Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1.1
ततो रावणनीतायाः सीतायाः शत्रुकर्षणः।
इयेष पदमन्वेष्टुं चारणाचरिते पथि ॥ ५.१.१ ॥
Da wollte der Bezwinger der Feinde (Hanumān), die Spur der von Rāvaṇa entführten Sītā zu suchen, den Weg beschreiten, den die Cāraṇas begangen hatten.
5.1.2
दुष्करं निष्प्रतिद्वन्द्वं चिकीर्षन् कर्म वानरः।
समुदग्रशिरोग्रीवो गवां पतिरिवाबभौ ॥ ५.१.२ ॥
Jener Affe, der eine schwierige, konkurrenzlose Tat vollbringen wollte, mit hoch erhobenem Kopf und Hals, erstrahlte wie der Herr der Kühe, der Stier.
5.1.3
अथ वैदूर्यवर्णेषु शाद्वलेषु महाबलः।
धीरः सलिलकल्पेषु विचचार यथासुखम् ॥ ५.१.३ ॥
Dann wanderte der Mächtige und Standhafte nach Belieben über die Grasflächen, die lapislazulifarben und wie Wasser waren.
5.1.4
द्विजान् वित्रासयन् धीमानुरसा पादपान् हरन्।
मृगांश्च सुबहून् निघ्नन् प्रवृद्ध इव केसरी ॥ ५.१.४ ॥
Die Vögel erschreckend, Bäume mit der Brust entwurzelnd und viele Hirsche erschlagend, streifte der Weise umher wie ein ausgewachsener Löwe.
5.1.5
नीललोहितमाञ्जिष्ठपद्मवर्णैः सितासितैः।
स्वभावसिद्धैर्विमलैर्धातुभिः समलंकृतम् ॥ ५.१.५ ॥
Gut geschmückt mit reinen, natürlich entstandenen Erzen in Blau, Rot, Krapp- und Lotusfarben, Weiß und Schwarz.
5.1.6
कामरूपिभिराविष्टमभीक्ष्णं सपरिच्छदैः।
यक्षकिंनरगन्धर्वैर्देवकल्पैः सपन्नगैः ॥ ५.१.६ ॥
Ständig bevölkert von Yakṣas, Kinnaras und Gandharvas, die jede Gestalt nach Belieben annehmen können, mit ihrem Gefolge, göttergleich, und mit Schlangenwesen (Nāgas).
5.1.7
स तस्य गिरिवर्यस्य तले नागवरायुते।
तिष्ठन् कपिवरस्तत्र ह्रदे नाग इवाबभौ ॥ ५.१.७ ॥
Am Fuße jenes edlen Berges, der von vortrefflichen Schlangen wimmelte, stand der beste der Affen und strahlte dort wie eine Schlange in einem See.
5.1.8
स सूर्याय महेन्द्राय पवनाय स्वयम्भुवे।
भूतेभ्यश्चाञ्जलिं कृत्वा चकार गमने मतिम् ॥ ५.१.८ ॥
Nachdem er Añjali dargebracht hatte der Sonne, Mahendra, dem Wind, dem Selbstgeborenen und allen Wesen, fasste er den Entschluss zur Reise.
5.1.9
अञ्जलिं प्राङ्मुखं कुर्वन् पवनायात्मयोनये।
ततो हि ववृधे गन्तुं दक्षिणो दक्षिणां दिशम् ॥ ५.१.९ ॥
Nach Osten gewandt, Añjali darbringend dem Wind und dem Selbstgeborenen, wuchs er da vor Eifer, in die südliche Richtung zu gehen.
5.1.10
प्लवगप्रवरैर्दृष्टः प्लवने कृतनिश्चयः।
ववृधे रामवृद्ध्यर्थं समुद्र इव पर्वसु ॥ ५.१.१० ॥
Von den besten der Springer beobachtet, zum Sprung entschlossen, wuchs er zum Wohl Rāmas wie das Meer bei Vollmond.
5.1.11
निष्प्रमाणशरीरः सँल्लिलङ्घयिषुरर्णवम्।
बाहुभ्यां पीडयामास चरणाभ्यां च पर्वतम् ॥ ५.१.११ ॥
Mit einem Körper von unermesslicher Größe, begierig, das Meer zu überqueren, drückte er den Berg mit Armen und Füßen.
5.1.12
स चचालाचलश्चाशु मुहूर्तं कपिपीडितः।
तरूणां पुष्पिताग्राणां सर्वं पुष्पमशातयत् ॥ ५.१.१२ ॥
Vom Affen gedrängt, erbebte jener unbewegliche Berg für einen Augenblick und schüttelte alle Blüten der Bäume mit blühenden Wipfeln ab.
5.1.13
तेन पादपमुक्तेन पुष्पौघेण सुगन्धिना।
सर्वतः संवृतः शैलो बभौ पुष्पमयो यथा ॥ ५.१.१३ ॥
Von allen Seiten bedeckt vom duftenden Strom der Blüten, die von den Bäumen fielen, leuchtete der Berg, als wäre er aus Blumen gemacht.
5.1.14
तेन चोत्तमवीर्येण पीड्यमानः स पर्वतः।
सलिलं सम्प्रसुस्राव मदमत्त इव द्विपः ॥ ५.१.१४ ॥
Von jenem Helden höchster Tapferkeit bedrängt, ergoss der Berg Wasserströme wie ein brünstiger Elefant.
5.1.15
पीड्यमानस्तु बलिना महेन्द्रस्तेन पर्वतः।
रीतीर्निर्वर्तयामास काञ्चनाञ्जनराजतीः ॥ ५.१.१५ ॥
Vom Mächtigen bedrängt, ließ der Berg Mahendra Adern aus Gold, Kohlschwarz und Silber hervortreten.
5.1.16
मुमोच च शिलाः शैलो विशालाः समनःशिलाः।
मध्यमेनार्चिषा जुष्टो धूमराजीरिवानलः ॥ ५.१.१६ ॥
Der Berg ließ gewaltige Felsen samt Realgar niederstürzen, wie ein Feuer mit mittlerer Flamme, das Rauchschwaden entsendet.
5.1.17
हरिणा पीड्यमानेन पीड्यमानानि सर्वतः।
गुहाविष्टानि सत्त्वानि विनेदुर्विकृतैः स्वरैः ॥ ५.१.१७ ॥
Als der Affe den Berg von allen Seiten bedrängte, schrien die Wesen in seinen Höhlen mit verzerrten Stimmen auf.
5.1.18
स महान् सत्त्वसन्नादः शैलपीडानिमित्तजः।
पृथिवीं पूरयामास दिशश्चोपवनानि च ॥ ५.१.१८ ॥
Jenes gewaltige Getöse der Wesen, aus der Not des Berges entstanden, erfüllte die Erde, die Himmelsrichtungen und die Haine.
5.1.19
शिरोभिः पृथुभिर्नागा व्यक्तस्वस्तिकलक्षणैः।
वमन्तः पावकं घोरं ददंशुर्दशनैः शिलाः ॥ ५.१.१९ ॥
Mit ihren breiten Köpfen, die deutliche Svastika-Zeichen trugen, bissen die Schlangen, schreckliches Feuer speiend, mit ihren Fangzähnen in die Felsen.
5.1.20
तास्तदा सविषैर्दष्टाः कुपितैस्तैर्महाशिलाः।
जज्वलुः पावकोद्दीप्ता बिभिदुश्च सहस्रधा ॥ ५.१.२० ॥
Da entbrannten jene großen Felsen, von den erzürnten Schlangen mit ihrem Gift gebissen, vom Feuer entzündet, und zerbarsten in tausend Stücke.
5.1.21
यानि त्वौषधजालानि तस्मिञ्जातानि पर्वते।
विषघ्नान्यपि नागानां न शेकुः शमितुं विषम् ॥ ५.१.२१ ॥
Selbst die Büschel von Heilkräutern, die auf jenem Berg wuchsen und das Gift der Schlangen neutralisieren, vermochten dieses Gift nicht zu besänftigen.
5.1.22
भिद्यतेऽयं गिरिर्भूतैरिति मत्वा तपस्विनः।
त्रस्ता विद्याधरास्तस्मादुत्पेतुः स्त्रीगणैः सह ॥ ५.१.२२ ॥
In der Annahme, »dieser Berg wird von Geistern gespalten«, flogen die verängstigten Asketen und Vidyādharas mit ihren Frauenscharen von dort empor.
5.1.23
पानभूमिगतं हित्वा हैममासवभाजनम्।
पात्राणि च महार्हाणि करकांश्च हिरण्मयान् ॥ ५.१.२३ ॥
Zurückgelassen wurden das goldene Weingefäß, das im Trinkraum lag, die sehr kostbaren Gefäße und die goldenen Krüge.
5.1.24
लेह्यानुच्चावचान् भक्ष्यान् मांसानि विविधानि च।
आर्षभाणि च चर्माणि खड्गांश्च कनकत्सरून् ॥ ५.१.२४ ॥
Zum Ablecken bestimmte Speisen, feine und grobe, verschiedene Fleischsorten, Beutel aus Stierhaut und Schwerter mit goldenen Scheiden.
5.1.25
कृतकण्ठगुणाः क्षीबा रक्तमाल्यानुलेपनाः।
रक्ताक्षाः पुष्कराक्षाश्च गगनं प्रतिपेदिरे ॥ ५.१.२५ ॥
Mit Girlanden um den Hals, berauscht, in roten Girlanden und roten Salben, rotäugig und lotusäugig, erhoben sich die Frauen in den Himmel.
5.1.26
हारनूपुरकेयूरपारिहार्यधराः स्त्रियः।
विस्मिताः सस्मितास्तस्थुराकाशे रमणौः सह ॥ ५.१.२६ ॥
Die Frauen, mit Halsketten, Fußringen, Armreifen und Schmuck geschmückt, verwundert und lächelnd, standen mit ihren Liebhabern am Himmel.
5.1.27
दर्शयन्तो महाविद्यां विद्याधरमहर्षयः।
सहितास्तस्थुराकाशे वीक्षांचक्रुश्च पर्वतम् ॥ ५.१.२७ ॥
Die großen Vidyādhara-Weisen, ihre große Zauberkraft zeigend, standen gemeinsam am Himmel und betrachteten den Berg.
5.1.28
शुश्रुवुश्च तदा शब्दमृषीणां भावितात्मनाम्।
चारणानां च सिद्धानां स्थितानां विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.२८ ॥
Da hörten sie den Klang der Weisen mit gereinigter Seele, der Cāraṇas und der Siddhas, die am klaren Himmel standen.
5.1.29
एष पर्वतसंकाशो हनुमान् मारुतात्मजः।
तितीर्षति महावेगः समुद्रं वरुणालयम् ॥ ५.१.२९ ॥
Dieser, einem Berg gleich, Hanumān, der Sohn des Windes, von großer Schnelligkeit, will das Meer überqueren, die Wohnstatt Varuṇas.
5.1.30
रामार्थं वानरार्थं च चिकीर्षन् कर्म दुष्करम्।
समुद्रस्य परं पारं दुष्प्रापं प्राप्तुमिच्छति ॥ ५.१.३० ॥
Aus Liebe zu Rāma und den Affen eine schwere Tat vollbringen wollend, begehrt er, das ferne Ufer des Meeres zu erreichen, das schwer zu erlangen ist.
5.1.31
तमप्रमेयं ददृशुः पर्वते वानरर्षभम् ॥ ५.१.३१ ॥
Auf dem Berg sahen sie ihn, den unermesslichen, den Stier unter den Affen.
5.1.32
दुधुवे च स रोमाणि चकम्पे चानलोपमः।
ननाद च महानादं सुमहानिव तोयदः ॥ ५.१.३२ ॥
Er schüttelte seine Haare, zitterte wie Feuer und brüllte ein großes Brüllen wie eine Regenwolke.
5.1.33
आनुपूर्व्या च वृत्तं तल्लाङ्गूलं रोमभिश्चितम्।
उत्पतिष्यन् विचिक्षेप पक्षिराज इवोरगम् ॥ ५.१.३३ ॥
Seinen runden, mit Haaren bedeckten Schwanz schleuderte er, bereit zum Sprung, wie der Vogelkönig eine Schlange schleudert.
5.1.34
तस्य लाङ्गूलमाविद्धमतिवेगस्य पृष्ठतः।
ददृशे गरुडेनेव ह्रियमाणो महोरगः ॥ ५.१.३४ ॥
Hinter dem Schnellen erschien sein ausgestreckter Schwanz wie eine große Schlange, die Garuḍa davonträgt.
5.1.35
बाहू संस्तम्भयामास महापरिघसंनिभौ।
आससाद कपिः कट्यां चरणौ संचुकोच च ॥ ५.१.३५ ॥
Der Affe versteifte seine beiden Arme, gleich großen Eisenstangen, drückte auf die Hüfte und zog die Füße ein.
5.1.36
संहृत्य च भुजौ श्रीमांस्तथैव च शिरोधराम्।
तेजः सत्त्वं तथा वीर्यमाविवेश स वीर्यवान् ॥ ५.१.३६ ॥
Auch Arme und Hals einziehend, trat der strahlende, mächtige Held in Glanz, innere Kraft und Tapferkeit ein.
5.1.37
मार्गमालोकयन् दूरादूर्ध्वप्रणिहितेक्षणः।
रुरोध हृदये प्राणानाकाशमवलोकयन् ॥ ५.१.३७ ॥
Von fern den Weg betrachtend, die Augen nach oben gerichtet, hielt er den Atem im Herzen zurück, während er zum Himmel blickte.
5.1.38
पद्भ्यां दृढमवस्थानं कृत्वा स कपिकुञ्जरः।
निकुच्य कर्णौ हनुमानुत्पतिष्यन् महाबलः ॥ ५.१.३८ ॥
Fest auf seinen Füßen stehend, dieser Elefant unter den Affen, Hanumān von großer Kraft, zog die Ohren an und machte sich bereit, nach oben zu springen.
5.1.39
वानरान् वानरश्रेष्ठ इदं वचनमब्रवीत्।
यथा राघवनिर्मुक्तः शरः श्वसनविक्रमः ॥ ५.१.३९ ॥
Der Beste unter den Affen sprach diese Worte zu den Affen: Wie der von Rāghava abgeschossene Pfeil mit der Wucht des Windes dahinfliegt,
5.1.40
गच्छेत् तद्वद् गमिष्यामि लंकां रावणपालिताम्।
नहि द्रक्ष्यामि यदि तां लंकायां जनकात्मजाम् ॥ ५.१.४० ॥
Auf dieselbe Weise werde ich nach Laṅkā gehen, das von Rāvaṇa beschützt wird. Wenn ich die Tochter Janakas in Laṅkā nicht sehe,
5.1.41
अनेनैव हि वेगेन गमिष्यामि सुरालयम्।
यदि वा त्रिदिवे सीतां न द्रक्ष्यामि कृतश्रमः ॥ ५.१.४१ ॥
Mit dieser Geschwindigkeit werde ich auch in die Wohnstätte der Götter gehen; wenn ich Sītā nach meiner Mühe im Himmel nicht sehe,
5.1.42
बद्ध्वा राक्षसराजानमानयिष्यामि रावणम्।
सर्वथा कृतकार्योऽहमेष्यामि सह सीतया ॥ ५.१.४२ ॥
Nachdem ich den König der Rākṣasas, Rāvaṇa, gebunden habe, werde ich ihn herbringen. Nachdem ich meine Aufgabe in jeder Hinsicht erfüllt habe, kehre ich mit Sītā zurück.
5.1.43
आनयिष्यामि वा लंकां समुत्पाट्य सरावणाम्।
एवमुक्त्वा तु हनुमान् वानरो वानरोत्तमः ॥ ५.१.४३ ॥
„Ich werde Laṅkā samt Rāvaṇa entwurzelt herbringen, oder..." So sprach Hanumān, der beste der Affen,
5.1.44
उत्पपाताथ वेगेन वेगवानविचारयन्।
सुपर्णमिव चात्मानं मेने स कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.४४ ॥
Der schnelle Hanumān sprang ohne Zögern mit Wucht empor, und jener Elefant unter den Affen hielt sich für Garuḍa gleich.
5.1.45
समुत्पतति वेगात् तु वेगात् ते नगरोहिणः।
संहृत्य विटपान् सर्वान् समुत्पेतुः समन्ततः ॥ ५.१.४५ ॥
Als er mit Schwung emporstieg, rafften jene auf den Bergen gewachsenen Bäume alle ihre Äste zusammen und erhoben sich von allen Seiten.
5.1.46
स मत्तकोयष्टिभकान् पादपान् पुष्पशालिनः।
उद्वहन्नुरुवेगेन जगाम विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.४६ ॥
Jene blütenbeladenen Bäume mit ihren berauschten Kuckucken hochhebend, zog er mit großer Geschwindigkeit in den klaren Himmel.
5.1.47
ऊरुवेगोत्थिता वृक्षा मुहूर्तं कपिमन्वयुः।
प्रस्थितं दीर्घमध्वानं स्वबन्धुमिव बान्धवाः ॥ ५.१.४७ ॥
Die Bäume, von der Wucht seiner Schenkel emporgehoben, folgten dem Affen einen Augenblick lang, wie Verwandte ihrem Angehörigen folgen, der zu einer langen Reise aufbricht.
5.1.48
तमूरुवेगोन्मथिताः सालाश्चान्ये नगोत्तमाः।
अनुजग्मुर्हनूमन्तं सैन्या इव महीपतिम् ॥ ५.१.४८ ॥
Die Sāla-Bäume und andere vorzügliche Bergbäume, von der Wucht seiner Schenkel entwurzelt, folgten Hanumān, wie Heere ihrem König folgen.
5.1.49
सुपुष्पिताग्रैर्बहुभिः पादपैरन्वितः कपिः।
हनूमान् पर्वताकारो बभूवाद्भुतदर्शनः ॥ ५.१.४९ ॥
Von vielen Bäumen mit prächtig blühenden Wipfeln umgeben, wurde Hanumān bergesgroß und wunderbar anzusehen.
5.1.50
सारवन्तोऽथ ये वृक्षा न्यमज्जँल्लवणाम्भसि।
भयादिव महेन्द्रस्य पर्वता वरुणालये ॥ ५.१.५० ॥
Selbst die kräftigen Bäume versanken im Salzwasser, als ob Berge aus Furcht vor Mahendra in Varuṇas Wohnstatt gesunken wären.
5.1.51
स नानाकुसुमैः कीर्णः कपिः साङ्कुरकोरकैः।
शुशुभे मेघसंकाशः खद्योतैरिव पर्वतः ॥ ५.१.५१ ॥
Von vielerlei Blüten, Keimen und Knospen bedeckt, glänzte jener Affe wie eine Wolke, wie ein Berg, der mit Glühwürmchen geschmückt ist.
5.1.52
विमुक्तास्तस्य वेगेन मुक्त्वा पुष्पाणि ते द्रुमाः।
व्यवशीर्यन्त सलिले निवृत्ताः सुहृदो यथा ॥ ५.१.५२ ॥
Durch seine Wucht befreit, ließen jene Bäume ihre Blüten los und fielen ins Wasser, wie Freunde, die sich zurückziehen.
5.1.53
लघुत्वेनोपपन्नं तद् विचित्रं सागरेऽपतत्।
द्रुमाणां विविधं पुष्पं कपिवायुसमीरितम्।
ताराचितमिवाकाशं प्रबभौ स महार्णवः ॥ ५.१.५३ ॥
Durch ihre Leichtigkeit fielen jene wundervollen, vielfältigen Blüten der Bäume, von dem Affen und dem Wind bewegt, ins Meer; und jener große Ozean glänzte wie der mit Sternen übersäte Himmel.
5.1.54
पुष्पौघेण सुगन्धेन नानावर्णेन वानरः।
बभौ मेघ इवोद्यन् वै विद्युद्गणविभूषितः ॥ ५.१.५४ ॥
Mit einer Fülle duftender, vielfarbiger Blüten glänzte jener Affe wie eine aufsteigende Wolke, geschmückt mit einer Schar von Blitzen.
5.1.55
तस्य वेगसमुद्भूतैः पुष्पैस्तोयमदृश्यत।
ताराभिरिव रामाभिरुदिताभिरिवाम्बरम् ॥ ५.१.५५ ॥
Durch die Blumen, die von der Wucht seines Fluges aufgewirbelt wurden, war das Wasser zu sehen, wie der Himmel mit aufgegangenen Sternen und schönen Frauen erscheint.
5.1.56
तस्याम्बरगतौ बाहू ददृशाते प्रसारितौ।
पर्वताग्राद् विनिष्क्रान्तौ पञ्चास्याविव पन्नगौ ॥ ५.१.५६ ॥
Seine beiden Arme, im Himmel ausgestreckt, erschienen wie zwei fünfköpfige Schlangen, die von einem Berggipfel hervorkommen.
5.1.57
पिबन्निव बभौ चापि सोर्मिजालं महार्णवम्।
पिपासुरिव चाकाशं ददृशे स महाकपिः ॥ ५.१.५७ ॥
Der große Ozean mit seinem Wellennetz schien zu trinken, und jener große Affe erschien wie ein Durstiger, der den Himmel trinken wollte.
5.1.58
तस्य विद्युत्प्रभाकारे वायुमार्गानुसारिणः।
नयने विप्रकाशेते पर्वतस्थाविवानलौ ॥ ५.१.५८ ॥
Seine Augen, dem Glanz des Blitzes gleich, folgten dem Weg des Windes und leuchteten wie zwei Feuer auf Bergen.
5.1.59
पिङ्गे पिङ्गाक्षमुख्यस्य बृहती परिमण्डले।
चक्षुषी सम्प्रकाशेते चन्द्रसूर्याविव स्थितौ ॥ ५.१.५९ ॥
Die großen, rötlichen, runden Augen des Anführers der Rotäugigen leuchteten wie Mond und Sonne, die an ihrem Ort stehen.
5.1.60
मुखं नासिकया तस्य ताम्रया ताम्रमाबभौ।
संध्यया समभिस्पृष्टं यथा स्यात् सूर्यमण्डलम् ॥ ५.१.६० ॥
Sein Gesicht, durch die rötliche Nase gerötet, leuchtete wie die Sonnenscheibe, die von der Abenddämmerung berührt wird.
5.1.61
लाङ्गूलं च समाविद्धं प्लवमानस्य शोभते।
अम्बरे वायुपुत्रस्य शक्रध्वज इवोच्छ्रितम् ॥ ५.१.६१ ॥
Der Schwanz des Windsohnes, hoch erhoben beim Sprung, leuchtete am Himmel wie Indras Banner.
5.1.62
लाङ्गूलचक्रो हनुमान् शुक्लदंष्ट्रोऽनिलात्मजः।
व्यरोचत महाप्राज्ञः परिवेषीव भास्करः ॥ ५.१.६२ ॥
Hanumān, der Windsohn von großer Weisheit, mit kreisförmig schwingendem Schwanz und weißen Zähnen, leuchtete wie die Sonne im Lichtkranz.
5.1.63
स्फिग्देशेनातिताम्रेण रराज स महाकपिः।
महता दारितेनेव गिरिर्गैरिकधातुना ॥ ५.१.६३ ॥
Mit seinem tiefroten Gesäß leuchtete der große Affe wie ein Berg, der vom roten Ocker aufgerissen ist.
5.1.64
तस्य वानरसिंहस्य प्लवमानस्य सागरम्।
कक्षान्तरगतो वायुर्जीमूत इव गर्जति ॥ ५.१.६४ ॥
Der Wind, der sich in der Achselhöhle jenes Löwen unter den Affen fing, der über das Meer sprang, donnerte wie eine Wolke.
5.1.65
खे यथा निपतत्युल्का उत्तरान्ताद् विनिःसृता।
दृश्यते सानुबन्धा च तथा स कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.६५ ॥
Wie ein Meteor, der am Himmel fällt, vom nördlichen Rand geschleudert, mit seinem nachziehenden Schweif gesehen wird, so wurde jener Elefant unter den Affen gesehen.
5.1.66
पतत्पतङ्गसंकाशो व्यायतः शुशुभे कपिः।
प्रवृद्ध इव मातङ्गः कक्ष्यया बध्यमानया ॥ ५.१.६६ ॥
Ausgestreckt wie ein fliegender Vogel, leuchtete der Affe wie ein ausgewachsener Elefant, an der Taille mit einem Gurt gebunden.
5.1.67
उपरिष्टाच्छरीरेण च्छायया चावगाढया।
सागरे मारुताविष्टा नौरिवासीत् तदा कपिः ॥ ५.१.६७ ॥
Da glich jener Affe, mit Körper und Schatten oben und im Meer versunken, einem vom Wind erfassten Schiff.
5.1.68
यं यं देशं समुद्रस्य जगाम स महाकपिः।
स तु तस्याङ्गवेगेन सोन्माद इव लक्ष्यते ॥ ५.१.६८ ॥
Wohin der große Affe über das Meer auch fuhr, durch die Kraft seiner Glieder erschien er wie von Sinnen.
5.1.69
सागरस्योर्मिजालानामुरसा शैलवर्ष्मणाम्।
अभिध्नंस्तु महावेगः पुप्लुवे स महाकपिः ॥ ५.१.६९ ॥
Mit seiner Brust gegen die Wellennetze des Meeres schlagend, so groß wie Berge, sprang jener große Affe von gewaltiger Geschwindigkeit empor.
5.1.70
कपिवातश्च बलवान् मेघवातश्च निर्गतः।
सागरं भीमनिर्ह्रादं कम्पयामासतुर्भृशम् ॥ ५.१.७० ॥
Der mächtige Wind des Affen und der Wind der Wolken erhoben sich beide und erschütterten das Meer, das schrecklich donnerte, gewaltig.
5.1.71
विकर्षन्नूर्मिजालानि बृहन्ति लवणाम्भसि।
पुप्लुवे कपिशार्दूलो विकिरन्निव रोदसी ॥ ५.१.७१ ॥
Die weiten Wellennetze im Salzwasser auseinanderziehend, als wolle er Himmel und Erde zerstreuen, sprang der Tiger unter den Affen.
5.1.72
मेरुमन्दरसंकाशानुद्गतान् सुमहार्णवे।
अत्यक्रामन्महावेगस्तरङ्गान् गणयन्निव ॥ ५.१.७२ ॥
Als zählte er die Wellen, die im großen Ozean emporragten wie Meru und Mandara, überholte der Schnelle von großer Geschwindigkeit sie.
5.1.73
तस्य वेगसमुद्घुष्टं जलं सजलदं तदा।
अम्बरस्थं विबभ्राजे शरदभ्रमिवाततम् ॥ ५.१.७३ ॥
Das Wasser, vom Brausen seiner Geschwindigkeit erfüllt, leuchtete zusammen mit den Wolken am Himmel wie eine ausgebreitete Herbstwolke.
5.1.74
तिमिनक्रझषाः कूर्मा दृश्यन्ते विवृतास्तदा।
वस्त्रापकर्षणेनेव शरीराणि शरीरिणाम् ॥ ५.१.७४ ॥
Da wurden Fische, Krokodile, Makaras und Schildkröten sichtbar, als wären die Körper der verkörperten Wesen durch das Abziehen eines Gewandes entblößt.
5.1.75
क्रममाणं समीक्ष्याथ भुजगाः सागरंगमाः।
व्योम्नि तं कपिशार्दूलं सुपर्णमिव मेनिरे ॥ ५.१.७५ ॥
Die im Ozean wohnenden Schlangen, die jenen Tiger unter den Affen am Himmel vorwärtsschreiten sahen, hielten ihn für Garuḍa.
5.1.76
दशयोजनविस्तीर्णा त्रिंशद्योजनमायता।
छाया वानरसिंहस्य जवे चारुतराभवत् ॥ ५.१.७६ ॥
Der Schatten des Löwen unter den Affen, zehn Yojanas breit und dreißig lang, wurde in seinem Lauf noch schöner.
5.1.77
श्वेताभ्रघनराजीव वायुपुत्रानुगामिनी।
तस्य सा शुशुभे छाया पतिता लवणाम्भसि ॥ ५.१.७७ ॥
Jener Schatten, wie eine Reihe weißer und dichter Wolken, dem Sohn des Windes folgend, leuchtete, als er auf das Salzwasser fiel.
5.1.78
शुशुभे स महातेजा महाकायो महाकपिः।
वायुमार्गे निरालम्बे पक्षवानिव पर्वतः ॥ ५.१.७८ ॥
Jener große Affe von gewaltiger Strahlkraft und riesigem Körper leuchtete auf dem Pfad des Windes, ohne Stütze, wie ein geflügelter Berg.
5.1.79
येनासौ याति बलवान् वेगेन कपिकुञ्जरः।
तेन मार्गेण सहसा द्रोणीकृत इवार्णवः ॥ ५.१.७९ ॥
Auf dem Weg, den der mächtige Elefant unter den Affen mit Schnelle nahm, wurde das Meer plötzlich gleichsam zu einer Mulde gemacht.
5.1.80
आपाते पक्षिसङ्घानां पक्षिराज इव व्रजन्।
हनुमान् मेघजालानि प्रकर्षन् मारुतो यथा ॥ ५.१.८० ॥
Hanumān, dahinfahrend wie der König der Vögel, der auf Vogelschwärme herabstößt, zog die Wolkennetze mit sich, wie der Wind es tut.
5.1.81
पाण्डुरारुणवर्णानि नीलमञ्जिष्ठकानि च।
कपिनाऽऽकृष्यमाणानि महाभ्राणि चकाशिरे ॥ ५.१.८१ ॥
Die großen Wolken, weiß und rötlich, dunkelblau und krapprot, leuchteten, als sie vom Affen mitgezogen wurden.
5.1.82
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्पतंश्च पुनः पुनः।
प्रच्छन्नश्च प्रकाशश्च चन्द्रमा इव दृश्यते ॥ ५.१.८२ ॥
Immer wieder in die Wolkennetze eintretend und wieder hervortretend, erschien er wie der Mond, bald verborgen, bald sichtbar.
5.1.83
प्लवमानं तु तं दृष्ट्वा प्लवगं त्वरितं तदा।
ववृषुस्तत्र पुष्पाणि देवगन्धर्वचारणाः ॥ ५.१.८३ ॥
Als sie den Affen schnell dahinspringen sahen, ließen die Götter, Gandharvas und Cāraṇas dort Blumen regnen.
5.1.84
तताप नहि तं सूर्यः प्लवन्तं वानरेश्वरम्।
सिषेवे च तदा वायू रामकार्यार्थसिद्धये ॥ ५.१.८४ ॥
Die Sonne versengte jenen Herrn der Affen nicht, der dahinsprang; und da diente ihm der Wind zur Erfüllung von Rāmas Aufgabe.
5.1.85
ऋषयस्तुष्टुवुश्चैनं प्लवमानं विहायसा।
जगुश्च देवगन्धर्वाः प्रशंसन्तो वनौकसम् ॥ ५.१.८५ ॥
Die Weisen priesen ihn, als er durch den Himmel sprang, und die Götter und Gandharvas sangen und lobten den Waldbewohner.
5.1.86
नागाश्च तुष्टुवुर्यक्षा रक्षांसि विविधानि च।
प्रेक्ष्य सर्वे कपिवरं सहसा विगतक्लमम् ॥ ५.१.८६ ॥
Die Nagas, Yakshas und Rakshasas vielerlei Art priesen den besten der Affen, als sie ihn plötzlich ohne Ermüdung sahen.
5.1.87
तस्मिन् प्लवगशार्दूले प्लवमाने हनूमति।
इक्ष्वाकुकुलमानार्थी चिन्तयामास सागरः ॥ ५.१.८७ ॥
Als Hanumān, der Tiger unter den Springern, dahinsprang, begann der Ozean, den Ikṣvāku-Stamm ehren wollend, nachzudenken.
5.1.88
साहाय्यं वानरेन्द्रस्य यदि नाहं हनूमतः।
करिष्यामि भविष्यामि सर्ववाच्यो विवक्षताम् ॥ ५.१.८८ ॥
Wenn ich dem Affenfürsten Hanumān nicht helfe, werde ich von allen, die davon sprechen, getadelt werden.
5.1.89
अहमिक्ष्वाकुनाथेन सगरेण विवर्धितः।
इक्ष्वाकुसचिवश्चायं तन्नार्हत्यवसादितुम् ॥ ५.१.८९ ॥
Ich wurde von Sagara, dem Herrn der Ikṣvākus, großgezogen, und dieser ist der Minister des Ikṣvāku-Geschlechts; darum ziemt es sich nicht, ihn in Not zu bringen.
5.1.90
तथा मया विधातव्यं विश्रमेत यथा कपिः।
शेषं च मयि विश्रान्तः सुखी सोऽतितरिष्यति ॥ ५.१.९० ॥
Darum muss ich so handeln, dass der Affe sich ausruhen kann; wenn er auf mir geruht hat, wird er glücklich die restliche Strecke überqueren.
5.1.91
हिरण्यनाभं मैनाकमुवाच गिरिसत्तमम् ॥ ५.१.९१ ॥
Er sprach zu Mainaka, dem Goldgipfligen, dem besten der Berge.
5.1.92
त्वमिहासुरसङ्घानां देवराज्ञा महात्मना।
पातालनिलयानां हि परिघः संनिवेशितः ॥ ५.१.९२ ॥
Hier hat dich der großherzige König der Götter als Riegel gesetzt, für die Asura-Scharen, die in der Unterwelt wohnen.
5.1.93
त्वमेषां ज्ञातवीर्याणां पुनरेवोत्पतिष्यताम्।
पातालस्याप्रमेयस्य द्वारमावृत्य तिष्ठसि ॥ ५.१.९३ ॥
Du stehst da und versperrst das unermessliche Tor der Unterwelt gegen diese Männer von bekannter Stärke, die sich wieder erheben werden.
5.1.94
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव शक्तिस्ते शैल वर्धितुम्।
तस्मात् संचोदयामि त्वामुत्तिष्ठ गिरिसत्तम ॥ ५.१.९४ ॥
O Berg, deine Kraft ist es, seitwärts, aufwärts und abwärts zu wachsen. Darum ermahne ich dich: Erhebe dich, bester der Berge.
5.1.95
स एष कपिशार्दूलस्त्वामुपर्येति वीर्यवान्।
हनूमान् रामकार्यार्थी भीमकर्मा खमाप्लुतः ॥ ५.१.९५ ॥
Dieser tapfere Tiger unter den Affen, Hanumān, der die Aufgabe Rāmas sucht und furchtbare Taten vollbringt, springt durch den Himmel und fliegt über dich hinweg.
5.1.96
अस्य साह्यं मया कार्यमिक्ष्वाकुकुलवर्तिनः।
मम इक्ष्वाकवः पूज्याः परं पूज्यतमास्तव ॥ ५.१.९६ ॥
Ich muss diesem helfen, der dem Geschlecht der Ikṣvāku angehört. Die Ikṣvāku sind mir verehrungswürdig, dir aber sind sie die verehrungswürdigsten.
5.1.97
कुरु साचिव्यमस्माकं न नः कार्यमतिक्रमेत्।
कर्तव्यमकृतं कार्यं सतां मन्युमुदीरयेत् ॥ ५.१.९७ ॥
Leiste uns diesen Dienst; unsere Aufgabe möge nicht übergangen werden. Eine unerfüllte Pflicht erregt selbst bei den Guten Zorn.
5.1.98
सलिलादूर्ध्वमुत्तिष्ठ तिष्ठत्वेष कपिस्त्वयि।
अस्माकमतिथिश्चैव पूज्यश्च प्लवतां वरः ॥ ५.१.९८ ॥
Erhebe dich über das Wasser; dieser Affe möge auf dir ruhen. Er ist unser Gast, der Ehre würdig, der Beste unter den Springern.
5.1.99
चामीकरमहानाभ देवगन्धर्वसेवित।
हनूमाँस्त्वयि विश्रान्तस्ततः शेषं गमिष्यति ॥ ५.१.९९ ॥
O du mit dem goldenen Nabel, von Göttern und Gandharven verehrt! Nachdem Hanumān auf dir geruht hat, wird er den restlichen Weg fortsetzen.
5.1.100
काकुत्स्थस्यानृशंस्यं च मैथिल्याश्च विवासनम्।
श्रमं च प्लवगेन्द्रस्य समीक्ष्योत्थातुमर्हसि ॥ ५.१.१०० ॥
Bedenke Rāmas Mitgefühl, Maithilīs Verbannung und die Erschöpfung des Herrn der Springer; du solltest dich erheben.
5.1.101
हिरण्यगर्भो मैनाको निशम्य लवणाम्भसः।
उत्पपात जलात् तूर्णं महाद्रुमलतावृतः ॥ ५.१.१०१ ॥
Als der golden geborene Mainaka die Worte des Salzmeeres hörte, erhob er sich rasch aus dem Wasser, bedeckt von großen Bäumen und Ranken.
5.1.102
स सागरजलं भित्त्वा बभूवात्युच्छ्रितस्तदा।
यथा जलधरं भित्त्वा दीप्तरश्मिर्दिवाकरः ॥ ५.१.१०२ ॥
Das Meerwasser durchbrechend, wurde er da sehr hoch, wie die Sonne mit leuchtenden Strahlen, die eine Wolke durchbricht.
5.1.103
स महात्मा मुहूर्तेन पर्वतः सलिलावृतः।
दर्शयामास शृङ्गाणि सागरेण नियोजितः ॥ ५.१.१०३ ॥
Dieser großherzige Berg, im Nu vom Wasser umgeben, zeigte auf Geheiß des Ozeans seine Gipfel.
5.1.104
शातकुम्भमयैः शृङ्गैः सकिंनरमहोरगैः।
आदित्योदयसंकाशैरुल्लिखद्भिरिवाम्बरम् ॥ ५.१.१०४ ॥
Mit goldenen Gipfeln, zusammen mit Kinnaras und großen Schlangen, dem aufgehenden Sonnenlicht gleich, als streiften sie den Himmel.
5.1.105
तस्य जाम्बूनदैः शृङ्गैः पर्वतस्य समुत्थितैः।
आकाशं शस्त्रसंकाशमभवत् काञ्चनप्रभम् ॥ ५.१.१०५ ॥
Durch die aufragenden Gipfel des Jāmbūnada-Goldes dieses Berges wurde der Himmel einer Waffe gleich und golden getönt.
5.1.106
जातरूपमयैः शृङ्गैर्भ्राजमानैर्महाप्रभैः।
आदित्यशतसंकाशः सोऽभवद् गिरिसत्तमः ॥ ५.१.१०६ ॥
Mit seinen goldenen, leuchtenden Gipfeln von großem Glanz wurde dieser vortrefflichste aller Berge gleich hundert Sonnen.
5.1.107
समुत्थितमसङ्गेन हनूमानग्रतः स्थितम्।
मध्ये लवणतोयस्य विघ्नोऽयमिति निश्चितः ॥ ५.१.१०७ ॥
Hanumān war überzeugt, dass dieser aufgestiegene Berg, der ohne Hindernis vor ihm stand, ein Hindernis mitten im Salzmeer sei.
5.1.108
स तमुच्छ्रितमत्यर्थं महावेगो महाकपिः।
उरसा पातयामास जीमूतमिव मारुतः ॥ ५.१.१०८ ॥
Jener große Affe von gewaltiger Schnelligkeit stieß den überaus hohen Berg mit seiner Brust nieder, wie der Wind eine Wolke niederwirft.
5.1.109
स तदासादितस्तेन कपिना पर्वतोत्तमः।
बुद्ध्वा तस्य हरेर्वेगं जहर्ष च ननाद च ॥ ५.१.१०९ ॥
Der erhabene Berg, von jenem Affen berührt, erkannte dessen Schnelligkeit, freute sich und brüllte.
5.1.110
तमाकाशगतं वीरमाकाशे समुपस्थितः।
प्रीतो हृष्टमना वाक्यमब्रवीत् पर्वतः कपिम् ॥ ५.१.११० ॥
Die Berg trat zu jenem Helden, der durch den Himmel zog, erfreut und mit frohem Herzen, und sprach diese Worte zu dem Affen.
5.1.111
मानुषं धारयन् रूपमात्मनः शिखरे स्थितः।
दुष्करं कृतवान् कर्म त्वमिदं वानरोत्तम ॥ ५.१.१११ ॥
Du hast deine menschliche Gestalt angenommen und stehst auf meinem Gipfel; o bester der Affen, du hast diese schwere Tat vollbracht.
5.1.112
निपत्य मम शृङ्गेषु सुखं विश्रम्य गम्यताम्।
राघवस्य कुले जातैरुदधिः परिवर्धितः ॥ ५.१.११२ ॥
Lass dich auf meinen Gipfeln nieder, ruhe dich aus und dann zieh weiter; das Meer wurde von jenen gehegt, die im Geschlecht des Rāghava geboren wurden.
5.1.113
स त्वां रामहिते युक्तं प्रत्यर्चयति सागरः।
कृते च प्रतिकर्तव्यमेष धर्मः सनातनः ॥ ५.१.११३ ॥
Das Meer ehrt dich im Gegenzug, du, der du Rāmas Wohl dienst; eine erwiesene Gefälligkeit soll vergolten werden – das ist der ewige Dharma.
5.1.114
सोऽयं तत्प्रतिकारार्थी त्वत्तः सम्मानमर्हति।
त्वन्निमित्तमनेनाहं बहुमानात् प्रचोदितः ॥ ५.१.११४ ॥
Er, der dies vergelten will, verdient Ehre von dir; deinetwegen werde ich aus großer Achtung von ihm angetrieben.
5.1.115
योजनानां शतं चापि कपिरेष खमाप्लुतः।
तव सानुषु विश्रान्तः शेषं प्रक्रमतामिति ॥ ५.१.११५ ॥
Dieser Affe ist durch den Himmel hundert Yojanas gesprungen; nachdem er auf deinen Gipfeln gerastet hat, möge er den Rest des Weges fortsetzen.
5.1.116
तिष्ठ त्वं हरिशार्दूल मयि विश्रम्य गम्यताम्।
तदिदं गन्धवत् स्वादु कन्दमूलफलं बहु ॥ ५.१.११६ ॥
Bleib hier, Tiger unter den Affen; ruhe bei mir aus und geh dann. Hier sind duftende, köstliche Wurzeln, Knollen und Früchte in Fülle.
5.1.117
तदास्वाद्य हरिश्रेष्ठ विश्रान्तोऽथ गमिष्यसि।
अस्माकमपि सम्बन्धः कपिमुख्य त्वयास्ति वै।
प्रख्यातस्त्रिषु लोकेषु महागुणपरिग्रहः ॥ ५.१.११७ ॥
Nachdem du davon gekostet und geruht hast, bester der Affen, wirst du dann gehen. Oberster der Affen, auch wir stehen in Verbindung mit dir; du bist in den drei Welten berühmt und besitzt große Tugenden.
5.1.118
वेगवन्तः प्लवन्तो ये प्लवगा मारुतात्मज।
तेषां मुख्यतमं मन्ये त्वामहं कपिकुञ्जर ॥ ५.१.११८ ॥
Sohn des Windes, unter den schnellen, springenden Affen, Elefant unter den Affen, halte ich dich für den vornehmsten von ihnen.
5.1.119
अतिथिः किल पूजार्हः प्राकृतोऽपि विजानता।
धर्मं जिज्ञासमानेन किं पुनर्यादृशो भवान् ॥ ५.१.११९ ॥
Wer das Dharma kennt, soll einen Gast ehren, selbst einen gewöhnlichen; um wie viel mehr einen wie dich!
5.1.120
त्वं हि देववरिष्ठस्य मारुतस्य महात्मनः।
पुत्रस्तस्यैव वेगेन सदृशः कपिकुञ्जर ॥ ५.१.१२० ॥
Du bist der Sohn Mārutas, des vornehmsten der Götter, des Großmütigen; an Schnelligkeit, Elefant unter den Affen, bist du ihm gleich.
5.1.121
पूजिते त्वयि धर्मज्ञे पूजां प्राप्नोति मारुतः।
तस्मात् त्वं पूजनीयो मे शृणु चाप्यत्र कारणम् ॥ ५.१.१२१ ॥
O Kenner des Dharma, wenn du geehrt wirst, erlangt auch der Windgott Mārut Ehre. Darum bist du für mich verehrungswürdig. Höre auch den Grund dafür.
5.1.122
पूर्वं कृतयुगे तात पर्वताः पक्षिणोऽभवन्।
तेऽपि जग्मुर्दिशः सर्वा गरुडा इव वेगिनः ॥ ५.१.१२२ ॥
Vormals, im Kṛta-Zeitalter, lieber Freund, wurden die Berge zu Vögeln. Auch sie zogen in alle Richtungen, schnell wie Garuḍas.
5.1.123
ततस्तेषु प्रयातेषु देवसङ्घाः सहर्षिभिः।
भूतानि च भयं जग्मुस्तेषां पतनशङ्कया ॥ ५.१.१२३ ॥
Als sie davonflogen, überkam die Scharen der Götter zusammen mit den Weisen und den Wesen Furcht vor ihrem Absturz.
5.1.124
ततः क्रुद्धः सहस्राक्षः पर्वतानां शतक्रतुः।
पक्षांश्चिच्छेद वज्रेण ततः शतसहस्रशः ॥ ५.१.१२४ ॥
Da hieb Indra, der Tausendäugige, der Hundertopferer, zornig mit seinem Donnerkeil den Bergen die Flügel ab, hunderttausendfach.
5.1.125
स मामुपगतः क्रुद्धो वज्रमुद्यम्य देवराट्।
ततोऽहं सहसा क्षिप्तः श्वसनेन महात्मना ॥ ५.१.१२५ ॥
Jener zornige König der Götter kam auf mich zu, den Donnerkeil erhoben. Da wurde ich plötzlich vom großherzigen Wind fortgeschleudert.
5.1.126
अस्मिँल्लवणतोये च प्रक्षिप्तः प्लवगोत्तम।
गुप्तपक्षः समग्रश्च तव पित्राभिरक्षितः ॥ ५.१.१२६ ॥
O bester der Affen, ich wurde in dieses Salzwasser-Meer geworfen. Doch da meine Flügel geschützt waren, wurde ich von deinem Vater unversehrt bewahrt.
5.1.127
ततोऽहं मानयामि त्वां मान्योऽसि मम मारुते।
त्वया ममैष सम्बन्धः कपिमुख्य महागुणः ॥ ५.१.१२७ ॥
Darum ehre ich dich; du bist meiner Achtung wert, o Sohn des Windes. Diese Verwandtschaft mit dir, o Erster der Affen, ist von großem Verdienst.
5.1.128
अस्मिन् नेवंगते कार्ये सागरस्य ममैव च।
प्रीतिं प्रीतमनाः कर्तुं त्वमर्हसि महामते ॥ ५.१.१२८ ॥
Unter diesen Umständen, um des Ozeans und auch um meinetwillen, o Großgesinnter, solltest du mit frohem Herzen Zuneigung zeigen.
5.1.129
श्रमं मोक्षय पूजां च गृहाण हरिसत्तम।
प्रीतिं च मम मान्यस्य प्रीतोऽस्मि तव दर्शनात् ॥ ५.१.१२९ ॥
O Bester der Affen, leg deine Müdigkeit ab und nimm meine Gastfreundschaft an; nimm auch die Zuneigung von mir an, der ich der Ehre wert bin. Dein Anblick erfreut mich.
5.1.130
एवमुक्तः कपिश्रेष्ठस्तं नगोत्तममब्रवीत्।
प्रीतोऽस्मि कृतमातिथ्यं मन्युरेषोऽपनीयताम् ॥ ५.१.१३० ॥
So angesprochen, sprach der Erste der Affen zu jenem besten der Berge: "Ich bin erfreut; die Gastfreundschaft wurde erwiesen. Möge dieser Zorn weichen."
5.1.131
त्वरते कार्यकालो मे अहश्चाप्यतिवर्तते।
प्रतिज्ञा च मया दत्ता न स्थातव्यमिहान्तरा ॥ ५.१.१३१ ॥
Die Zeit meiner Aufgabe drängt, und der Tag vergeht. Ich habe mein Gelübde gegeben; ich darf hier nicht unterwegs verweilen.
5.1.132
इत्युक्त्वा पाणिना शैलमालभ्य हरिपुङ्गवः।
जगामाकाशमाविश्य वीर्यवान् प्रहसन्निव ॥ ५.१.१३२ ॥
So gesprochen und den Berg mit der Hand berührt, stieg jener mächtige Stier unter den Affen in den Himmel empor, als lachte er.
5.1.133
स पर्वतसमुद्राभ्यां बहुमानादवेक्षितः।
पूजितश्चोपपन्नाभिराशीर्भिरभिनन्दितः ॥ ५.१.१३३ ॥
Der Berg und das Meer betrachteten ihn mit großer Achtung; er wurde mit angemessenen Segenswünschen geehrt und beglückwünscht.
5.1.134
अथोर्ध्वं दूरमागत्य हित्वा शैलमहार्णवौ।
पितुः पन्थानमासाद्य जगाम विमलेऽम्बरे ॥ ५.१.१३४ ॥
Dann, weit nach oben steigend, Berg und Ozean hinter sich lassend, erreichte er den Pfad seines Vaters und zog durch den klaren Himmel.
5.1.135
भूयश्चोर्ध्वं गतिं प्राप्य गिरिं तमवलोकयन्।
वायुसूनुर्निरालम्बो जगाम कपिकुञ्जरः ॥ ५.१.१३५ ॥
Wieder aufwärts strebend und jenen Berg betrachtend, zog der Windsohn, ohne Stütze, der Elefant unter den Affen, weiter.
5.1.136
तद् द्वितीयं हनुमतो दृष्ट्वा कर्म सुदुष्करम्।
प्रशशंसुः सुराः सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः ॥ ५.१.१३६ ॥
Als sie Hanumāns zweite, überaus schwere Tat sahen, priesen alle Götter, die Vollendeten und die großen Weisen sie.
5.1.137
देवताश्चाभवन् हृष्टास्तत्रस्थास्तस्य कर्मणा।
काञ्चनस्य सुनाभस्य सहस्राक्षश्च वासवः ॥ ५.१.१३७ ॥
Die dort anwesenden Götter freuten sich über seine Tat, und auch Vāsava, der Tausendäugige, zusammen mit Kāñcana und Sunābha.
5.1.138
उवाच वचनं धीमान् परितोषात् सगद्गदम्।
सुनाभं पर्वतश्रेष्ठं स्वयमेव शचीपतिः ॥ ५.१.१३८ ॥
Der weise Gemahl der Śacī sprach, die Stimme vor Zufriedenheit bewegt, selbst diese Worte zu Sunābha, dem besten der Berge.
5.1.139
हिरण्यनाभ शैलेन्द्र परितुष्टोऽस्मि ते भृशम्।
अभयं ते प्रयच्छामि गच्छ सौम्य यथासुखम् ॥ ५.१.१३९ ॥
O Hiraṇyanābha, Herr der Berge! Ich bin sehr zufrieden mit dir. Ich gewähre dir Furchtlosigkeit. Geh, Sanfter, wie es dir beliebt.
5.1.140
साह्यं कृतं ते सुमहद् विश्रान्तस्य हनूमतः।
क्रमतो योजनशतं निर्भयस्य भये सति ॥ ५.१.१४० ॥
Die große Hilfe, die du Hanumān erwiesen hast, der sich ausgeruht hat, ist vollbracht; furchtlos schreitet er hundert Yojanas, obwohl Gefahr besteht.
5.1.141
रामस्यैष हितायैव याति दाशरथेः कपिः।
सत्क्रियां कुर्वता शक्त्या तोषितोऽस्मि दृढं त्वया ॥ ५.१.१४१ ॥
Dieser Affe geht eben zum Wohl Rāmas, des Sohnes des Daśaratha. Ich bin sehr zufrieden mit dir, der du ehrenvollen Dienst nach deiner Kraft erwiesen hast.
5.1.142
स तत् प्रहर्षमलभद् विपुलं पर्वतोत्तमः।
देवतानां पतिं दृष्ट्वा परितुष्टं शतक्रतुम् ॥ ५.१.१४२ ॥
Als er Śatakratu, den Herrn der Götter, überaus zufrieden sah, empfand jener vorzüglichste Berg große Freude.
5.1.143
स वै दत्तवरः शैलो बभूवावस्थितस्तदा।
हनूमांश्च मुहूर्तेन व्यतिचक्राम सागरम् ॥ ५.१.१४३ ॥
Jener Berg, der seine Gabe empfangen hatte, blieb nun stehen; und Hanumān überquerte das Meer in einem Augenblick.
5.1.144
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः।
अब्रुवन् सूर्यसंकाशां सुरसां नागमातरम् ॥ ५.१.१४४ ॥
Da sprachen die Götter zusammen mit den Gandharvas, Siddhas und höchsten Weisen zu Surasā, der Mutter der Schlangen, die wie die Sonne strahlte.
5.1.145
अयं वातात्मजः श्रीमान् प्लवते सागरोपरि।
हनूमान् नाम तस्य त्वं मुहूर्तं विघ्नमाचर ॥ ५.१.१४५ ॥
Hier ist der glorreiche Sohn des Windes, der über den Ozean springt. Sein Name ist Hanumān. Stelle ihm einen Augenblick lang ein Hindernis entgegen.
5.1.146
राक्षसं रूपमास्थाय सुघोरं पर्वतोपमम्।
दंष्ट्राकरालं पिङ्गाक्षं वक्त्रं कृत्वा नभःस्पृशम् ॥ ५.१.१४६ ॥
Eine überaus schreckliche dämonische Gestalt annehmend, bergesgroß, furchterregend durch ihre Fangzähne, mit rötlich-gelben Augen, einen Rachen öffnend, der den Himmel berührt.
5.1.147
बलमिच्छामहे ज्ञातुं भूयश्चास्य पराक्रमम्।
त्वां विजेष्यत्युपायेन विषादं वा गमिष्यति ॥ ५.१.१४७ ॥
Wir wollen seine Kraft und seine Tapferkeit noch einmal erkunden. Er wird dich durch eine List besiegen oder in Verzweiflung geraten.
5.1.148
एवमुक्ता तु सा देवी दैवतैरभिसत्कृता।
समुद्रमध्ये सुरसा बिभ्रती राक्षसं वपुः ॥ ५.१.१४८ ॥
So von den Göttern angesprochen und von ihnen geehrt, nahm die Göttin Surasā mitten im Ozean einen dämonischen Leib an.
5.1.149
विकृतं च विरूपं च सर्वस्य च भयावहम्।
प्लवमानं हनूमन्तमावृत्येदमुवाच ह ॥ ५.१.१४९ ॥
Entstellt, abscheulich und allen furchterregend, hielt sie den springenden Hanumān auf und sprach diese Worte.
5.1.150
मम भक्ष्यः प्रदिष्टस्त्वमीश्वरैर्वानरर्षभ।
अहं त्वां भक्षयिष्यामि प्रविशेदं ममाननम् ॥ ५.१.१५० ॥
O Stier unter den Affen, die Götter haben dich mir als Speise bestimmt. Ich werde dich verschlingen; tritt in diesen meinen Mund ein.
5.1.151
वर एष पुरा दत्तो मम धात्रेति सत्वरा।
व्यादाय वक्त्रं विपुलं स्थिता सा मारुतेः पुरः ॥ ५.१.१५१ ॥
»Diese Gabe wurde mir einst vom Schöpfer verliehen«, sprach sie, öffnete rasch ihren weiten Rachen und stellte sich vor Mārutí.
5.1.152
एवमुक्तः सुरसया प्रहृष्टवदनोऽब्रवीत्।
रामो दाशरथिर्नाम प्रविष्टो दण्डकावनम्।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा वैदेह्या चापि भार्यया ॥ ५.१.१५२ ॥
Als Surasā so gesprochen hatte, antwortete Hanumān mit freudigem Antlitz: »Ein Mann namens Rāma, Sohn des Daśaratha, ist mit seinem Bruder Lakṣmaṇa und seiner Gemahlin Vaidehī in den Daṇḍaka-Wald eingetreten.«
5.1.153
अन्यकार्यविषक्तस्य बद्धवैरस्य राक्षसैः।
तस्य सीता हृता भार्या रावणेन यशस्विनी ॥ ५.१.१५३ ॥
Während er mit einer anderen Aufgabe beschäftigt war und sich die Feindschaft der Rākṣasas zugezogen hatte, wurde seine ruhmreiche Gemahlin Sītā von Rāvaṇa entführt.
5.1.154
तस्याः सकाशं दूतोऽहं गमिष्ये रामशासनात्।
कर्तुमर्हसि रामस्य साह्यं विषयवासिनि ॥ ५.१.१५४ ॥
Auf Rāmas Geheiß werde ich als sein Bote zu ihr gehen. O du, die du in diesem Lande wohnst, du solltest Rāma helfen.
5.1.155
अथवा मैथिलीं दृष्ट्वा रामं चाक्लिष्टकारिणम्।
आगमिष्यामि ते वक्त्रं सत्यं प्रतिशृणोमि ते ॥ ५.१.१५५ ॥
Oder aber, nachdem ich Maithilī und Rāma gesehen habe, der seine Taten mühelos vollbringt, werde ich in deinen Mund zurückkehren — dies verspreche ich dir wahrhaftig.
5.1.156
एवमुक्ता हनुमता सुरसा कामरूपिणी।
अब्रवीन्नातिवर्तेन्मां कश्चिदेष वरो मम ॥ ५.१.१५६ ॥
Als Hanumān so gesprochen hatte, sagte Surasā, die jede Gestalt nach Belieben annehmen kann: »Niemand soll an mir vorbeikommen; dies ist meine Gabe.«
5.1.157
तं प्रयान्तं समुद्वीक्ष्य सुरसा वाक्यमब्रवीत्।
बलं जिज्ञासमाना सा नागमाता हनूमतः ॥ ५.१.१५७ ॥
Als sie ihn davonziehen sah, sprach Surasā, die Mutter der Schlangen, begierig, Hanumāns Stärke zu erkunden, diese Worte.
5.1.158
निविश्य वदनं मेऽद्य गन्तव्यं वानरोत्तम।
वर एष पुरा दत्तो मम धात्रेति सत्वरा ॥ ५.१.१५८ ॥
"Bester der Affen, heute musst du gehen, nachdem du in meinen Mund eingetreten bist; diese Gabe wurde mir einst vom Schöpfer verliehen", sagte sie eilig.
5.1.159
व्यादाय विपुलं वक्त्रं स्थिता सा मारुतेःपुरः।
एवमुक्तः सुरसया क्रुद्धो वानरपुंगवः ॥ ५.१.१५९ ॥
Sie riss ihren weiten Mund auf und stand vor dem Sohn des Windes. So von Surasā angesprochen, geriet der Vorzügliche unter den Affen in Zorn.
5.1.160
अब्रवीत् कुरु वै वक्त्रं येन मां विषहिष्यसि।
इत्युक्त्वा सुरसां क्रुद्धो दशयोजनमायताम् ॥ ५.१.१६० ॥
"Mach deinen Mund nur weit, damit du mich ertragen kannst", sprach er; dann, erzürnt, wandte er sich an Surasā und wuchs auf zehn Yojanas Länge.
5.1.161
दशयोजनविस्तारो हनूमानभवत् तदा।
तं दृष्ट्वा मेघसंकाशं दशयोजनमायतम्।
चकार सुरसाप्यास्यं विंशद् योजनमायतम् ॥ ५.१.१६१ ॥
Da wurde Hanumān zehn Yojanas breit. Als sie ihn sah, wolkengleich und zehn Yojanas lang, machte auch Surasā ihren Mund zwanzig Yojanas lang.
5.1.162
हनूमांस्तु ततः क्रुद्धस्त्रिंशद् योजनमायतः।
चकार सुरसा वक्त्रं चत्वारिंशत् तथोच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६२ ॥
Dann wuchs der erzürnte Hanumān auf dreißig Yojanas Länge, und Surasā hob ihren Mund auf vierzig Yojanas.
5.1.163
बभूव हनुमान् वीरः पञ्चाशद् योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रं षष्टिं योजनमुच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६३ ॥
Der Held Hanumān wuchs auf fünfzig Yojanas Höhe, und Surasā machte ihren Mund sechzig Yojanas hoch.
5.1.164
तदैव हनुमान् वीरः सप्ततिं योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रमशीतिं योजनोच्छ्रितम् ॥ ५.१.१६४ ॥
Im selben Augenblick wuchs der Held Hanumān auf siebzig Yojanas, und Surasā machte ihren Mund achtzig Yojanas hoch.
5.1.165
हनूमाननलप्रख्यो नवतिं योजनोच्छ्रितः।
चकार सुरसा वक्त्रं शतयोजनमायतम् ॥ ५.१.१६५ ॥
Hanumān, leuchtend wie das Feuer, wuchs auf neunzig Yojanas, und Surasā dehnte ihren Mund auf hundert Yojanas Länge aus.
5.1.166
तद् दृष्ट्वा व्यादितं त्वास्यं वायुपुत्रः स बुद्धिमान्।
दीर्घजिह्वं सुरसया सुभीमं नरकोपमम् ॥ ५.१.१६६ ॥
Als der weise Sohn des Windes den weit geöffneten Mund Surasās sah, mit langer Zunge und schrecklich wie die Hölle...
5.1.167
स संक्षिप्यात्मनः कायं जीमूत इव मारुतिः।
तस्मिन् मुहूर्ते हनुमान् बभूवाङ्गुष्ठमात्रकः ॥ ५.१.१६७ ॥
Da zog der Sohn des Māruta, wie eine Wolke, seinen eigenen Körper zusammen, und im selben Augenblick war Hanumān nicht größer als ein Daumen.
5.1.168
सोऽभिपद्याथ तद्वक्त्रं निष्पत्य च महाबलः।
अन्तरिक्षे स्थितः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१.१६८ ॥
Der Mächtige trat in jenen Mund ein, kam dann wieder heraus, und stehend im Himmel sprach der Glorreiche diese Worte.
5.1.169
प्रविष्टोऽस्मि हि ते वक्त्रं दाक्षायणि नमोऽस्तुते।
गमिष्ये यत्र वैदेही सत्यश्चासीद् वरस्तव ॥ ५.१.१६९ ॥
Ich bin in deinen Mund eingetreten, Tochter Dakṣas; Verehrung sei dir. Ich werde dorthin gehen, wo Vaidehī ist, denn dein Segen hat sich als wahr erwiesen.
5.1.170
तं दृष्ट्वा वदनान्मुक्तं चन्द्रं राहुमुखादिव।
अब्रवीत् सुरसा देवी स्वेन रूपेण वानरम् ॥ ५.१.१७० ॥
Als sie ihn aus ihrem Mund hervortreten sah, wie den Mond, der aus Rāhus Mund befreit ist, sprach die Göttin Surasā in ihrer eigenen Gestalt zu dem Affen.
5.1.171
अर्थसिद्ध्यै हरिश्रेष्ठ गच्छ सौम्य यथासुखम्।
समानय च वैदेहीं राघवेण महात्मना ॥ ५.१.१७१ ॥
Bester der Affen, möge dein Vorhaben gelingen. Sanfter, geh in Glück und bring Vaidehī zurück zu dem hochherzigen Rāghava.
5.1.172
तत् तृतीयं हनुमतो दृष्ट्वा कर्म सुदुष्करम्।
साधुसाध्विति भूतानि प्रशशंसुस्तदा हरिम् ॥ ५.१.१७२ ॥
Als alle Wesen die dritte, überaus schwierige Tat Hanumāns sahen, priesen sie den Affen da und riefen: »Gut gemacht, gut gemacht!«
5.1.173
स सागरमनाधृष्यमभ्येत्य वरुणालयम्।
जगामाकाशमाविश्य वेगेन गरुडोपमः ॥ ५.१.१७३ ॥
Nachdem er das unbezwingliche Meer, die Wohnstatt Varuṇas, erreicht hatte, betrat er den Himmel und zog mit einer Geschwindigkeit dahin, gleich Garuḍa.
5.1.174
सेविते वारिधाराभिः पतगैश्च निषेविते।
चरिते कैशिकाचार्यैरैरावतनिषेविते ॥ ५.१.१७४ ॥
Dieser Himmel war von Wasserströmen besucht, von Vögeln aufgesucht, von den Lehrern der Kaiśikas durchwandert und von Airāvata bevölkert.
5.1.175
सिंहकुञ्जरशार्दूलपतगोरगवाहनैः।
विमानैः सम्पतद्भिश्च विमलैः समलंकृते ॥ ५.१.१७५ ॥
Geschmückt mit makellosen himmlischen Wagen, die umherflogen, mit Reittieren aus Löwen, Elefanten, Tigern, Vögeln und Schlangen.
5.1.176
वज्राशनिसमस्पर्शैः पावकैरिव शोभिते।
कृतपुण्यैर्महाभागैः स्वर्गजिद्भिरधिष्ठिते ॥ ५.१.१७६ ॥
Leuchtend wie Feuer, mit einer Berührung wie Donnerkeil und Blitz, bewohnt von den hochbeglückten, die Verdienst erworben und den Himmel erobert haben.
5.1.177
वहता हव्यमत्यन्तं सेविते चित्रभानुना।
ग्रहनक्षत्रचन्द्रार्कतारागणविभूषिते ॥ ५.१.१७७ ॥
Ständig gedient von Citrabhānu (Agni), der die Opfergaben trägt, und geschmückt mit den Planeten, Mondhäusern, dem Mond, der Sonne und der Schar der Sterne.
5.1.178
महर्षिगणगन्धर्वनागयक्षसमाकुले।
विविक्ते विमले विश्वे विश्वावसुनिषेविते ॥ ५.१.१७८ ॥
Dicht bevölkert von Scharen großer Weiser, Gandharvas, Nāgas und Yakṣas, abgeschieden, rein, allgegenwärtig und von Viśvāvasu besucht.
5.1.179
देवराजगजाक्रान्ते चन्द्रसूर्यपथे शिवे।
विताने जीवलोकस्य वितते ब्रह्मनिर्मिते ॥ ५.१.१७९ ॥
Durchquert vom Elefanten des Götterkönigs, auf dem Weg von Mond und Sonne, verheißungsvoll, ausgebreitet als weites Baldachin der Welt der Lebewesen, von Brahmā geschaffen.
5.1.180
बहुशः सेविते वीरैर्विद्याधरगणैर्वृते।
जगाम वायुमार्गे च गरुत्मानिव मारुतिः ॥ ५.१.१८० ॥
Immer wieder von Helden und Scharen der Vidyādharas umdient und umringt, zog Mārutī (Hanumān) auf dem Weg des Windes dahin, wie Garuḍa.
5.1.181
हनुमान् मेघजालानि प्राकर्षन् मारुतो यथा।
कालागुरुसवर्णानि रक्तपीतसितानि च ॥ ५.१.१८१ ॥
Wie der Wind Wolkenballen mit sich zieht, so zog Hanumān Wolken zu sich heran, schwarz wie Agaru-Holz, rot, gelb und weiß.
5.1.182
कपिना कृष्यमाणानि महाभ्राणि चकाशिरे।
प्रविशन्नभ्रजालानि निष्पतंश्च पुनः पुनः ॥ ५.१.१८२ ॥
Die großen Wolken, vom Affen gezogen, leuchteten auf. Indem er in die Wolkenmassen eintrat und immer wieder aus ihnen hervorkam, war er zu sehen.
5.1.183
प्रावृषीन्दुरिवाभाति निष्पतन् प्रविशंस्तदा।
प्रदृश्यमानः सर्वत्र हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.१.१८३ ॥
Wie der Mond in der Regenzeit schien er damals, indem er heraustrat und eintrat. Überall gesehen, Hanumān, der Sohn des Windes, (erschien so).
5.1.184
भेजेऽम्बरं निरालम्बं पक्षयुक्त इवाद्रिराट्।
प्लवमानं तु तं दृष्ट्वा सिंहिका नाम राक्षसी ॥ ५.१.१८४ ॥
Er zog durch den stützenlosen Himmel, wie ein Bergkönig mit Flügeln. Als sie ihn fliegen sah, die Rākṣasī namens Siṃhikā (...)
5.1.185
मनसा चिन्तयामास प्रवृद्धा कामरूपिणी।
अद्य दीर्घस्य कालस्य भविष्याम्यहमाशिता ॥ ५.१.१८५ ॥
Die angewachsene Rākṣasī Siṃhikā, die jede Gestalt nach Willen annehmen kann, dachte bei sich: "Heute, nach langer Zeit, werde ich gespeist werden."
5.1.187
इदं मम महासत्त्वं चिरस्य वशमागतम्।
छायायां गृह्यमाणायां चिन्तयामास वानरः।
समाक्षिप्तोऽस्मि सहसा पङ्गूकृतपराक्रमः ॥ ५.१.१८७ ॥
Diese meine große Kraft ist nach langer Zeit in Gewalt geraten. Als der Schatten gepackt wurde, dachte der Affe: "Plötzlich bin ich hinabgezogen worden, und meine Tapferkeit ist gelähmt."
5.1.188
प्रतिलोमेन वातेन महानौरिव सागरे।
तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव वीक्षमाणस्तदा कपिः ॥ ५.१.१८८ ॥
Wie ein großes Schiff, das auf dem Meer vom Gegenwind hin- und hergeworfen wird, blickte der Affe damals seitwärts, nach oben und nach unten.
5.1.189
ददर्श स महासत्त्वमुत्थितं लवणाम्भसि।
तद् दृष्ट्वा चिन्तयामास मारुतिर्विकृताननाम् ॥ ५.१.१८९ ॥
Er sah jenes große Wesen aus dem salzigen Wasser aufsteigen; als er es sah, dachte Mārutī über das Wesen mit dem verzerrten Gesicht nach.
5.1.190
कपिराज्ञा यथाख्यातं सत्त्वमद्भुतदर्शनम्।
छायाग्राहि महावीर्यं तदिदं नात्र संशयः ॥ ५.१.१९० ॥
So wie der Affenkönig es verkündet hat, ist dies jenes Wesen von wunderbarer Gestalt, das die Schatten ergreift und von großer Kraft ist; daran besteht kein Zweifel.
5.1.191
स तां बुद्ध्वार्थतत्त्वेन सिंहिकां मतिमान् कपिः।
व्यवर्धत महाकायः प्रावृषीव बलाहकः ॥ ५.१.१९१ ॥
Als der weise Affe ihre wahre Natur erkannte, durchschaute er Siṃhikā und ließ seinen großen Körper wachsen wie eine Wolke in der Regenzeit.
5.1.192
तस्य सा कायमुद्वीक्ष्य वर्धमानं महाकपेः।
वक्त्रं प्रसारयामास पातालाम्बरसंनिभम् ॥ ५.१.१९२ ॥
Als sie den wachsenden Körper des großen Affen sah, riss sie ihren Mund auf, so weit wie die Unterwelt und der Himmel.
5.1.193
घनराजीव गर्जन्ती वानरं समभिद्रवत्।
स ददर्श ततस्तस्या विकृतं सुमहन्मुखम् ॥ ५.१.१९३ ॥
Wie eine Reihe brüllender Wolken stürzte sie auf den Affen los; dann sah er ihr verzerrtes, riesiges Gesicht.
5.1.194
कायमात्रं च मेधावी मर्माणि च महाकपिः।
स तस्या विकृते वक्त्रे वज्रसंहननः कपिः ॥ ५.१.१९४ ॥
Der weise große Affe sah nur ihren Körper und ihre verwundbaren Stellen; jener Affe, hart wie ein Donnerkeil, (drang) in ihren entstellten Mund (ein).
5.1.195
संक्षिप्य मुहुरात्मानं निपपात महाकपिः।
आस्ये तस्या निमज्जन्तं ददृशुः सिद्धचारणाः ॥ ५.१.१९५ ॥
Nachdem er sich wiederholt zusammengezogen hatte, fiel der große Affe in ihren Mund; die Siddhas und Cāraṇas sahen ihn in ihrem Mund versinken.
5.1.196
ग्रस्यमानं यथा चन्द्रं पूर्णं पर्वणि राहुणा।
ततस्तस्या नखैस्तीक्ष्णैर्मर्माण्युत्कृत्य वानरः ॥ ५.१.१९६ ॥
Wie Rāhu am Vollmondtag den vollen Mond verschlingt, so (wurde er verschlungen); dann schnitt der Affe mit seinen scharfen Krallen ihre verwundbaren Stellen auf und (kam heraus).
5.1.197
उत्पपाताथ वेगेन मनःसम्पातविक्रमः।
तां तु दिष्ट्या च धृत्या च दाक्षिण्येन निपात्य सः ॥ ५.१.१९७ ॥
Da sprang er, dessen Tapferkeit so schnell war wie der Gedanke, mit Schwung empor; durch Glück, Standhaftigkeit und Geschick brachte er sie zu Fall.
5.1.198
कपिप्रवीरो वेगेन ववृधे पुनरात्मवान्।
हृतहृत्सा हनुमता पपात विधुराम्भसि।
स्वयंभुवैव हनुमान् सृष्टस्तस्या निपातने ॥ ५.१.१९८ ॥
Der beste der Affen, selbstbeherrscht, wuchs schnell wieder; von Hanumān des Herzens beraubt, fiel sie betrübt ins Wasser. Der Selbstexistierende selbst hatte Hanumān für ihren Sturz erschaffen.
5.1.199
तां हतां वानरेणाशु पतितां वीक्ष्य सिंहिकाम्।
भूतान्याकाशचारीणि तमूचुः प्लवगोत्तमम् ॥ ५.१.१९९ ॥
Als die Wesen, die am Himmel ziehen, Siṃhikā sahen, die vom Affen rasch erschlagen und gefallen war, sprachen sie zu jenem besten der Springer.
5.1.200
भीममद्य कृतं कर्म महत्सत्त्वं त्वया हतम्।
साधयार्थमभिप्रेतमरिष्टं प्लवतां वर ॥ ५.१.२०० ॥
Heute hast du eine furchtbare, gewaltige Tat vollbracht und sie durch deine Tapferkeit erschlagen. O Bester unter den Springern, vollende dein beabsichtigtes Vorhaben unversehrt.
5.1.201
यस्य त्वेतानि चत्वारि वानरेन्द्र यथा तव।
धृतिर्दृष्टिर्मतिर्दाक्ष्यं स कर्मसु न सीदति ॥ ५.१.२०१ ॥
O Herr der Affen, wer diese vier Eigenschaften besitzt, wie du: Standhaftigkeit, Einsicht, Urteilskraft und Geschick, der wankt nicht in seinen Taten.
5.1.202
स तैः सम्पूजितः पूज्यः प्रतिपन्नप्रयोजनैः।
जगामाकाशमाविश्य पन्नगाशनवत् कपिः ॥ ५.१.२०२ ॥
Von ihnen geehrt, zog jener verehrungswürdige Affe, da sein Ziel erreicht war, in den Himmel hinein und fort, gleich Garuḍa, dem Schlangenfresser.
5.1.203
प्राप्तभूयिष्ठपारस्तु सर्वतः परिलोकयन्।
योजनानां शतस्यान्ते वनराजीं ददर्श सः ॥ ५.१.२०३ ॥
Fast am jenseitigen Ufer angelangt, nach allen Seiten schauend, sah er am Ende von hundert Yojanas eine Reihe von Wäldern.
5.1.204
ददर्श च पतन्नेव विविधद्रुमभूषितम्।
द्वीपं शाखामृगश्रेष्ठो मलयोपवनानि च ॥ ५.१.२०४ ॥
Und während er hinabstieg, sah der beste der Affen die mit vielerlei Bäumen geschmückte Insel und die Haine des Malaya.
5.1.205
सागरं सागरानूपान् सागरानूपजान् द्रुमान्।
सागरस्य च पत्नीनां मुखान्यपि विलोकयत् ॥ ५.१.२०५ ॥
Er betrachtete das Meer, die Meeresufer, die Bäume, die an den Ufern wachsen, und auch die Gesichter der Gattinnen des Meeres.
5.1.206
स महामेघसंकाशं समीक्ष्यात्मानमात्मवान्।
निरुन्धन्तमिवाकाशं चकार मतिमान् मतिम् ॥ ५.१.२०६ ॥
Als er sich einer gewaltigen Wolke gleich sah, fasste der selbstbeherrschte, kluge Hanumān einen Entschluss, als wolle er den Himmel versperren.
5.1.207
कायवृद्धिं प्रवेगं च मम दृष्ट्वैव राक्षसाः।
मयि कौतूहलं कुर्युरिति मेने महामतिः ॥ ५.१.२०७ ॥
So dachte der großgesinnte: Allein beim Anblick meines wachsenden Körpers und meiner Schnelligkeit werden die Rākṣasas Neugier auf mich entwickeln.
5.1.208
ततः शरीरं संक्षिप्य तन्महीधरसंनिभम्।
पुनः प्रकृतिमापेदे वीतमोह इवात्मवान् ॥ ५.१.२०८ ॥
Dann zog er den bergähnlichen Körper zusammen und nahm wieder seine natürliche Gestalt an, wie ein selbstbeherrschter Mensch, frei von Verblendung.
5.1.209
तद्रूपमतिसंक्षिप्य हनूमान् प्रकृतौ स्थितः।
त्रीन् क्रमानिव विक्रम्य बलिवीर्यहरो हरिः ॥ ५.१.२०९ ॥
Nachdem er jene Gestalt stark verkleinert hatte, stand Hanumān in seinem natürlichen Zustand da, wie Hari, der mit drei Schritten Balis Heldenkraft raubte.
5.1.210
स चारुनानाविधरूपधारी
परं समासाद्य समुद्रतीरम्।
परैरशक्यं प्रतिपन्नरूपः
समीक्षितात्मा समवेक्षितार्थः ॥ ५.१.२१० ॥
Er, der viele schöne Gestalten annahm, erreichte das Ufer des Meeres, nachdem er eine für andere unmögliche Gestalt angenommen, sich selbst geprüft und sein Ziel wohl bedacht hatte.
5.1.211
ततः स लम्बस्य गिरेः समृद्धे
विचित्रकूटे निपपात कूटे।
सकेतकोद्दालकनारिकेले
महाभ्रकूटप्रतिमो महात्मा ॥ ५.१.२११ ॥
Da ließ sich jener Großseelige, gleich einem gewaltigen Wolkengipfel, auf einem blühenden, wunderbaren Gipfel des Berges Lamba nieder, zwischen Ketaka-, Uddālaka- und Kokosbäumen.
5.1.212
ततस्तु सम्प्राप्य समुद्रतीरं
समीक्ष्य लंकां गिरिवर्यमूर्ध्नि।
कपिस्तु तस्मिन् निपपात पर्वते
विधूय रूपं व्यथयन्मृगद्विजान् ॥ ५.१.२१२ ॥
Dann, nachdem er das Ufer des Ozeans erreicht und Laṅkā vom Gipfel jenes erhabenen Berges aus betrachtet hatte, ließ sich der Affe auf eben diesem Berg nieder, seine Gestalt verkleinernd und die Tiere und Vögel erschreckend.
5.1.213
स सागरं दानवपन्नगायुतं
बलेन विक्रम्य महोर्मिमालिनम्।
निपत्य तीरे च महोदधेस्तदा
ददर्श लंकाममरावतीमिव ॥ ५.१.२१३ ॥
Nachdem er jenen Ozean, erfüllt von Dānavas und Schlangen und umkränzt von großen Wellen, mit Kraft überquert und am Ufer des großen Meeres gelandet war, erblickte er da Laṅkā wie Amarāvatī.