Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.38
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.38.1
ततः स कपिशार्दूलस्तेन वाक्येन तोषितः।
सीतामुवाच तच्छ्रुत्वा वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ ५.३८.१ ॥
Da sprach jener Tiger unter den Affen, von jenen Worten erfreut und in der Rede bewandert, nachdem er sie gehört hatte, zu Sītā.
5.38.2
युक्तरूपं त्वया देवि भाषितं शुभदर्शने।
सदृशं स्त्रीस्वभावस्य साध्वीनां विनयस्य च ॥ ५.३८.२ ॥
O Göttin von glückverheißender Gestalt, was du gesprochen hast, ist angemessen, entspricht dem Wesen der Frau und der Bescheidenheit tugendhafter Frauen.
5.38.3
स्त्रीत्वान्न त्वं समर्थासि सागरं व्यतिवर्तितुम्।
मामधिष्ठाय विस्तीर्णं शतयोजनमायतम् ॥ ५.३८.३ ॥
Weil du eine Frau bist, vermagst du dieses Meer nicht zu überqueren; doch auf mich gestiegen, könntest du diese hundert Yojana breite und lange Weite überqueren.
5.38.4
द्वितीयं कारणं यच्च ब्रवीषि विनयान्विते।
रामादन्यस्य नार्हामि संसर्गमिति जानकि ॥ ५.३८.४ ॥
O Jānakī, mit Bescheidenheit begabt, der zweite Grund, den du genannt hast, dass ich keines anderen als Rāmas Berührung würdig bin, ist ebenso angemessen.
5.38.5
एतत् ते देवि सदृशं पत्न्यास्तस्य महात्मनः।
का ह्यन्या त्वामृते देवि ब्रूयाद् वचनमीदृशम् ॥ ५.३८.५ ॥
O Göttin, dies geziemt dir, der Gemahlin jenes großmütigen. Welche andere Frau außer dir würde solche Worte sprechen?
5.38.6
श्रोष्यते चैव काकुत्स्थः सर्वं निरवशेषतः।
चेष्टितं यत् त्वया देवि भाषितं च ममाग्रतः ॥ ५.३८.६ ॥
Und Rāma aus dem Geschlecht der Kākutstha wird alles vollständig hören, o Göttin, was du vor mir getan und gesprochen hast.
5.38.7
कारणैर्बहुभिर्देवि रामप्रियचिकीर्षया।
स्नेहप्रस्कन्नमनसा मयैतत् समुदीरितम् ॥ ५.३८.७ ॥
O Göttin, aus vielen Gründen, aus dem Wunsch heraus, Rāma zu gefallen, mit einem von Zuneigung überfließenden Herzen, habe ich dies gesagt.
5.38.8
लङ्काया दुष्प्रवेशत्वाद् दुस्तरत्वान्महोदधेः।
सामर्थ्यादात्मनश्चैव मयैतत् समुदीरितम् ॥ ५.३८.८ ॥
Weil Laṅkā schwer zu betreten ist, weil der große Ozean schwer zu überqueren ist, und aufgrund meiner eigenen Fähigkeit habe ich dies gesagt.
5.38.9
इच्छामि त्वां समानेतुमद्यैव रघुनन्दिना।
गुरुस्नेहेन भक्त्या च नान्यथा तदुदाहृतम् ॥ ५.३८.९ ॥
Ich wünsche, dich noch heute zu Rāma, der Freude der Raghus, zu bringen. Aus tiefer Zuneigung und Hingabe habe ich so gesprochen, und nicht anders.
5.38.10
यदि नोत्सहसे यातुं मया सार्धमनिन्दिते।
अभिज्ञानं प्रयच्छ त्वं जानीयाद् राघवो हि यत् ॥ ५.३८.१० ॥
O Makellose, wenn du nicht bereit bist, mit mir zu gehen, dann gib mir ein Erkennungszeichen, damit Rāghava es weiß.
5.38.11
एवमुक्ता हनुमता सीता सुरसुतोपमा।
उवाच वचनं मन्दं बाष्पप्रग्रथिताक्षरम् ॥ ५.३८.११ ॥
So angesprochen von Hanumān, sprach Sītā, gleich einer Tochter der Götter, leise diese Worte, ihre Silben von Tränen unterbrochen.
5.38.12
इदं श्रेष्ठमभिज्ञानं ब्रूयास्त्वं तु मम प्रियम्।
शैलस्य चित्रकूटस्य पादे पूर्वोत्तरे पदे ॥ ५.३८.१२ ॥
Sage meinem Geliebten dieses ausgezeichnete Erkennungszeichen: am Fuß des Berges Citrakūṭa, an der Stelle im Osten und Norden.
5.38.13
तापसाश्रमवासिन्याः प्राज्यमूलफलोदके।
तस्मिन् सिद्धाश्रिते देशे मन्दाकिन्यविदूरतः ॥ ५.३८.१३ ॥
Im Einsiedlerhain der Asketen wohnend, wo Wurzeln, Früchte und Wasser reichlich sind, an jenem von Siddhas aufgesuchten Ort, nicht fern vom Fluss Mandākinī.
5.38.14
तस्योपवनखण्डेषु नानापुष्पसुगन्धिषु।
विहृत्य सलिले क्लिन्नो ममाङ्के समुपाविशः ॥ ५.३८.१४ ॥
In den Hainen jenes Ortes, duftend von vielerlei Blüten, tobtest du im Wasser und, durchnässt, setztest du dich in meinen Schoß.
5.38.15
ततो मांससमायुक्तो वायसः पर्यतुण्डयत्।
तमहं लोष्टमुद्यम्य वारयामि स्म वायसम् ॥ ५.३८.१५ ॥
Da hackte die nach Fleisch gierige Krähe immer wieder nach mir. Ich hob einen Erdklumpen auf und vertrieb jene Krähe.
5.38.16
दारयन् स च मां काकस्तत्रैव परिलीयते।
न चाप्युपारमन्मांसाद् भक्षार्थी बलिभोजनः ॥ ५.३८.१६ ॥
Mich zerfleischend, verbarg sich die Krähe genau dort, und da sie nach Nahrung verlangte und von Opfergaben lebte, ließ sie vom Fleisch nicht ab.
5.38.17
उत्कर्षन्त्यां च रशनां क्रुद्धायां मयि पक्षिणे।
स्रंसमाने च वसने ततो दृष्टा त्वया ह्यहम् ॥ ५.३८.१७ ॥
Während ich über jenen Vogel zornig war und mein Gürtel gezerrt wurde und das Gewand herabglitt, da sahst du mich.
5.38.18
त्वया विहसिता चाहं क्रुद्धा संलज्जिता तदा।
भक्ष्यगृद्धेन काकेन दारिता त्वामुपागता ॥ ५.३८.१८ ॥
Da lachtest du über mich, und ich, zornig und beschämt, kam zu dir, nachdem die nach Nahrung gierige Krähe mich zerrissen hatte.
5.38.19
ततः श्रान्ताहमुत्सङ्गमासीनस्य तवाविशम्।
क्रुध्यन्तीव प्रहृष्टेन त्वयाहं परिसान्त्विता ॥ ५.३८.१९ ॥
Da legte ich mich erschöpft in deinen Schoß, während du saßest; obwohl ich zornig schien, tröstetest du mich, der Frohen.
5.38.20
बाष्पपूर्णमुखी मन्दं चक्षुषी परिमार्जती।
लक्षिताहं त्वया नाथ वायसेन प्रकोपिता ॥ ५.३८.२० ॥
Mit tränenvollem Gesicht und langsam die Augen wischend, wurde ich von dir bemerkt, o Herr, durch die Krähe erzürnt.
5.38.21
परिश्रमाच्च सुप्ता हे राघवाङ्केऽस्म्यहं चिरम्।
पर्यायेण प्रसुप्तश्च ममाङ्के भरताग्रजः ॥ ५.३८.२१ ॥
Vor Ermüdung, o Rāghava, schlief ich lange in deinem Schoß; und der ältere Bruder Bharatas schlief abwechselnd in meinem Schoß.
5.38.22
स तत्र पुनरेवाथ वायसः समुपागमत्।
ततः सुप्तप्रबुद्धां मां राघवाङ्कात् समुत्थिताम्।
वायसः सहसागम्य विददार स्तनान्तरे ॥ ५.३८.२२ ॥
Jene Krähe kam wieder an jene Stelle. Als ich, aus dem Schlaf erwacht, vom Schoß Rāghavas aufgestanden war, kam die Krähe plötzlich und riss mich zwischen den Brüsten auf.
5.38.23
पुनः पुनरथोत्पत्य विददार स मां भृशम्।
ततः समुत्थितो रामो मुक्तैः शोणितबिन्दुभिः ॥ ५.३८.२३ ॥
Dann flog es immer wieder auf und riss mich heftig. Da erhob sich Rāma, und Blutstropfen fielen von ihm.
5.38.24
स मां दृष्ट्वा महाबाहुर्वितुन्नां स्तनयोस्तदा।
आशीविष इव क्रुद्धः श्वसन् वाक्यमभाषत ॥ ५.३८.२४ ॥
Als der Großarmige mich an den Brüsten verwundet sah, sprach er, wie eine giftige Schlange zornig und zischend, diese Worte.
5.38.25
केन ते नागनासोरु विक्षतं वै स्तनान्तरम्।
कः क्रीडति सरोषेण पञ्चवक्त्रेण भोगिना ॥ ५.३८.२५ ॥
O du mit Schenkeln wie Elefantenrüssel, wer hat die Stelle zwischen deinen Brüsten verwundet? Wer spielt im Zorn mit der fünfköpfigen Schlange?
5.38.26
वीक्षमाणस्ततस्तं वै वायसं समवैक्षत।
नखैः सरुधिरैस्तीक्ष्णैर्मामेवाभिमुखं स्थितम् ॥ ५.३८.२६ ॥
Dann sah er um sich und erblickte die Krähe, mit scharfen, blutigen Krallen, die direkt vor mir stand.
5.38.27
पुत्रः किल स शक्रस्य वायसः पततां वरः।
धरान्तरं गतः शीघ्रं पवनस्य गतौ समः ॥ ५.३८.२७ ॥
Diese Krähe, der beste der Vögel, war tatsächlich ein Sohn Indras; schnell wie der Wind verschwand sie rasch in den Raum zwischen Erde und Himmel.
5.38.28
ततस्तस्मिन् महाबाहुः कोपसंवर्तितेक्षणः।
वायसे कृतवान् क्रूरां मतिं मतिमतां वरः ॥ ५.३८.२८ ॥
Da fasste der mächtige Armige, der Beste unter den Weisen, mit vor Zorn verdrehten Augen einen grausamen Entschluss gegen die Krähe.
5.38.29
स दर्भसंस्तराद् गृह्य ब्रह्मणोऽस्त्रेण योजयत्।
स दीप्त इव कालाग्निर्जज्वालाभिमुखो द्विजम् ॥ ५.३८.२९ ॥
Er nahm einen Halm Kuśa-Gras vom Kuśa-Lager und verband ihn mit der Waffe Brahmās; wie das Feuer der Zeit lodernd, flammte er vor dem zweimal Geborenen auf.
5.38.30
स तं प्रदीप्तं चिक्षेप दर्भं तं वायसं प्रति।
ततस्तु वायसं दर्भः सोऽम्बरेऽनुजगाम ह ॥ ५.३८.३० ॥
Er schleuderte den brennenden Kuśa-Halm auf die Krähe; und dann verfolgte der Halm die Krähe durch den Himmel.
5.38.31
अनुसृष्टस्तदा काको जगाम विविधां गतिम्।
त्राणकाम इमं लोकं सर्वं वै विचचार ह ॥ ५.३८.३१ ॥
Freigelassen flog die Krähe nun auf vielerlei Wegen; Schutz suchend irrte sie durch diese ganze Welt.
5.38.32
स पित्रा च परित्यक्तः सर्वैश्च परमर्षिभिः।
त्रीँल्लोकान् सम्परिक्रम्य तमेव शरणं गतः ॥ ५.३८.३२ ॥
Von seinem Vater und allen großen Weisen verlassen, durchstreifte er die drei Welten und suchte schließlich bei ihm allein Zuflucht.
5.38.33
स तं निपतितं भूमौ शरण्यः शरणागतम्।
वधार्हमपि काकुत्स्थः कृपया पर्यपालयत् ॥ ५.३८.३३ ॥
Rāma, der Kākutstha, würdig Zuflucht zu gewähren, beschützte aus Mitleid die zu Boden gefallene Krähe, die Zuflucht gesucht hatte, obwohl sie den Tod verdiente.
5.38.34
परिद्यूनं विवर्णं च पतमानं तमब्रवीत्।
मोघमस्त्रं न शक्यं तु ब्राह्मं कर्तुं तदुच्यताम् ॥ ५.३८.३४ ॥
Zu ihm, erschöpft, bleich und fallend, sprach Rāma: 'Die Brahma-Waffe kann nicht wirkungslos gemacht werden; so sag, was getan werden soll.'
5.38.35
ततस्तस्याक्षि काकस्य हिनस्ति स्म स दक्षिणम्।
दत्त्वा तु दक्षिणं नेत्रं प्राणेभ्यः परिरक्षितः ॥ ५.३८.३५ ॥
Dann traf Rāma das rechte Auge der Krähe; nur indem sie das rechte Auge gab, wurde sie am Leben erhalten.
5.38.36
स रामाय नमस्कृत्वा राज्ञे दशरथाय च।
विसृष्टस्तेन वीरेण प्रतिपेदे स्वमालयम् ॥ ५.३८.३६ ॥
Nachdem er Rāma und König Daśaratha gegrüßt hatte, von jenem Helden freigelassen, kehrte er in seine eigene Wohnstätte zurück.
5.38.37
मत्कृते काकमात्रेऽपि ब्रह्मास्त्रं समुदीरितम्।
कस्माद् यो माहरत् त्वत्तः क्षमसे तं महीपते ॥ ५.३८.३७ ॥
Meinetwegen wurde die Brahma-Waffe sogar gegen eine bloße Krähe entsandt. O Herr der Erde, warum vergibst du dem, der sie vor dir gerettet hat?
5.38.38
स कुरुष्व महोत्साहां कृपां मयि नरर्षभ।
त्वया नाथवती नाथ ह्यनाथा इव दृश्यते ॥ ५.३८.३८ ॥
Erweise mir Mitgefühl mit großem Eifer, o Bester der Menschen. O Herr, obwohl ich durch dich beschützt bin, erscheine ich wie eine Schutzlose.
5.38.39
आनृशंस्यं परो धर्मस्त्वत्त एव मया श्रुतम्।
जानामि त्वां महावीर्यं महोत्साहं महाबलम् ॥ ५.३८.३९ ॥
Von dir selbst habe ich gehört, dass Güte das höchste Dharma ist. Ich weiß, dass du von großer Tapferkeit, großem Eifer und großer Kraft bist.
5.38.40
अपारवारमक्षोभ्यं गाम्भीर्यात् सागरोपमम्।
भर्तारं ससमुद्राया धरण्या वासवोपमम् ॥ ५.३८.४० ॥
Grenzenlos, unerschütterlich, dem Ozean an Tiefe gleich, Herr der Erde mit ihren Meeren, Indra gleich.
5.38.41
एवमस्त्रविदां श्रेष्ठो बलवान् सत्त्ववानपि।
किमर्थमस्त्रं रक्षःसु न योजयसि राघव ॥ ५.३८.४१ ॥
Obwohl du so der Erste unter den Waffenkundigen, stark und mutig bist, warum, o Rāghava, setzt du deine Waffe nicht gegen die Rākṣasas ein?
5.38.42
न नागा नापि गन्धर्वा न सुरा न मरुद्गणाः।
रामस्य समरे वेगं शक्ताः प्रतिसमीहितुम् ॥ ५.३८.४२ ॥
Weder die Nāgas, noch die Gandharvas, noch die Götter, noch die Scharen der Maruts vermögen im Kampf dem Ansturm Rāmas standzuhalten.
5.38.43
तस्य वीर्यवतः कच्चिद् यद्यस्ति मयि सम्भ्रमः।
किमर्थं न शरैस्तीक्ष्णैः क्षयं नयति राक्षसान् ॥ ५.३८.४३ ॥
Wenn jener Tapfere auch nur ein wenig um mich besorgt ist, warum vernichtet er dann die Rākṣasas nicht mit scharfen Pfeilen?
5.38.44
भ्रातुरादेशमादाय लक्ष्मणो वा परंतपः।
कस्य हेतोर्न मां वीरः परित्राति महाबलः ॥ ५.३८.४४ ॥
Oder warum schützt mich der Held Lakṣmaṇa nicht, der Feinde versengt, von großer Kraft, der den Befehl seines Bruders empfangen hat?
5.38.45
यदि तौ पुरुषव्याघ्रौ वाय्विन्द्रसमतेजसौ।
सुराणामपि दुर्धर्षौ किमर्थं मामुपेक्षतः ॥ ५.३८.४५ ॥
Wenn jene beiden Tiger unter den Menschen, an Glanz Vāyu und Indra gleich, selbst den Göttern unbezwingbar, mich vernachlässigen, warum tun sie das?
5.38.46
ममैव दुष्कृतं किंचिन्महदस्ति न संशयः।
समर्थावपि तौ यन्मां नावेक्षेते परंतपौ ॥ ५.३८.४६ ॥
Ohne Zweifel muss es eine große Verfehlung von mir geben, da jene beiden Feindversengenden, obwohl fähig, mich nicht ansehen.
5.38.47
वैदेह्या वचनं श्रुत्वा करुणं साश्रु भाषितम्।
अथाब्रवीन्महातेजा हनूमान् हरियूथपः ॥ ५.३८.४७ ॥
Als Hanumān, der strahlende Anführer der Affenschar, die klagenden, unter Tränen gesprochenen Worte Vaidehīs hörte, sprach er da.
5.38.48
त्वच्छोकविमुखो रामो देवि सत्येन ते शपे।
रामे दुःखाभिपन्ने तु लक्ष्मणः परितप्यते ॥ ५.३८.४८ ॥
O Göttin, bei der Wahrheit schwöre ich dir: Rāma, der deinem Kummer nicht gleichgültig gegenübersteht, ist betrübt, und wenn Rāma im Leid ist, leidet auch Lakṣmaṇa.
5.38.49
कथंचिद् भवती दृष्टा न कालः परिशोचितुम्।
इमं मुहूर्तं दुःखानामन्तं द्रक्ष्यसि शोभने ॥ ५.३८.४९ ॥
Irgendwie habe ich Euch gesehen; dies ist nicht die Zeit zu klagen. O Strahlende, in diesem Augenblick werdet Ihr das Ende der Leiden sehen.
5.38.50
तावुभौ पुरुषव्याघ्रौ राजपुत्रौ महाबलौ।
त्वद्दर्शनकृतोत्साहौ लोकान् भस्मीकरिष्यतः ॥ ५.३८.५० ॥
Jene beiden, Tiger unter den Menschen, Prinzen von großer Kraft, begierig, Euch zu sehen, werden die Welten in Asche legen.
5.38.51
हत्वा च समरक्रूरं रावणं सहबान्धवम्।
राघवस्त्वां विशालाक्षि स्वां पुरीं प्रति नेष्यति ॥ ५.३८.५१ ॥
O Breitäugige, nachdem Rāghava den grausamen Rāvaṇa samt seinen Verwandten im Kampf erschlagen hat, wird er Euch in Eure Stadt zurückführen.
5.38.52
ब्रूहि यद् राघवो वाच्यो लक्ष्मणश्च महाबलः।
सुग्रीवो वापि तेजस्वी हरयो वा समागताः ॥ ५.३८.५२ ॥
Sage Rāghava, was zu sagen ist, und sage es auch dem mächtigen Lakṣmaṇa, dem strahlenden Sugrīva oder den dort versammelten Affen.
5.38.53
इत्युक्तवति तस्मिंश्च सीता पुनरथाब्रवीत्।
कौसल्या लोकभर्तारं सुषुवे यं मनस्विनी ॥ ५.३८.५३ ॥
Als er so gesprochen hatte, sprach Sītā wieder, über Kauśalyā, die hochherzige, die den Herrn der Welten gebar.
5.38.54
तं ममार्थे सुखं पृच्छ शिरसा चाभिवादय।
स्रजश्च सर्वरत्नानि प्रियायाश्च वराङ्गनाः ॥ ५.३८.५४ ॥
In meinem Namen frage nach seinem Wohlergehen und grüße ihn mit gesenktem Haupt; und man sende ihm Girlanden, alle Juwelen und die vortrefflichen Frauen der Geliebten.
5.38.55
ऐश्वर्यं च विशालायां पृथिव्यामपि दुर्लभम्।
पितरं मातरं चैव सम्मान्याभिप्रसाद्य च ॥ ५.३८.५५ ॥
Lakṣmaṇa verzichtete auf eine Herrschaft, die selbst auf der weiten Erde selten ist, nachdem er Vater und Mutter geehrt und besänftigt hatte.
5.38.56
अनुप्रव्रजितो रामं सुमित्रा येन सुप्रजाः।
आनुकूल्येन धर्मात्मा त्यक्त्वा सुखमनुत्तमम् ॥ ५.३८.५६ ॥
Der, der Rāma folgte, durch den Sumitrā einen guten Sohn hatte, der Rechtschaffene gab das höchste Glück auf.
5.38.57
अनुगच्छति काकुत्स्थं भ्रातरं पालयन् वने।
सिंहस्कन्धो महाबाहुर्मनस्वी प्रियदर्शनः ॥ ५.३८.५७ ॥
Seinen Bruder im Wald beschützend, folgt er Rāma aus dem Geschlecht der Kakutstha; löwenschultrig, starkarmig, hochgesinnt, anmutig anzusehen.
5.38.58
पितृवद् वर्तते रामे मातृवन्मां समाचरत्।
ह्रियमाणां तदा वीरो न तु मां वेद लक्ष्मणः ॥ ५.३८.५८ ॥
Gegenüber Rāma verhält er sich wie ein Vater, gegenüber mir wie eine Mutter; doch als ich entführt wurde, erkannte mich jener Held Lakṣmaṇa nicht.
5.38.59
वृद्धोपसेवी लक्ष्मीवान् शक्तो न बहुभाषिता।
राजपुत्रप्रियश्रेष्ठः सदृशः श्वशुरस्य मे ॥ ५.३८.५९ ॥
Er dient den Alten, ist glücklich und fähig, nicht viel redend; der liebste unter den Königssöhnen, meinem Schwiegervater gleich.
5.38.60
मत्तः प्रियतरो नित्यं भ्राता रामस्य लक्ष्मणः।
नियुक्तो धुरि यस्यां तु तामुद्वहति वीर्यवान् ॥ ५.३८.६० ॥
Rāmas Bruder Lakṣmaṇa ist mir stets lieber als ich selbst; der Tapfere trägt die Last, zu der er bestimmt wurde.
5.38.61
यं दृष्ट्वा राघवो नैव वृत्तमार्यमनुस्मरत्।
स ममार्थाय कुशलं वक्तव्यो वचनान्मम ॥ ५.३८.६१ ॥
Dem, bei dessen Anblick Rāghava nicht einmal edles Verhalten bedenken würde, sag in meinem Auftrag, nach meinem Wort, sein Wohlergehen.
5.38.62
मृदुर्नित्यं शुचिर्दक्षः प्रियो रामस्य लक्ष्मणः।
यथा हि वानरश्रेष्ठ दुःखक्षयकरो भवेत् ॥ ५.३८.६२ ॥
Lakṣmaṇa ist stets sanft, rein, tüchtig und Rāma lieb; o bester der Affen, möge gerade er es sein, der das Leid beendet.
5.38.63
त्वमस्मिन् कार्यनिर्वाहे प्रमाणं हरियूथप।
राघवस्त्वत्समारम्भान्मयि यत्नपरो भवेत् ॥ ५.३८.६३ ॥
Du, Anführer der Affenscharen, bist die Autorität für die Ausführung dieser Aufgabe; durch dein Unternehmen möge Rāghava sich um mich bemühen.
5.38.64
इदं ब्रूयाश्च मे नाथं शूरं रामं पुनः पुनः।
जीवितं धारयिष्यामि मासं दशरथात्मज ॥ ५.३८.६४ ॥
Sag dies Rāma, meinem Herrn, dem Helden, immer wieder: o Sohn Daśarathas, ich werde mein Leben nur noch einen Monat bewahren.
5.38.65
ऊर्ध्वं मासान्न जीवेयं सत्येनाहं ब्रवीमि ते।
रावणेनोपरुद्धां मां निकृत्या पापकर्मणा।
त्रातुमर्हसि वीर त्वं पातालादिव कौशिकीम् ॥ ५.३८.६५ ॥
Länger als einen Monat werde ich nicht leben; das sage ich dir wahrhaftig. Mich, von dem sündigen Rāvaṇa durch List gefangen gehalten, o Held, musst du befreien, wie man Kauśikī aus der Unterwelt rettet.
5.38.66
ततो वस्त्रगतं मुक्त्वा दिव्यं चूडामणिं शुभम्।
प्रदेयो राघवायेति सीता हनुमते ददौ ॥ ५.३८.६६ ॥
Dann nahm Sītā das göttliche, glückverheißende Scheitel-Juwel aus ihrem Gewand und gab es Hanumān mit den Worten: «Dies soll Rāghava gegeben werden.»
5.38.67
प्रतिगृह्य ततो वीरो मणिरत्नमनुत्तमम्।
अङ्गुल्या योजयामास नह्यस्य प्राभवद् भुजः ॥ ५.३८.६७ ॥
Darauf nahm der Held das unvergleichliche Juwel entgegen und steckte es an seinen Finger, denn sein Arm konnte nicht hindurch.
5.38.68
मणिरत्नं कपिवरः प्रतिगृह्याभिवाद्य च।
सीतां प्रदक्षिणं कृत्वा प्रणतः पार्श्वतः स्थितः ॥ ५.३८.६८ ॥
Nachdem er das Juwel entgegengenommen und Sītā ehrerbietig gegrüßt hatte, umschritt der beste der Affen sie rechtsherum und stand demütig gebeugt an ihrer Seite.
5.38.69
हर्षेण महता युक्तः सीतादर्शनजेन सः।
हृदयेन गतो रामं लक्ष्मणं च सलक्षणम् ॥ ५.३८.६९ ॥
Erfüllt von großer Freude, die aus dem Anblick Sītās entstanden war, eilte er im Herzen zu Rāma und zu Lakṣmaṇa mit ihm.
5.38.70
मणिवरमुपगृह्य तं महार्हं
जनकनृपात्मजया धृतं प्रभावात्।
गिरिवरपवनावधूतमुक्तः
सुखितमनाः प्रतिसंक्रमं प्रपेदे ॥ ५.३८.७० ॥
Er nahm das ausgezeichnete, sehr kostbare Juwel, das die Tochter König Janakas durch ihre Kraft getragen hatte und das, vom Wind des höchsten Berges gelöst, sich gelockert hatte, und kehrte mit froher Seele zurück.