Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.31.1
एवं बहुविधां चिन्तां चिन्तयित्वा महामतिः।
संश्रवे मधुरं वाक्यं वैदेह्या व्याजहार ह ॥ ५.३१.१ ॥
Nachdem der großgesinnte Hanumān vielerlei sorgenvolle Gedanken erwogen hatte, sprach er in hörbarer Nähe sanfte Worte zu Vaidehī.
5.31.2
राजा दशरथो नाम रथकुञ्जरवाजिमान्।
पुण्यशीलो महाकीर्तिरिक्ष्वाकूणां महायशाः ॥ ५.३१.२ ॥
Es gab einen König namens Daśaratha, im Besitz von Streitwagen, Elefanten und Pferden, von tugendhaftem Charakter, großem Ruhm und höchstem Ansehen unter den Ikṣvākus.
5.31.3
राजर्षीणां गुणश्रेष्ठस्तपसा चर्षिभिः समः।
चक्रवर्तिकुले जातः पुरंदरसमो बले ॥ ५.३१.३ ॥
Der Erste an Tugenden unter den königlichen Weisen, den Sehern gleich an Askese, geboren im Geschlecht des Weltherrschers, Indra (Purandara) gleich an Kraft.
5.31.4
अहिंसारतिरक्षुद्रो घृणी सत्यपराक्रमः।
मुख्यस्येक्ष्वाकुवंशस्य लक्ष्मीवाँल्लक्ष्मिवर्धनः ॥ ५.३१.४ ॥
Dem Gewaltlosen zugetan, großmütig, mitfühlend, dessen Tapferkeit die Wahrheit ist; der Erste des Ikṣvāku-Geschlechts, strahlend, Mehrer des Wohlstands.
5.31.5
पार्थिवव्यञ्जनैर्युक्तः पृथुश्रीः पार्थिवर्षभः।
पृथिव्यां चतुरन्तायां विश्रुतः सुखदः सुखी ॥ ५.३१.५ ॥
Ausgestattet mit den Zeichen des Königtums, von großer Pracht, der Stier unter den Königen; berühmt auf der von vier Ozeanen umgrenzten Erde, Spender des Glücks, selbst glücklich.
5.31.6
तस्य पुत्रः प्रियो ज्येष्ठस्ताराधिपनिभाननः।
रामो नाम विशेषज्ञः श्रेष्ठः सर्वधनुष्मताम् ॥ ५.३१.६ ॥
Sein geliebter ältester Sohn, mondgesichtig, mit Namen Rāma, kundig der Unterschiede, der beste aller Bogenschützen.
5.31.7
रक्षिता स्वस्य वृत्तस्य स्वजनस्यापि रक्षिता।
रक्षिता जीवलोकस्य धर्मस्य च परंतपः ॥ ५.३१.७ ॥
Er war der Hüter seines eigenen Wandels, der Beschützer seiner Verwandten, der Beschützer der lebenden Welt und der Beschützer des Dharma, o Peiniger der Feinde.
5.31.8
तस्य सत्याभिसंधस्य वृद्धस्य वचनात् पितुः।
सभार्यः सह च भ्रात्रा वीरः प्रव्रजितो वनम् ॥ ५.३१.८ ॥
Jener Held von wahrem Gelübde ging auf das Wort seines greisen Vaters zusammen mit seiner Gattin und seinem Bruder in den Wald.
5.31.9
तेन तत्र महारण्ये मृगयां परिधावता।
राक्षसा निहताः शूरा बहवः कामरूपिणः ॥ ५.३१.९ ॥
Dort, als er im großen Wald auf die Jagd ging, erschlug er viele heldenhafte Rakshasas, die jede beliebige Gestalt annehmen konnten.
5.31.10
जनस्थानवधं श्रुत्वा निहतौ खरदूषणौ।
ततस्त्वमर्षापहृता जानकी रावणेन तु ॥ ५.३१.१० ॥
Als er vom Gemetzel in Janasthāna hörte und dass Khara und Dūṣaṇa erschlagen worden waren, da entführte Rāvaṇa im Zorn Jānakī.
5.31.11
वञ्चयित्वा वने रामं मृगरूपेण मायया।
स मार्गमाणस्तां देवीं रामः सीतामनिन्दिताम् ॥ ५.३१.११ ॥
Nachdem er Rāma im Wald durch die trügerische Gestalt eines Hirsches getäuscht hatte, (entführte ihn Rāvaṇa sie); und Rāma, der jene makellose Göttin Sītā suchte...
5.31.12
आससाद वने मित्रं सुग्रीवं नाम वानरम्।
ततः स वालिनं हत्वा रामः परपुरंजयः ॥ ५.३१.१२ ॥
Im Wald traf er einen Affenfreund namens Sugrīva. Dann, nachdem Rāma, der Bezwinger feindlicher Städte, Vālin erschlagen hatte...
5.31.13
आयच्छत् कपिराज्यं तु सुग्रीवाय महात्मने।
सुग्रीवेणाभिसंदिष्टा हरयः कामरूपिणः ॥ ५.३१.१३ ॥
Er übergab das Affenreich dem großmütigen Sugrīva, und die Affen, die jede beliebige Gestalt annehmen konnten, wurden auf Sugrīvas Befehl ausgesandt.
5.31.14
दिक्षु सर्वासु तां देवीं विचिन्वन्तः सहस्रशः।
अहं सम्पातिवचनाच्छतयोजनमायतम् ॥ ५.३१.१४ ॥
Tausende suchten diese Göttin in allen Richtungen; ich aber sprang auf Sampātis Wort über das hundert Yojanas weite Meer.
5.31.15
तस्या हेतोर्विशालाक्ष्याः समुद्रं वेगवान् प्लुतः।
यथारूपां यथावर्णां यथालक्ष्मवतीं च ताम् ॥ ५.३१.१५ ॥
Um dieser weitäugigen Frau willen sprang ich schnell über das Meer; sie ist so, wie es ihre Gestalt, ihre Hautfarbe und ihre glücklichen Zeichen beschrieben.
5.31.16
अश्रौषं राघवस्याहं सेयमासादिता मया।
विररामैवमुक्त्वा स वाचं वानरपुंगवः ॥ ५.३१.१६ ॥
Ich hörte von Rāghava (Rāma), und diese Dame wurde von mir gefunden. So sprach der beste der Affen und verstummte.
5.31.17
जानकी चापि तच्छ्रुत्वा विस्मयं परमं गता।
ततः सा वक्रकेशान्ता सुकेशी केशसंवृतम्।
उन्नम्य वदनं भीरुः शिंशपामन्ववैक्षत ॥ ५.३१.१७ ॥
Auch Jānakī geriet, als sie dies hörte, in großes Staunen. Dann hob die Schönhaarige, mit gelockten Haarspitzen, die Furchtsame ihr vom Haar verhülltes Antlitz und blickte zum Śiṃśapā-Baum empor.
5.31.18
निशम्य सीता वचनं कपेश्च
दिशश्च सर्वाः प्रदिशश्च वीक्ष्य।
स्वयं प्रहर्षं परमं जगाम
सर्वात्मना राममनुस्मरन्ती ॥ ५.३१.१८ ॥
Sītā, nachdem sie die Worte des Affen gehört und alle Richtungen und Zwischenrichtungen betrachtet hatte, geriet selbst in höchste Freude, Rāma mit ihrem ganzen Wesen gedenkend.
5.31.19
सा तिर्यगूर्ध्वं च तथा ह्यधस्ता-
न्निरीक्षमाणा तमचिन्त्यबुद्धिम्।
ददर्श पिंगाधिपतेरमात्यं
वातात्मजं सूर्यमिवोदयस्थम् ॥ ५.३१.१९ ॥
Nach allen Seiten, nach oben und unten blickend, sah sie den Minister des Affenherrn Piṅgala, den Sohn des Windes von unfassbarem Verstand, dastehend wie die Sonne im Aufgang.