Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.12.1
स तस्य मध्ये भवनस्य संस्थितो
लतागृहांश्चित्रगृहान् निशागृहान्।
जगाम सीतां प्रतिदर्शनोत्सुको
न चैव तां पश्यति चारुदर्शनाम् ॥ ५.१२.१ ॥
Er ging in die Laubengänge, Bildergalerien und Nachtgemächer in der Mitte jenes Palastes, begierig, Sītā wiederzusehen; doch er sah sie nicht, die von anmutigem Anblick.
5.12.2
स चिन्तयामास ततो महाकपिः
प्रियामपश्यन् रघुनन्दनस्य ताम्।
ध्रुवं न सीता ध्रियते यथा न मे
विचिन्वतो दर्शनमेति मैथिली ॥ ५.१२.२ ॥
Da überlegte der große Affe, da er die Geliebte des Wonnespenders der Raghus nicht sah: 'Gewiss lebt Sītā nicht, da ich beim Suchen den Anblick der Maithilī nicht finde.'
5.12.3
सा राक्षसानां प्रवरेण जानकी
स्वशीलसंरक्षणतत्परा सती।
अनेन नूनं प्रति दुष्टकर्मणा
हता भवेदार्यपथे परे स्थिता ॥ ५.१२.३ ॥
Sītā Jānakī, die sich eifrig um die Wahrung ihrer Tugend gegen den Anführer der Rākṣasa mühte, eine keusche Frau, fest auf dem edlen Pfad, ist gewiss von diesem Übeltäter getötet worden.
5.12.4
विरूपरूपा विकृता विवर्चसो
महानना दीर्घविरूपदर्शनाः।
समीक्ष्य ता राक्षसराजयोषितो
भयाद् विनष्टा जनकेश्वरात्मजा ॥ ५.१२.४ ॥
Missgestaltet, verunstaltet, glanzlos, großmäulig, lang und abscheulich anzusehen — beim Anblick jener Frauen des Rākṣasa-Königs ist die Tochter Janakas, des Herrn, aus Furcht gewiss umgekommen.
5.12.5
सीतामदृष्ट्वा ह्यनवाप्य पौरुषं
विहृत्य कालं सह वानरैश्चिरम्।
न मेऽस्ति सुग्रीवसमीपगा गतिः
सुतीक्ष्णदण्डो बलवांश्च वानरः ॥ ५.१२.५ ॥
Da ich Sītā nicht gesehen und die Frucht meiner Mannhaftigkeit nicht erlangt habe, nachdem ich lange Zeit mit den Affen verbracht habe, gibt es für mich keinen Weg zu Sugrīva; Sugrīva ist ein Affe von strenger Strafe und großer Kraft.
5.12.6
दृष्टमन्तःपुरं सर्वं दृष्टा रावणयोषितः।
न सीता दृश्यते साध्वी वृथा जातो मम श्रमः ॥ ५.१२.६ ॥
Ich habe den ganzen Frauenpalast und alle Frauen Rāvaṇas gesehen, doch die tugendhafte Sītā ist nicht zu sehen; meine Mühe war vergeblich.
5.12.7
किं नु मां वानराः सर्वे गतं वक्ष्यन्ति संगताः।
गत्वा तत्र त्वया वीर किं कृतं तद् वदस्व नः ॥ ५.१२.७ ॥
O Held, was werden alle versammelten Affen zu mir sagen? Sag uns, was du dort getan hast.
5.12.8
अदृष्ट्वा किं प्रवक्ष्यामि तामहं जनकात्मजाम्।
ध्रुवं प्रायमुपासिष्ये कालस्य व्यतिवर्तने ॥ ५.१२.८ ॥
Ohne Janakas Tochter gesehen zu haben, was soll ich ihr sagen? Gewiss werde ich, um die Zeit zu verbringen, das Fasten bis zum Tod auf mich nehmen.
5.12.9
किं वा वक्ष्यति वृद्धश्च जाम्बवानंगदश्च सः।
गतं पारं समुद्रस्य वानराश्च समागताः ॥ ५.१२.९ ॥
Was werden der greise Jāmbavān und Aṅgada sagen? Das ferne Ufer des Ozeans ist erreicht, und die Affen haben sich versammelt.
5.12.10
अनिर्वेदः श्रियो मूलमनिर्वेदः परं सुखम्।
भूयस्तत्र विचेष्यामि न यत्र विचयः कृतः ॥ ५.१२.१० ॥
Nicht verzweifeln ist die Wurzel des Wohlstands; nicht verzweifeln ist das höchste Glück. Ich werde dort erneut suchen, wo noch nicht gesucht wurde.
5.12.11
अनिर्वेदो हि सततं सर्वार्थेषु प्रवर्तकः।
करोति सफलं जन्तोः कर्म यच्च करोति सः ॥ ५.१२.११ ॥
Gewiss, nicht zu verzweifeln ist stets der Antrieb aller Ziele; es macht das Handeln eines Lebewesens fruchtbar.
5.12.12
तस्मादनिर्वेदकरं यत्नं चेष्टेऽहमुत्तमम्।
अदृष्टांश्च विचेष्यामि देशान् रावणपालितान् ॥ ५.१२.१२ ॥
Darum werde ich die höchste Anstrengung unternehmen, die keine Verzagtheit erzeugt, und ich werde an den von Rāvaṇa bewachten Orten suchen, die noch nicht gesehen wurden.
5.12.13
आपानशाला विचितास्तथा पुष्पगृहाणि च।
चित्रशालाश्च विचिता भूयः क्रीडागृहाणि च ॥ ५.१२.१३ ॥
Ich durchsuchte die Trinkhallen, die Blumenkammern und die Bildergalerien, und wieder die Lusthäuser.
5.12.15
निष्कुटान्तररथ्याश्च विमानानि च सर्वशः।
भूमीगृहांश्चैत्यगृहान् गृहातिगृहकानपि।
उत्पतन् निपतंश्चापि तिष्ठन् गच्छन् पुनः क्वचित् ॥ ५.१२.१५ ॥
Die inneren Gassen der Gärten und die Pavillons überall; die unterirdischen Kammern, die Schreine und Häuser über Häusern — emporspringend, hinabspringend, mal stehend, mal wieder irgendwo weiterziehend.
5.12.16
अपवृण्वंश्च द्वाराणि कपाटान्यवघट्टयन्।
प्रविशन् निष्पतंश्चापि प्रपतन्नुत्पतन्निव ॥ ५.१२.१६ ॥
Die Türen öffnend und die Flügel aufstoßend, eintretend und hinausgehend, als würde ich fallen und emporspringen.
5.12.17
सर्वमप्यवकाशं स विचचार महाकपिः।
चतुरंगुलमात्रोऽपि नावकाशः स विद्यते।
रावणान्तःपुरे तस्मिन् यं कपिर्न जगाम सः ॥ ५.१२.१७ ॥
Der große Affe durchsuchte jeden Ort; es gab nicht einmal einen Raum von vier Fingerbreiten in Rāvaṇas inneren Gemächern, in den der Affe nicht gegangen wäre.
5.12.18
प्राकारान्तरवीथ्यश्च वेदिकाश्चैत्यसंश्रयाः।
श्वभ्राश्च पुष्करिण्यश्च सर्वं तेनावलोकितम् ॥ ५.१२.१८ ॥
Die Gassen zwischen den Mauern, die Terrassen, die Schreinbauten, die Gruben und die Lotusteiche — all das musterte er.
5.12.19
राक्षस्यो विविधाकारा विरूपा विकृतास्तथा।
दृष्टा हनुमता तत्र न तु सा जनकात्मजा ॥ ५.१२.१९ ॥
Dort sah Hanumān rākṣasī verschiedener Gestalt, häßlich und verunstaltet, doch Sītā, die Tochter Janakas, sah er dort nicht.
5.12.20
रूपेणाप्रतिमा लोके परा विद्याधरस्त्रियः।
दृष्टा हनुमता तत्र न तु राघवनन्दिनी ॥ ५.१२.२० ॥
Dort sah Hanumān die Frauen der Vidyādhara, unvergleichlich schön in der Welt und erhaben, doch die Wonne der Rāghava sah er dort nicht.
5.12.21
नागकन्या वरारोहाः पूर्णचन्द्रनिभाननाः।
दृष्टा हनुमता तत्र न तु सा जनकात्मजा ॥ ५.१२.२१ ॥
Dort sah Hanumān die Schlangenjungfrauen mit schönen Hüften und Gesichtern wie der Vollmond, doch Sītā, die Tochter Janakas, sah er dort nicht.
5.12.22
प्रमथ्य राक्षसेन्द्रेण नागकन्या बलाद्धृताः।
दृष्टा हनुमता तत्र न सा जनकनन्दिनी ॥ ५.१२.२२ ॥
Dort sah Hanumān Schlangenjungfrauen, die vom Herrn der Rākṣasa mit Gewalt geraubt worden waren, doch Sītā, die Tochter Janakas, sah er dort nicht.
5.12.23
सोऽपश्यंस्तां महाबाहुः पश्यंश्चान्या वरस्त्रियः।
विषसाद महाबाहुर्हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ५.१२.२३ ॥
Da er sie nicht sah, obwohl er andere vortreffliche Frauen sah, verfiel der starkarmige Hanumān, Sohn des Windes, in Verzweiflung.
5.12.24
उद्योगं वानरेन्द्राणां प्लवनं सागरस्य च।
व्यर्थं वीक्ष्यानिलसुतश्चिन्तां पुनरुपागतः ॥ ५.१२.२४ ॥
Als er sah, dass die Mühe der Affenfürsten und sein Sprung über das Meer vergeblich gewesen waren, verfiel der Windsohn wieder in Sorge.
5.12.25
अवतीर्य विमानाच्च हनूमान् मारुतात्मजः।
चिन्तामुपजगामाथ शोकोपहतचेतनः ॥ ५.१२.२५ ॥
Vom Lufttwagen herabgestiegen, verfiel Hanumān, der Sohn des Windes, dessen Bewusstsein vom Kummer niedergeschlagen war, in tiefes Nachdenken.