Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.29.1
तथागतां तां व्यथितामनिन्दितां
व्यतीतहर्षां परिदीनमानसाम्।
शुभां निमित्तानि शुभानि भेजिरे
नरं श्रिया जुष्टमिवोपसेविनः ॥ ५.२९.१ ॥
Zu ihr, der Betrübten, Untadeligen, deren Freude vergangen und deren Sinn niedergeschlagen war, kamen glückverheißende Zeichen, so wie Diener zu einem Manne kommen, den das Glück umgibt.
5.29.2
तस्याः शुभं वाममरालपक्ष्म-
राज्यावृतं कृष्णविशालशुक्लम्।
प्रास्पन्दतैकं नयनं सुकेश्या
मीनाहतं पद्ममिवाभिताम्रम् ॥ ५.२९.२ ॥
Das linke Auge jener Schönhaarigen, umgeben von einer Reihe Wimpern wie Schwanenfedern, mit schwarzen, weiten und weißen Teilen, zuckte verheißungsvoll, wie ein tiefroter Lotus, von einem Fisch getroffen.
5.29.3
भुजश्च चार्वञ्चितवृत्तपीनः
परार्घ्यकालागुरुचन्दनार्हः।
अनुत्तमेनाघ्युषितः प्रियेण
चिरेण वामः समवेपताशु ॥ ५.२९.३ ॥
Und ihr linker Arm — schön gerundet, voll, des besten Agaru und Sandels würdig, lange umfangen vom unvergleichlichen Geliebten — zitterte sogleich.
5.29.4
गजेन्द्रहस्तप्रतिमश्च पीन-
स्तयोर्द्वयोः संहतयोस्तु जातः।
प्रस्पन्दमानः पुनरूरुरस्या
रामं पुरस्तात् स्थितमाचचक्षे ॥ ५.२९.४ ॥
Und einer ihrer zwei eng beieinanderliegenden Schenkel, voll und einem Elefantenrüssel gleich, zuckte wieder und kündete Rāma an, der vor ihr stand.
5.29.5
शुभं पुनर्हेमसमानवर्ण-
मीषद्रजोध्वस्तमिवातुलाक्ष्याः।
वासः स्थितायाः शिखराग्रदन्त्याः
किंचित् परिस्रंसत चारुगात्र्याः ॥ ५.२९.५ ॥
Wieder glitt das glückverheißende Gewand jener unvergleichlich Augigen, mit Zähnen wie Bergspitzen und schönen Gliedern, goldfarben und wie leicht bestaubt, ein wenig herab.
5.29.6
एतैर्निमित्तैरपरैश्च सुभ्रूः
संचोदिता प्रागपि साधुसिद्धैः।
वातातपक्लान्तमिव प्रणष्टं
वर्षेण बीजं प्रतिसंजहर्ष ॥ ५.२९.६ ॥
Durch diese Vorzeichen und andere bewährte Zeichen ermutigt, hatte sich die schönbrauige Sītā auch früher schon gefreut, wie ein von Wind und Sonne welkes Samenkorn wieder aufblüht, wenn der Regen fällt.
5.29.7
तस्याः पुनर्बिम्बफलोपमोष्ठं
स्वक्षिभ्रुकेशान्तमरालपक्ष्म।
वक्त्रं बभासे सितशुक्लदंष्ट्रं
राहोर्मुखाच्चन्द्र इव प्रमुक्तः ॥ ५.२९.७ ॥
Ihr Antlitz, mit Lippen wie die Bimba-Frucht, schön bis zu den Enden ihrer Augen, Brauen und Haare, mit gebogenen Wimpern und glänzend weißen Zähnen, leuchtete wie der Mond, befreit aus dem Rachen Rāhus.
5.29.8
सा वीतशोका व्यपनीततन्द्रा
शान्तज्वरा हर्षविबुद्धसत्त्वा।
अशोभतार्या वदनेन शुक्ले
शीतांशुना रात्रिरिवोदितेन ॥ ५.२९.८ ॥
Frei von Kummer, Müdigkeit und Schläfrigkeit verscheucht, das Fieber gelindert, ihr Geist durch Freude erwacht, leuchtete die edle Frau mit ihrem Antlitz, wie die Nacht leuchtet, wenn der kühlstrahlige Mond in der hellen Monatshälfte aufgegangen ist.