Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 5.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.29.1
तथागतां तां व्यथितामनिन्दितां
व्यतीतहर्षां परिदीनमानसाम्।
शुभां निमित्तानि शुभानि भेजिरे
नरं श्रिया जुष्टमिवोपसेविनः ॥ ५.२९.१ ॥
A ella, afligida, sin culpa, sin alegría y con el ánimo abatido, llegaron presagios auspiciosos, como acuden los servidores a un hombre que la fortuna acompaña.
5.29.2
तस्याः शुभं वाममरालपक्ष्म-
राज्यावृतं कृष्णविशालशुक्लम्।
प्रास्पन्दतैकं नयनं सुकेश्या
मीनाहतं पद्ममिवाभिताम्रम् ॥ ५.२९.२ ॥
El ojo izquierdo de aquella de hermosos cabellos, rodeado por una hilera de pestañas como plumas de cisne y con partes negra, amplia y blanca, tembló auspiciosamente, como un loto rojo golpeado por un pez.
5.29.3
भुजश्च चार्वञ्चितवृत्तपीनः
परार्घ्यकालागुरुचन्दनार्हः।
अनुत्तमेनाघ्युषितः प्रियेण
चिरेण वामः समवेपताशु ॥ ५.२९.३ ॥
Y su brazo izquierdo —bello, curvado y lleno, digno del mejor áloe y sándalo, mucho tiempo abrazado por el incomparable amado— tembló de pronto.
5.29.4
गजेन्द्रहस्तप्रतिमश्च पीन-
स्तयोर्द्वयोः संहतयोस्तु जातः।
प्रस्पन्दमानः पुनरूरुरस्या
रामं पुरस्तात् स्थितमाचचक्षे ॥ ५.२९.४ ॥
Y uno de sus dos muslos juntos, lleno y semejante a la trompa de un elefante, volvió a temblar, anunciando a Rāma de pie ante ella.
5.29.5
शुभं पुनर्हेमसमानवर्ण-
मीषद्रजोध्वस्तमिवातुलाक्ष्याः।
वासः स्थितायाः शिखराग्रदन्त्याः
किंचित् परिस्रंसत चारुगात्र्याः ॥ ५.२९.५ ॥
De nuevo se deslizó un poco la vestidura auspiciosa, de color dorado y como levemente empolvada, de aquella de ojos incomparables, dientes como cimas de montañas y hermosos miembros.
5.29.6
एतैर्निमित्तैरपरैश्च सुभ्रूः
संचोदिता प्रागपि साधुसिद्धैः।
वातातपक्लान्तमिव प्रणष्टं
वर्षेण बीजं प्रतिसंजहर्ष ॥ ५.२९.६ ॥
Impulsada por estos presagios y por otras señales ya probadas, la de hermosas cejas se había alegrado también antes, como una semilla marchitada por el viento y el sol revive con la lluvia.
5.29.7
तस्याः पुनर्बिम्बफलोपमोष्ठं
स्वक्षिभ्रुकेशान्तमरालपक्ष्म।
वक्त्रं बभासे सितशुक्लदंष्ट्रं
राहोर्मुखाच्चन्द्र इव प्रमुक्तः ॥ ५.२९.७ ॥
Su rostro, de labios como el fruto bimba, hermoso hasta los extremos de sus ojos, cejas y cabello, con pestañas curvas y dientes blancos y brillantes, resplandeció como la luna liberada de la boca de Rāhu.
5.29.8
सा वीतशोका व्यपनीततन्द्रा
शान्तज्वरा हर्षविबुद्धसत्त्वा।
अशोभतार्या वदनेन शुक्ले
शीतांशुना रात्रिरिवोदितेन ॥ ५.२९.८ ॥
Libre de pena, disipados el cansancio y la somnolencia, calmada la fiebre, con el ánimo despierto por la alegría, la noble dama resplandeció con su rostro, como la noche brilla cuando la luna de frescos rayos ha salido en la quincena clara.