Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 5.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.17.1
ततः कुमुदखण्डाभो निर्मलं निर्मलोदयः।
प्रजगाम नभश्चन्द्रो हंसो नीलमिवोदकम् ॥ ५.१७.१ ॥
Entonces la luna, blanca como un trozo de loto kumuda, de salida inmaculada, avanzó por el cielo como un cisne en agua azul oscura.
5.17.2
साचिव्यमिव कुर्वन् स प्रभया निर्मलप्रभः।
चन्द्रमा रश्मिभिः शीतैः सिषेवे पवनात्मजम् ॥ ५.१७.२ ॥
Como si desempeñara el oficio de asistente, la luna de brillo inmaculado sirvió al hijo del Viento con sus rayos frescos.
5.17.3
स ददर्श ततः सीतां पूर्णचन्द्रनिभाननाम्।
शोकभारैरिव न्यस्तां भारैर्नावमिवाम्भसि ॥ ५.१७.३ ॥
Entonces vio a Sītā, de rostro como la luna llena, abatida por cargas de dolor, como una barca hundida por su peso en el agua.
5.17.4
दिदृक्षमाणो वैदेहीं हनूमान् मारुतात्मजः।
स ददर्शाविदूरस्था राक्षसीर्घोरदर्शनाः ॥ ५.१७.४ ॥
Deseoso de ver a Vaidehī, Hanumān, hijo del Viento, vio a las rākṣasī de aspecto terrible que estaban no lejos.
5.17.5
एकाक्षीमेककर्णां च कर्णप्रावरणां तथा।
अकर्णां शङ्कुकर्णां च मस्तकोच्छ्वासनासिकाम् ॥ ५.१७.५ ॥
Una tuerta, una de una sola oreja, una que usaba sus orejas como manto, una sin orejas, una de orejas como estacas y una de narices levantadas hacia la cabeza.
5.17.6
अतिकायोत्तमांगीं च तनुदीर्घशिरोधराम्।
ध्वस्तकेशीं तथाकेशीं केशकम्बलधारिणीम् ॥ ५.१७.६ ॥
De cuerpo enormemente grande y extraordinario, de cuello delgado y largo, de cabello desordenado, una sin cabello y otra que vestía una manta de cabello.
5.17.7
लम्बकर्णललाटां च लम्बोदरपयोधराम्।
लम्बोष्ठीं चिबुकोष्ठीं च लम्बास्यां लम्बजानुकाम् ॥ ५.१७.७ ॥
De orejas y frente largas, de vientres y pechos largos, de labios largos, de labios semejantes a la barbilla, de rostro largo y de rodillas largas.
5.17.8
ह्रस्वां दीर्घां च कुब्जां च विकटां वामनां तथा।
करालां भुग्नवक्त्रां च पिंगाक्षीं विकृताननाम् ॥ ५.१७.८ ॥
Bajas y altas, jorobadas y deformes, también enanas, terribles, de rostro torcido, de ojos pardos y de rostro desfigurado.
5.17.9
विकृताः पिंगलाः कालीः क्रोधनाः कलहप्रियाः।
कालायसमहाशूलकूटमुद्गरधारिणीः ॥ ५.१७.९ ॥
Deformes, pardas, oscuras, iracundas y amigas de las riñas, portando grandes lanzas de hierro negro, mazos y mazas.
5.17.10
वराहमृगशार्दूलमहिषाजशिवामुखाः।
गजोष्ट्रहयपादाश्च निखातशिरसोऽपराः ॥ ५.१७.१० ॥
Con rostros de jabalí, ciervo, tigre, búfalo, cabra y chacal; con pies de elefante, camello y caballo; y otras con cabezas hundidas.
5.17.11
एकहस्तैकपादाश्च खरकर्ण्यश्वकर्णिकाः।
गोकर्णीर्हस्तिकर्णीश्च हरिकर्णीस्तथापराः ॥ ५.१७.११ ॥
De una mano y un pie, de orejas de asno, de caballo, de vaca, de elefante y de ciervo, y otras.
5.17.12
अतिनासाश्च काश्चिच्च तिर्यङ्नासा अनासिकाः।
गजसंनिभनासाश्च ललाटोच्छ्वासनासिकाः ॥ ५.१७.१२ ॥
Algunas de narices muy largas, otras de narices torcidas, otras sin nariz, otras de narices como de elefante y otras de narices que respiran por la frente.
5.17.13
हस्तिपादा महापादा गोपादाः पादचूलिकाः।
अतिमात्रशिरोग्रीवा अतिमात्रकुचोदरीः ॥ ५.१७.१३ ॥
Tenían pies de elefante, pies grandes, pies de vaca y mechones en los pies; tenían cabezas y cuellos desmesuradamente grandes, y pechos y vientres desmesuradamente grandes.
5.17.14
अतिमात्रास्यनेत्राश्च दीर्घजिह्वाननास्तथा।
अजामुखीर्हस्तिमुखीर्गोमुखीः सूकरीमुखीः ॥ ५.१७.१४ ॥
Tenían bocas y ojos desmesuradamente grandes, y lenguas y rostros largos; unas tenían cara de cabra, otras de elefante, otras de vaca y otras de jabalí.
5.17.15
हयोष्ट्रखरवक्त्राश्च राक्षसीर्घोरदर्शनाः।
शूलमुद्गरहस्ताश्च क्रोधनाः कलहप्रियाः ॥ ५.१७.१५ ॥
Las rakshasi, con rostros de caballo, camello y asno, tenían un aspecto terrible; empuñaban lanzas y mazas, eran coléricas y amantes de las disputas.
5.17.16
कराला धूम्रकेशिन्यो राक्षसीर्विकृताननाः।
पिबन्ति सततं पानं सुरामांससदाप्रियाः ॥ ५.१७.१६ ॥
Las rakshasi temibles, de cabello color humo y rostros deformes, bebían licor sin cesar; siempre estaban ávidas de vino y carne.
5.17.17
मांसशोणितदिग्धांगीर्मांसशोणितभोजनाः।
ता ददर्श कपिश्रेष्ठो रोमहर्षणदर्शनाः ॥ ५.१७.१७ ॥
El mejor de los monos (Hanumān) vio a aquellas rakshasi, con los cuerpos untados de carne y sangre, alimentándose de carne y sangre; eran espeluznantes de ver.
5.17.18
स्कन्धवन्तमुपासीनाः परिवार्य वनस्पतिम्।
तस्याधस्ताच्च तां देवीं राजपुत्रीमनिन्दिताम् ॥ ५.१७.१८ ॥
Las rakshasi estaban sentadas rodeando aquel árbol ramificado, y bajo él se encontraba aquella diosa, la princesa, la intachable (Sītā).
5.17.19
लक्षयामास लक्ष्मीवान् हनूमाञ्जनकात्मजाम्।
निष्प्रभां शोकसंतप्तां मलसंकुलमूर्धजाम् ॥ ५.१७.१९ ॥
El afortunado Hanumān vio a la hija de Janaka, sin brillo, atormentada por el dolor, con el cabello enmarañado de suciedad.
5.17.20
क्षीणपुण्यां च्युतां भूमौ तारां निपतितामिव।
चारित्रव्यपदेशाढ्यां भर्तृदर्शनदुर्गताम् ॥ ५.१७.२० ॥
Como una estrella caída a la tierra cuando su mérito se ha agotado, era rica en la fama de buena conducta, pero desdichada por no ver a su esposo.
5.17.21
भूषणैरुत्तमैर्हीनां भर्तृवात्सल्यभूषिताम्।
राक्षसाधिपसंरुद्धां बन्धुभिश्च विनाकृताम् ॥ ५.१७.२१ ॥
Privada de finas joyas, adornada solo con el amor de su esposo, retenida por el señor de los rākṣasas y separada de sus parientes.
5.17.22
वियूथां सिंहसंरुद्धां बद्धां गजवधूमिव।
चन्द्ररेखां पयोदान्ते शारदाभ्रैरिवावृताम् ॥ ५.१७.२२ ॥
Como una elefanta separada de su manada, rodeada de leones y atada; como la luna creciente velada por las nubes otoñales al final de las lluvias.
5.17.23
क्लिष्टरूपामसंस्पर्शादयुक्तामिव वल्लकीम्।
स तां भर्तृहिते युक्तामयुक्तां रक्षसां वशे ॥ ५.१७.२३ ॥
De aspecto afligido por la falta de contacto, como un laúd desafinado; dedicada al bien de su esposo, pero bajo el poder de los rākṣasas.
5.17.24
अशोकवनिकामध्ये शोकसागरमाप्लुताम्।
ताभिः परिवृतां तत्र सग्रहामिव रोहिणीम् ॥ ५.१७.२४ ॥
Sumergida en un océano de dolor en medio del bosque de Aśoka, rodeada allí por ellas, como Rohiṇī junto a los planetas.
5.17.25
ददर्श हनुमांस्तत्र लतामकुसुमामिव।
सा मलेन च दिग्धांगी वपुषा चाप्यलंकृता।
मृणाली पङ्कदिग्धेव विभाति च न भाति च ॥ ५.१७.२५ ॥
Allí Hanumān la vio, como una enredadera sin flores. Aunque tenía los miembros cubiertos de suciedad, parecía adornada en su cuerpo. Como un tallo de loto embadurnado de barro, parecía brillar y a la vez no brillar.
5.17.26
मलिनेन तु वस्त्रेण परिक्लिष्टेन भामिनीम्।
संवृतां मृगशावाक्षीं ददर्श हनुमान् कपिः ॥ ५.१७.२६ ॥
Aquella bella mujer, envuelta en una vestidura sucia y gastada, de ojos de cervatilla, fue vista por el mono Hanumān.
5.17.27
तां देवीं दीनवदनामदीनां भर्तृतेजसा।
रक्षितां स्वेन शीलेन सीतामसितलोचनाम् ॥ ५.१७.२७ ॥
Aquella diosa, de rostro afligido pero no abatida, protegida por el esplendor de su esposo y custodiada por su propia virtud, Sītā de ojos oscuros.
5.17.28
तां दृष्ट्वा हनुमान् सीतां मृगशावनिभेक्षणाम्।
मृगकन्यामिव त्रस्तां वीक्षमाणां समन्ततः ॥ ५.१७.२८ ॥
Al ver a Sītā, de ojos como los de un cervatillo, Hanumān la vio mirando a su alrededor como una cierva asustada.
5.17.29
दहन्तीमिव निःश्वासैर्वृक्षान् पल्लवधारिणः।
संघातमिव शोकानां दुःखस्योर्मिमिवोत्थिताम् ॥ ५.१७.२९ ॥
Como si quemara con sus suspiros a los árboles que portan brotes, como un montón de penas, como una ola de dolor levantada.
5.17.30
तां क्षमां सुविभक्तांगीं विनाभरणशोभिनीम्।
प्रहर्षमतुलं लेभे मारुतिः प्रेक्ष्य मैथिलीम् ॥ ५.१७.३० ॥
Al ver a aquella Maithilī, paciente, de miembros bien formados, resplandeciente sin adornos, Hanumān, hijo del viento, obtuvo un gozo incomparable.
5.17.31
हर्षजानि च सोऽश्रूणि तां दृष्ट्वा मदिरेक्षणाम्।
मुमोच हनुमांस्तत्र नमश्चक्रे च राघवम् ॥ ५.१७.३१ ॥
Al verla de ojos embriagados como el vino, Hanumān derramó allí lágrimas nacidas de la alegría e hizo reverencia a Rāghava.
5.17.32
नमस्कृत्वाथ रामाय लक्ष्मणाय च वीर्यवान्।
सीतादर्शनसंहृष्टो हनुमान् संवृतोऽभवत् ॥ ५.१७.३२ ॥
Habiendo luego rendido homenaje a Rāma y a Lakṣmaṇa, el poderoso Hanumān, gozoso por haber visto a Sītā, se ocultó.