Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.30
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.30.1
हनुमानपि विक्रान्तः सर्वं शुश्राव तत्त्वतः।
सीतायास्त्रिजटायाश्च राक्षसीनां च तर्जितम् ॥ ५.३०.१ ॥
Auch der tapfere Hanumān hörte wahrheitsgemäß alle Drohungen und Vorwürfe, die Sītā, Triṭā und die Rākṣasī-Frauen ausgesprochen hatten.
5.30.2
अवेक्षमाणस्तां देवीं देवतामिव नन्दने।
ततो बहुविधां चिन्तां चिन्तयामास वानरः ॥ ५.३०.२ ॥
Die edle Sītā betrachtend, wie man eine Göttin im Nandana-Hain betrachten würde, sann der Affe danach über vielerlei Gedanken nach.
5.30.3
यां कपीनां सहस्राणि सुबहून्ययुतानि च।
दिक्षु सर्वासु मार्गन्ते सेयमासादिता मया ॥ ५.३०.३ ॥
Diejenige, die Tausende und viele Zehntausende von Affen in allen Richtungen suchen, eben diese ist von mir gefunden worden.
5.30.4
चारेण तु सुयुक्तेन शत्रोः शक्तिमवेक्षता।
गूढेन चरता तावदवेक्षितमिदं मया ॥ ५.३०.४ ॥
Im Verborgenen umherziehend als gut eingesetzter Späher, die Stärke des Feindes beobachtend, habe ich dies bisher alles beobachtet.
5.30.5
राक्षसानां विशेषश्च पुरी चेयं निरीक्षिता।
राक्षसाधिपतेरस्य प्रभावो रावणस्य च ॥ ५.३०.५ ॥
Ich habe die besonderen Merkmale der Rākṣasas und diese Stadt betrachtet, ebenso die Macht Rāvaṇas, des Herrschers der Rākṣasas.
5.30.6
यथा तस्याप्रमेयस्य सर्वसत्त्वदयावतः।
समाश्वासयितुं भार्यां पतिदर्शनकांक्षिणीम् ॥ ५.३०.६ ॥
Wie es angemessen ist, die Gattin jenes unermesslichen, zu allen Wesen mitfühlenden Mannes zu trösten, die sich danach sehnt, ihren Gatten zu sehen.
5.30.7
अहमाश्वासयाम्येनां पूर्णचन्द्रनिभाननाम्।
अदृष्टदुःखां दुःखस्य न ह्यन्तमधिगच्छतीम् ॥ ५.३०.७ ॥
Ich werde sie trösten, die ein Antlitz wie der Vollmond hat, die das Ende ihres Leids nicht gesehen hat und es nicht erreicht.
5.30.8
यदि ह्यहं सतीमेनां शोकोपहतचेतनाम्।
अनाश्वास्य गमिष्यामि दोषवद् गमनं भवेत् ॥ ५.३०.८ ॥
Wenn ich fortgehe, ohne diese treue Frau zu trösten, deren Geist vom Kummer getroffen ist, wäre mein Gehen fehlerhaft.
5.30.9
गते हि मयि तत्रेयं राजपुत्री यशस्विनी।
परित्राणमपश्यन्ती जानकी जीवितं त्यजेत् ॥ ५.३०.९ ॥
Wenn ich von dort fortgehe, würde diese ruhmreiche Königstochter Jānakī, da sie keinen Schutz sieht, ihr Leben aufgeben.
5.30.10
यथा च स महाबाहुः पूर्णचन्द्रनिभाननः।
समाश्वासयितुं न्याय्यः सीतादर्शनलालसः ॥ ५.३०.१० ॥
Und so wie jener Starkarmige mit dem Vollmondgesicht sich danach sehnt, Sītā zu sehen, so ist es recht, ihn vollständig zu trösten.
5.30.11
निशाचरीणां प्रत्यक्षमक्षमं चाभिभाषितम्।
कथं नु खलु कर्तव्यमिदं कृच्छ्रगतो ह्यहम् ॥ ५.३०.११ ॥
Durch die unerträglichen Worte, die vor den Rākṣasī-Dämoninnen gesprochen wurden, bin ich in Not; wie soll ich nun handeln?
5.30.12
अनेन रात्रिशेषेण यदि नाश्वास्यते मया।
सर्वथा नास्ति संदेहः परित्यक्ष्यति जीवितम् ॥ ५.३०.१२ ॥
Wenn sie in dem, was von dieser Nacht übrig ist, nicht von mir getröstet wird, besteht kein Zweifel, dass sie ihr Leben aufgeben wird.
5.30.13
रामस्तु यदि पृच्छेन्मां किं मां सीताब्रवीद्वचः।
किमहं तं प्रतिब्रूयामसम्भाष्य सुमध्यमाम् ॥ ५.३०.१३ ॥
Wenn Rāma mich fragt, welche Worte Sītā zu mir gesprochen hat, was soll ich ihm antworten, da ich mit der schlankhüftigen nicht gesprochen habe?
5.30.14
सीतासंदेशरहितं मामितस्त्वरया गतम्।
निर्दहेदपि काकुत्स्थः क्रोधतीव्रेण चक्षुषा ॥ ५.३०.१४ ॥
Von hier in Eile gesandt, ohne jede Botschaft Sītās, könnte mich Rāma der Kākutstha sogar mit seinem zornglühenden Blick verbrennen.
5.30.15
यदि वोद्योजयिष्यामि भर्तारं रामकारणात्।
व्यर्थमागमनं तस्य ससैन्यस्य भविष्यति ॥ ५.३०.१५ ॥
Oder wenn ich meinen Herrn um Rāmas willen zum Kampf aufstachle, wird sein Kommen mit dem Heer vergeblich sein.
5.30.16
अन्तरं त्वहमासाद्य राक्षसीनामवस्थितः।
शनैराश्वासयाम्यद्य संतापबहुलामिमाम् ॥ ५.३०.१६ ॥
Doch wenn ich unter den Rākṣasī-Frauen eine Gelegenheit finde, werde ich, hier stehend, sie nun sanft trösten, die so voller Kummer ist.
5.30.17
अहं ह्यतितनुश्चैव वानरश्च विशेषतः।
वाचं चोदाहरिष्यामि मानुषीमिह संस्कृताम् ॥ ५.३०.१७ ॥
Ich bin ja von sehr schmächtigem Körper, und besonders bin ich ein Affe; hier werde ich in gepflegter menschlicher Sprache sprechen.
5.30.18
यदि वाचं प्रदास्यामि द्विजातिरिव संस्कृताम्।
रावणं मन्यमाना मां सीता भीता भविष्यति ॥ ५.३०.१८ ॥
Wenn ich wie ein Zweimalgeborener verfeinertes Sanskrit spreche, wird Sītā mich für Rāvaṇa halten und sich fürchten.
5.30.19
अवश्यमेव वक्तव्यं मानुषं वाक्यमर्थवत्।
मया सान्त्वयितुं शक्या नान्यथेयमनिन्दिता ॥ ५.३०.१९ ॥
Um diese makellose Frau zu trösten, muss ich gewiss sinnvolle Worte in menschlicher Sprache sprechen; anders lässt sie sich nicht trösten.
5.30.20
सेयमालोक्य मे रूपं जानकी भाषितं तथा।
रक्षोभिस्त्रासिता पूर्वं भूयस्त्रासमुपैष्यति ॥ ५.३०.२० ॥
Wenn sie meine Gestalt sieht und meine Worte hört, wird diese Jānakī, die einst von den Rākṣasas geängstigt wurde, wieder in Furcht geraten.
5.30.21
ततो जातपरित्रासा शब्दं कुर्यान्मनस्विनी।
जानाना मां विशालाक्षी रावणं कामरूपिणम् ॥ ५.३०.२१ ॥
Dann wird Sītā, die hochgesinnte Frau mit den großen Augen, in Angst geraten und, mich und Rāvaṇa erkennend, der sich nach Belieben verwandeln kann, einen Schrei ausstoßen.
5.30.22
सीतया च कृते शब्दे सहसा राक्षसीगणः।
नानाप्रहरणो घोरः समेयादन्तकोपमः ॥ ५.३०.२२ ॥
Auf Sītās Schrei hin wird plötzlich eine Schar von Rākṣasī-Frauen herbeiströmen, mit mancherlei Waffen bewehrt, furchtbar und dem Tod gleich.
5.30.23
ततो मां सम्परिक्षिप्य सर्वतो विकृताननाः।
वधे च ग्रहणे चैव कुर्युर्यत्नं महाबलाः ॥ ५.३०.२३ ॥
Dann werden jene sehr starken Rākṣasī mit verzerrten Gesichtern mich von allen Seiten umringen und sich bemühen, mich zu töten und zu ergreifen.
5.30.24
तं मां शाखाः प्रशाखाश्च स्कन्धांश्चोत्तमशाखिनाम्।
दृष्ट्वा च परिधावन्तं भवेयुः परिशङ्किताः ॥ ५.३०.२४ ॥
Wenn sie mich über die Äste, Zweige und Stämme der prächtigsten Bäume laufen sehen, werden sie beunruhigt und misstrauisch werden.
5.30.25
मम रूपं च सम्प्रेक्ष्य वने विचरतो महत्।
राक्षस्यो भयवित्रस्ता भवेयुर्विकृतस्वराः ॥ ५.३०.२५ ॥
Wenn sie meine große Gestalt im Wald umherstreifen sehen, werden die Rākṣasī vor Angst erschrocken mit verzerrten Stimmen sein.
5.30.26
ततः कुर्युः समाह्वानं राक्षस्यो रक्षसामपि।
राक्षसेन्द्रनियुक्तानां राक्षसेन्द्रनिवेशने ॥ ५.३०.२६ ॥
Dann würden die Rākṣasī und auch die Rākṣasa im Palast des Rākṣasa-Herrschers die von ihm Bestimmten herbeirufen.
5.30.27
ते शूलशरनिस्त्रिंशविविधायुधपाणयः।
आपतेयुर्विमर्देऽस्मिन् वेगेनोद्वेगकारणात् ॥ ५.३०.२७ ॥
Mit Speeren, Pfeilen, Schwertern und verschiedenen Waffen in den Händen würden sie in diesem Gemenge schnell heranstürmen, weil sie aufgewühlt sind.
5.30.28
संरुद्धस्तैस्तु परितो विधमे राक्षसं बलम्।
शक्नुयां न तु सम्प्राप्तुं परं पारं महोदधेः ॥ ५.३०.२८ ॥
Von ihnen von allen Seiten umzingelt, würde ich, selbst wenn ich das Heer der Rākṣasa zerstreute, das ferne Ufer des großen Ozeans nicht erreichen können.
5.30.29
मां वा गृह्णीयुरावृत्य बहवः शीघ्रकारिणः।
स्यादियं चागृहीतार्था मम च ग्रहणं भवेत् ॥ ५.३०.२९ ॥
Oder viele schnell handelnde Leute würden mich umzingeln und ergreifen; dann bliebe dieses Ziel unerreicht, und auch meine Gefangennahme würde geschehen.
5.30.30
हिंसाभिरुचयो हिंस्युरिमां वा जनकात्मजाम्।
विपन्नं स्यात् ततः कार्यं रामसुग्रीवयोरिदम् ॥ ५.३०.३० ॥
Diejenigen, die an Gewalt Gefallen finden, könnten diese Tochter Janakas verletzen; dann wäre diese Aufgabe Rāmas und Sugrīvas zunichte.
5.30.31
उद्देशे नष्टमार्गेऽस्मिन् राक्षसैः परिवारिते।
सागरेण परिक्षिप्ते गुप्ते वसति जानकी ॥ ५.३०.३१ ॥
An diesem Ort, wo der Weg verloren ist, von Rākṣasas umgeben und vom Ozean eingeschlossen, bewacht, wohnt Jānakī.
5.30.32
विशस्ते वा गृहीते वा रक्षोभिर्मयि संयुगे।
नान्यं पश्यामि रामस्य सहायं कार्यसाधने ॥ ५.३०.३२ ॥
Wenn ich im Kampf von den Rākṣasas getötet oder gefangen werde, sehe ich keinen anderen Helfer Rāmas, um die Aufgabe zu vollenden.
5.30.33
विमृशंश्च न पश्यामि यो हते मयि वानरः।
शतयोजनविस्तीर्णं लङ्घयेत महोदधिम् ॥ ५.३०.३३ ॥
Bei Überlegung sehe ich keinen Affen, der nach meinem Tod den großen Ozean, hundert Yojanas breit, überqueren könnte.
5.30.34
कामं हन्तुं समर्थोऽस्मि सहस्राण्यपि रक्षसाम्।
न तु शक्ष्याम्यहं प्राप्तुं परं पारं महोदधेः ॥ ५.३०.३४ ॥
Gewiss vermag ich selbst Tausende von Rākṣasas zu erschlagen, doch das ferne Ufer des großen Ozeans werde ich nicht erreichen können.
5.30.36
एष दोषो महान् हि स्यान्मम सीताभिभाषणे।
प्राणत्यागश्च वैदेह्या भवेदनभिभाषणे ॥ ५.३०.३६ ॥
Mit Sītā zu sprechen wäre für mich eine große Schuld, und nicht zu sprechen würde Vaidehī zum Tod führen.
5.30.37
भूताश्चार्था विरुध्यन्त देशकालविरोधिताः।
विक्लवं दूतमासाद्य तमः सूर्योदये यथा ॥ ५.३०.३७ ॥
Wenn die erreichten Ziele durch Ort und Zeit gehindert werden, gerät der Bote in Verwirrung, wie Finsternis beim Sonnenaufgang.
5.30.38
अर्थानर्थान्तरे बुद्धिर्निश्चितापि न शोभते।
घातयन्ति हि कार्याणि दूताः पण्डितमानिनः ॥ ५.३०.३८ ॥
Selbst ein fester Verstand ist nicht angemessen, wenn er zwischen Nutzen und Schaden schwankt; gerade die Boten, die sich für gelehrt halten, verderben die Angelegenheiten.
5.30.39
न विनश्येत् कथं कार्यं वैक्लव्यं न कथं मम।
लङ्घनं च समुद्रस्य कथं नु न वृथा भवेत् ॥ ५.३०.३९ ॥
Wie soll meine Aufgabe nicht zunichtewerden, und wie soll mich Verwirrung nicht ergreifen? Und wie soll das Überqueren des Ozeans nicht vergeblich sein?
5.30.41
कथं नु खलु वाक्यं मे शृणुयान्नोद्विजेत च।
राममक्लिष्टकर्माणं सुबन्धुमनुकीर्तयन्।
नैनामुद्वेजयिष्यामि तद्बन्धुगतचेतनाम् ॥ ५.३०.४१ ॥
Wie wird sie meine Worte hören, ohne erschrocken zu sein? Indem ich Rāma, den Mann mühelosen Handelns, und seinen lieben Verwandten ins Gedächtnis rufe, will ich sie nicht erschrecken, deren Sinn bei ihrem Verwandten weilt.
5.30.42
इक्ष्वाकूणां वरिष्ठस्य रामस्य विदितात्मनः।
शुभानि धर्मयुक्तानि वचनानि समर्पयन् ॥ ५.३०.४२ ॥
Indem ich die glückverheißenden, dharma-gemäßen Worte Rāmas übermittle, des Besten unter den Ikṣvāku-Königen, des Selbstwissenden.
5.30.43
श्रावयिष्यामि सर्वाणि मधुरां प्रब्रुवन् गिरम्।
श्रद्धास्यति यथा सीता तथा सर्वं समादधे ॥ ५.३०.४३ ॥
Mit süßer Rede werde ich alles vortragen und alles so fügen, dass Sītā es glaubt.
5.30.44
जगतिपतेः प्रमदामवेक्षमाणः।
मधुरमवितथं जगाद वाक्यं
द्रुमविटपान्तरमास्थितो हनूमान् ॥ ५.३०.४४ ॥
Auf die Geliebte des Erdherrn blickend, sprach Hanumān, zwischen den Zweigen eines Baumes sitzend, süße und wahre Worte.