Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.17.1
ततः कुमुदखण्डाभो निर्मलं निर्मलोदयः।
प्रजगाम नभश्चन्द्रो हंसो नीलमिवोदकम् ॥ ५.१७.१ ॥
Da zog der Mond, weiß wie ein Stück Kumuda-Lotus, mit makellosem Aufgang über den Himmel, wie ein Schwan im dunklen Wasser.
5.17.2
साचिव्यमिव कुर्वन् स प्रभया निर्मलप्रभः।
चन्द्रमा रश्मिभिः शीतैः सिषेवे पवनात्मजम् ॥ ५.१७.२ ॥
Als wollte er ihm als Gehilfe dienen, umsorgte der Mond von makellosem Glanz den Sohn des Windes mit seinen kühlen Strahlen.
5.17.3
स ददर्श ततः सीतां पूर्णचन्द्रनिभाननाम्।
शोकभारैरिव न्यस्तां भारैर्नावमिवाम्भसि ॥ ५.१७.३ ॥
Dann sah er Sītā, deren Antlitz dem Vollmond glich, niedergedrückt von den Lasten des Kummers, wie ein Boot, vom Gewicht auf dem Wasser niedergedrückt.
5.17.4
दिदृक्षमाणो वैदेहीं हनूमान् मारुतात्मजः।
स ददर्शाविदूरस्था राक्षसीर्घोरदर्शनाः ॥ ५.१७.४ ॥
Begierig, Vaidehī zu sehen, erblickte Hanumān, der Sohn des Windes, die Rākṣasī-Frauen von schrecklichem Aussehen, die nicht weit entfernt standen.
5.17.5
एकाक्षीमेककर्णां च कर्णप्रावरणां तथा।
अकर्णां शङ्कुकर्णां च मस्तकोच्छ्वासनासिकाम् ॥ ५.१७.५ ॥
Eine einäugig, eine einohrig, eine, die ihre Ohren als Decke trug, eine ohne Ohren, eine mit pfahlartigen Ohren und eine mit zum Kopf hochgezogener Nase.
5.17.6
अतिकायोत्तमांगीं च तनुदीर्घशिरोधराम्।
ध्वस्तकेशीं तथाकेशीं केशकम्बलधारिणीम् ॥ ५.१७.६ ॥
Von überaus großem, ausgezeichnetem Körper, mit dünnem, langem Hals, mit zerzaustem Haar, eine ohne Haar und eine, die eine Decke aus Haar trug.
5.17.7
लम्बकर्णललाटां च लम्बोदरपयोधराम्।
लम्बोष्ठीं चिबुकोष्ठीं च लम्बास्यां लम्बजानुकाम् ॥ ५.१७.७ ॥
Mit langen Ohren und langer Stirn, mit langem Bauch und langen Brüsten, mit langen Lippen, mit kinnartigen Lippen, mit langem Gesicht und langen Knien.
5.17.8
ह्रस्वां दीर्घां च कुब्जां च विकटां वामनां तथा।
करालां भुग्नवक्त्रां च पिंगाक्षीं विकृताननाम् ॥ ५.१७.८ ॥
Kleine und große, buckelige und verunstaltete, auch zwergenhafte, furchterregende, mit krummem Gesicht, mit bräunlichen Augen und mit entstelltem Gesicht.
5.17.9
विकृताः पिंगलाः कालीः क्रोधनाः कलहप्रियाः।
कालायसमहाशूलकूटमुद्गरधारिणीः ॥ ५.१७.९ ॥
Verunstaltet, bräunlich, dunkel, zornig und streitsüchtig, große Eisenspieße, Keulen und Hämmer tragend.
5.17.10
वराहमृगशार्दूलमहिषाजशिवामुखाः।
गजोष्ट्रहयपादाश्च निखातशिरसोऽपराः ॥ ५.१७.१० ॥
Mit Gesichtern von Eber, Hirsch, Tiger, Büffel, Ziege und Schakal, mit Füßen von Elefant, Kamel und Pferd, und andere mit eingesunkenen Köpfen.
5.17.11
एकहस्तैकपादाश्च खरकर्ण्यश्वकर्णिकाः।
गोकर्णीर्हस्तिकर्णीश्च हरिकर्णीस्तथापराः ॥ ५.१७.११ ॥
Einhändig und einfüßig, mit Eselsohren, Pferdeohren, Kuhohren, Elefantenohren und Hirschohren, und andere.
5.17.12
अतिनासाश्च काश्चिच्च तिर्यङ्नासा अनासिकाः।
गजसंनिभनासाश्च ललाटोच्छ्वासनासिकाः ॥ ५.१७.१२ ॥
Manche mit sehr langen Nasen, manche mit seitlich gerichteten Nasen, manche nasenlos, manche mit elefantenartigen Nasen und manche mit Nasen, die über die Stirn atmen.
5.17.13
हस्तिपादा महापादा गोपादाः पादचूलिकाः।
अतिमात्रशिरोग्रीवा अतिमात्रकुचोदरीः ॥ ५.१७.१३ ॥
Sie hatten Elefantenfüße, große Füße, Kuhfüße und Büschel an den Füßen; sie hatten übermäßig große Köpfe und Hälse sowie übermäßig große Brüste und Bäuche.
5.17.14
अतिमात्रास्यनेत्राश्च दीर्घजिह्वाननास्तथा।
अजामुखीर्हस्तिमुखीर्गोमुखीः सूकरीमुखीः ॥ ५.१७.१४ ॥
Sie hatten übermäßig große Münder und Augen sowie lange Zungen und Gesichter; manche hatten Ziegen-, andere Elefanten-, Kuh- oder Eberköpfe.
5.17.15
हयोष्ट्रखरवक्त्राश्च राक्षसीर्घोरदर्शनाः।
शूलमुद्गरहस्ताश्च क्रोधनाः कलहप्रियाः ॥ ५.१७.१५ ॥
Die Rakshasi-Frauen mit Pferde-, Kamel- und Eselsköpfen sahen schrecklich aus; sie hielten Speere und Keulen in den Händen, waren jähzornig und streitlustig.
5.17.16
कराला धूम्रकेशिन्यो राक्षसीर्विकृताननाः।
पिबन्ति सततं पानं सुरामांससदाप्रियाः ॥ ५.१७.१६ ॥
Die furchterregenden Rakshasi-Frauen mit rauchfarbenem Haar und entstellten Gesichtern tranken ununterbrochen Wein; sie liebten stets Wein und Fleisch.
5.17.17
मांसशोणितदिग्धांगीर्मांसशोणितभोजनाः।
ता ददर्श कपिश्रेष्ठो रोमहर्षणदर्शनाः ॥ ५.१७.१७ ॥
Der beste der Affen (Hanumān) sah jene Rakshasi-Frauen, deren Körper mit Fleisch und Blut beschmiert waren, die sich von Fleisch und Blut ernährten; ihr Anblick ließ die Haare zu Berge stehen.
5.17.18
स्कन्धवन्तमुपासीनाः परिवार्य वनस्पतिम्।
तस्याधस्ताच्च तां देवीं राजपुत्रीमनिन्दिताम् ॥ ५.१७.१८ ॥
Die Rakshasi-Frauen saßen rings um jenen weit verzweigten Baum, und unter ihm befand sich jene Göttin, die Prinzessin, die Makellose (Sītā).
5.17.19
लक्षयामास लक्ष्मीवान् हनूमाञ्जनकात्मजाम्।
निष्प्रभां शोकसंतप्तां मलसंकुलमूर्धजाम् ॥ ५.१७.१९ ॥
Der glückverheißende Hanumān sah die Tochter Janakas, ohne Glanz, von Kummer gequält, das Haar von Schmutz verfilzt.
5.17.20
क्षीणपुण्यां च्युतां भूमौ तारां निपतितामिव।
चारित्रव्यपदेशाढ्यां भर्तृदर्शनदुर्गताम् ॥ ५.१७.२० ॥
Wie ein Stern, der zur Erde fiel, als sein Verdienst erschöpft war, war sie reich an dem Ruf guten Wandels, doch elend, weil sie ihren Gemahl nicht sah.
5.17.21
भूषणैरुत्तमैर्हीनां भर्तृवात्सल्यभूषिताम्।
राक्षसाधिपसंरुद्धां बन्धुभिश्च विनाकृताम् ॥ ५.१७.२१ ॥
Ihres edlen Schmucks beraubt, nur mit der Zuneigung ihres Gemahls geschmückt, von dem Herrn der Rākṣasas gefangen gehalten und von ihren Verwandten getrennt.
5.17.22
वियूथां सिंहसंरुद्धां बद्धां गजवधूमिव।
चन्द्ररेखां पयोदान्ते शारदाभ्रैरिवावृताम् ॥ ५.१७.२२ ॥
Wie eine Elefantenkuh, von ihrer Herde getrennt, von Löwen umringt und gefesselt; wie die Mondsichel, verhüllt von herbstlichen Wolken am Ende der Regenzeit.
5.17.23
क्लिष्टरूपामसंस्पर्शादयुक्तामिव वल्लकीम्।
स तां भर्तृहिते युक्तामयुक्तां रक्षसां वशे ॥ ५.१७.२३ ॥
Ihre Gestalt vom Mangel an Berührung gequält, wie eine verstimmte Laute; ihrem Gemahl in Treue zugetan, doch in der Gewalt der Rākṣasas.
5.17.24
अशोकवनिकामध्ये शोकसागरमाप्लुताम्।
ताभिः परिवृतां तत्र सग्रहामिव रोहिणीम् ॥ ५.१७.२४ ॥
Im Meer des Kummers mitten im Aśoka-Hain versunken, dort von jenen umringt, wie Rohiṇī mit den Planeten.
5.17.25
ददर्श हनुमांस्तत्र लतामकुसुमामिव।
सा मलेन च दिग्धांगी वपुषा चाप्यलंकृता।
मृणाली पङ्कदिग्धेव विभाति च न भाति च ॥ ५.१७.२५ ॥
Dort sah Hanumān sie, wie eine Ranke ohne Blüten. Obwohl ihre Glieder mit Schmutz beschmiert waren, schien sie an ihrem Körper geschmückt. Wie ein mit Schlamm beschmierter Lotosstängel schien sie zu leuchten und doch nicht zu leuchten.
5.17.26
मलिनेन तु वस्त्रेण परिक्लिष्टेन भामिनीम्।
संवृतां मृगशावाक्षीं ददर्श हनुमान् कपिः ॥ ५.१७.२६ ॥
Diese schöne Frau, in ein beschmutztes und abgetragenes Gewand gehüllt, mit Rehaugen, wurde vom Affen Hanumān gesehen.
5.17.27
तां देवीं दीनवदनामदीनां भर्तृतेजसा।
रक्षितां स्वेन शीलेन सीतामसितलोचनाम् ॥ ५.१७.२७ ॥
Jene Göttin, deren Antlitz betrübt, doch unverzagt war, durch den Glanz ihres Gatten beschützt und durch ihre eigene Tugend bewahrt, Sītā mit den dunklen Augen.
5.17.28
तां दृष्ट्वा हनुमान् सीतां मृगशावनिभेक्षणाम्।
मृगकन्यामिव त्रस्तां वीक्षमाणां समन्ततः ॥ ५.१७.२८ ॥
Als Hanumān Sītā mit den Augen eines Rehkitzes gesehen hatte, sah er sie um sich blicken wie eine verängstigte Hirschkuh.
5.17.29
दहन्तीमिव निःश्वासैर्वृक्षान् पल्लवधारिणः।
संघातमिव शोकानां दुःखस्योर्मिमिवोत्थिताम् ॥ ५.१७.२९ ॥
Als brenne sie mit ihren Seufzern die Bäume mit ihren Trieben nieder, wie ein Haufen von Kummer, wie eine emporgehobene Welle des Leids.
5.17.30
तां क्षमां सुविभक्तांगीं विनाभरणशोभिनीम्।
प्रहर्षमतुलं लेभे मारुतिः प्रेक्ष्य मैथिलीम् ॥ ५.१७.३० ॥
Als er jene Maithilī sah, geduldig, mit wohlgeformten Gliedern, strahlend auch ohne Schmuck, empfand Hanumān, der Sohn des Windes, unvergleichliche Freude.
5.17.31
हर्षजानि च सोऽश्रूणि तां दृष्ट्वा मदिरेक्षणाम्।
मुमोच हनुमांस्तत्र नमश्चक्रे च राघवम् ॥ ५.१७.३१ ॥
Als er sie mit weinberauschten Augen sah, vergoss Hanumān dort Freudentränen und verneigte sich vor Rāghava.
5.17.32
नमस्कृत्वाथ रामाय लक्ष्मणाय च वीर्यवान्।
सीतादर्शनसंहृष्टो हनुमान् संवृतोऽभवत् ॥ ५.१७.३२ ॥
Nachdem er sich vor Rāma und Lakṣmaṇa verneigt hatte, verbarg sich der tapfere Hanumān, von Sītās Anblick erfreut.