वाल्मीकि रामायण · सर्ग 5.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.29.1
तथागतां तां व्यथितामनिन्दितां
व्यतीतहर्षां परिदीनमानसाम्।
शुभां निमित्तानि शुभानि भेजिरे
नरं श्रिया जुष्टमिवोपसेविनः ॥ ५.२९.१ ॥
व्यथित, निंदारहित, हर्ष गेलेल्या आणि खिन्न मनाच्या त्या सीतेकडे, लक्ष्मीने सेविलेल्या माणसाकडे सेवक जावेत तसे शुभ शकुन येऊ लागले.
5.29.2
तस्याः शुभं वाममरालपक्ष्म-
राज्यावृतं कृष्णविशालशुक्लम्।
प्रास्पन्दतैकं नयनं सुकेश्या
मीनाहतं पद्ममिवाभिताम्रम् ॥ ५.२९.२ ॥
त्या सुकेशीचा डावा डोळा, राजहंसाच्या पंखांसारख्या पापण्यांच्या रांगेने वेढलेला, काळा, विशाल व पांढरा भाग असलेला, माशाने आदळलेल्या लाल कमळाप्रमाणे शुभरीत्या फडकला.
5.29.3
भुजश्च चार्वञ्चितवृत्तपीनः
परार्घ्यकालागुरुचन्दनार्हः।
अनुत्तमेनाघ्युषितः प्रियेण
चिरेण वामः समवेपताशु ॥ ५.२९.३ ॥
सुंदर वळलेला, पुष्ट, उत्तम अगरु-चंदनास योग्य असा तिचा डावा बाहू, अनुपम प्रियकराने दीर्घकाळ आलिंगिलेला, तो लगेच थरथरला.
5.29.4
गजेन्द्रहस्तप्रतिमश्च पीन-
स्तयोर्द्वयोः संहतयोस्तु जातः।
प्रस्पन्दमानः पुनरूरुरस्या
रामं पुरस्तात् स्थितमाचचक्षे ॥ ५.२९.४ ॥
हत्तीच्या सोंडेसारखी पुष्ट, एकमेकांना लागून असलेल्या तिच्या दोन मांड्यांपैकी एक पुन्हा फडकली; ती समोर उभ्या रामाची सूचना देत होती.
5.29.5
शुभं पुनर्हेमसमानवर्ण-
मीषद्रजोध्वस्तमिवातुलाक्ष्याः।
वासः स्थितायाः शिखराग्रदन्त्याः
किंचित् परिस्रंसत चारुगात्र्याः ॥ ५.२९.५ ॥
पुन्हा, अतुल नेत्रांच्या, पर्वतशिखरासारख्या दातांच्या, सुंदर अंगांच्या त्या सीतेचे सोनेरी रंगाचे, जणू थोडी धूळ लागलेले शुभ वस्त्र किंचित घसरले.
5.29.6
एतैर्निमित्तैरपरैश्च सुभ्रूः
संचोदिता प्रागपि साधुसिद्धैः।
वातातपक्लान्तमिव प्रणष्टं
वर्षेण बीजं प्रतिसंजहर्ष ॥ ५.२९.६ ॥
या शुभ चिन्हांनी आणि इतर सिद्ध संकेतांनी प्रेरित झालेली सुभ्रू सीता आधीही आनंदली होती; वारा व ऊन यांनी कोमेजलेले बीज पावसाने पुन्हा फुलावे तसे.
5.29.7
तस्याः पुनर्बिम्बफलोपमोष्ठं
स्वक्षिभ्रुकेशान्तमरालपक्ष्म।
वक्त्रं बभासे सितशुक्लदंष्ट्रं
राहोर्मुखाच्चन्द्र इव प्रमुक्तः ॥ ५.२९.७ ॥
बिंबफळासारखे ओठ असलेले, डोळे, भुवया व केसांच्या टोकांपर्यंत सुंदर, वक्र पापण्या व शुभ्र चमकदार दात असलेले तिचे मुख राहूच्या मुखातून सुटलेल्या चंद्रासारखे झळकले.
5.29.8
सा वीतशोका व्यपनीततन्द्रा
शान्तज्वरा हर्षविबुद्धसत्त्वा।
अशोभतार्या वदनेन शुक्ले
शीतांशुना रात्रिरिवोदितेन ॥ ५.२९.८ ॥
शोकरहित, थकवा व तंद्रा दूर झालेली, ताप शांत झालेली, आनंदाने जागृत झालेल्या मनाची ती आर्या शुक्ल पक्षात उगवलेल्या शीतल किरणांच्या चंद्राने रात्र शोभावी तशी आपल्या मुखाने शोभली.