रशः ॥ ५.१.१२४ ॥
ثم غضب إندرا ذو الألف عين، ذو المئة قربان، فقطع بالصاعقة أجنحة الجبال، مئات الآلاف من المرات.
5.1.125
स मामुपगतः क्रुद्धो वज्रमुद्यम्य देवराट्।
ततोऽहं सहसा क्षिप्तः श्वसनेन महात्मना ॥ ५.१.१२५ ॥
جاءني ملك الآلهة غاضبًا رافعًا الصاعقة، فقُذفتُ فجأة بعيدًا بفعل الريح العظيمة النفس.
5.1.126
अस्मिँल्लवणतोये च प्रक्षिप्तः प्लवगोत्तम।
गुप्तपक्षः समग्रश्च तव पित्राभिरक्षितः ॥ ५.१.१२६ ॥
يا خيرَ القرود، أُلقيتُ في هذا المحيط المالح، ولكن لما حُميت أجنحتي حفظني أبوك سليمًا تامًّا.
5.1.127
ततोऽहं मानयामि त्वां मान्योऽसि मम मारुते।
त्वया ममैष सम्बन्धः कपिमुख्य महागुणः ॥ ५.१.१२७ ॥
فإنني أكرمك؛ أنت جدير باحترامي يا ابن الريح. هذه الصلة بينك وبيني، يا أفضل القرود، ذات فضل عظيم.
5.1.128
अस्मिन् नेवंगते कार्ये सागरस्य ममैव च।
प्रीतिं प्रीतमनाः कर्तुं त्वमर्हसि महामते ॥ ५.१.१२८ ॥
في هذا الحال، لأجل البحر ولأجلي أيضا، يا عظيم الفكر، ينبغي لك أن تُظهر المودة بقلب مسرور.
5.1.129
श्रमं मोक्षय पूजां च गृहाण हरिसत्तम।
प्रीतिं च मम मान्यस्य प्रीतोऽस्मि तव दर्शनात् ॥ ५.१.१२९ ॥
يا خير القرود، أزل تعبك واقبل ضيافتي؛ واقبل كذلك مودة مني أنا المكرَّم. لقد سررت برؤيتك.
5.1.130
एवमुक्तः कपिश्रेष्ठस्तं नगोत्तममब्रवीत्।
प्रीतोऽस्मि कृतमातिथ्यं मन्युरेषोऽपनीयताम् ॥ ५.१.१३० ॥
فلما خوطب بذلك قال أفضل القرود لذلك الجبل الأفضل: "قد سررت، وقد تمت الضيافة؛ فلتُزَل هذه الكراهة."
5.1.131
त्वरते कार्यकालो मे अहश्चाप्यतिवर्तते।
प्रतिज्ञा च मया दत्ता न स्थातव्यमिहान्तरा ॥ ५.१.१३१ ॥
إن وقت مهمتي يستعجل، والنهار يمضي. وقد قطعت عهدا، فلا ينبغي لي أن أقيم هنا في الطريق.
5.1.132
इत्युक्त्वा पाणिना शैलमालभ्य हरिपुङ्गवः।
जगामाकाशमाविश्य वीर्यवान् प्रहसन्निव ॥ ५.१.१३२ ॥
فلما قال ذلك ولمس الجبل بيده، مضى ذلك الثور بين القرود القوي إلى السماء كأنه يضحك.
5.1.133
स पर्वतसमुद्राभ्यां बहुमानादवेक्षितः।
पूजितश्चोपपन्नाभिराशीर्भिरभिनन्दितः ॥ ५.१.१३३ ॥
نظر إليه الجبل والبحر بإجلال عظيم، فأكرماه وباركاه بالدعوات المناسبة.
5.1.134
अथोर्ध्वं दूरमागत्य हित्वा शैलमहार्णवौ।
पितुः पन्थानमासाद्य जगाम विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.१३४ ॥
ثم صعد بعيدًا إلى الأعلى، تاركًا الجبل والمحيط العظيم، ووصل إلى طريق أبيه ومضى في السماء الصافية.
5.1.135
भूयश्चोर्ध्वं गतिं प्राप्य गिरिं तमवलोकयन्।
वायुसूनुर्निरालम्बो जगाम कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.१३५ ॥
وإذ استعاد اندفاعه نحو الأعلى، ناظرًا إلى ذلك الجبل، مضى ابن الريح، بلا سند، فيل القرود.
5.1.136
तद् द्वितीयं हनुमतो दृष्ट्वा कर्म सुदुष्करम्।
प्रशशंसुः सुराः सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः ॥ ५.१.१३६ ॥
ولما رأى الآلهة والكاملون والحكماء العظام فعل هنومان الثاني، الشديد الصعوبة، أثنوا عليه جميعًا.
5.1.137
देवताश्चाभवन् हृष्टास्तत्रस्थास्तस्य कर्मणा।
काञ्चनस्य सुनाभस्य सहस्राक्षश्च वासवः ॥ ५.१.१३७ ॥
فرح الآلهة الحاضرون بعمله، وكذلك فاسافا ذو الألف عين، مع كانشانا وسونابها.
5.1.138
उवाच वचनं धीमान् परितोषात् सगद्गदम्।
सुनाभं पर्वतश्रेष्ठं स्वयमेव शचीपतिः ॥ ५.१.१३८ ॥
تكلم سيد شاتشي الحكيم بنفسه، وصوته متهدج من الرضا، فقال هذه الكلمات لسونابها أفضل الجبال.
5.1.139
हिरण्यनाभ शैलेन्द्र परितुष्टोऽस्मि ते भृशम्।
अभयं ते प्रयच्छामि गच्छ सौम्य यथासुखम् ॥ ५.१.१३९ ॥
يا هيرانيانابها، سيد الجبال! أنا راضٍ عنك كل الرضا. أمنحك الأمان. اذهب أيها الحليم كما تشاء.
5.1.140
साह्यं कृतं ते सुमहद् विश्रान्तस्य हनूमतः।
क्रमतो योजनशतं निर्भयस्य भये सति ॥ ५.१.१४० ॥
إن العون العظيم الذي قدمته لهنومان الذي استراح قد تم؛ فهو يمضي بلا خوف مئة يوجانا رغم وجود الخطر.
5.1.141
रामस्यैष हितायैव याति दाशरथेः कपिः।
सत्क्रियां कुर्वता शक्त्या तोषितोऽस्मि दृढं त्वया ॥ ५.१.१४१ ॥
هذا القرد يمضي لخير راما ابن داشاراثا بعينه. وأنا راضٍ عنك رضًا راسخًا، أنت الذي أكرمته بقدر طاقتك.
5.1.142
स तत् प्रहर्षमलभद् विपुलं पर्वतोत्तमः।
देवतानां पतिं दृष्ट्वा परितुष्टं शतक्रतुम् ॥ ५.१.१४२ ॥
لما رأى شاتاكراتو، سيد الآلهة، راضيًا كل الرضا، نال ذلك الجبل الأفضل فرحًا عظيمًا.
5.1.143
स वै दत्तवरः शैलो बभूवावस्थितस्तदा।
हनूमांश्च मुहूर्तेन व्यतिचक्राम सागरम् ॥ ५.१.१४३ ॥
وبقي ذلك الجبل الذي نال الوعد واقفًا ساكنًا، وعبر هنومان المحيط في لحظة.
5.1.144
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः।
अब्रुवन् सूर्यसंकाशां सुरसां नागमातरम् ॥ ५.१.१४४ ॥
ثم خاطب الآلهة والغاندهارفا والسيدها وكبار الحكماء سورسا، أم الثعابين، التي كانت تشع كالشمس.
5.1.145
अयं वातात्मजः श्रीमान् प्लवते सागरोपरि।
हनूमान् नाम तस्य त्वं मुहूर्तं विघ्नमाचर ॥ ५.१.१४५ ॥
ها هو ابن الريح المجيد يقفز فوق المحيط. اسمه هانومان. اصنع له عائقًا للحظة.
5.1.146
राक्षसं रूपमास्थाय सुघोरं पर्वतोपमम्।
दंष्ट्राकरालं पिङ्गाक्षं वक्त्रं कृत्वा नभःस्पृशम् ॥ ५.१.१४६ ॥
متخذةً هيئة شيطانية شديدة الرعب، كالجبل، مروّعة بأنيابها، ذات عينين صفراوين، صانعةً فمًا يلامس السماء.
5.1.147
बलमिच्छामहे ज्ञातुं भूयश्चास्य पराक्रमम्।
त्वां विजेष्यत्युपायेन विषादं वा गमिष्यति ॥ ५.१.१४७ ॥
نريد أن نعرف قوته وشجاعته مرة أخرى. إما أن يغلبك بحيلة، أو يقع في اليأس.
5.1.148
एवमुक्ता तु सा देवी दैवतैरभिसत्कृता।
समुद्रमध्ये सुरसा बिभ्रती राक्षसं वपुः ॥ ५.१.१४८ ॥
وهكذا خاطبتها الآلهة وأكرمتها، فحملت الإلهة سورسا في وسط المحيط جسدًا شيطانيًا.
5.1.149
विकृतं च विरूपं च सर्वस्य च भयावहम्।
प्लवमानं हनूमन्तमावृत्येदमुवाच ह ॥ ५.१.१४९ ॥
مشوّهةً قبيحة الخلقة، مرعبةً لكل أحد، اعترضت هانومان المتقافز وقالت هذه الكلمات.
5.1.150
मम भक्ष्यः प्रदिष्टस्त्वमीश्वरैर्वानरर्षभ।
अहं त्वां भक्षयिष्यामि प्रविशेदं ममाननम् ॥ ५.१.१५० ॥
أيها الثور بين القرود، لقد قدّرتك الآلهة طعامًا لي. سألتهمك؛ فادخل إلى فمي هذا.
5.1.151
वर एष पुरा दत्तो मम धात्रेति सत्वरा।
व्यादाय वक्त्रं विपुलं स्थिता सा मारुतेः पुरः ॥ ५.१.१५१ ॥
«هذا الوَرَ أُعطيتُه منذ القدم من الخالق»، قالت، ثم فتحت فمها الواسع بسرعة ووقفت أمام ابن الريح.
5.1.152
एवमुक्तः सुरसया प्रहृष्टवदनोऽब्रवीत्।
रामो दाशरथिर्नाम प्रविष्टो दण्डकावनम्।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा वैदेह्या चापि भार्यया ॥ ५.१.१५२ ॥
فلما قالت سوراسا ذلك، أجاب هنومان وقد أشرق وجهه: «إن رجلاً اسمه راما، ابن داشاراثا، قد دخل غابة دانداكا مع أخيه لاكشمانا وزوجته فايدهي.»
5.1.153
अन्यकार्यविषक्तस्य बद्धवैरस्य राक्षसैः।
तस्य सीता हृता भार्या रावणेन यशस्विनी ॥ ५.१.१५३ ॥
وبينما كان مشغولاً بمهمة أخرى، وقد عادى الراكشاسا، اختُطفت زوجته المجيدة سيتا على يد رافانا.
5.1.154
तस्याः सकाशं दूतोऽहं गमिष्ये रामशासनात्।
कर्तुमर्हसि रामस्य साह्यं विषयवासिनि ॥ ५.१.१५४ ॥
بأمر راما سأذهب إليها رسولاً. يا ساكنة هذه الأرض، ينبغي لك أن تعينَ راما.
5.1.155
अथवा मैथिलीं दृष्ट्वा रामं चाक्लिष्टकारिणम्।
आगमिष्यामि ते वक्त्रं सत्यं प्रतिशृणोमि ते ॥ ५.१.१५५ ॥
أو بعد أن أرى الميثيلية وراما الذي يُتمّ أعماله دون عناء، سأعود إلى فمك — هذا وعد صادق أعطيك إياه.
5.1.156
एवमुक्ता हनुमता सुरसा कामरूपिणी।
अब्रवीन्नातिवर्तेन्मां कश्चिदेष वरो मम ॥ ५.१.१५६ ॥
فلما قال هنومان ذلك، قالت سوراسا، القادرة على اتخاذ أي هيئة تشاء: «لا يتجاوزني أحد، فهذا وَرِي.»
5.1.157
तं प्रयान्तं समुद्वीक्ष्य सुरसा वाक्यमब्रवीत्।
बलं जिज्ञासमाना सा नागमाता हनूमतः ॥ ५.१.१५७ ॥
ولما رأته يمضي، قالت سُرسا، أم الثعابين، راغبةً في معرفة قوة هنومان، هذه الكلمات.
5.1.158
निविश्य वदनं मेऽद्य गन्तव्यं वानरोत्तम।
वर एष पुरा दत्तो मम धात्रेति सत्वरा ॥ ५.१.१५८ ॥
"يا خير القرود، عليك اليوم أن تدخل فمي ثم تمضي؛ فقد منحني هذا الوَرَ الخالقُ من قبل"، قالت بسرعة.
5.1.159
व्यादाय विपुलं वक्त्रं स्थिता सा मारुतेःपुरः।
एवमुक्तः सुरसया क्रुद्धो वानरपुंगवः ॥ ५.१.१५९ ॥
فتحت فمها الواسع ووقفت أمام ابن الريح. وحين خاطبته سُرسا بذلك، غضب خيرُ القرود.
5.1.160
अब्रवीत् कुरु वै वक्त्रं येन मां विषहिष्यसि।
इत्युक्त्वा सुरसां क्रुद्धो दशयोजनमायताम् ॥ ५.१.१६० ॥
"افتحي فمك أوسع، لعلك تطيقينني"، قال؛ ثم غضب فخاطب سُرسا وتعاظم حتى صار طوله عشرة يوجانات.
5.1.161
दशयोजनविस्तारो हनूमानभवत् तदा।
तं दृष्ट्वा मेघसंकाशं दशयोजनमायतम्।
चकार सुरसाप्यास्यं विंशद् योजनमायतम् ॥ ५.१.१६१ ॥
فصار هنومان عرضه عشرة يوجانات. ولما رأته كالسحابة طولها عشرة يوجانات، جعلت سُرسا فمها أيضًا عشرين يوجانًا طولًا.
5.1.162
हनूमांस्तु ततः क्रुद्धस्त्रिंशद् योजनमायतः।
चकार सुरसा वक्त्रं चत्वारिंशत् तथोच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६२ ॥
ثم غضب هنومان فصار طوله ثلاثين يوجانًا، فرفعت سُرسا فمها إلى أربعين يوجانًا.
5.1.163
बभूव हनुमान् वीरः पञ्चाशद् योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रं षष्टिं योजनमुच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६३ ॥
نما البطل هنومان إلى خمسين يوجانا في الطول، وجعلت سورسا فمها بارتفاع ستين يوجانا.
5.1.164
तदैव हनुमान् वीरः सप्ततिं योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रमशीतिं योजनोच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६४ ॥
في تلك اللحظة نما البطل هنومان إلى سبعين يوجانا، وجعلت سورسا فمها بارتفاع ثمانين يوجانا.
5.1.165
हनूमाननलप्रख्यो नवतिं योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रं शतयोजनमायतम् ॥ ५.१.१६५ ॥
نما هنومان، متوهجاً كالنار، إلى تسعين يوجانا، ومدّت سورسا فمها إلى مئة يوجانا طولاً.
5.1.166
तद् दृष्ट्वा व्यादितं त्वास्यं वायुपुत्रः स बुद्धिमान्।
दीर्घजिह्वं सुरसया सुभीमं नरकोपमम् ॥ ५.१.१६६ ॥
ولمّا رأى البطل الحكيم ابن الريح ذلك الفم المفتوح لسورسا، ذا اللسان الطويل، المرعب كالجحيم...
5.1.167
स संक्षिप्यात्मनः कायं जीमूत इव मारुतिः।
तस्मिन् मुहूर्ते हनुमान् बभूवाङ्गुष्ठमात्रकः ॥ ५.१.१६७ ॥
عندها انكمش ابن ماروتا جسده كالسحابة، وفي تلك اللحظة صار هنومان بحجم الإبهام.
5.1.168
सोऽभिपद्याथ तद्वक्त्रं निष्पत्य च महाबलः।
अन्तरिक्षे स्थितः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१.१६८ ॥
دخل ذلك البطل القوي ذلك الفم، ثم خرج، وواقفاً في الجو تكلم الجليل بهذه الكلمات.
5.1.169
प्रविष्टोऽस्मि हि ते वक्त्रं दाक्षायणि नमोऽस्तुते।
गमिष्ये यत्र वैदेही सत्यश्चासीद् वरस्तव ॥ ५.१.१६९ ॥
لقد دخلتُ فمَكِ يا ابنةَ داكشا، فلكِ التحية. سأذهب إلى حيث فيدِيهي، فقد صدق وعدُكِ بالنعمة.
5.1.170
तं दृष्ट्वा वदनान्मुक्तं चन्द्रं राहुमुखादिव।
अब्रवीत् सुरसा देवी स्वेन रूपेण वानरम् ॥ ५.१.१७० ॥
ولمّا رأته يخرج من فمها كالقمر وقد أُطلق من فم راهو، كلّمت الإلهة سورسا القرد بهيئتها الحقيقية.
5.1.171
अर्थसिद्ध्यै हरिश्रेष्ठ गच्छ सौम्य यथासुखम्।
समानय च वैदेहीं राघवेण महात्मना ॥ ५.१.१७१ ॥
يا أفضل القرود، لتتحقق غايتك. أيها الودود، امضِ بسلام، وأعِد فيدِيهي مع الرّاغَفا العظيم النفس.
5.1.172
तत् तृतीयं हनुमतो दृष्ट्वा कर्म सुदुष्करम्।
साधुसाध्विति भूतानि प्रशशंसुस्तदा हरिम् ॥ ५.१.१७२ ॥
ولمّا رأت الكائنات العملَ الثالث لهنومان، وهو شديد الصعوبة، قالت: «أحسنتَ، أحسنتَ!» ومدحت القرد حينئذٍ.
5.1.173
स सागरमनाधृष्यमभ्येत्य वरुणालयम्।
जगामाकाशमाविश्य वेगेन गरुडोपमः ॥ ५.१.१७३ ॥
وبلغ البحر الذي لا يُقهر، مسكن فارونا، ثم دخل السماء ومضى بسرعة تشبه سرعة غارودا.
5.1.174
सेविते वारिधाराभिः पतगैश्च निषेविते।
चरिते कैशिकाचार्यैरैरावतनिषेविते ॥ ५.१.१७४ ॥
وكانت تلك السماء يرتادها تيارات الماء، ويقصدها الطيور، ويجوبها معلّمو الكَيشيكا، ويرتادها إيراڤاتا.
5.1.175
सिंहकुञ्जरशार्दूलपतगोरगवाहनैः।
विमानैः सम्पतद्भिश्च विमलैः समलंकृते ॥ ५.१.१७५ ॥
مزيّنٌ بمركبات سماوية نقية تطير، ذات مراكب من الأسود والفيلة والنمور والطيور والثعابين.
5.1.176
वज्राशनिसमस्पर्शैः पावकैरिव शोभिते।
कृतपुण्यैर्महाभागैः स्वर्गजिद्भिरधिष्ठिते ॥ ५.१.१७६ ॥
يتلألأ كالنار، ملمسه كالصاعقة والبرق، يسكنه العظماء المحظوظون الذين صنعوا الفضائل وغلبوا السماء.
5.1.177
वहता हव्यमत्यन्तं सेविते चित्रभानुना।
ग्रहनक्षत्रचन्द्रार्कतारागणविभूषिते ॥ ५.१.१७७ ॥
يخدمه باستمرار شيترابانو (أغني) حامل القرابين، ومزيّن بالكواكب والمنازل القمرية والقمر والشمس وجمهرة النجوم.
5.1.178
महर्षिगणगन्धर्वनागयक्षसमाकुले।
विविक्ते विमले विश्वे विश्वावसुनिषेविते ॥ ५.१.१७८ ॥
يعجّ بجماعات كبار الحكماء والغندهروا والناغا واليكشا، خلوٌ نقيّ شامل، يرتاده فيشفاسو.
5.1.179
देवराजगजाक्रान्ते चन्द्रसूर्यपथे शिवे।
विताने जीवलोकस्य वितते ब्रह्मनिर्मिते ॥ ५.१.१७९ ॥
تعبره فيلة ملك الآلهة، على طريق القمر والشمس، مبارك، ممتد كسقف واسع لعالم الأحياء، من خلق براهما.
5.1.180
बहुशः सेविते वीरैर्विद्याधरगणैर्वृते।
जगाम वायुमार्गे च गरुत्मानिव मारुतिः ॥ ५.१.१८० ॥
كان يخدمه ويحيط به الأبطال وجماعات الفيديادهرا مرّاتٍ عديدة، فمضى ماروتي (هنومان) في طريق الريح كما يمضي غارودا.
5.1.181
हनुमान् मेघजालानि प्राकर्षन् मारुतो यथा।
कालागुरुसवर्णानि रक्तपीतसितानि च ॥ ५.१.१८१ ॥
كما تجرّ الريحُ كتلَ السحاب، جذب هانومان إليه سحبًا لونها كخشب الأغارو الأسود، وحمراء وصفراء وبيضاء.
5.1.182
कपिना कृष्यमाणानि महाभ्राणि चकाशिरे।
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्पतंश्च पुनः पुनः ॥ ५.१.१८२ ॥
لمعت السحب العظيمة التي كان القرد يجرّها. وإذ يدخل في كتل السحب ويخرج منها مرارًا وتكرارًا، (كان يُرى).
5.1.183
प्रावृषीन्दुरिवाभाति निष्पतन् प्रविशंस्तदा।
प्रदृश्यमानः सर्वत्र हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.१.१८३ ॥
كالقمر في موسم المطر، كان يلمع حينها وهو يخرج ويدخل. وهانومان ابن الريح، المرئي في كل مكان، (ظهر هكذا).
5.1.184
भेजेऽम्बरं निरालम्बं पक्षयुक्त इवाद्रिराट्।
प्लवमानं तु तं दृष्ट्वा सिंहिका नाम राक्षसी ॥ ५.१.१८४ ॥
مضى في السماء بلا سند، كملك الجبال وقد صار ذا جناحين. ولما رأته يقفز في الجو، الرّاكشسية المسماة سِنهِكا (...)
5.1.185
मनसा चिन्तयामास प्रवृद्धा कामरूपिणी।
अद्य दीर्घस्य कालस्य भविष्याम्यहमाशिता ॥ ५.१.१८५ ॥
فكّرت في نفسها الرّاكشسية سِنهِكا، المتضخّمة القادرة على اتخاذ أي هيئة تشاء: «اليوم، بعد زمن طويل، سأُطعَم.»
5.1.187
इदं मम महासत्त्वं चिरस्य वशमागतम्।
छायायां गृह्यमाणायां चिन्तयामास वानरः।
समाक्षिप्तोऽस्मि सहसा पङ्गूकृतपराक्रमः ॥ ५.१.१८७ ॥
قوتي العظيمة هذه قد وقعت في قبضة الأسر بعد زمن طويل. ولما أُمسكت الظلّ، فكّر القرد: «فجأة جُذبتُ إلى الأسفل، وقد صار بأسي أعرج.»
5.1.188
प्रतिलोमेन वातेन महानौरिव सागरे।
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव वीक्षमाणस्तदा कपिः ॥ ५.१.१८८ ॥
كسفينة كبيرة تتقاذفها الريح المعاكسة في البحر، كان القرد آنذاك ينظر يمينا ويسارا وإلى الأعلى والأسفل.
5.1.189
ददर्श स महासत्त्वमुत्थितं लवणाम्भसि।
तद् दृष्ट्वा चिन्तयामास मारुतिर्विकृताननाम् ॥ ५.१.१८९ ॥
رأى ذلك الكائن العظيم ينهض من الماء المالح؛ فلما رآه، تأمل ماروتي في ذلك الكائن ذي الوجه المشوّه.
5.1.190
कपिराज्ञा यथाख्यातं सत्त्वमद्भुतदर्शनम्।
छायाग्राहि महावीर्यं तदिदं नात्र संशयः ॥ ५.१.१९० ॥
كما أخبر ملك القرود، هذا هو ذلك الكائن ذو الهيئة العجيبة، الآخذ للظلال، العظيم القوة؛ ولا شك في ذلك.
5.1.191
स तां बुद्ध्वार्थतत्त्वेन सिंहिकां मतिमान् कपिः।
व्यवर्धत महाकायः प्रावृषीव बलाहकः ॥ ५.१.१९१ ॥
فأدرك ذلك القرد الحكيم حقيقتها، فعرف سيمهيكا، ونمّى جسده الضخم كالسحابة في موسم الأمطار.
5.1.192
तस्य सा कायमुद्वीक्ष्य वर्धमानं महाकपेः।
वक्त्रं प्रसारयामास पातालाम्बरसंनिभम् ॥ ५.१.१९२ ॥
فلما رأت جسد الكبير القرد ينمو، فتحت فمها الواسع كالهاوية والسماء.
5.1.193
घनराजीव गर्जन्ती वानरं समभिद्रवत्।
स ददर्श ततस्तस्या विकृतं सुमहन्मुखम् ॥ ५.१.१९३ ॥
زائرة كصفوف السحب الهادرة، اندفعت نحو القرد؛ فرأى حينئذ وجهها المشوّه الضخم.
5.1.194
कायमात्रं च मेधावी मर्माणि च महाकपिः।
स तस्या विकृते वक्त्रे वज्रसंहननः कपिः ॥ ५.१.१९४ ॥
رأى القرد العظيم الحكيم جسدها ونقاطها الحساسة فقط؛ ودخل ذلك القرد الصلب كالصاعقة في فمها المشوّه.
5.1.195
संक्षिप्य मुहुरात्मानं निपपात महाकपिः।
आस्ये तस्या निमज्जन्तं ददृशुः सिद्धचारणाः ॥ ५.१.१९५ ॥
وبعد أن انكمش مرارًا، سقط القرد العظيم في فمها؛ ورآه السيدّهة والشارانا يغوص في فمها.
5.1.196
ग्रस्यमानं यथा चन्द्रं पूर्णं पर्वणि राहुणा।
ततस्तस्या नखैस्तीक्ष्णैर्मर्माण्युत्कृत्य वानरः ॥ ५.१.१९६ ॥
كما يبتلع راهو القمر البدر في يوم البدر، كذلك (كان يُبتلع)؛ ثم قطع القرد نقاطها الحساسة بمخالبه الحادة و(خرج).
5.1.197
उत्पपाताथ वेगेन मनःसम्पातविक्रमः।
तां तु दिष्ट्या च धृत्या च दाक्षिण्येन निपात्य सः ॥ ५.१.१९७ ॥
ثم وثب بسرعة، وكان بأسه سريعًا كالفكر؛ وبالحظ والثبات والمهارة أسقطها.
5.1.198
कपिप्रवीरो वेगेन ववृधे पुनरात्मवान्।
हृतहृत्सा हनुमता पपात विधुराम्भसि।
स्वयंभुवैव हनुमान् सृष्टस्तस्या निपातने ॥ ५.१.१९८ ॥
وكبر القرد الأول بين القرود، المتحكّم بنفسه، مجددًا بسرعة؛ فسُلب قلبها على يد هنومان، وسقطت متألمة في الماء. وكان الكائن الأزلي نفسه قد خلق هنومان لإسقاطها.
5.1.199
तां हतां वानरेणाशु पतितां वीक्ष्य सिंहिकाम्।
भूतान्याकाशचारीणि तमूचुः प्लवगोत्तमम् ॥ ५.१.१९९ ॥
ولمّا رأت الكائنات السائرة في السماء سيمهيكا وقد قتلها القرد سريعًا وسقطت، قالت لذلك أفضل القافزين.
5.1.200
भीममद्य कृतं कर्म महत्सत्त्वं त्वया हतम्।
साधयार्थमभिप्रेतमरिष्टं प्लवतां वर ॥ ५.१.२०० ॥
لقد أنجزت اليوم عملاً رهيباً عظيماً، وقتلتها بشجاعتك. يا أفضل القافزين، أتمم مرادك دون أن يصيبك أذى.
5.1.201
यस्य त्वेतानि चत्वारि वानरेन्द्र यथा तव।
धृतिर्दृष्टिर्मतिर्दाक्ष्यं स कर्मसु न सीदति ॥ ५.१.२०१ ॥
يا سيد القرود، من كانت فيه هذه الصفات الأربع كما فيك: الثبات والبصيرة والرأي والمهارة، لا يضعف في أعماله.
5.1.202
स तैः सम्पूजितः पूज्यः प्रतिपन्नप्रयोजनैः।
जगामाकाशमाविश्य पन्नगाशनवत् कपिः ॥ ५.१.२०२ ॥
فأكرموه، وذلك القرد الجدير بالتبجيل، بعد أن تحقق مقصده، دخل السماء ومضى كما يفعل غارودا آكل الثعابين.
5.1.203
प्राप्तभूयिष्ठपारस्तु सर्वतः परिलोकयन्।
योजनानां शतस्यान्ते वनराजीं ददर्श सः ॥ ५.१.२०३ ॥
لما اقترب من الشاطئ المقابل، وهو ينظر حوله من كل جانب، رأى عند نهاية مئة يوجانة سلسلة من الغابات.
5.1.204
ददर्श च पतन्नेव विविधद्रुमभूषितम्।
द्वीपं शाखामृगश्रेष्ठो मलयोपवनानि च ॥ ५.१.२०४ ॥
وبينما كان ينزل، رأى أفضل القرود الجزيرة المزدانة بأشجار شتى، وبساتين جبل مالايا.
5.1.205
सागरं सागरानूपान् सागरानूपजान् द्रुमान्।
सागरस्य च पत्नीनां मुखान्यपि विलोकयत् ॥ ५.१.२०५ ॥
رأى البحر وشواطئه والأشجار النامية على الشواطئ، ورأى أيضاً وجوه زوجات البحر.
5.1.206
स महामेघसंकाशं समीक्ष्यात्मानमात्मवान्।
निरुन्धन्तमिवाकाशं चकार मतिमान् मतिम् ॥ ५.१.२०६ ॥
ولما رأى نفسه كسحابة عظيمة، عزم هنومان الحكيم المتحكم في نفسه عزمًا، كأنه يسد السماء.
5.1.207
कायवृद्धिं प्रवेगं च मम दृष्ट्वैव राक्षसाः।
मयि कौतूहलं कुर्युरिति मेने महामतिः ॥ ५.१.२०७ ॥
فكّر ذو الفطنة الكبيرة: «إن رأى الراكشاسا نمو جسمي وسرعتي وحدهما، فسيثير ذلك فضولهم نحوي».
5.1.208
ततः शरीरं संक्षिप्य तन्महीधरसंनिभम्।
पुनः प्रकृतिमापेदे वीतमोह इवात्मवान् ॥ ५.१.२०८ ॥
ثم قلّص ذلك الجسم الشبيه بالجبل، فعاد هنومان إلى هيئته الطبيعية، كرجل متحكم في نفسه متحرر من الوهم.
5.1.209
तद्रूपमतिसंक्षिप्य हनूमान् प्रकृतौ स्थितः।
त्रीन् क्रमानिव विक्रम्य बलिवीर्यहरो हरिः ॥ ५.१.२०९ ॥
بعد أن قلّص ذلك الهيئة تقليصًا شديدًا، وقف هنومان في حاله الطبيعية، كهاري الذي بثلاث خطوات سلب بالي بأسه.
5.1.210
स चारुनानाविधरूपधारी
परं समासाद्य समुद्रतीरम्।
परैरशक्यं प्रतिपन्नरूपः
समीक्षितात्मा समवेक्षितार्थः ॥ ५.१.२१० ॥
وصل ذلك الذي يتخذ أشكالًا جميلة متعددة إلى شاطئ البحر، متخذًا هيئة لا يستطيعها غيره، بعد أن فحص نفسه وتدبّر مقصده جيدًا.
5.1.211
ततः स लम्बस्य गिरेः समृद्धे
विचित्रकूटे निपपात कूटे।
सकेतकोद्दालकनारिकेले
महाभ्रकूटप्रतिमो महात्मा ॥ ५.१.२११ ॥
فهبط ذلك العظيم النفس، كقمة سحابة عظيمة، على قمة مزدهرة عجيبة من جبل لامبا، بين أشجار الكيتاكا والأودالاكا والنخيل.
5.1.212
ततस्तु सम्प्राप्य समुद्रतीरं
समीक्ष्य लंकां गिरिवर्यमूर्ध्नि।
कपिस्तु तस्मिन् निपपात पर्वते
विधूय रूपं व्यथयन्मृगद्विजान् ॥ ५.१.२१२ ॥
ثم وصل إلى شاطئ المحيط، وبعد أن أبصر لانكا من قمة ذلك الجبل الفاخر، هبط القرد على ذلك الجبل نفسه، مُصغِّراً هيئته ومُرعِباً الوحوش والطيور.
5.1.213
स सागरं दानवपन्नगायुतं
बलेन विक्रम्य महोर्मिमालिनम्।
निपत्य तीरे च महोदधेस्तदा
ददर्श लंकाममरावतीमिव ॥ ५.१.२१३ ॥
بعد أن عبر بقوة ذلك المحيط المكتظ بالدانافا والثعابين، المتوَّج بالأمواج العظيمة، ونزل على شاطئ البحر العظيم، رأى حينها لانكا كأنها أمراواتي.