Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.28
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.28.1
सा राक्षसेन्द्रस्य वचो निशम्य
तद् रावणस्याप्रियमप्रियार्ता।
सीता वितत्रास यथा वनान्ते
सिंहाभिपन्ना गजराजकन्या ॥ ५.२८.१ ॥
Als Sītā, betrübt, die unerfreulichen Worte des Herrn der Rākṣasas vernahm, zitterte sie, wie die Tochter des Elefantenkönigs zittert, wenn sie am Waldrand von einem Löwen gepackt wird.
5.28.2
सा राक्षसीमध्यगता च भीरु-
र्वाग्भिर्भृशं रावणतर्जिता च।
कान्तारमध्ये विजने विसृष्टा
बालेव कन्या विललाप सीता ॥ ५.२८.२ ॥
Sītā, furchtsam unter den Rākṣasī-Frauen und von Rāvaṇas harten Worten heftig bedroht, klagte wie ein junges Mädchen, das in der einsamen Wildnis zurückgelassen wurde.
5.28.3
सत्यं बतेदं प्रवदन्ति लोके
नाकालमृत्युर्भवतीति सन्तः।
यत्राहमेवं परिभर्त्स्यमाना
जीवामि यस्मात् क्षणमप्यपुण्या ॥ ५.२८.३ ॥
Wahrlich, die Weisen sagen in dieser Welt, dass kein vorzeitiger Tod eintritt, denn ich Unglückselige lebe noch einen Augenblick, während man mich so schmäht.
5.28.4
सुखाद् विहीनं बहुदुःखपूर्ण-
मिदं तु नूनं हृदयं स्थिरं मे।
विदीर्यते यन्न सहस्रधाद्य
वज्राहतं शृंगमिवाचलस्य ॥ ५.२८.४ ॥
Dieses mein Herz, ohne Glück und voller großen Leids, ist gewiss hart, denn heute zerspringt es nicht in tausend Stücke wie ein vom Blitz getroffener Bergesgipfel.
5.28.5
नैवास्ति नूनं मम दोषमत्र
वध्याहमस्याप्रियदर्शनस्य।
भावं न चास्याहमनुप्रदातु-
मलं द्विजो मन्त्रमिवाद्विजाय ॥ ५.२८.५ ॥
Gewiss liegt hier keine Schuld bei mir, doch bin ich dem Anblick dieses Widerwärtigen ausgeliefert. So wie ein Zweimalgeborener einem Nicht-Zweimalgeborenen kein Mantra geben kann, so kann ich ihm meine Zuneigung nicht schenken.
5.28.6
तस्मिन्ननागच्छति लोकनाथे
गर्भस्थजन्तोरिव शल्यकृन्तः।
नूनं ममांगान्यचिरादनार्यः
शस्त्रैः शितैश्छेत्स्यति राक्षसेन्द्रः ॥ ५.२८.६ ॥
Bevor der Herr der Welten kommt, wird dieser unedle Rākṣasa-Herrscher, wie ein Stachel, der das Geschöpf im Mutterleib zerschneidet, gewiss bald meine Glieder mit scharfen Waffen zerhauen.
5.28.7
दुःखं बतेदं ननु दुःखिताया
मासौ चिरायाभिगमिष्यतो द्वौ।
बद्धस्य वध्यस्य यथा निशान्ते
राजोपरोधादिव तस्करस्य ॥ ५.२८.७ ॥
Weh, welch ein Kummer! Jene beiden kommen lange nicht zu mir, der Betrübten, wie ein gefesselter Dieb im Gewahrsam des Königs am Ende der Nacht, der zur Hinrichtung bestimmt ist.
5.28.8
हा राम हा लक्ष्मण हा सुमित्रे
हा राममातः सह मे जनन्यः।
एषा विपद्याम्यहमल्पभाग्या
महार्णवे नौरिव मूढवाता ॥ ५.२८.८ ॥
Weh, Rāma! Weh, Lakṣmaṇa! Weh, Sumitrā! Weh, Mutter Rāmas, samt meinen anderen Müttern! Ich Unglückselige gehe in diesem Unheil zugrunde, wie ein Boot im großen Ozean, dessen Wind sich verirrt hat.
5.28.9
तरस्विनौ धारयता मृगस्य
सत्त्वेन रूपं मनुजेन्द्रपुत्रौ।
नूनं विशस्तौ मम कारणात् तौ
सिंहर्षभौ द्वाविव वैद्युतेन ॥ ५.२८.९ ॥
Gewiss sind jene beiden raschen Söhne des Menschenherrschers meinetwegen durch den zugrunde gegangen, der die Gestalt eines Hirsches angenommen hatte, wie zwei Löwen oder zwei Stiere vom Blitz getroffen.
5.28.10
नूनं स कालो मृगरूपधारी
मामल्पभाग्यां लुलुभे तदानीम्।
यत्रार्यपुत्रौ विससर्ज मूढा
रामानुजं लक्ष्मणपूर्वजं च ॥ ५.२८.१० ॥
Gewiss hat jene Zeit selbst, in Hirschgestalt, mich Unglückselige verlockt, als ich in meiner Torheit die edlen Söhne fortschickte: Rāmas jüngeren Bruder und Lakṣmaṇas älteren Bruder.
5.28.11
हा राम सत्यव्रत दीर्घबाहो
हा पूर्णचन्द्रप्रतिमानवक्त्र।
हा जीवलोकस्य हितः प्रियश्च
वध्यां न मां वेत्सि हि राक्षसानाम् ॥ ५.२८.११ ॥
Ach, Rāma, wahrhaftig im Gelübde, langarmiger! Ach, du, dessen Antlitz dem Vollmond gleicht! Ach, Wohltäter und Geliebter der lebenden Welt! Du weißt nicht, dass ich von den Rākṣasas getötet werden soll.
5.28.12
अनन्यदेवत्वमियं क्षमा च
भूमौ च शय्या नियमश्च धर्मे।
पतिव्रतात्वं विफलं ममेदं
कृतं कृतघ्नेष्विव मानुषाणाम् ॥ ५.२८.१२ ॥
Keine andere Gottheit verehren, diese Geduld, ein Lager auf dem Boden, Zucht im Dharma – meine Treue zu meinem Gemahl ist so vergeblich wie eine Wohltat an undankbaren Menschen.
5.28.13
मोघो हि धर्मश्चरितो ममायं
तथैकपत्नीत्वमिदं निरर्थकम्।
या त्वां न पश्यामि कृशा विवर्णा
हीना त्वया संगमने निराशा ॥ ५.२८.१३ ॥
Mein Dharma ist vergeblich geübt worden, und diese Treue zu einem einzigen Gemahl ist sinnlos; denn ich sehe dich nicht – abgemagert, bleich, deiner Vereinigung beraubt und ohne Hoffnung.
5.28.14
पितुर्निदेशं नियमेन कृत्वा
वनान्निवृत्तश्चरितव्रतश्च।
स्त्रीभिस्तु मन्ये विपुलेक्षणाभिः
संरंस्यसे वीतभयः कृतार्थः ॥ ५.२८.१४ ॥
Nachdem du den Befehl deines Vaters pflichtgetreu erfüllt und dein Gelübde vollendet hast, wirst du aus dem Wald zurückkehren; und ich denke, furchtlos und zielerreicht wirst du dich an Frauen mit großen Augen erfreuen.
5.28.15
अहं तु राम त्वयि जातकामा
चिरं विनाशाय निबद्धभावा।
मोघं चरित्वाथ तपो व्रतं च
त्यक्ष्यामि धिग्जीवितमल्पभाग्याम् ॥ ५.२८.१५ ॥
Ich aber, o Rāma, gebunden durch die Liebe, die zu dir entstanden ist, habe lange Askese und Gelübde nur zu meinem eigenen Untergang vergeblich geübt; nun werde ich dieses Leben der geringen Glücksgabe verlassen – schmach über dieses Leben.
5.28.16
संजीवितं क्षिप्रमहं त्यजेयं
विषेण शस्त्रेण शितेन वापि।
विषस्य दाता न तु मेऽस्ति कश्चि-
च्छस्त्रस्य वा वेश्मनि राक्षसस्य ॥ ५.२८.१६ ॥
Ich würde dieses Leben rasch durch Gift oder eine scharfe Waffe aufgeben, doch im Haus dieses Rākṣasa gibt es niemanden, der mir Gift oder eine Waffe gäbe.
5.28.17
शोकाभितप्ता बहुधा विचिन्त्य
सीताथ वेणीग्रथनं गृहीत्वा।
उद्बद्ध्य वेण्युद्ग्रथनेन शीघ्र-
महं गमिष्यामि यमस्य मूलम् ॥ ५.२८.१७ ॥
Von Kummer gequält und auf vielerlei Weise überlegend, ergriff Sītā nun ihren Zopf; indem ich mich mit dem Knoten des Zopfes erhänge, werde ich bald zur Wohnstätte Yamas gehen.
5.28.18
उपस्थिता सा मृदुसर्वगात्री
शाखां गृहीत्वा च नगस्य तस्य।
तस्यास्तु रामं परिचिन्तयन्त्या
रामानुजं स्वं च कुलं शुभांग्याः ॥ ५.२८.१८ ॥
Jene Sanftgliedrige trat heran und ergriff einen Ast jenes Baumes; während sie unablässig an Rāma, Rāmas jüngeren Bruder und ihre eigene Familie dachte, geriet die Schönglieder so in ihre Lage.
5.28.19
तस्या विशोकानि तदा बहूनि
धैर्यार्जितानि प्रवराणि लोके।
प्रादुर्निमित्तानि तदा बभूवुः
पुरापि सिद्धान्युपलक्षितानि ॥ ५.२८.१९ ॥
Da erschienen ihr viele glückverheißende Vorzeichen, frei von Kummer, durch Standhaftigkeit errungen und in der Welt hervorragend; jene Zeichen, schon zuvor festgestellt und beobachtet, zeigten sich nun.