வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1.1
ततो रावणनीतायाः सीतायाः शत्रुकर्षणः।
इयेष पदमन्वेष्टुं चारणाचरिते पथि ॥ ५.१.१ ॥
அப்போது ராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட சீதையின் தடயத்தைத் தேட, பகைவரை அடக்கும் அனுமன் சாரணர்கள் சென்ற வழியில் செல்ல விரும்பினார்.
5.1.2
दुष्करं निष्प्रतिद्वन्द्वं चिकीर्षन् कर्म वानरः।
समुदग्रशिरोग्रीवो गवां पतिरिवाबभौ ॥ ५.१.२ ॥
ஒப்பற்ற கடினமான செயலைச் செய்ய விரும்பிய அந்தக் குரங்கு, தலையும் கழுத்தும் உயர்த்தி, பசுக்களின் தலைவனான காளையைப் போல் விளங்கினான்.
5.1.3
अथ वैदूर्यवर्णेषु शाद्वलेषु महाबलः।
धीरः सलिलकल्पेषु विचचार यथासुखम् ॥ ५.१.३ ॥
பின்பு அந்த மகாபலசாலியும் உறுதியுள்ளவனுமான அனுமன், வைடூரிய நிறமும் நீர்போலத் தோன்றும் புல்வெளிகளில் விரும்பியபடி உலாவினான்.
5.1.4
द्विजान् वित्रासयन् धीमानुरसा पादपान् हरन्।
मृगांश्च सुबहून् निघ्नन् प्रवृद्ध इव केसरी ॥ ५.१.४ ॥
பறவைகளை அச்சுறுத்தி, மார்பால் மரங்களை முறித்து, பல மான்களை அடித்து வீழ்த்திய அறிவாளியான அனுமன், முழு வளர்ச்சி பெற்ற சிங்கம் போல் திரிந்தான்.
5.1.5
नीललोहितमाञ्जिष्ठपद्मवर्णैः सितासितैः।
स्वभावसिद्धैर्विमलैर्धातुभिः समलंकृतम् ॥ ५.१.५ ॥
நீலம், சிவப்பு, மஞ்சிட்டி மற்றும் தாமரை நிறங்களும், வெண்மையும் கருமையும் கொண்ட, இயல்பாகத் தோன்றிய தூய தாதுக்களால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டது.
5.1.6
कामरूपिभिराविष्टमभीक्ष्णं सपरिच्छदैः।
यक्षकिंनरगन्धर्वैर्देवकल्पैः सपन्नगैः ॥ ५.१.६ ॥
விரும்பிய வடிவம் எடுக்க வல்ல, பரிவாரங்களுடன் கூடிய, தேவர்களுக்கு ஒப்பான யக்ஷர், கின்னரர், கந்தர்வர் மற்றும் நாகர்களால் எப்போதும் நிரம்பியது.
5.1.7
स तस्य गिरिवर्यस्य तले नागवरायुते।
तिष्ठन् कपिवरस्तत्र ह्रदे नाग इवाबभौ ॥ ५.१.७ ॥
அந்த மலைச்சிகரத்தின் அடியில், சிறந்த நாகங்கள் நிறைந்திருந்த இடத்தில் நின்ற அந்த வானரச் சிறந்தவன், அங்கே குளத்தில் இருக்கும் நாகம் போல் ஒளிர்ந்தான்.
5.1.8
स सूर्याय महेन्द्राय पवनाय स्वयम्भुवे।
भूतेभ्यश्चाञ्जलिं कृत्वा चकार गमने मतिम् ॥ ५.१.८ ॥
அவன் சூரியனுக்கும், மஹேந்திரனுக்கும், வாயுவுக்கும், சுயம்பு பிரம்மாவுக்கும், உயிரினங்களுக்கும் அஞ்சலி செய்து பயணம் செய்ய உறுதி கொண்டான்.
5.1.9
अञ्जलिं प्राङ्मुखं कुर्वन् पवनायात्मयोनये।
ततो हि ववृधे गन्तुं दक्षिणो दक्षिणां दिशम् ॥ ५.१.९ ॥
கிழக்கு நோக்கித் திரும்பி வாயுவுக்கும் ஆத்மயோனிக்கும் அஞ்சலி செய்து, பின்னர் தெற்குத் திசையை நோக்கிச் செல்ல அவன் உற்சாகம் கொண்டான்.
5.1.10
प्लवगप्रवरैर्दृष्टः प्लवने कृतनिश्चयः।
ववृधे रामवृद्ध्यर्थं समुद्र इव पर्वसु ॥ ५.१.१० ॥
வானரச் சிறந்தவர்களால் காணப்பட்டு, தாவுவதில் உறுதி கொண்ட அவன், ராமனின் நலனுக்காக பௌர்ணமியில் கடல் பொங்குவது போல் வளர்ந்தான்.
5.1.11
निष्प्रमाणशरीरः सँल्लिलङ्घयिषुरर्णवम्।
बाहुभ्यां पीडयामास चरणाभ्यां च पर्वतम् ॥ ५.१.११ ॥
அளவற்ற உடலுடன், கடலைத் தாண்ட விரும்பிய அவன், தன் கைகளாலும் கால்களாலும் மலையை அழுத்தினான்.
5.1.12
स चचालाचलश्चाशु मुहूर्तं कपिपीडितः।
तरूणां पुष्पिताग्राणां सर्वं पुष्पमशातयत् ॥ ५.१.१२ ॥
வானரத்தால் அழுத்தப்பட்ட அந்த அசையா மலை ஒரு கணம் விரைவில் அசைந்தது; பூத்த நுனிகளையுடைய மரங்களின் பூக்கள் அனைத்தையும் அது உதிர்த்தது.
5.1.13
तेन पादपमुक्तेन पुष्पौघेण सुगन्धिना।
सर्वतः संवृतः शैलो बभौ पुष्पमयो यथा ॥ ५.१.१३ ॥
மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்த மணமிக்க மலர்ப்பெருக்கால் எல்லாப் பக்கமும் மூடப்பட்ட அம்மலை, மலர்களால் ஆனதுபோல் ஒளிர்ந்தது.
5.1.14
तेन चोत्तमवीर्येण पीड्यमानः स पर्वतः।
सलिलं सम्प्रसुस्राव मदमत्त इव द्विपः ॥ ५.१.१४ ॥
அந்த உயர்ந்த வீரனால் அழுத்தப்பட்ட அம்மலை, மதம் பிடித்த யானையைப் போல நீரைப் பெருக்கிப் பொழிந்தது.
5.1.15
पीड्यमानस्तु बलिना महेन्द्रस्तेन पर्वतः।
रीतीर्निर्वर्तयामास काञ्चनाञ्जनराजतीः ॥ ५.१.१५ ॥
அந்த வலிமையானவனால் அழுத்தப்பட்ட மகேந்திர மலை பொன், அஞ்சனம், வெள்ளி நிறக் கோடுகளை வெளிப்படுத்தியது.
5.1.16
मुमोच च शिलाः शैलो विशालाः समनःशिलाः।
मध्यमेनार्चिषा जुष्टो धूमराजीरिवानलः ॥ ५.१.१६ ॥
மலை மனஃசிலையுடன் கூடிய பெரிய பாறைகளை உதிர்த்தது; நடுத்தர ஜுவாலையுடன் கூடிய நெருப்பு புகை வரிசைகளைக் கக்குவதுபோல் இருந்தது.
5.1.17
हरिणा पीड्यमानेन पीड्यमानानि सर्वतः।
गुहाविष्टानि सत्त्वानि विनेदुर्विकृतैः स्वरैः ॥ ५.१.१७ ॥
குரங்கால் (அனுமனால்) அழுத்தப்பட்டபோது, எல்லாப் பக்கமும் குகைகளில் வாழ்ந்த உயிரினங்கள் திரிந்த குரல்களில் கதறின.
5.1.18
स महान् सत्त्वसन्नादः शैलपीडानिमित्तजः।
पृथिवीं पूरयामास दिशश्चोपवनानि च ॥ ५.१.१८ ॥
மலையின் வேதனையால் எழுந்த அந்தப் பெரிய உயிரினங்களின் ஒலி, பூமியையும் திசைகளையும் சோலைகளையும் நிரப்பியது.
5.1.19
शिरोभिः पृथुभिर्नागा व्यक्तस्वस्तिकलक्षणैः।
वमन्तः पावकं घोरं ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ ५.१.१९ ॥
தெளிவான ஸ்வஸ்திக அடையாளங்களைக் கொண்ட தங்கள் அகன்ற தலைகளுடன், பயங்கரமான நெருப்பைக் கக்கிய நாகங்கள் தங்கள் பற்களால் பாறைகளைக் கடித்தன.
5.1.20
तास्तदा सविषैर्दष्टाः कुपितैस्तैर्महाशिलाः।
जज्वलुः पावकोद्दीप्ता बिभिदुश्च सहस्रधा ॥ ५.१.२० ॥
அப்போது அந்த கோபமான நாகங்களின் விஷக் கடியால் பெரிய பாறைகள் நெருப்பால் எரியூட்டப்பட்டு எரிந்து, ஆயிரம் துண்டுகளாகப் பிளந்தன.
5.1.21
यानि त्वौषधजालानि तस्मिञ्जातानि पर्वते।
विषघ्नान्यपि नागानां न शेकुः शमितुं विषम् ॥ ५.१.२१ ॥
அந்த மலையில் வளர்ந்திருந்த, நாகங்களின் விஷத்தை முறிக்கும் மருந்துச் செடிக் கொத்துகள் கூட அந்த விஷத்தைத் தணிக்க முடியவில்லை.
5.1.22
भिद्यतेऽयं गिरिर्भूतैरिति मत्वा तपस्विनः।
त्रस्ता विद्याधरास्तस्मादुत्पेतुः स्त्रीगणैः सह ॥ ५.१.२२ ॥
'இந்த மலை பூதங்களால் பிளக்கப்படுகிறது' என்று நினைத்து, பயந்துபோன தவசிகளும் வித்தியாதரர்களும் தங்கள் பெண்கள் கூட்டத்துடன் அங்கிருந்து பறந்தனர்.
5.1.23
पानभूमिगतं हित्वा हैममासवभाजनम्।
पात्राणि च महार्हाणि करकांश्च हिरण्मयान् ॥ ५.१.२३ ॥
குடிக்கும் இடத்தில் கிடந்த தங்கக் மதுக்கலத்தையும், மிக விலையுயர்ந்த பாத்திரங்களையும், பொன்னாலான குடங்களையும் விட்டுவிட்டு.
5.1.24
लेह्यानुच्चावचान् भक्ष्यान् मांसानि विविधानि च।
आर्षभाणि च चर्माणि खड्गांश्च कनकत्सरून् ॥ ५.१.२४ ॥
நக்கி உண்ணும் உணவுகள், உயர்ந்தவையும் தாழ்ந்தவையுமான உணவுப் பண்டங்கள், பலவகை இறைச்சிகள், காளைத் தோல் பைகள், தங்க உறைகளுடைய வாள்கள்.
5.1.25
कृतकण्ठगुणाः क्षीबा रक्तमाल्यानुलेपनाः।
रक्ताक्षाः पुष्कराक्षाश्च गगनं प्रतिपेदिरे ॥ ५.१.२५ ॥
கழுத்தில் மாலை அணிந்து, மயக்கமுற்று, சிவந்த மாலைகளும் சிவந்த சந்தனக் குழம்பும் பூசி, சிவந்த கண்களும் தாமரைக் கண்களுமுடைய (பெண்கள்) வானத்தை நோக்கி எழுந்தனர்.
5.1.26
हारनूपुरकेयूरपारिहार्यधराः स्त्रियः।
विस्मिताः सस्मितास्तस्थुराकाशे रमणौः सह ॥ ५.१.२६ ॥
ஆரம், சிலம்பு, தோள்வளை முதலிய அணிகலன்களை அணிந்த பெண்கள், வியப்புற்றும் புன்னகைத்தும் தங்கள் காதலர்களுடன் வானில் நின்றனர்.
5.1.27
दर्शयन्तो महाविद्यां विद्याधरमहर्षयः।
सहितास्तस्थुराकाशे वीक्षांचक्रुश्च पर्वतम् ॥ ५.१.२७ ॥
மகா வித்தையை வெளிப்படுத்திய வித்யாதர மகரிஷிகள் ஒன்றாக வானில் நின்று மலையை நோக்கினர்.
5.1.28
शुश्रुवुश्च तदा शब्दमृषीणां भावितात्मनाम्।
चारणानां च सिद्धानां स्थितानां विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.२८ ॥
அப்போது தெளிந்த வானில் நின்றிருந்த தூய உள்ளம் கொண்ட ரிஷிகள், சாரணர்கள் மற்றும் சித்தர்களின் ஒலியைக் கேட்டனர்.
5.1.29
एष पर्वतसंकाशो हनुमान् मारुतात्मजः।
तितीर्षति महावेगः समुद्रं वरुणालयम् ॥ ५.१.२९ ॥
மலையைப் போன்ற இவர், காற்றின் மகனான ஹனுமான், பெரும் வேகமுடையவர், வருணனின் இருப்பிடமான கடலைக் கடக்க விரும்புகிறார்.
5.1.30
रामार्थं वानरार्थं च चिकीर्षन् कर्म दुष्करम्।
समुद्रस्य परं पारं दुष्प्रापं प्राप्तुमिच्छति ॥ ५.१.३० ॥
ராமனுக்காகவும் குரங்குகளுக்காகவும் கடினமான செயலைச் செய்ய விரும்பி, கடலின் அக்கரையை அடைய விரும்புகிறார் — அடைவதற்கு கடினமான அக்கரையை.
5.1.31
तमप्रमेयं ददृशुः पर्वते वानरर्षभम् ॥ ५.१.३१ ॥
மலையின் மீது அளவிட முடியாத அந்த வானரச் சிறந்தவனை அவர்கள் கண்டனர்.
5.1.32
दुधुवे च स रोमाणि चकम्पे चानलोपमः।
ननाद च महानादं सुमहानिव तोयदः ॥ ५.१.३२ ॥
அவன் தன் மயிர்களை உதறி, நெருப்புப் போல நடுங்கினான்; மேகம் போல பெரும் முழக்கம் செய்தான்.
5.1.33
आनुपूर्व्या च वृत्तं तल्लाङ्गूलं रोमभिश्चितम्।
उत्पतिष्यन् विचिक्षेप पक्षिराज इवोरगम् ॥ ५.१.३३ ॥
வரிசையாக வட்டமான, மயிர்களால் மூடப்பட்ட அந்த வால், குதிக்கப்போகும் அவன் பாம்பைச் சுழற்றும் கருடன் போல் வீசினான்.
5.1.34
तस्य लाङ्गूलमाविद्धमतिवेगस्य पृष्ठतः।
ददृशे गरुडेनेव ह्रियमाणो महोरगः ॥ ५.१.३४ ॥
அந்த மிக வேகமானவனின் பின்னால் நீட்டிய வால், கருடனால் கொண்டு செல்லப்படும் பெரிய பாம்பு போலத் தெரிந்தது.
5.1.35
बाहू संस्तम्भयामास महापरिघसंनिभौ।
आससाद कपिः कट्यां चरणौ संचुकोच च ॥ ५.१.३५ ॥
அந்த வானரன் மகா இரும்புத் தடி போன்ற தன் இரு தோள்களையும் இறுக்கினான்; இடுப்பில் அழுத்தி, கால்களைச் சுருக்கிக் கொண்டான்.
5.1.36
संहृत्य च भुजौ श्रीमांस्तथैव च शिरोधराम्।
तेजः सत्त्वं तथा वीर्यमाविवेश स वीर्यवान् ॥ ५.१.३६ ॥
தோள்களையும் கழுத்தையும் சுருக்கி, அந்த ஒளிமிக்க வீரன் தேஜஸையும், சத்துவத்தையும், வீரியத்தையும் தன்னுள் ஏந்தினான்.
5.1.37
मार्गमालोकयन् दूरादूर्ध्वप्रणिहितेक्षणः।
रुरोध हृदये प्राणानाकाशमवलोकयन् ॥ ५.१.३७ ॥
தூரத்திலிருந்து வழியைப் பார்த்தவாறு, மேல்நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தி, வானத்தை நோக்கியபடி அவர் தன் உயிர்மூச்சுகளை இதயத்தில் அடக்கிக்கொண்டார்.
5.1.38
पद्भ्यां दृढमवस्थानं कृत्वा स कपिकुञ्जरः।
निकुच्य कर्णौ हनुमानुत्पतिष्यन् महाबलः ॥ ५.१.३८ ॥
கால்களை உறுதியாக ஊன்றி நின்ற அந்த குரங்குகளின் யானையான மகாபலசாலி அனுமான், காதுகளை மடக்கி மேலே பாய்வதற்குத் தயாரானார்.
5.1.39
वानरान् वानरश्रेष्ठ इदं वचनमब्रवीत्।
यथा राघवनिर्मुक्तः शरः श्वसनविक्रमः ॥ ५.१.३९ ॥
குரங்குகளில் சிறந்தவர் குரங்குகளிடம் இந்த சொற்களைச் சொன்னார்: ராகவனால் ஏவப்பட்ட அம்பு காற்றின் வேகத்தில் செல்வது போல் (நான் செல்வேன்).
5.1.40
गच्छेत् तद्वद् गमिष्यामि लंकां रावणपालिताम्।
नहि द्रक्ष्यामि यदि तां लंकायां जनकात्मजाम् ॥ ५.१.४० ॥
அதுபோலவே நான் ராவணனால் ஆளப்பட்ட இலங்கைக்குச் செல்வேன்; இலங்கையில் ஜனகனின் மகளான அவளை நான் காணவில்லையெனில்—
5.1.41
अनेनैव हि वेगेन गमिष्यामि सुरालयम्।
यदि वा त्रिदिवे सीतां न द्रक्ष्यामि कृतश्रमः ॥ ५.१.४१ ॥
இந்த வேகத்தாலேயே நான் தேவலோகத்திற்கும் செல்வேன்; முயற்சி செய்தும் சொர்க்கத்தில் சீதையை நான் காணவில்லையெனில்—
5.1.42
बद्ध्वा राक्षसराजानमानयिष्यामि रावणम्।
सर्वथा कृतकार्योऽहमेष्यामि सह सीतया ॥ ५.१.४२ ॥
ராட்சசர்களின் அரசன் ராவணனைக் கட்டி அவனை நான் கொண்டுவருவேன்; எல்லா வகையிலும் காரியத்தை நிறைவேற்றி நான் சீதையுடன் திரும்புவேன்.
5.1.43
आनयिष्यामि वा लंकां समुत्पाट्य सरावणाम्।
एवमुक्त्वा तु हनुमान् वानरो वानरोत्तमः ॥ ५.१.४३ ॥
இலங்கையை ராவணனுடன் பெயர்த்தெடுத்துக் கொண்டு வருவேன் அல்லது... என்று இவ்வாறு கூறிய வானரோத்தமன் அனுமான்...
5.1.44
उत्पपाताथ वेगेन वेगवानविचारयन्।
सुपर्णमिव चात्मानं मेने स कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.४४ ॥
வேகமுள்ள அனுமான் தயக்கமின்றி வேகத்துடன் மேலே பாய்ந்தார்; தம்மைக் கருடனைப் போல் எண்ணினார், அந்த வானரகுஞ்சரன்.
5.1.45
समुत्पतति वेगात् तु वेगात् ते नगरोहिणः।
संहृत्य विटपान् सर्वान् समुत्पेतुः समन्ततः ॥ ५.१.४५ ॥
வேகமாக மேலெழும் அவனது வேகத்தால், மலைகளில் வளர்ந்த அம்மரங்கள் தங்கள் கிளைகள் அனைத்தையும் சேர்த்துக்கொண்டு நாற்புறமும் எழுந்தன.
5.1.46
स मत्तकोयष्टिभकान् पादपान् पुष्पशालिनः।
उद्वहन्नुरुवेगेन जगाम विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.४६ ॥
அவர் மலர்களால் நிறைந்த, மதுவுண்ட குயில்களுடன் கூடிய அம்மரங்களைத் தூக்கிக்கொண்டு பெருவேகத்தில் தெளிந்த வானில் சென்றார்.
5.1.47
ऊरुवेगोत्थिता वृक्षा मुहूर्तं कपिमन्वयुः।
प्रस्थितं दीर्घमध्वानं स्वबन्धुमिव बान्धवाः ॥ ५.१.४७ ॥
அவரது தொடைகளின் வேகத்தால் எழுந்த மரங்கள் ஒரு கணம் அந்த வானரத்தைப் பின்தொடர்ந்தன; நீண்ட பயணம் மேற்கொண்ட தம் உறவினனைப் பந்துக்கள் பின்தொடர்வது போல.
5.1.48
तमूरुवेगोन्मथिताः सालाश्चान्ये नगोत्तमाः।
अनुजग्मुर्हनूमन्तं सैन्या इव महीपतिम् ॥ ५.१.४८ ॥
அவரது தொடைகளின் வேகத்தால் பெயர்ந்த சால மரங்களும் பிற சிறந்த மலை மரங்களும் அனுமானைப் பின்தொடர்ந்தன; படைகள் அரசனைப் பின்தொடர்வது போல.
5.1.49
सुपुष्पिताग्रैर्बहुभिः पादपैरन्वितः कपिः।
हनूमान् पर्वताकारो बभूवाद्भुतदर्शनः ॥ ५.१.४९ ॥
நன்கு மலர்ந்த உச்சிகளையுடைய பல மரங்களால் சூழப்பட்ட அனுமான், மலையின் உருவம் கொண்டவராகி அற்புதமான தோற்றமுடையவராய்த் திகழ்ந்தார்.
5.1.50
सारवन्तोऽथ ये वृक्षा न्यमज्जँल्लवणाम्भसि।
भयादिव महेन्द्रस्य पर्वता वरुणालये ॥ ५.१.५० ॥
வலிமை மிக்க மரங்களும் உப்புநீரில் மூழ்கின; மகேந்திரனின் அச்சத்தால் வருணனின் இருப்பிடத்தில் மலைகள் மூழ்கியது போல.
5.1.51
स नानाकुसुमैः कीर्णः कपिः साङ्कुरकोरकैः।
शुशुभे मेघसंकाशः खद्योतैरिव पर्वतः ॥ ५.१.५१ ॥
பல வகை மலர்களாலும் முளைகளாலும் மொட்டுகளாலும் மூடப்பட்ட அந்த குரங்கு மேகம் போலத் திகழ்ந்தது; மின்மினிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மலை போல.
5.1.52
विमुक्तास्तस्य वेगेन मुक्त्वा पुष्पाणि ते द्रुमाः।
व्यवशीर्यन्त सलिले निवृत्ताः सुहृदो यथा ॥ ५.१.५२ ॥
அவனது வேகத்தால் விடுபட்ட அந்த மரங்கள் தங்கள் மலர்களை உதிர்த்து நீரில் சிதறின; திரும்பிய நண்பர்கள் விலகுவது போல.
5.1.53
लघुत्वेनोपपन्नं तद् विचित्रं सागरेऽपतत्।
द्रुमाणां विविधं पुष्पं कपिवायुसमीरितम्।
ताराचितमिवाकाशं प्रबभौ स महार्णवः ॥ ५.१.५३ ॥
இலேசான தன்மையால் அந்த விசித்திரமான, பல வகை மரமலர்கள் குரங்கும் காற்றும் அசைத்ததால் கடலில் விழுந்தன; விண்மீன்களால் நிறைந்த வானம் போல அந்தப் பெருங்கடல் ஒளிர்ந்தது.
5.1.54
पुष्पौघेण सुगन्धेन नानावर्णेन वानरः।
बभौ मेघ इवोद्यन् वै विद्युद्गणविभूषितः ॥ ५.१.५४ ॥
மணமிக்க பல வண்ண மலர்த் தொகுதியால் அந்த குரங்கு, மின்னல் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு எழுகின்ற மேகம் போல ஒளிர்ந்தது.
5.1.55
तस्य वेगसमुद्भूतैः पुष्पैस्तोयमदृश्यत।
ताराभिरिव रामाभिरुदिताभिरिवाम्बरम् ॥ ५.१.५५ ॥
அவனது வேகத்தால் எழுந்த மலர்களால் நீர் தெரிந்தது; உதித்த நட்சத்திரங்களாலும் அழகிகளாலும் வானம் தெரிவது போல.
5.1.56
तस्याम्बरगतौ बाहू ददृशाते प्रसारितौ।
पर्वताग्राद् विनिष्क्रान्तौ पञ्चास्याविव पन्नगौ ॥ ५.१.५६ ॥
வானில் நீட்டப்பட்ட அவனது இரு கரங்களும் மலை முகட்டிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஐந்து தலை நாகங்கள் போலத் தெரிந்தன.
5.1.57
पिबन्निव बभौ चापि सोर्मिजालं महार्णवम्।
पिपासुरिव चाकाशं ददृशे स महाकपिः ॥ ५.१.५७ ॥
அலைவலையுடன் பெருங்கடல் குடிப்பது போல் தோன்றியது; அந்த மகாகபி தாகத்துடன் வானை அருந்த விரும்புவது போல் தெரிந்தான்.
5.1.58
तस्य विद्युत्प्रभाकारे वायुमार्गानुसारिणः।
नयने विप्रकाशेते पर्वतस्थाविवानलौ ॥ ५.१.५८ ॥
காற்றின் வழியில் செல்லும் அவனது கண்கள் மின்னல் ஒளி போன்றவை; மலைகளில் நின்ற இரு தீயைப் போல் பிரகாசித்தன.
5.1.59
पिङ्गे पिङ्गाक्षमुख्यस्य बृहती परिमण्डले।
चक्षुषी सम्प्रकाशेते चन्द्रसूर्याविव स्थितौ ॥ ५.१.५९ ॥
பொன்னிற விழிகள் கொண்டவர்களில் முதன்மையானவனின் பெரிய, பொன்னிற வட்டமான கண்கள் நிலையான சந்திரனும் சூரியனும் போல ஒளிர்ந்தன.
5.1.60
मुखं नासिकया तस्य ताम्रया ताम्रमाबभौ।
संध्यया समभिस्पृष्टं यथा स्यात् सूर्यमण्डलम् ॥ ५.१.६० ॥
அவனது முகம், சிவந்த மூக்குடன் சிவப்பாகி, அந்தியின் செம்மையால் தொட்ட சூரிய வட்டம் போல் பிரகாசித்தது.
5.1.61
लाङ्गूलं च समाविद्धं प्लवमानस्य शोभते।
अम्बरे वायुपुत्रस्य शक्रध्वज इवोच्छ्रितम् ॥ ५.१.६१ ॥
தாவிச் செல்லும் வாயுபுத்திரனின் வால் வானில் இந்திரனின் கொடியைப் போல் உயர்ந்து ஒளிர்ந்தது.
5.1.62
लाङ्गूलचक्रो हनुमान् शुक्लदंष्ट्रोऽनिलात्मजः।
व्यरोचत महाप्राज्ञः परिवेषीव भास्करः ॥ ५.१.६२ ॥
வாலை வட்டமாகச் சுழற்றிய, வெண்மையான பற்களுடைய, மிகுந்த ஞானமுள்ள வாயுபுத்திரன் ஹனுமான் சூரியனைச் சுற்றியுள்ள ஒளிவட்டம்போல் ஒளிர்ந்தார்.
5.1.63
स्फिग्देशेनातिताम्रेण रराज स महाकपिः।
महता दारितेनेव गिरिर्गैरिकधातुना ॥ ५.१.६३ ॥
மிகச் சிவந்த பின்புறத்தால் அந்த மகாகபி, காவி தாதுவால் பிளந்த பெரிய மலைபோல் ஒளிர்ந்தார்.
5.1.64
तस्य वानरसिंहस्य प्लवमानस्य सागरम्।
कक्षान्तरगतो वायुर्जीमूत इव गर्जति ॥ ५.१.६४ ॥
கடலைத் தாண்டித் தாவும் அந்த வானரசிம்மத்தின் அக்குள் இடுக்கில் புகுந்த காற்று மேகம்போல் முழங்கியது.
5.1.65
खे यथा निपतत्युल्का उत्तरान्ताद् विनिःसृता।
दृश्यते सानुबन्धा च तथा स कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.६५ ॥
வானில் வடக்குத் திசையின் எல்லையிலிருந்து வெளிப்பட்டு விழும் விண்கல் தன் வாலுடன் தெரிவதுபோல், அந்த கபிகுஞ்சரம் தெரிந்தார்.
5.1.66
पतत्पतङ्गसंकाशो व्यायतः शुशुभे कपिः।
प्रवृद्ध इव मातङ्गः कक्ष्यया बध्यमानया ॥ ५.१.६६ ॥
பறக்கும் பறவைபோல் நீண்டு விரிந்த அந்த குரங்கு, கயிற்றால் கட்டப்பட்ட வளர்ந்த யானைபோல் ஒளிர்ந்தது.
5.1.67
उपरिष्टाच्छरीरेण च्छायया चावगाढया।
सागरे मारुताविष्टा नौरिवासीत् तदा कपिः ॥ ५.१.६७ ॥
அப்போது அந்தக் குரங்கு, உடலாலும் நிழலாலும் கடலின் மேலும் அதனுள்ளும் படிந்து, காற்றால் தள்ளப்பட்ட படகு போல் ஆனான்.
5.1.68
यं यं देशं समुद्रस्य जगाम स महाकपिः।
स तु तस्याङ्गवेगेन सोन्माद इव लक्ष्यते ॥ ५.१.६८ ॥
கடலின் எந்தெந்தப் பகுதிக்குப் அந்த மகாகுரங்கு சென்றானோ, அப்பகுதிகளில் தன் உறுப்புகளின் வேகத்தால் அவன் பித்துப் பிடித்தவன் போல் தோன்றினான்.
5.1.69
सागरस्योर्मिजालानामुरसा शैलवर्ष्मणाम्।
अभिध्नंस्तु महावेगः पुप्लुवे स महाकपिः ॥ ५.१.६९ ॥
மலைபோல் பெரிய கடல் அலைவலைகளை தன் மார்பால் மோதியபடி, பெரும் வேகமுடைய அந்த மகாகுரங்கு பாய்ந்தான்.
5.1.70
कपिवातश्च बलवान् मेघवातश्च निर्गतः।
सागरं भीमनिर्ह्रादं कम्पयामासतुर्भृशम् ॥ ५.१.७० ॥
குரங்கின் வலிய காற்றும், மேகக் காற்றும் கிளம்பி, பயங்கரமாக முழங்கும் கடலை மிகவும் நடுங்கச் செய்தன.
5.1.71
विकर्षन्नूर्मिजालानि बृहन्ति लवणाम्भसि।
पुप्लुवे कपिशार्दूलो विकिरन्निव रोदसी ॥ ५.१.७१ ॥
உப்புக் கடலில் பெரிய அலைவலைகளை இழுத்துத் தள்ளியபடி, வானையும் பூமியையும் சிதறடிப்பவன் போல், குரங்குகளில் புலி அவன் பாய்ந்தான்.
5.1.72
मेरुमन्दरसंकाशानुद्गतान् सुमहार्णवे।
अत्यक्रामन्महावेगस्तरङ्गान् गणयन्निव ॥ ५.१.७२ ॥
பெருங்கடலில் மேரு, மந்தரம் போன்று எழுந்த அலைகளைக் கணக்கிடுவது போல் பெருவேகமுடைய அவன் அவற்றைக் கடந்து சென்றான்.
5.1.73
तस्य वेगसमुद्घुष्टं जलं सजलदं तदा।
अम्बरस्थं विबभ्राजे शरदभ्रमिवाततम् ॥ ५.१.७३ ॥
அவனது வேகத்தால் முழங்கிய அந்த நீர், அப்போது மேகங்களுடன் வானில் பரவி நின்ற சரத்கால மேகம் போல ஒளிர்ந்தது.
5.1.74
तिमिनक्रझषाः कूर्मा दृश्यन्ते विवृतास्तदा।
वस्त्रापकर्षणेनेव शरीराणि शरीरिणाम् ॥ ५.१.७४ ॥
அப்போது மீன்களும், முதலைகளும், மகரங்களும், ஆமைகளும் தெரிந்தன; உடுத்திய ஆடை இழுக்கப்பட்டதால் உடல்கள் வெளியில் தெரிவது போல.
5.1.75
क्रममाणं समीक्ष्याथ भुजगाः सागरंगमाः।
व्योम्नि तं कपिशार्दूलं सुपर्णमिव मेनिरे ॥ ५.१.७५ ॥
கடலில் வாழும் பாம்புகள், வானில் முன்னேறிச் செல்லும் அந்தக் குரங்குகளின் புலியை கண்டு அவனைக் கருடன் என்று கருதின.
5.1.76
दशयोजनविस्तीर्णा त्रिंशद्योजनमायता।
छाया वानरसिंहस्य जवे चारुतराभवत् ॥ ५.१.७६ ॥
பத்து யோஜனை அகலமும் முப்பது யோஜனை நீளமும் கொண்ட அந்த வானரசிம்மனின் நிழல், அவனது வேகத்தில் மேலும் அழகாயிற்று.
5.1.77
श्वेताभ्रघनराजीव वायुपुत्रानुगामिनी।
तस्य सा शुशुभे छाया पतिता लवणाम्भसि ॥ ५.१.७७ ॥
வெண்மேகங்களும் அடர்ந்த மேகக்கூட்டமும் போல, வாயுபுத்திரனைப் பின்தொடர்ந்த அவனது அந்த நிழல் உப்புக் கடல் நீரில் விழுந்து ஒளிர்ந்தது.
5.1.78
शुशुभे स महातेजा महाकायो महाकपिः।
वायुमार्गे निरालम्बे पक्षवानिव पर्वतः ॥ ५.१.७८ ॥
மகாதேஜஸ்வியும் பெரிய உடலுடையவனுமான அந்த மகாகபி, வாயுவழியில் ஆதாரமின்றி இறக்கைகளுடைய மலை போல விளங்கினான்.
5.1.79
येनासौ याति बलवान् वेगेन कपिकुञ्जरः।
तेन मार्गेण सहसा द्रोणीकृत इवार्णवः ॥ ५.१.७९ ॥
வலிமைமிக்க அந்தக் கபிகுஞ்சரன் வேகமாகச் செல்லும் அந்தப் பாதையில், கடல் திடீரென ஒரு பள்ளத்தாக்கு போல் பிளக்கப்பட்டதுபோல் இருந்தது.
5.1.80
आपाते पक्षिसङ्घानां पक्षिराज इव व्रजन्।
हनुमान् मेघजालानि प्रकर्षन् मारुतो यथा ॥ ५.१.८० ॥
பறவைக் கூட்டங்களை வளைத்துப் பாயும் பறவையரசனைப் போலச் செல்லும் அனுமன், காற்று மேகக் கூட்டங்களை இழுத்துச் செல்வது போல மேகவலைகளை இழுத்தபடி சென்றான்.
5.1.81
पाण्डुरारुणवर्णानि नीलमञ्जिष्ठकानि च।
कपिनाऽऽकृष्यमाणानि महाभ्राणि चकाशिरे ॥ ५.१.८१ ॥
வெண்மை-சிவப்பு நிறமுடைய, நீலமும் மஞ்சிட்டா நிறமுமுடைய பெரும் மேகங்கள் அந்தக் குரங்கால் இழுக்கப்பட்டு ஒளிர்ந்தன.
5.1.82
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्पतंश्च पुनः पुनः।
प्रच्छन्नश्च प्रकाशश्च चन्द्रमा इव दृश्यते ॥ ५.१.८२ ॥
மேகவலைகளுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் நுழைந்தும் வெளிப்பட்டும் அவன் சென்றபோது, சந்திரன் மறைந்தும் தோன்றியும் காணப்படுவதுபோல் அவன் தோன்றினான்.
5.1.83
प्लवमानं तु तं दृष्ट्वा प्लवगं त्वरितं तदा।
ववृषुस्तत्र पुष्पाणि देवगन्धर्वचारणाः ॥ ५.१.८३ ॥
அப்போது அவ்வேகமாகத் தாவிச் செல்லும் குரங்கைக் கண்டு தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சாரணர்களும் அங்கே மலர்மழை பொழிந்தனர்.
5.1.84
तताप नहि तं सूर्यः प्लवन्तं वानरेश्वरम्।
सिषेवे च तदा वायू रामकार्यार्थसिद्धये ॥ ५.१.८४ ॥
குதித்துச் செல்லும் வானரேசனை சூரியன் சுடவில்லை; அப்போது ராமனின் காரியம் நிறைவேற காற்று அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தது.
5.1.85
ऋषयस्तुष्टुवुश्चैनं प्लवमानं विहायसा।
जगुश्च देवगन्धर्वाः प्रशंसन्तो वनौकसम् ॥ ५.१.८५ ॥
முனிவர்கள் வானில் பறந்துசெல்லும் அவரைத் துதித்தனர்; தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் அந்த வனவாசியைப் புகழ்ந்து பாடினர்.
5.1.86
नागाश्च तुष्टुवुर्यक्षा रक्षांसि विविधानि च।
प्रेक्ष्य सर्वे कपिवरं सहसा विगतक्लमम् ॥ ५.१.८६ ॥
நாகர்களும் யக்ஷர்களும் பலவகை ராக்ஷசர்களும் அந்தச் சிறந்த குரங்கை திடீரென சோர்வின்றிக் கண்டு துதித்தனர்.
5.1.87
तस्मिन् प्लवगशार्दूले प्लवमाने हनूमति।
इक्ष्वाकुकुलमानार्थी चिन्तयामास सागरः ॥ ५.१.८७ ॥
அந்தக் குரங்குகளில் புலியான ஹனுமான் பறந்து செல்லும்போது, இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மரியாதையை நாடிய கடல் சிந்தித்தது.
5.1.88
साहाय्यं वानरेन्द्रस्य यदि नाहं हनूमतः।
करिष्यामि भविष्यामि सर्ववाच्यो विवक्षताम् ॥ ५.१.८८ ॥
குரங்குகளின் தலைவன் ஹனுமானுக்கு நான் உதவாவிட்டால், பேசுவோர் அனைவராலும் நான் பழிக்கப்படுவேன்.
5.1.89
अहमिक्ष्वाकुनाथेन सगरेण विवर्धितः।
इक्ष्वाकुसचिवश्चायं तन्नार्हत्यवसादितुम् ॥ ५.१.८९ ॥
இக்ஷ்வாகுக்களின் தலைவன் சகரனால் நான் வளர்க்கப்பட்டவன்; இவரும் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அமைச்சரே. ஆகையால் இவரை வருத்துவது தகாது.
5.1.90
तथा मया विधातव्यं विश्रमेत यथा कपिः।
शेषं च मयि विश्रान्तः सुखी सोऽतितरिष्यति ॥ ५.१.९० ॥
ஆகையால் இந்தக் குரங்கு ஓய்வெடுக்கும்படி நான் செய்ய வேண்டும்; என் மீது ஓய்வெடுத்த பின் அவன் மகிழ்ச்சியுடன் மீதியைக் கடப்பான்.
5.1.91
हिरण्यनाभं मैनाकमुवाच गिरिसत्तमम् ॥ ५.१.९१ ॥
பொன்னிற முகடுடைய மைனாகத்திடம், மலைகளில் சிறந்தவனிடம், அவர் பேசினார்.
5.1.92
त्वमिहासुरसङ्घानां देवराज्ञा महात्मना।
पातालनिलयानां हि परिघः संनिवेशितः ॥ ५.१.९२ ॥
இங்கே, பாதாளத்தில் வசிக்கும் அசுரக் கூட்டங்களுக்கு, மகாத்மாவான தேவராஜனால் நீ தடையாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறாய்.
5.1.93
त्वमेषां ज्ञातवीर्याणां पुनरेवोत्पतिष्यताम्।
पातालस्याप्रमेयस्य द्वारमावृत्य तिष्ठसि ॥ ५.१.९३ ॥
பாதாளத்தின் அளவற்ற வாயிலை மறைத்துக்கொண்டு, மீண்டும் மேலெழும் இவர்களுடைய வீரம் அறியப்பட்டவர்களை நீ தடுத்து நிற்கிறாய்.
5.1.94
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव शक्तिस्ते शैल वर्धितुम्।
तस्मात् संचोदयामि त्वामुत्तिष्ठ गिरिसत्तम ॥ ५.१.९४ ॥
மலையே, உன் ஆற்றல் குறுக்காகவும், மேலும் கீழும் வளரும் திறன் கொண்டது. ஆகவே உன்னை ஊக்குவிக்கிறேன்—எழுந்திரு, மலைகளில் சிறந்தவனே.
5.1.95
स एष कपिशार्दूलस्त्वामुपर्येति वीर्यवान्।
हनूमान् रामकार्यार्थी भीमकर्मा खमाप्लुतः ॥ ५.१.९५ ॥
இந்த வீரமிக்க குரங்குகளின் புலியான அனுமான், ராமனின் காரியத்தை நாடி, பயங்கர செயல் புரிபவனாய், ஆகாயத்தில் பாய்ந்து உன்னை மேலே கடக்கிறான்.
5.1.96
अस्य साह्यं मया कार्यमिक्ष्वाकुकुलवर्तिनः।
मम इक्ष्वाकवः पूज्याः परं पूज्यतमास्तव ॥ ५.१.९६ ॥
இக்ஷ்வாகு குலத்தைச் சேர்ந்த இவனுக்கு நான் உதவ வேண்டும். எனக்கு இக்ஷ்வாகுக்கள் வணங்கத்தக்கவர்கள்; உனக்கோ அவர்கள் மிகவும் வணங்கத்தக்கவர்கள்.
5.1.97
कुरु साचिव्यमस्माकं न नः कार्यमतिक्रमेत्।
कर्तव्यमकृतं कार्यं सतां मन्युमुदीरयेत् ॥ ५.१.९७ ॥
எங்களுக்குத் துணை செய்; எங்கள் செயல் தவறக்கூடாது. செய்ய வேண்டிய செயல் செய்யப்படாமல் விடப்பட்டால் அது நல்லோரிடம் சினத்தை எழுப்பும்.
5.1.98
सलिलादूर्ध्वमुत्तिष्ठ तिष्ठत्वेष कपिस्त्वयि।
अस्माकमतिथिश्चैव पूज्यश्च प्लवतां वरः ॥ ५.१.९८ ॥
நீரிலிருந்து மேலெழு; இந்த குரங்கு உன்மீது தங்கட்டும். இவர் எங்கள் விருந்தினர்; மரியாதைக்குரியவர்; தாவுவோரில் சிறந்தவர்.
5.1.99
चामीकरमहानाभ देवगन्धर्वसेवित।
हनूमाँस्त्वयि विश्रान्तस्ततः शेषं गमिष्यति ॥ ५.१.९९ ॥
பொன் நாபியை உடையவனே, தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சேவிக்கும் மலையே! அனுமான் உன்மீது இளைப்பாறிய பின் மீதிப் பயணத்தைத் தொடர்வார்.
5.1.100
काकुत्स्थस्यानृशंस्यं च मैथिल्याश्च विवासनम्।
श्रमं च प्लवगेन्द्रस्य समीक्ष्योत्थातुमर्हसि ॥ ५.१.१०० ॥
ராமனின் கருணையையும் மைதிலியின் (சீதையின்) வனவாசத்தையும், வானரத் தலைவனின் களைப்பையும் கருத்தில் கொண்டு நீ எழ வேண்டும்.
5.1.101
हिरण्यगर्भो मैनाको निशम्य लवणाम्भसः।
उत्पपात जलात् तूर्णं महाद्रुमलतावृतः ॥ ५.१.१०१ ॥
ஹிரண்யகர்ப்பனான மைநாகன் உப்புக் கடலின் சொல்லைக் கேட்டு, பெரிய மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்தவனாக உடனே நீரிலிருந்து எழுந்தான்.
5.1.102
स सागरजलं भित्त्वा बभूवात्युच्छ्रितस्तदा।
यथा जलधरं भित्त्वा दीप्तरश्मिर्दिवाकरः ॥ ५.१.१०२ ॥
அவன் கடல்நீரைப் பிளந்து அப்போது மிகவும் உயர்ந்து நின்றான்; மேகத்தைப் பிளந்து எழும் ஒளிரும் கதிர்களையுடைய சூரியனைப் போல்.
5.1.103
स महात्मा मुहूर्तेन पर्वतः सलिलावृतः।
दर्शयामास शृङ्गाणि सागरेण नियोजितः ॥ ५.१.१०३ ॥
அந்த மகாத்மாவான மலை நொடிப்பொழுதில் நீரால் சூழப்பட்டு, கடலால் ஏவப்பட்டு தன் சிகரங்களைக் காட்டியது.
5.1.104
शातकुम्भमयैः शृङ्गैः सकिंनरमहोरगैः।
आदित्योदयसंकाशैरुल्लिखद्भिरिवाम्बरम् ॥ ५.१.१०४ ॥
பொன்னால் ஆன, கின்னரர்களும் பெரும் நாகங்களும் கொண்ட, உதிக்கும் சூரியனைப் போன்ற சிகரங்களால், வானைத் தீண்டுவது போல.
5.1.105
तस्य जाम्बूनदैः शृङ्गैः पर्वतस्य समुत्थितैः।
आकाशं शस्त्रसंकाशमभवत् काञ्चनप्रभम् ॥ ५.१.१०५ ॥
அந்த மலையின் எழுந்த ஜாம்பூநதப் பொன் சிகரங்களால் வானம் ஆயுதம் போலவும் பொன்னொளி கொண்டதாகவும் ஆனது.
5.1.106
जातरूपमयैः शृङ्गैर्भ्राजमानैर्महाप्रभैः।
आदित्यशतसंकाशः सोऽभवद् गिरिसत्तमः ॥ ५.१.१०६ ॥
பொன்னால் ஆன, ஒளிரும், பெரும் பிரகாசம் கொண்ட சிகரங்களால் அந்த மலைகளில் சிறந்தது நூறு சூரியர்களைப் போல ஆனது.
5.1.107
समुत्थितमसङ्गेन हनूमानग्रतः स्थितम्।
मध्ये लवणतोयस्य विघ्नोऽयमिति निश्चितः ॥ ५.१.१०७ ॥
எழுந்து தடையின்றி முன்னால் நின்ற அந்த மலையை, உப்புநீர்க் கடலின் நடுவில் இது ஒரு தடை என்று அனுமான் உறுதி செய்தார்.
5.1.108
स तमुच्छ्रितमत्यर्थं महावेगो महाकपिः।
उरसा पातयामास जीमूतमिव मारुतः ॥ ५.१.१०८ ॥
பெரும் வேகம் கொண்ட அந்த மகாகபி, மிக உயர்ந்த அந்த மலையை தன் மார்பால் மோதி, காற்று மேகத்தை வீழ்த்துவது போல வீழ்த்தினார்.
5.1.109
स तदासादितस्तेन कपिना पर्वतोत्तमः।
बुद्ध्वा तस्य हरेर्वेगं जहर्ष च ननाद च ॥ ५.१.१०९ ॥
அந்த உயர்ந்த மலை அந்தக் குரங்கால் தாக்கப்பட்டு, அந்த வானரத்தின் வேகத்தை உணர்ந்து மகிழ்ந்து முழங்கியது.
5.1.110
तमाकाशगतं वीरमाकाशे समुपस्थितः।
प्रीतो हृष्टमना वाक्यमब्रवीत् पर्वतः कपिम् ॥ ५.१.११० ॥
வானத்தில் செல்லும் அந்த வீரனை வானில் அருகில் சென்று, மகிழ்ச்சியும் மன நிறைவும் கொண்ட மலை அந்தக் குரங்கிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னது.
5.1.111
मानुषं धारयन् रूपमात्मनः शिखरे स्थितः।
दुष्करं कृतवान् कर्म त्वमिदं वानरोत्तम ॥ ५.१.१११ ॥
தன் மனித வடிவத்தை ஏற்று சிகரத்தின் மேல் நின்று, சிறந்த வானரமே, நீ இந்தக் கடினமான செயலைச் செய்தாய்.
5.1.112
निपत्य मम शृङ्गेषु सुखं विश्रम्य गम्यताम्।
राघवस्य कुले जातैरुदधिः परिवर्धितः ॥ ५.१.११२ ॥
என் சிகரங்களில் இறங்கி சுகமாக இளைப்பாறிய பின் செல்லலாம்; ராகவ குலத்தில் பிறந்தவர்களால் கடல் வளர்க்கப்பட்டது.
5.1.113
स त्वां रामहिते युक्तं प्रत्यर्चयति सागरः।
कृते च प्रतिकर्तव्यमेष धर्मः सनातनः ॥ ५.१.११३ ॥
ராமனின் நலனில் ஈடுபட்ட உன்னை கடல் பதிலுக்கு மதிக்கிறது; செய்த உதவிக்குப் பதில் செய்யப்பட வேண்டும் — இதுவே நித்திய தர்மம்.
5.1.114
सोऽयं तत्प्रतिकारार्थी त्वत्तः सम्मानमर्हति।
त्वन्निमित्तमनेनाहं बहुमानात् प्रचोदितः ॥ ५.१.११४ ॥
அந்தக் கடல் அதற்குப் பதில் செய்ய விரும்புகிறது; உன்னிடமிருந்து மரியாதைக்குத் தகுதியுடையது; உன் பொருட்டு, மிகுந்த மரியாதையால் நான் இதனால் தூண்டப்பட்டேன்.
5.1.115
योजनानां शतं चापि कपिरेष खमाप्लुतः।
तव सानुषु विश्रान्तः शेषं प्रक्रमतामिति ॥ ५.१.११५ ॥
இந்தக் குரங்கு வானில் பாய்ந்து நூறு யோஜனை தூரம் வந்துள்ளது. உன் சிகரங்களில் ஓய்வெடுத்து மீதி வழியில் செல்லட்டும்.
5.1.116
तिष्ठ त्वं हरिशार्दूल मयि विश्रम्य गम्यताम्।
तदिदं गन्धवत् स्वादु कन्दमूलफलं बहु ॥ ५.१.११६ ॥
குரங்குகளில் புலியே, நீ இங்கு தங்கி என்னிடம் ஓய்வெடுத்த பின் செல். இதோ மணமும் சுவையும் கொண்ட கிழங்கு, வேர், பழங்கள் ஏராளமாக உள்ளன.
5.1.117
तदास्वाद्य हरिश्रेष्ठ विश्रान्तोऽथ गमिष्यसि।
अस्माकमपि सम्बन्धः कपिमुख्य त्वयास्ति वै।
प्रख्यातस्त्रिषु लोकेषु महागुणपरिग्रहः ॥ ५.१.११७ ॥
குரங்குகளில் சிறந்தவனே, இவற்றைச் சுவைத்து ஓய்வெடுத்த பின் செல்வாய். கபிகளின் தலைவனே, உன்னுடன் எங்களுக்கும் உறவு உண்டு; நீ மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற மகா குணங்களின் உறைவிடம்.
5.1.118
वेगवन्तः प्लवन्तो ये प्लवगा मारुतात्मज।
तेषां मुख्यतमं मन्ये त्वामहं कपिकुञ्जर ॥ ५.१.११८ ॥
வேகமுள்ளவர்களும் பாய்பவர்களுமான குரங்குகளில், மாருதனின் மகனே, கபிகளின் யானையே, அவர்களில் உன்னையே சிறந்தவனாக நான் கருதுகிறேன்.
5.1.119
अतिथिः किल पूजार्हः प्राकृतोऽपि विजानता।
धर्मं जिज्ञासमानेन किं पुनर्यादृशो भवान् ॥ ५.१.११९ ॥
தருமம் அறிந்தவன் விருந்தினரை, அவர் சாதாரணராக இருந்தாலும், மதிக்க வேண்டும். உன்னைப் போன்றவரை என்ன சொல்வது!
5.1.120
त्वं हि देववरिष्ठस्य मारुतस्य महात्मनः।
पुत्रस्तस्यैव वेगेन सदृशः कपिकुञ्जर ॥ ५.१.१२० ॥
நீ தேவர்களில் சிறந்தவரும் மகாத்மாவுமான மாருதனின் மகன். கபிகுஞ்சரா, வேகத்தில் நீ அவருக்கு நிகரானவன்.
5.1.121
पूजिते त्वयि धर्मज्ञे पूजां प्राप्नोति मारुतः।
तस्मात् त्वं पूजनीयो मे शृणु चाप्यत्र कारणम् ॥ ५.१.१२१ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவனே, நீ மதிக்கப்படும்போது மாருதனும் மதிக்கப்படுகிறான். ஆகையால் நீ எனக்கு வணங்கத்தக்கவன். இதற்கான காரணத்தையும் கேள்.
5.1.122
पूर्वं कृतयुगे तात पर्वताः पक्षिणोऽभवन्।
तेऽपि जग्मुर्दिशः सर्वा गरुडा इव वेगिनः ॥ ५.१.१२२ ॥
முன்பு கிருத யுகத்தில், அன்பனே, மலைகள் பறவைகளாயின. அவையும் கருடர்களைப் போல் வேகமாக எல்லாத் திசைகளிலும் சென்றன.
5.1.123
ततस्तेषु प्रयातेषु देवसङ्घाः सहर्षिभिः।
भूतानि च भयं जग्मुस्तेषां पतनशङ्कया ॥ ५.१.१२३ ॥
அவை பறந்து சென்றபோது, முனிவர்களுடன் கூடிய தேவர் கூட்டங்களும் உயிரினங்களும் அவை விழுந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் பயமடைந்தன.
5.1.124
ततः क्रुद्धः सहस्राक्षः पर्वतानां शतक्रतुः।
पक्षांश्चिच्छेद वज्रेण ततः शतसहस्रशः ॥ ५.१.१२४ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த ஆயிரங்கண் இந்திரன், நூறு யாகம் செய்தவன், வஜ்ராயுதத்தால் மலைகளின் இறக்கைகளை வெட்டினான், பின்னர் நூறாயிரக்கணக்கில் வெட்டினான்.
5.1.125
स मामुपगतः क्रुद्धो वज्रमुद्यम्य देवराट्।
ततोऽहं सहसा क्षिप्तः श्वसनेन महात्मना ॥ ५.१.१२५ ॥
கோபமடைந்த தேவேந்திரன் வஜ்ராயுதத்தை உயர்த்தி என்னை நோக்கி வந்தான். அப்போது மகாத்மாவான காற்றால் நான் திடீரென வீசி எறியப்பட்டேன்.
5.1.126
अस्मिँल्लवणतोये च प्रक्षिप्तः प्लवगोत्तम।
गुप्तपक्षः समग्रश्च तव पित्राभिरक्षितः ॥ ५.१.१२६ ॥
சிறந்த குரங்கே, நான் இந்த உப்புநீர்க் கடலில் வீசப்பட்டேன். ஆயினும் உன் தந்தையால் என் சிறகுகள் காக்கப்பட்டன; நான் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்பட்டேன்.
5.1.127
ततोऽहं मानयामि त्वां मान्योऽसि मम मारुते।
त्वया ममैष सम्बन्धः कपिमुख्य महागुणः ॥ ५.१.१२७ ॥
அப்போது நான் உன்னை கௌரவிக்கிறேன்; மாருதி, நீ எனக்கு மதிப்புக்குரியவன். கபிசிரேஷ்டா, உன்னுடனான இந்த உறவு மிகுந்த நற்குணங்கள் கொண்டது.
5.1.128
अस्मिन् नेवंगते कार्ये सागरस्य ममैव च।
प्रीतिं प्रीतमनाः कर्तुं त्वमर्हसि महामते ॥ ५.१.१२८ ॥
இந்தச் சூழ்நிலையில், கடலுக்காகவும் எனக்காகவும், மகாமதியே, நீ மகிழ்ந்த மனத்துடன் அன்பு காட்டுவது தகும்.
5.1.129
श्रमं मोक्षय पूजां च गृहाण हरिसत्तम।
प्रीतिं च मम मान्यस्य प्रीतोऽस्मि तव दर्शनात् ॥ ५.१.१२९ ॥
ஹரிசத்தமா, களைப்பை நீக்கிக்கொண்டு என் உபசாரத்தை ஏற்றுக்கொள்; என் மதிப்புக்குரிய அன்பையும் ஏற்றுக்கொள். உன்னைக் கண்டதால் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.
5.1.130
एवमुक्तः कपिश्रेष्ठस्तं नगोत्तममब्रवीत्।
प्रीतोऽस्मि कृतमातिथ्यं मन्युरेषोऽपनीयताम् ॥ ५.१.१३० ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், கபிசிரேஷ்டன் அந்த மலைகளில் சிறந்தவனிடம் கூறினான்: "நான் மகிழ்ந்தேன்; விருந்தோம்பல் செய்யப்பட்டது. இந்தக் கோபம் நீங்கட்டும்."
5.1.131
त्वरते कार्यकालो मे अहश्चाप्यतिवर्तते।
प्रतिज्ञा च मया दत्ता न स्थातव्यमिहान्तरा ॥ ५.१.१३१ ॥
என் பணிக்கான நேரம் விரைகிறது; பகலும் கடந்துகொண்டிருக்கிறது. நான் சபதம் செய்திருக்கிறேன்; ஆகவே இடையில் இங்கே தங்குவது கூடாது.
5.1.132
इत्युक्त्वा पाणिना शैलमालभ्य हरिपुङ्गवः।
जगामाकाशमाविश्य वीर्यवान् प्रहसन्निव ॥ ५.१.१३२ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, கையால் அந்த மலையைத் தொட்டுவிட்டு, வீரியவான் ஆகிய அந்த வானரச்சிறந்தவன், சிரிப்பது போல ஆகாயத்தில் பாய்ந்து சென்றான்.
5.1.133
स पर्वतसमुद्राभ्यां बहुमानादवेक्षितः।
पूजितश्चोपपन्नाभिराशीर्भिरभिनन्दितः ॥ ५.१.१३३ ॥
அவர் மலையாலும் கடலாலும் பெரும் மரியாதையுடன் நோக்கப்பட்டார்; பொருத்தமான ஆசிகளால் போற்றப்பட்டு வாழ்த்தப்பட்டார்.
5.1.134
अथोर्ध्वं दूरमागत्य हित्वा शैलमहार्णवौ।
पितुः पन्थानमासाद्य जगाम विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.१३४ ॥
பின்னர் மேலே வெகுதூரம் சென்று, மலையையும் பெரும் கடலையும் விட்டு, தந்தையின் வழியை அடைந்து தெளிந்த வானில் சென்றார்.
5.1.135
भूयश्चोर्ध्वं गतिं प्राप्य गिरिं तमवलोकयन्।
वायुसूनुर्निरालम्बो जगाम कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.१३५ ॥
மீண்டும் மேல்நோக்கிய பயணத்தை அடைந்து, அந்த மலையைப் பார்த்தபடியே, வாயுவின் மகனான குரங்குகளில் யானையான அவர் எந்த ஆதாரமுமின்றிச் சென்றார்.
5.1.136
तद् द्वितीयं हनुमतो दृष्ट्वा कर्म सुदुष्करम्।
प्रशशंसुः सुराः सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः ॥ ५.१.१३६ ॥
அனுமனின் அந்த இரண்டாவது மிகக் கடினமான செயலைக் கண்டு, எல்லா தேவர்களும், சித்தர்களும், பெரும் முனிவர்களும் அவரைப் புகழ்ந்தனர்.
5.1.137
देवताश्चाभवन् हृष्टास्तत्रस्थास्तस्य कर्मणा।
काञ्चनस्य सुनाभस्य सहस्राक्षश्च वासवः ॥ ५.१.१३७ ॥
அங்கிருந்த தேவர்கள் அவரது செயலால் மகிழ்ந்தனர்; காஞ்சனம், சுநாபம் ஆகியவற்றுடன் ஆயிரங்கண்ணன் வாசவனும் மகிழ்ந்தான்.
5.1.138
उवाच वचनं धीमान् परितोषात् सगद्गदम्।
सुनाभं पर्वतश्रेष्ठं स्वयमेव शचीपतिः ॥ ५.१.१३८ ॥
ஞானமுள்ள சசீபதி (இந்திரன்) மனநிறைவால் தழுதழுத்த குரலில், மலைகளில் சிறந்த சுநாபனிடம் தானே இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
5.1.139
हिरण्यनाभ शैलेन्द्र परितुष्टोऽस्मि ते भृशम्।
अभयं ते प्रयच्छामि गच्छ सौम्य यथासुखम् ॥ ५.१.१३९ ॥
ஹிரண்யநாப, மலைகளின் அரசே! நான் உன்னால் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். உனக்கு அபயம் அளிக்கிறேன். அமைதியுடன் செல்வாயாக, நற்குணமுள்ளவனே.
5.1.140
साह्यं कृतं ते सुमहद् विश्रान्तस्य हनूमतः।
क्रमतो योजनशतं निर्भयस्य भये सति ॥ ५.१.१४० ॥
ஓய்வு எடுத்த ஹனுமானுக்கு நீ செய்த பெரிய உதவி இது. அஞ்சாதவனாய் ஆபத்தின் நடுவிலும் நூறு யோஜனை தூரம் அவன் செல்கிறான்.
5.1.141
रामस्यैष हितायैव याति दाशरथेः कपिः।
सत्क्रियां कुर्वता शक्त्या तोषितोऽस्मि दृढं त्वया ॥ ५.१.१४१ ॥
இந்தக் குரங்கு தசரதன் மகன் ராமனின் நன்மைக்காகவே செல்கிறது. உன் சக்திக்கேற்ப மரியாதை செய்த உன்னால் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.
5.1.142
स तत् प्रहर्षमलभद् विपुलं पर्वतोत्तमः।
देवतानां पतिं दृष्ट्वा परितुष्टं शतक्रतुम् ॥ ५.१.१४२ ॥
தேவர்களின் தலைவனான சதக்ரதுவை (இந்திரனை) மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் கண்ட அந்தச் சிறந்த மலை பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தது.
5.1.143
स वै दत्तवरः शैलो बभूवावस्थितस्तदा।
हनूमांश्च मुहूर्तेन व्यतिचक्राम सागरम् ॥ ५.१.१४३ ॥
வரம் பெற்ற அந்த மலை அப்போது நிலைபெற்று நின்றது. ஹனுமான் ஒரு கணப்பொழுதில் கடலைக் கடந்தான்.
5.1.144
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः।
अब्रुवन् सूर्यसंकाशां सुरसां नागमातरम् ॥ ५.१.१४४ ॥
பின்னர் தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், சித்தர்களும், பரம ரிஷிகளும் சூரியனைப் போல் ஒளிரும் நாகமாதா சுரசையிடம் பேசினார்கள்.
5.1.145
अयं वातात्मजः श्रीमान् प्लवते सागरोपरि।
हनूमान् नाम तस्य त्वं मुहूर्तं विघ्नमाचर ॥ ५.१.१४५ ॥
இதோ வாயுவின் மைந்தன், பெருமைமிக்கவன், கடலின் மேல் பறந்து செல்கிறான். அவன் பெயர் அனுமான். நீ ஒரு கணம் அவனுக்குத் தடையாக நில்.
5.1.146
राक्षसं रूपमास्थाय सुघोरं पर्वतोपमम्।
दंष्ट्राकरालं पिङ्गाक्षं वक्त्रं कृत्वा नभःस्पृशम् ॥ ५.१.१४६ ॥
மிகக் கொடிய அரக்கி உருவத்தை ஏற்று, மலை போல், கோரப் பற்களும் பொன்னிறக் கண்களுமாய், வானைத் தொடும் வாயைக் கொண்டவளாய்.
5.1.147
बलमिच्छामहे ज्ञातुं भूयश्चास्य पराक्रमम्।
त्वां विजेष्यत्युपायेन विषादं वा गमिष्यति ॥ ५.१.१४७ ॥
அவனுடைய வலிமையையும் வீரத்தையும் மீண்டும் அறிய விரும்புகிறோம். அவன் ஒரு உபாயத்தால் உன்னை வெல்வான், அல்லது துயரடைவான்.
5.1.148
एवमुक्ता तु सा देवी दैवतैरभिसत्कृता।
समुद्रमध्ये सुरसा बिभ्रती राक्षसं वपुः ॥ ५.१.१४८ ॥
தேவர்களால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு, அவர்களால் மதிக்கப்பட்ட அந்தத் தேவி சுரசை, கடலின் நடுவில் அரக்கியின் உடலைத் தாங்கி நின்றாள்.
5.1.149
विकृतं च विरूपं च सर्वस्य च भयावहम्।
प्लवमानं हनूमन्तमावृत्येदमुवाच ह ॥ ५.१.१४९ ॥
சிதைந்தும் அருவருப்பாகவும், அனைவருக்கும் அச்சம் தருபவளாகவும் இருந்த அவள், தாவிச் செல்லும் அனுமனைத் தடுத்து நின்று இவ்வாறு சொன்னாள்.
5.1.150
मम भक्ष्यः प्रदिष्टस्त्वमीश्वरैर्वानरर्षभ।
अहं त्वां भक्षयिष्यामि प्रविशेदं ममाननम् ॥ ५.१.१५० ॥
வானரர்களில் சிறந்தவனே, தேவர்களால் நீ எனக்கு உணவென நியமிக்கப்பட்டாய். நான் உன்னை விழுங்குவேன்; இதோ, என் வாயில் நுழைவாய்.
5.1.151
वर एष पुरा दत्तो मम धात्रेति सत्वरा।
व्यादाय वक्त्रं विपुलं स्थिता सा मारुतेः पुरः ॥ ५.१.१५१ ॥
"இது எனக்கு முன்பு பிரம்மதேவனால் அளிக்கப்பட்ட வரம்" என்று கூறி, அவள் விரைவாகத் தன் பெரிய வாயைத் திறந்துகொண்டு மாருதியின் முன் நின்றாள்.
5.1.152
एवमुक्तः सुरसया प्रहृष्टवदनोऽब्रवीत्।
रामो दाशरथिर्नाम प्रविष्टो दण्डकावनम्।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा वैदेह्या चापि भार्यया ॥ ५.१.१५२ ॥
சுரசை இவ்வாறு சொன்னதும், மகிழ்ச்சியான முகத்துடன் அனுமான் கூறினான்: "தசரதனின் மகனான ராமன் என்ற பெயருடையவர், தம்பி லக்ஷ்மணனுடனும் மனைவி வைதேஹியுடனும் தண்டகாரண்யத்தில் நுழைந்துள்ளார்."
5.1.153
अन्यकार्यविषक्तस्य बद्धवैरस्य राक्षसैः।
तस्य सीता हृता भार्या रावणेन यशस्विनी ॥ ५.१.१५३ ॥
அரக்கர்களுடன் பகையை ஏற்படுத்திக்கொண்டு வேறொரு செயலில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, அவருடைய புகழ்மிக்க மனைவி சீதையை ராவணன் கவர்ந்துசென்றான்.
5.1.154
तस्याः सकाशं दूतोऽहं गमिष्ये रामशासनात्।
कर्तुमर्हसि रामस्य साह्यं विषयवासिनि ॥ ५.१.१५४ ॥
ராமனின் கட்டளையால் நான் அவளிடம் தூதனாகச் செல்வேன். இந்த நாட்டில் வசிப்பவளே, நீ ராமனுக்கு உதவ வேண்டும்.
5.1.155
अथवा मैथिलीं दृष्ट्वा रामं चाक्लिष्टकारिणम्।
आगमिष्यामि ते वक्त्रं सत्यं प्रतिशृणोमि ते ॥ ५.१.१५५ ॥
அல்லது மைதிலியையும், எளிதில் செயல்பட்டு முடிக்கும் ராமனையும் கண்டபின் நான் உன் வாய்க்குள் திரும்பி வருவேன் — இது உனக்கு நான் அளிக்கும் உண்மையான வாக்கு.
5.1.156
एवमुक्ता हनुमता सुरसा कामरूपिणी।
अब्रवीन्नातिवर्तेन्मां कश्चिदेष वरो मम ॥ ५.१.१५६ ॥
அனுமான் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்ல சுரசை கூறினாள்: "எனது இந்த வரத்தை எவரும் என்னைக் கடந்து செல்ல முடியாது."
5.1.157
तं प्रयान्तं समुद्वीक्ष्य सुरसा वाक्यमब्रवीत्।
बलं जिज्ञासमाना सा नागमाता हनूमतः ॥ ५.१.१५७ ॥
அவர் செல்வதைக் கண்ட நாகத்தாயான சுரசை, ஹனுமானின் வலிமையை அறிய விரும்பி இவ்வார்த்தையைச் சொன்னாள்.
5.1.158
निविश्य वदनं मेऽद्य गन्तव्यं वानरोत्तम।
वर एष पुरा दत्तो मम धात्रेति सत्वरा ॥ ५.१.१५८ ॥
வானரரில் சிறந்தவனே, இன்று என் வாயினுள் நுழைந்தே நீ செல்ல வேண்டும்; முன்பு பிரம்மதேவன் எனக்கு இந்த வரத்தை அளித்தான் என்று அவள் விரைவாகக் கூறினாள்.
5.1.159
व्यादाय विपुलं वक्त्रं स्थिता सा मारुतेःपुरः।
एवमुक्तः सुरसया क्रुद्धो वानरपुंगवः ॥ ५.१.१५९ ॥
அவள் தன் பெரிய வாயைத் திறந்து மாருதியின் முன் நின்றாள். சுரசை இவ்வாறு சொன்னதும் வானரச் சிறந்தவன் கோபமடைந்தான்.
5.1.160
अब्रवीत् कुरु वै वक्त्रं येन मां विषहिष्यसि।
इत्युक्त्वा सुरसां क्रुद्धो दशयोजनमायताम् ॥ ५.१.१६० ॥
"நீ உன் வாயை அகலமாகத் திற; அதனால் என்னைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியுமா என்று பார்ப்போம்" என்று கூறி, கோபத்துடன் சுரசைக்கு பதில் சொல்லி பத்து யோசனை நீளமாக வளர்ந்தான்.
5.1.161
दशयोजनविस्तारो हनूमानभवत् तदा।
तं दृष्ट्वा मेघसंकाशं दशयोजनमायतम्।
चकार सुरसाप्यास्यं विंशद् योजनमायतम् ॥ ५.१.१६१ ॥
அப்போது ஹனுமான் பத்து யோசனை அகலமானவனாக ஆனான். மேகம் போன்ற, பத்து யோசனை நீளமான அவனைக் கண்டு, சுரசையும் தன் வாயை இருபது யோசனை நீளமாக்கினாள்.
5.1.162
हनूमांस्तु ततः क्रुद्धस्त्रिंशद् योजनमायतः।
चकार सुरसा वक्त्रं चत्वारिंशत् तथोच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६२ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த ஹனுமான் முப்பது யோசனை நீளமாக வளர்ந்தான். அப்போது சுரசை தன் வாயை நாற்பது யோசனை உயரமாக்கினாள்.
5.1.163
बभूव हनुमान् वीरः पञ्चाशद् योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रं षष्टिं योजनमुच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६३ ॥
வீரன் அனுமான் ஐம்பது யோசனை உயரமாக வளர்ந்தார்; சுரசை தன் வாயை அறுபது யோசனை உயரமாக்கினாள்.
5.1.164
तदैव हनुमान् वीरः सप्ततिं योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रमशीतिं योजनोच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६४ ॥
அப்போதே வீரன் அனுமான் எழுபது யோசனை உயரமாக வளர்ந்தார்; சுரசை தன் வாயை எண்பது யோசனை உயரமாக்கினாள்.
5.1.165
हनूमाननलप्रख्यो नवतिं योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रं शतयोजनमायतम् ॥ ५.१.१६५ ॥
நெருப்பைப் போல் ஒளிர்ந்த அனுமான் தொண்ணூறு யோசனை உயரமாக வளர்ந்தார்; சுரசை தன் வாயை நூறு யோசனை நீளமாக விரித்தாள்.
5.1.166
तद् दृष्ट्वा व्यादितं त्वास्यं वायुपुत्रः स बुद्धिमान्।
दीर्घजिह्वं सुरसया सुभीमं नरकोपमम् ॥ ५.१.१६६ ॥
சுரசையின் விரிந்த, நீண்ட நாக்குடைய, நரகத்தைப் போன்ற மிகக் கொடிய வாயைக் கண்ட அறிவுமிக்க வாயுபுத்திரன்...
5.1.167
स संक्षिप्यात्मनः कायं जीमूत इव मारुतिः।
तस्मिन् मुहूर्ते हनुमान् बभूवाङ्गुष्ठमात्रकः ॥ ५.१.१६७ ॥
அப்போது மாருதி மேகம் போல் தன் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டார்; அந்த நொடியிலேயே அனுமான் கட்டைவிரல் அளவு சிறியவரானார்.
5.1.168
सोऽभिपद्याथ तद्वक्त्रं निष्पत्य च महाबलः।
अन्तरिक्षे स्थितः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१.१६८ ॥
அந்த மகாபலசாலி அந்த வாயில் நுழைந்து, பின் வெளிவந்து, வானில் நின்றபடி அந்த மகிமையுள்ளவர் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்.
5.1.169
प्रविष्टोऽस्मि हि ते वक्त्रं दाक्षायणि नमोऽस्तुते।
गमिष्ये यत्र वैदेही सत्यश्चासीद् वरस्तव ॥ ५.१.१६९ ॥
நான் உன் வாயில் நுழைந்துவிட்டேன். தட்சனின் மகளே, உனக்கு வணக்கம். வைதேகி எங்கே இருக்கிறாளோ அங்கே நான் செல்வேன்; உன் வரம் உண்மையானது.
5.1.170
तं दृष्ट्वा वदनान्मुक्तं चन्द्रं राहुमुखादिव।
अब्रवीत् सुरसा देवी स्वेन रूपेण वानरम् ॥ ५.१.१७० ॥
அவன் அவளது வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டதை, ராகுவின் வாயிலிருந்து விடுபட்ட சந்திரனைப் போல் கண்டு, தேவி சுரசை தன் சொந்த உருவத்தில் அந்தக் குரங்கிடம் கூறினாள்.
5.1.171
अर्थसिद्ध्यै हरिश्रेष्ठ गच्छ सौम्य यथासुखम्।
समानय च वैदेहीं राघवेण महात्मना ॥ ५.१.१७१ ॥
வானரச் சிறந்தவனே, உன் நோக்கம் நிறைவேறட்டும். சௌம்யனே, நலமுடன் செல். மகாத்மா ராகவனுடன் வைதேகியை மீண்டும் சேர்த்து வை.
5.1.172
तत् तृतीयं हनुमतो दृष्ट्वा कर्म सुदुष्करम्।
साधुसाध्विति भूतानि प्रशशंसुस्तदा हरिम् ॥ ५.१.१७२ ॥
ஹனுமானின் அந்த மூன்றாவது மிகக் கடினமான செயலைக் கண்டு, 'சாது, சாது' என்று உயிரினங்கள் அப்போது அந்த வானரனைப் புகழ்ந்தன.
5.1.173
स सागरमनाधृष्यमभ्येत्य वरुणालयम्।
जगामाकाशमाविश्य वेगेन गरुडोपमः ॥ ५.१.१७३ ॥
அந்த ஊடுருவ முடியாத கடல், வருணனின் இருப்பிடமான அதை அடைந்து, வானில் புகுந்து, கருடனைப் போன்ற வேகத்துடன் சென்றான்.
5.1.174
सेविते वारिधाराभिः पतगैश्च निषेविते।
चरिते कैशिकाचार्यैरैरावतनिषेविते ॥ ५.१.१७४ ॥
அது நீரோடைகளால் சேவிக்கப்பட்டதும், பறவைகளால் நிறைந்ததும், கைசிக ஆசிரியர்களால் சஞ்சரிக்கப்பட்டதும், ஐராவதத்தால் சேவிக்கப்பட்டதுமான வானம்.
5.1.175
सिंहकुञ्जरशार्दूलपतगोरगवाहनैः।
विमानैः सम्पतद्भिश्च विमलैः समलंकृते ॥ ५.१.१७५ ॥
சிங்கம், யானை, புலி, பறவை, பாம்பு ஆகிய வாகனங்களுடனும், பறந்து செல்லும் தூய விமானங்களுடனும் அலங்கரிக்கப்பட்ட (ஆகாயம்).
5.1.176
वज्राशनिसमस्पर्शैः पावकैरिव शोभिते।
कृतपुण्यैर्महाभागैः स्वर्गजिद्भिरधिष्ठिते ॥ ५.१.१७६ ॥
வஜ்ரம், மின்னல் போன்ற தொடுதலுடைய, அக்கினிபோல் ஒளிரும், புண்ணியம் செய்த பெரும் பாக்கியவான்களும் சொர்க்கத்தை வென்றவர்களும் வாழும் (ஆகாயம்).
5.1.177
वहता हव्यमत्यन्तं सेविते चित्रभानुना।
ग्रहनक्षत्रचन्द्रार्कतारागणविभूषिते ॥ ५.१.१७७ ॥
ஹவிஸை மிகுதியாகச் சுமக்கும் சித்ரபானுவால் (அக்கினியால்) சேவிக்கப்பட்ட, கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன், விண்மீன் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட (ஆகாயம்).
5.1.178
महर्षिगणगन्धर्वनागयक्षसमाकुले।
विविक्ते विमले विश्वे विश्वावसुनिषेविते ॥ ५.१.१७८ ॥
மகரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், யட்சர்கள் நிறைந்த, தனிமையான, தூய்மையான, எங்கும் பரவிய, விசுவாவசுவால் சேவிக்கப்பட்ட (ஆகாயம்).
5.1.179
देवराजगजाक्रान्ते चन्द्रसूर्यपथे शिवे।
विताने जीवलोकस्य वितते ब्रह्मनिर्मिते ॥ ५.१.१७९ ॥
தேவராஜனின் யானையால் கடக்கப்பட்ட, சந்திர சூரியப் பாதையில் உள்ள, மங்களமான, உயிர் உலகின் விரிந்த விதானமாகப் பரவிய, பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்ட (ஆகாயம்).
5.1.180
बहुशः सेविते वीरैर्विद्याधरगणैर्वृते।
जगाम वायुमार्गे च गरुत्मानिव मारुतिः ॥ ५.१.१८० ॥
வீரர்களாலும் வித்யாதரர் கூட்டங்களாலும் பலமுறை சேவிக்கப்பட்டு சூழப்பட்ட (ஆகாயத்தில்), வாயு மார்கத்தில் கருடனைப் போல மாருதி (அனுமான்) சென்றான்.
5.1.181
हनुमान् मेघजालानि प्राकर्षन् मारुतो यथा।
कालागुरुसवर्णानि रक्तपीतसितानि च ॥ ५.१.१८१ ॥
காற்று மேகக் கூட்டங்களை இழுப்பது போல, அனுமான் கருங்காரகில் நிறமும், சிவப்பு, மஞ்சள், வெண்மை நிறமும் கொண்ட மேகக் கூட்டங்களை இழுத்தான்.
5.1.182
कपिना कृष्यमाणानि महाभ्राणि चकाशिरे।
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्पतंश्च पुनः पुनः ॥ ५.१.१८२ ॥
குரங்கால் இழுக்கப்பட்ட பெரிய மேகங்கள் ஒளிர்ந்தன. மேகக் கூட்டங்களுக்குள் நுழைந்தும், மீண்டும் மீண்டும் வெளியேறியும் அவன் விளங்கினான்.
5.1.183
प्रावृषीन्दुरिवाभाति निष्पतन् प्रविशंस्तदा।
प्रदृश्यमानः सर्वत्र हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.१.१८३ ॥
மழைக்காலத்தில் நிலவு போல, அப்போது மேகங்களிலிருந்து வெளியேறியும் உள்ளே நுழைந்தும் அவன் ஒளிர்ந்தான். எங்கும் தென்பட்ட வாயுபுத்திரன் அனுமான் (அவ்வாறு தோன்றினான்).
5.1.184
भेजेऽम्बरं निरालम्बं पक्षयुक्त इवाद्रिराट्।
प्लवमानं तु तं दृष्ट्वा सिंहिका नाम राक्षसी ॥ ५.१.१८४ ॥
அவன் ஆதாரமின்றி வானில் சென்றான், இறகுகளுடன் கூடிய மலையரசன் போல. அவனைப் பறந்து செல்வதைக் கண்ட சிம்ஹிகை என்னும் அரக்கி (...).
5.1.185
मनसा चिन्तयामास प्रवृद्धा कामरूपिणी।
अद्य दीर्घस्य कालस्य भविष्याम्यहमाशिता ॥ ५.१.१८५ ॥
பெரியவளாக வளர்ந்த, விருப்பப்படி உருவம் எடுக்கும் சிம்ஹிகை மனதில் நினைத்தாள்: இன்று நீண்ட காலத்திற்குப் பின் நான் உணவாவேன்.
5.1.187
इदं मम महासत्त्वं चिरस्य वशमागतम्।
छायायां गृह्यमाणायां चिन्तयामास वानरः।
समाक्षिप्तोऽस्मि सहसा पङ्गूकृतपराक्रमः ॥ ५.१.१८७ ॥
என் இந்த மாபெரும் பலம் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் இப்போது வசமாகியது. நிழல் பிடிக்கப்பட்டபோது வானரன் சிந்தித்தான்: திடீரென நான் இழுக்கப்பட்டேன், என் வீரம் முடக்கப்பட்டது.
5.1.188
प्रतिलोमेन वातेन महानौरिव सागरे।
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव वीक्षमाणस्तदा कपिः ॥ ५.१.१८८ ॥
கடலில் எதிர்க்காற்றில் அகப்பட்ட பெரிய கப்பல் போல, அப்போது அந்தக் குரங்கு பக்கவாட்டிலும் மேலும் கீழும் நோக்கிக் கொண்டிருந்தது.
5.1.189
ददर्श स महासत्त्वमुत्थितं लवणाम्भसि।
तद् दृष्ट्वा चिन्तयामास मारुतिर्विकृताननाम् ॥ ५.१.१८९ ॥
உப்புக் கடல் நீரில் எழுந்த அந்த மாபெரும் உயிரினத்தை அவன் கண்டான்; அதைக் கண்டு, விகாரமான முகம் கொண்ட அதைப் பற்றி மாருதி சிந்தித்தான்.
5.1.190
कपिराज्ञा यथाख्यातं सत्त्वमद्भुतदर्शनम्।
छायाग्राहि महावीर्यं तदिदं नात्र संशयः ॥ ५.१.१९० ॥
குரங்கரசன் சொன்னபடியே இது அந்த அற்புதத் தோற்றம் கொண்ட உயிரினம்; நிழலைப் பிடிக்கும் மாபெரும் வலிமை கொண்டது; இதில் சந்தேகமில்லை.
5.1.191
स तां बुद्ध्वार्थतत्त्वेन सिंहिकां मतिमान् कपिः।
व्यवर्धत महाकायः प्रावृषीव बलाहकः ॥ ५.१.१९१ ॥
அறிவுடைய அந்தக் குரங்கு சிம்மிகையை அவளுடைய உண்மை இயல்பால் அறிந்து, மழைக்காலத்து மேகம் போல தன் பெரிய உடலை வளர்த்தான்.
5.1.192
तस्य सा कायमुद्वीक्ष्य वर्धमानं महाकपेः।
वक्त्रं प्रसारयामास पातालाम्बरसंनिभम् ॥ ५.१.१९२ ॥
மகாக்குரங்கின் வளரும் உடலைக் கண்டவள், பாதாளமும் வானமும் போன்ற வாயை விரித்தாள்.
5.1.193
घनराजीव गर्जन्ती वानरं समभिद्रवत्।
स ददर्श ततस्तस्या विकृतं सुमहन्मुखम् ॥ ५.१.१९३ ॥
முழங்கும் மேகக்கூட்டம் போல அவள் குரங்கின் மீது பாய்ந்தாள். பின்னர் அவன் அவளுடைய விகாரமான, மிகப் பெரிய முகத்தைக் கண்டான்.
5.1.194
कायमात्रं च मेधावी मर्माणि च महाकपिः।
स तस्या विकृते वक्त्रे वज्रसंहननः कपिः ॥ ५.१.१९४ ॥
அறிவுள்ள அந்த மகாகபி அவளுடைய உடலையும் உயிர்நிலைகளையும் கண்டான். வஜ்ரம் போன்ற உறுதியான உடலுடைய அந்தக் கபி அவளுடைய சிதைந்த வாயில் (நுழைந்தான்).
5.1.195
संक्षिप्य मुहुरात्मानं निपपात महाकपिः।
आस्ये तस्या निमज्जन्तं ददृशुः सिद्धचारणाः ॥ ५.१.१९५ ॥
மகாகபி தன்னைப் பலமுறை சுருக்கிக்கொண்டு அவளுடைய வாயில் விழுந்தான். சித்தர்களும் சாரணர்களும் அவன் அவளுடைய வாயில் மூழ்குவதைக் கண்டனர்.
5.1.196
ग्रस्यमानं यथा चन्द्रं पूर्णं पर्वणि राहुणा।
ततस्तस्या नखैस्तीक्ष्णैर्मर्माण्युत्कृत्य वानरः ॥ ५.१.१९६ ॥
பௌர்ணமி நாளில் ராகு சந்திரனை விழுங்குவது போல் (அவன் விழுங்கப்பட்டான்). பின்னர் அந்தக் குரங்கு தனது கூரிய நகங்களால் அவளுடைய உயிர்நிலைகளைக் கிழித்து (வெளியேறினான்).
5.1.197
उत्पपाताथ वेगेन मनःसम्पातविक्रमः।
तां तु दिष्ट्या च धृत्या च दाक्षिण्येन निपात्य सः ॥ ५.१.१९७ ॥
அப்போது மனத்தின் வேகம் போன்ற வீரமுடைய அவன் வேகமாக மேலே பாய்ந்தான். அதிர்ஷ்டத்தாலும், உறுதியாலும், திறமையாலும் அவன் அவளை வீழ்த்தினான்.
5.1.198
कपिप्रवीरो वेगेन ववृधे पुनरात्मवान्।
हृतहृत्सा हनुमता पपात विधुराम्भसि।
स्वयंभुवैव हनुमान् सृष्टस्तस्या निपातने ॥ ५.१.१९८ ॥
கபிகளில் சிறந்தவனும் தன்னடக்கமுள்ளவனுமான அவன் வேகமாக மீண்டும் வளர்ந்தான். அனுமனால் இதயம் பிளக்கப்பட்டு, அவள் துயருற்று நீரில் வீழ்ந்தாள். சுயம்பு தானே அனுமனை அவளை வீழ்த்துவதற்காகப் படைத்திருந்தார்.
5.1.199
तां हतां वानरेणाशु पतितां वीक्ष्य सिंहिकाम्।
भूतान्याकाशचारीणि तमूचुः प्लवगोत्तमम् ॥ ५.१.१९९ ॥
குரங்கால் விரைவில் கொல்லப்பட்டு வீழ்ந்த சிம்ஹிகையைக் கண்ட வானில் சஞ்சரிக்கும் உயிரினங்கள் அந்தத் தாவும் உயர்ந்தவனிடம் கூறின.
5.1.200
भीममद्य कृतं कर्म महत्सत्त्वं त्वया हतम्।
साधयार्थमभिप्रेतमरिष्टं प्लवतां वर ॥ ५.१.२०० ॥
இன்று நீ பயங்கரமான மகத்தான செயலைச் செய்தாய், உன் வலிமையால் அவளைக் கொன்றாய். தாவுவோரில் சிறந்தவனே, விரும்பிய பணியை எவ்விதத் தீங்குமின்றி நிறைவேற்று.
5.1.201
यस्य त्वेतानि चत्वारि वानरेन्द्र यथा तव।
धृतिर्दृष्टिर्मतिर्दाक्ष्यं स कर्मसु न सीदति ॥ ५.१.२०१ ॥
வானரத் தலைவனே, உன்னிடம் இருப்பதுபோல் இந்த நான்கு குணங்களான மனஉறுதி, பார்வை, அறிவு, திறமை எவனிடம் உள்ளதோ, அவன் செயல்களில் தளர்வதில்லை.
5.1.202
स तैः सम्पूजितः पूज्यः प्रतिपन्नप्रयोजनैः।
जगामाकाशमाविश्य पन्नगाशनवत् कपिः ॥ ५.१.२०२ ॥
அவர்களால் மரியாதை செய்யப்பட்ட, வணங்கத்தக்க அந்தக் குரங்கு, தன் நோக்கம் நிறைவேறியதால், பாம்புண்ணும் கருடனைப்போல் ஆகாயத்தில் புகுந்து சென்றது.
5.1.203
प्राप्तभूयिष्ठपारस्तु सर्वतः परिलोकयन्।
योजनानां शतस्यान्ते वनराजीं ददर्श सः ॥ ५.१.२०३ ॥
பெரும்பாலும் கடலைக் கடந்து சென்று, எல்லாத் திசைகளிலும் நோக்கியபடி, நூறு யோசனைக்கு அப்பால் அவன் காடுகளின் வரிசையைக் கண்டான்.
5.1.204
ददर्श च पतन्नेव विविधद्रुमभूषितम्।
द्वीपं शाखामृगश्रेष्ठो मलयोपवनानि च ॥ ५.१.२०४ ॥
குரங்குகளில் சிறந்தவன் இறங்கும்போதே பல்வகை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தீவையும், மலயமலையின் சோலைகளையும் கண்டான்.
5.1.205
सागरं सागरानूपान् सागरानूपजान् द्रुमान्।
सागरस्य च पत्नीनां मुखान्यपि विलोकयत् ॥ ५.१.२०५ ॥
அவன் கடலையும், கடற்கரைகளையும், கடற்கரையில் வளர்ந்த மரங்களையும், கடலின் மனைவியரின் முகங்களையும் கண்டான்.
5.1.206
स महामेघसंकाशं समीक्ष्यात्मानमात्मवान्।
निरुन्धन्तमिवाकाशं चकार मतिमान् मतिम् ॥ ५.१.२०६ ॥
பெரிய மேகத்தைப் போன்ற தன்னைப் பார்த்து, தன்னடக்கமுள்ள அறிவுடைய அவன் ஆகாயத்தையே தடுப்பவன் போல ஒரு முடிவெடுத்தான்.
5.1.207
कायवृद्धिं प्रवेगं च मम दृष्ट्वैव राक्षसाः।
मयि कौतूहलं कुर्युरिति मेने महामतिः ॥ ५.१.२०७ ॥
என் உடல் பெருக்கத்தையும் வேகத்தையும் கண்டவுடனேயே அரக்கர்கள் என்மீது ஆர்வம் கொள்வார்கள் என்று அந்த மகாமதி நினைத்தான்.
5.1.208
ततः शरीरं संक्षिप्य तन्महीधरसंनिभम्।
पुनः प्रकृतिमापेदे वीतमोह इवात्मवान् ॥ ५.१.२०८ ॥
பின்னர் அந்த மலை போன்ற உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு, மோகமற்ற தன்னடக்கமுள்ளவன் போல, அவன் மீண்டும் தன் இயல்பான உருவை அடைந்தான்.
5.1.209
तद्रूपमतिसंक्षिप्य हनूमान् प्रकृतौ स्थितः।
त्रीन् क्रमानिव विक्रम्य बलिवीर्यहरो हरिः ॥ ५.१.२०९ ॥
அந்த உருவை மிகவும் சுருக்கி, ஹனுமான் தன் இயல்பு நிலையில் நின்றான்; மூன்று அடிகள் வைத்து பலியின் வீரியத்தைக் கவர்ந்த ஹரி போல.
5.1.210
स चारुनानाविधरूपधारी
परं समासाद्य समुद्रतीरम्।
परैरशक्यं प्रतिपन्नरूपः
समीक्षितात्मा समवेक्षितार्थः ॥ ५.१.२१० ॥
பல்வேறு அழகிய உருவங்களைத் தாங்கும் அவன் கடற்கரையை அடைந்தான்; பிறருக்கு இயலாத வடிவத்தை ஏற்று, தன்னைச் சரிபார்த்து, நோக்கத்தை நன்கு ஆராய்ந்து.
5.1.211
ततः स लम्बस्य गिरेः समृद्धे
विचित्रकूटे निपपात कूटे।
सकेतकोद्दालकनारिकेले
महाभ्रकूटप्रतिमो महात्मा ॥ ५.१.२११ ॥
பின்னர் அந்த மகாத்மா, பெரிய மேகச் சிகரம் போன்றவன், லம்ப மலையின் செழிப்பான விசித்திரமான சிகரத்தில், கேதகம், உத்தாலகம், தென்னை மரங்களுக்கிடையே விழுந்தான்.
5.1.212
ततस्तु सम्प्राप्य समुद्रतीरं
समीक्ष्य लंकां गिरिवर्यमूर्ध्नि।
कपिस्तु तस्मिन् निपपात पर्वते
विधूय रूपं व्यथयन्मृगद्विजान् ॥ ५.१.२१२ ॥
பின்னர் கடற்கரையை அடைந்து, மலைச் சிகரத்தின் மேலிருந்து லங்கையைக் கண்ட அந்த குரங்கு, தன் உருவத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு, விலங்குகளையும் பறவைகளையும் அச்சுறுத்தியபடி அம்மலையின் மீது இறங்கினான்.
5.1.213
स सागरं दानवपन्नगायुतं
बलेन विक्रम्य महोर्मिमालिनम्।
निपत्य तीरे च महोदधेस्तदा
ददर्श लंकाममरावतीमिव ॥ ५.१.२१३ ॥
தானவர்களும் நாகர்களும் நிறைந்த, பெரிய அலைமாலை அணிந்த அந்தக் கடலை வலிமையால் தாண்டி, பெருங்கடலின் கரையில் இறங்கி, அப்போது அவன் லங்கையை அமராவதி போலக் கண்டான்.