Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.42.1
ततः पक्षिनिनादेन वृक्षभङ्गस्वनेन च।
बभूवुस्त्राससम्भ्रान्ताः सर्वे लङ्कानिवासिनः ॥ ५.४२.१ ॥
Da gerieten alle Bewohner Laṅkās durch das Geschrei der Vögel und das Krachen zerbrechender Bäume in Schrecken und Verwirrung.
5.42.2
विद्रुताश्च भयत्रस्ता विनेदुर्मृगपक्षिणः।
रक्षसां च निमित्तानि क्रूराणि प्रतिपेदिरे ॥ ५.४२.२ ॥
Die flüchtenden, vor Schrecken zitternden Hirsche und Vögel schrien auf, und die Dämonen bemerkten furchtbare Vorzeichen.
5.42.3
ततो गतायां निद्रायां राक्षस्यो विकृताननाः।
तद् वनं ददृशुर्भग्नं तं च वीरं महाकपिम् ॥ ५.४२.३ ॥
Als der Schlaf vorüber war, sahen die Dämoninnen mit verzerrten Gesichtern jenen Hain verwüstet und jenen heldenhaften großen Affen.
5.42.4
स ता दृष्ट्वा महाबाहुर्महासत्त्वो महाबलः।
चकार सुमहद्रूपं राक्षसीनां भयावहम् ॥ ५.४२.४ ॥
Als er sie sah, nahm der Großarmige, Großherzige und Mächtige eine gewaltige Gestalt an, die den Dämoninnen Schrecken einjagte.
5.42.5
ततस्तु गिरिसंकाशमतिकायं महाबलम्।
राक्षस्यो वानरं दृष्ट्वा पप्रच्छुर्जनकात्मजाम् ॥ ५.४२.५ ॥
Da fragten die Dämoninnen, als sie jenen Affen von der Größe eines Berges und großer Kraft sahen, die Tochter Janakas.
5.42.6
कोऽयं कस्य कुतो वायं किंनिमित्तमिहागतः।
कथं त्वया सहानेन संवादः कृत इत्युत ॥ ५.४२.६ ॥
Wer ist dieser? Wessen ist er? Woher und aus welchem Grund ist er hierher gekommen? Und wie hast du mit ihm gesprochen?
5.42.7
आचक्ष्व नो विशालाक्षि मा भूत्ते सुभगे भयम्।
संवादमसितापाङ्गि त्वया किं कृतवानयम् ॥ ५.४२.७ ॥
Sag uns, du Großäugige; möge dich keine Furcht treffen, Glückliche. Dunkeläugige, welche Unterredung hatte dieser mit dir?
5.42.8
अथाब्रवीत् तदा साध्वी सीता सर्वाङ्गशोभना।
रक्षसां कामरूपाणां विज्ञाने का गतिर्मम ॥ ५.४२.८ ॥
Da sprach Sītā, die Tugendhafte, an allen Gliedern schön: »Welches Mittel habe ich, die Rākṣasas zu erkennen, die jede beliebige Gestalt annehmen?«
5.42.9
यूयमेवास्य जानीत योऽयं यद् वा करिष्यति।
अहिरेव ह्यहेः पादान् विजानाति न संशयः ॥ ५.४२.९ ॥
Ihr selbst solltet wissen, wer dieser ist und was er tun wird; denn gewiss erkennt die Schlange die Spuren der Schlange, kein Zweifel.
5.42.10
अहमप्यतिभीतास्मि नैव जानामि को ह्ययम्।
वेद्मि राक्षसमेवैनं कामरूपिणमागतम् ॥ ५.४२.१० ॥
Auch ich bin sehr erschrocken, und ich weiß nicht, wer dieser ist; ich weiß nur, dass ein Rākṣasa, der jede Gestalt annimmt, hierhergekommen ist.
5.42.11
वैदेह्या वचनं श्रुत्वा राक्षस्यो विद्रुता द्रुतम्।
स्थिताः काश्चिद्गताः काश्चिद् रावणाय निवेदितुम् ॥ ५.४२.११ ॥
Als die Rākṣasīs die Worte Vaidehīs hörten, flohen sie eilends; einige blieben dort stehen, andere gingen, um Rāvaṇa Bericht zu erstatten.
5.42.12
रावणस्य समीपे तु राक्षस्यो विकृताननाः।
विरूपं वानरं भीमं रावणाय न्यवेदिषुः ॥ ५.४२.१२ ॥
Doch in Rāvaṇas Gegenwart berichteten die Rākṣasīs mit verzerrten Gesichtern Rāvaṇa von jenem schrecklichen, abscheulichen Affen.
5.42.13
अशोकवनिकामध्ये राजन् भीमवपुः कपिः।
सीतया कृतसंवादस्तिष्ठत्यमितविक्रमः ॥ ५.४२.१३ ॥
O König, inmitten des Aśoka-Hains steht jener Affe von schrecklichem Körper und unermesslicher Tapferkeit, der mit Sītā gesprochen hat.
5.42.14
न च तं जानकी सीता हरिं हरिणलोचना।
अस्माभिर्बहुधा पृष्टा निवेदयितुमिच्छति ॥ ५.४२.१४ ॥
Und Jānakī Sītā, mit rehäugigem Blick, will über jenen Affen nichts offenbaren, obwohl wir sie vielfach befragt haben.
5.42.15
वासवस्य भवेद् दूतो दूतो वैश्रवणस्य वा।
प्रेषितो वापि रामेण सीतान्वेषणकाङ्क्षया ॥ ५.४२.१५ ॥
Er mag ein Bote Indras sein oder ein Bote Kuberas; oder Rāma selbst hat ihn gesandt, aus dem Verlangen, Sītā zu suchen.
5.42.16
तेनैवाद्भुतरूपेण यत्तत्तव मनोहरम्।
नानामृगगणाकीर्णं प्रमृष्टं प्रमदावनम् ॥ ५.४२.१६ ॥
Eben jener von wundersamer Gestalt hat deinen lieblichen Lustgarten, angefüllt mit vielen Herden von Tieren und Hirschen, gänzlich verwüstet.
5.42.17
न तत्र कश्चिदुद्देशो यस्तेन न विनाशितः।
यत्र सा जानकी देवी स तेन न विनाशितः ॥ ५.४२.१७ ॥
Es gibt dort keinen Ort, den er nicht zerstört hätte; nur den Ort, wo die Göttin Jānakī ist, hat er nicht zerstört.
5.42.18
जानकीरक्षणार्थं वा श्रमाद् वा नोपलक्ष्यते।
अथवा कः श्रमस्तस्य सैव तेनाभिरक्षिता ॥ ५.४२.१८ ॥
Man erkennt nicht, ob dies zum Schutz Jānakīs geschieht oder aus Ermüdung; oder welche Ermüdung hätte er? Sie selbst wird ja von ihm beschützt.
5.42.19
चारुपल्लवपत्राढ्यं यं सीता स्वयमास्थिता।
प्रवृद्धः शिंशपावृक्षः स च तेनाभिरक्षितः ॥ ५.४२.१९ ॥
Der große Śiṃśapā-Baum, reich an schönen zarten Trieben und Blättern, unter dem Sītā selbst gesessen hatte – und er hatte ihn beschützt.
5.42.20
तस्योग्ररूपस्योग्रं त्वं दण्डमाज्ञातुमर्हसि।
सीता सम्भाषिता येन वनं तेन विनाशितम् ॥ ५.४२.२० ॥
Du solltest eine harte Strafe für jenen Grimmgestalteten anordnen – den, der mit Sītā sprach und den Hain zerstörte.
5.42.21
मनःपरिगृहीतां तां तव रक्षोगणेश्वर।
कः सीतामभिभाषेत यो न स्यात् त्यक्तजीवितः ॥ ५.४२.२१ ॥
O Herr der Rākṣasa-Scharen! Wer würde mit Sītā sprechen, die dein Herz gewonnen hat, außer jemand, der sein Leben schon aufgegeben hat?
5.42.22
राक्षसीनां वचः श्रुत्वा रावणो राक्षसेश्वरः।
चिताग्निरिव जज्वाल कोपसंवर्तितेक्षणः ॥ ५.४२.२२ ॥
Als Rāvaṇa, der Herr der Rākṣasa, die Worte der Rākṣasī-Frauen hörte, loderte er auf wie ein Scheiterhaufen, seine Augen rollten vor Zorn.
5.42.23
तस्य क्रुद्धस्य नेत्राभ्यां प्रापतन्नश्रुबिन्दवः।
दीप्ताभ्यामिव दीपाभ्यां सार्चिषः स्नेहबिन्दवः ॥ ५.४२.२३ ॥
Aus den Augen des Zornigen fielen Tränentropfen, wie Öltropfen, die mit den Flammen aus zwei brennenden Lampen herabfallen.
5.42.24
आत्मनः सदृशान् वीरान् किंकरान्नाम राक्षसान्।
व्यादिदेश महातेजा निग्रहार्थं हनूमतः ॥ ५.४२.२४ ॥
Der hochstrahlende befahl seinen eigenen heldenhaften Rākṣasa, den sogenannten Kiṃkara, Hanumān zu bändigen.
5.42.25
तेषामशीतिसाहस्रं किंकराणां तरस्विनाम्।
निर्ययुर्भवनात् तस्मात् कूटमुद्गरपाणयः ॥ ५.४२.२५ ॥
Achtzigtausend jener schnellen Diener, die Rākṣasas Kiṅkara, mit eisernen Keulen und Hämmern in den Händen, zogen aus jenem Palast hinaus.
5.42.26
महोदरा महादंष्ट्रा घोररूपा महाबलाः।
युद्धाभिमनसः सर्वे हनूमद्ग्रहणोन्मुखाः ॥ ५.४२.२६ ॥
Mit großen Bäuchen, großen Fängen und schrecklicher Gestalt, gewaltig und auf den Kampf gesinnt, waren sie alle begierig, Hanumān zu ergreifen.
5.42.27
ते कपिं तं समासाद्य तोरणस्थमवस्थितम्।
अभिपेतुर्महावेगाः पतंगा इव पावकम् ॥ ५.४२.२७ ॥
Sie erreichten jenen Affen, der auf dem Torbogen stand, und stürzten sich mit großer Geschwindigkeit auf ihn wie Motten auf das Feuer.
5.42.28
ते गदाभिर्विचित्राभिः परिघैः काञ्चनाङ्गदैः।
आजग्मुर्वानरश्रेष्ठं शरैरादित्यसंनिभैः ॥ ५.४२.२८ ॥
Mit bunten Keulen, goldverzierten Eisenstangen und Pfeilen, hell wie die Sonne, kamen sie auf jenen besten der Affen zu.
5.42.29
मुद्गरैः पट्टिशैः शूलैः प्रासतोमरपाणयः।
परिवार्य हनूमन्तं सहसा तस्थुरग्रतः ॥ ५.४२.२९ ॥
Mit Hämmern, zweischneidigen Schwertern und Speeren, Wurfspießen und Lanzen in den Händen umzingelten sie Hanumān und standen plötzlich vor ihm.
5.42.30
हनूमानपि तेजस्वी श्रीमान् पर्वतसंनिभः।
क्षितावाविद्ध्य लाङ्गूलं ननाद च महाध्वनिम् ॥ ५.४२.३० ॥
Auch Hanumān, strahlend und herrlich, stand fest wie ein Berg; er schlug seinen Schwanz auf den Boden und stieß ein gewaltiges Brüllen aus.
5.42.31
स भूत्वा तु महाकायो हनूमान् मारुतात्मजः।
पुच्छमास्फोटयामास लङ्कां शब्देन पूरयन् ॥ ५.४२.३१ ॥
Hanumān, der Sohn des Windes, nahm einen gewaltigen Körper an, ließ seinen Schwanz knallen und füllte Laṅkā mit dem Lärm.
5.42.32
तस्यास्फोटितशब्देन महता चानुनादिना।
पेतुर्विहङ्गा गगनादुच्चैश्चेदमघोषयत् ॥ ५.४२.३२ ॥
Beim Klang dieses gewaltigen, widerhallenden Knalls fielen die Vögel vom Himmel, und er verkündete dies laut.
5.42.33
जयत्यतिबलो रामो लक्ष्मणश्च महाबलः।
राजा जयति सुग्रीवो राघवेणाभिपालितः ॥ ५.४२.३३ ॥
Sieg dem überaus mächtigen Rāma, und Sieg dem großen Lakṣmaṇa; Sieg dem König Sugrīva, beschützt vom Rāghava!
5.42.34
दासोऽहं कोसलेन्द्रस्य रामस्याक्लिष्टकर्मणः।
हनूमान् शत्रुसैन्यानां निहन्ता मारुतात्मजः ॥ ५.४२.३४ ॥
Ich bin der Diener Rāmas, des Herrn von Kosala, dessen Taten unermüdlich sind. Ich bin Hanumān, Sohn des Windes, der Vernichter der feindlichen Heere.
5.42.35
न रावणसहस्रं मे युद्धे प्रतिबलं भवेत्।
शिलाभिश्च प्रहरतः पादपैश्च सहस्रशः ॥ ५.४२.३५ ॥
Im Kampf wären selbst tausend Rāvaṇas mir nicht gewachsen, denn ich schlage sie tausendfach mit Felsen und Bäumen.
5.42.36
अर्दयित्वा पुरीं लङ्कामभिवाद्य च मैथिलीम्।
समृद्धार्थो गमिष्यामि मिषतां सर्वरक्षसाम् ॥ ५.४२.३६ ॥
Nachdem ich die Stadt Laṅkā zerschmettert und Maithilī meine Ehrerbietung erwiesen habe, werde ich mit vollendetem Zweck fortgehen, während alle Rākṣasas zusehen.
5.42.37
तस्य संनादशब्देन तेऽभवन् भयशङ्किताः।
ददृशुश्च हनूमन्तं संध्यामेघमिवोन्नतम् ॥ ५.४२.३७ ॥
Beim Dröhnen seines Brüllens wurden sie von Furcht und Unruhe ergriffen und sahen Hanumān hoch aufragen wie eine Abendwolke.
5.42.38
स्वामिसंदेशनिःशङ्कास्ततस्ते राक्षसाः कपिम्।
चित्रैः प्रहरणैर्भीमैरभिपेतुस्ततस्ततः ॥ ५.४२.३८ ॥
Da stürmten die Rākṣasas, furchtlos durch den Befehl ihres Herrn, von allen Seiten mit vielfältigen, schrecklichen Waffen auf den Affen ein.
5.42.39
स तैः परिवृतः शूरैः सर्वतः स महाबलः।
आससादायसं भीमं परिघं तोरणाश्रितम् ॥ ५.४२.३९ ॥
Von allen Seiten von jenen heldenhaften Rākṣasas umringt, ergriff der Gewaltige die schreckliche eiserne Keule (parigha), die am Tor lehnte.
5.42.40
स तं परिघमादाय जघान रजनीचरान्।
सपन्नगमिवादाय स्फुरन्तं विनतासुतः ॥ ५.४२.४० ॥
Mit jener Keule schlug er die nächtlichen Wandler nieder, wie Garuḍa, der Sohn der Vinatā, eine zuckende Schlange packt und erschlägt.
5.42.41
विचचाराम्बरे वीरः परिगृह्य च मारुतिः।
सूदयामास वज्रेण दैत्यानिव सहस्रदृक् ॥ ५.४२.४१ ॥
Durch den Himmel schwebend und jene Keule schwingend, erschlug der Held Mārutí die Rākṣasas, wie Indra, der Tausendäugige, die Daityas mit seinem Donnerkeil erschlägt.
5.42.42
स हत्वा राक्षसान् वीरः किंकरान् मारुतात्मजः।
युद्धाकाङ्क्षी महावीरस्तोरणं समवस्थितः ॥ ५.४२.४२ ॥
Nachdem er die Rākṣasa-Diener erschlagen hatte, stellte sich der Held, der Sohn des Windes, kampfbegierig, der große Held am Tor auf.
5.42.43
ततस्तस्माद् भयान्मुक्ताः कतिचित्तत्र राक्षसाः।
निहतान् किंकरान् सर्वान् रावणाय न्यवेदयन् ॥ ५.४२.४३ ॥
Da berichteten einige Rākṣasas, die diesem Schrecken entkommen waren, Rāvaṇa, dass alle Diener erschlagen worden seien.
5.42.44
स राक्षसानां निहतं महाबलं
निशम्य राजा परिवृत्तलोचनः।
समादिदेशाप्रतिमं पराक्रमे
प्रहस्तपुत्रं समरे सुदुर्जयम् ॥ ५.४२.४४ ॥
Als der König hörte, dass das mächtige Heer der Rākṣasas erschlagen war, befahl er, die Augen vor Zorn verdreht, dem Sohn des Prahasta, an Tapferkeit unvergleichlich und im Kampf kaum zu besiegen.