Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.47.1
सेनापतीन् पञ्च स तु प्रमापितान्
हनूमता सानुचरान् सवाहनान्।
निशम्य राजा समरोद्धतोन्मुखं
कुमारमक्षं प्रसमैक्षताक्षम् ॥ ५.४७.१ ॥
Als der König vernahm, dass die fünf Heerführer samt Gefolgsleuten und Reittieren von Hanumān erschlagen worden waren, betrachtete er aufmerksam den Prinzen Akṣa, der kampfbegierig und ungestüm vortrat.
5.47.2
स तस्य दृष्ट्यर्पणसम्प्रचोदितः
प्रतापवान् काञ्चनचित्रकार्मुकः।
समुत्पपाताथ सदस्युदीरितो
द्विजातिमुख्यैर्हविषेव पावकः ॥ ५.४७.२ ॥
Vom Blick des Königs angetrieben, erhob sich jener Mächtige mit dem goldgeschmückten Bogen in der Versammlung, wie das Feuer emporschießt, wenn die vornehmsten Zweimalgeborenen die Opfergabe darbringen.
5.47.3
ततो महान् बालदिवाकरप्रभं
प्रतप्तजाम्बूनदजालसंततम्।
रथं समास्थाय ययौ स वीर्यवान्
महाहरिं तं प्रति नैर्ऋतर्षभः ॥ ५.४७.३ ॥
Da bestieg jener große, tapfere Beste der Rākṣasas einen Wagen, leuchtend wie die aufgehende Sonne und überzogen mit einem Netz aus geglühtem Gold, und zog gegen den großen Affen.
5.47.4
ततस्तपःसंग्रहसंचयार्जितं
प्रतप्तजाम्बूनदजालचित्रितम्।
पताकिनं रत्नविभूषितध्वजं
मनोजवाष्टाश्ववरैः सुयोजितम् ॥ ५.४७.४ ॥
Da der Wagen, errungen durch den angesammelten Schatz der Askese, mit einem Netz aus geglühtem Gold verziert, mit Wimpeln versehen, mit einer edelsteingeschmückten Fahne, schnell wie der Gedanke und wohl bespannt mit acht vorzüglichen Pferden.
5.47.5
सुरासुराधृष्यमसङ्गचारिणं
तडित्प्रभं व्योमचरं समाहितम्।
सतूणमष्टासिनिबद्धबन्धुरं
यथाक्रमावेशितशक्तितोमरम् ॥ ५.४७.५ ॥
Für Götter und Asuras unbezwingbar, ungehindert dahinziehend, hell wie der Blitz, den Himmel durchfliegend, wohlgeordnet; mit Köchern versehen, schön gebunden an acht Schwerter, mit Speeren und Wurfspießen in der richtigen Reihenfolge aufgestellt.
5.47.6
विराजमानं प्रतिपूर्णवस्तुना
सहेमदाम्ना शशिसूर्यवर्चसा।
दिवाकराभं रथमास्थितस्ततः
स निर्जगामामरतुल्यविक्रमः ॥ ५.४७.६ ॥
Auf einem Wagen, der wie die Sonne glänzte, vollständig ausgerüstet und mit einer goldenen Girlande geschmückt, strahlend wie Mond und Sonne, brach er da auf, von einer Tapferkeit gleich der der Unsterblichen.
5.47.7
स पूरयन् खं च महीं च साचलां
तुरङ्गमातङ्गमहारथस्वनैः।
बलैः समेतैः सहतोरणस्थितं
समर्थमासीनमुपागमत् कपिम् ॥ ५.४७.७ ॥
Den Himmel und die Erde mit ihren Bergen erfüllend, mit dem Getöse von Pferden, Elefanten und großen Streitwagen, mit seinen versammelten Truppen, trat er an den Affen heran, der bereit dasaß, am Tor stehend.
5.47.8
स तं समासाद्य हरिं हरीक्षणो
युगान्तकालाग्निमिव प्रजाक्षये।
अवस्थितं विस्मितजातसम्भ्रमं
समैक्षताक्षो बहुमानचक्षुषा ॥ ५.४७.८ ॥
Er trat zu jenem Affen, dessen Augen fahl glänzten, und betrachtete ihn mit einem Blick großer Achtung; wie das Feuer des Weltendes bei der Vernichtung der Wesen, so stand der Affe fest, staunend und erregt.
5.47.9
स तस्य वेगं च कपेर्महात्मनः
पराक्रमं चारिषु रावणात्मजः।
विचारयन् स्वं च बलं महाबलो
युगक्षये सूर्य इवाभिवर्धत ॥ ५.४७.९ ॥
Er erwog die Schnelligkeit und Tapferkeit des hochherzigen Affen und seine eigene Kraft unter den Feinden; so wuchs der mächtige Sohn Rāvaṇas an Glut wie die Sonne am Ende eines Zeitalters.
5.47.10
स जातमन्युः प्रसमीक्ष्य विक्रमं
स्थितः स्थिरः संयति दुर्निवारणम्।
समाहितात्मा हनुमन्तमाहवे
प्रचोदयामास शितैः शरैस्त्रिभिः ॥ ५.४७.१० ॥
Zornig, nachdem er jene unaufhaltsame Tapferkeit genau betrachtet hatte, stand er fest im Kampf, gesammelten Geistes, und trieb Hanumān mit drei scharfen Pfeilen an.
5.47.11
ततः कपिं तं प्रसमीक्ष्य गर्वितं
जितश्रमं शत्रुपराजयोचितम्।
अवैक्षताक्षः समुदीर्णमानसं
सबाणपाणिः प्रगृहीतकार्मुकः ॥ ५.४७.११ ॥
Dann betrachtete er aufmerksam jenen stolzen Affen, dessen Ermattung überwunden war und der eines Feindes Niederlage würdig war; mit dem Pfeil in der Hand und dem gespannten Bogen blickte er ihn an, den Geist aufgewühlt.
5.47.12
स हेमनिष्काङ्गदचारुकुण्डलः
समाससादाशुपराक्रमः कपिम्।
तयोर्बभूवाप्रतिमः समागमः
सुरासुराणामपि सम्भ्रमप्रदः ॥ ५.४७.१२ ॥
Geschmückt mit goldenen Halsketten, Armreifen und schönen Ohrgehängen, näherte er sich rasch dem Affen. Ihre Begegnung war unvergleichlich und versetzte selbst Götter und Dämonen in Aufregung.
5.47.13
ररास भूमिर्न तताप भानुमान्
ववौ न वायुः प्रचचाल चाचलः।
कपेः कुमारस्य च वीर्यसंयुगं
ननाद च द्यौरुदधिश्च चुक्षुभे ॥ ५.४७.१३ ॥
Die Erde dröhnte; die Sonne brannte nicht; der Wind wehte nicht; der Berg bebte nicht. Der Himmel hallte wider vom Heldenkampf zwischen dem Affen und dem Prinzen, und das Meer geriet in Aufruhr.
5.47.14
स तस्य वीरः सुमुखान् पतत्रिणः
सुवर्णपुङ्खान् सविषानिवोरगान्।
समाधिसंयोगविमोक्षतत्त्ववि-
च्छरानथ त्रीन् कपिमूर्ध्न्यताडयत् ॥ ५.४७.१४ ॥
Jener Held, der die Lehre von Sammlung, Verbindung und Lösung kannte, traf den Affen mit drei Pfeilen am Kopf: wohlgespitzt, goldgefiedert, wie giftige Schlangen.
5.47.15
स तैः शरैर्मूर्ध्नि समं निपातितैः
क्षरन्नसृग्दिग्धविवृत्तनेत्रः।
नवोदितादित्यनिभः शरांशुमान्
व्यराजतादित्य इवांशुमालिकः ॥ ५.४७.१५ ॥
Als jene Pfeile zugleich seinen Kopf trafen, Blut strömte und die Augen weit aufgerissen waren, leuchtete er wie die eben aufgegangene Sonne, wie die Sonne mit Strahlenkranz.
5.47.16
ततः प्लवङ्गाधिपमन्त्रिसत्तमः
समीक्ष्य तं राजवरात्मजं रणे।
उदग्रचित्रायुधचित्रकार्मुकं
जहर्ष चापूर्यत चाहवोन्मुखः ॥ ५.४७.१६ ॥
Da freute sich der beste der Berater des Affenherrschers, als er den Königssohn im Kampf mit seinen hoch erhobenen, bunten Waffen und dem bunten Bogen sah; kampfbegierig füllte er sich mit Eifer.
5.47.17
स मन्दराग्रस्थ इवांशुमाली
विवृद्धकोपो बलवीर्यसंवृतः।
कुमारमक्षं सबलं सवाहनं
ददाह नेत्राग्निमरीचिभिस्तदा ॥ ५.४७.१७ ॥
Wie der strahlenumkränzte Sonnengott auf dem Gipfel des Mandara, so verbrannte Akṣa, dessen Zorn gewaltig angewachsen war und der von Kraft und Mut umgeben war, damals den Prinzen samt seinem Heer und seinen Reittieren mit den Feuerstrahlen seiner Augen.
5.47.18
ततः स बाणासनशक्रकार्मुकः
शरप्रवर्षो युधि राक्षसाम्बुदः।
शरान् मुमोचाशु हरीश्वराचले
बलाहको वृष्टिमिवाचलोत्तमे ॥ ५.४७.१८ ॥
Da schoss er, die Rākṣasa-Wolke mit einem Bogen wie der Indras, im Kampf einen Pfeilregen versprühend, eilig Pfeile auf den bergähnlichen Herrn der Affen, wie eine Wolke auf den erhabensten Berg Regen gießt.
5.47.19
कपिस्ततस्तं रणचण्डविक्रमं
प्रवृद्धतेजोबलवीर्यसायकम्।
कुमारमक्षं प्रसमीक्ष्य संयुगे
ननाद हर्षाद् घनतुल्यनिःस्वनः ॥ ५.४७.१९ ॥
Da brüllte der Affe, nachdem er den Prinzen Akṣa, der im Kampf von wilder Tapferkeit war und dessen Pfeile von Glanz, Kraft und Mut angeschwollen waren, genau betrachtet hatte, vor Freude mit einem Laut wie eine Gewitterwolke.
5.47.20
स बालभावाद् युधि वीर्यदर्पितः
प्रवृद्धमन्युः क्षतजोपमेक्षणः।
समाससादाप्रतिमं रणे कपिं
गजो महाकूपमिवावृतं तृणैः ॥ ५.४७.२० ॥
Stolz auf seinen Mut aus jugendlicher Unbekümmertheit, mit gewachsenem Zorn und blutroten Augen, trat Akṣa dem unvergleichlichen Affen im Kampf entgegen, wie ein Elefant, der sich einem großen, mit Gras bedeckten Brunnen nähert.
5.47.21
स तेन बाणैः प्रसभं निपातितै-
श्चकार नादं घननादनिःस्वनः।
समुत्सहेनाशु नभः समारुजन्
भुजोरुविक्षेपणघोरदर्शनः ॥ ५.४७.२१ ॥
Von jenen Pfeilen gewaltsam niedergestreckt, brüllte er mit einem donnerähnlichen Laut. Seine Arme und Schenkel schwingend, furchterregend anzusehen, erhob er sich eilig und voller Eifer und zerriss den Himmel.
5.47.22
तमुत्पतन्तं समभिद्रवद् बली
स राक्षसानां प्रवरः प्रतापवान्।
रथी रथश्रेष्ठतरः किरन् शरैः
पयोधरः शैलमिवाश्मवृष्टिभिः ॥ ५.४७.२२ ॥
Gegen ihn, als er emporstieg, stürmte der Starke heran, der tapferste Vorkämpfer der Rākṣasas, der beste der Wagenkämpfer, und ließ einen Pfeilhagel niederprasseln, wie eine Wolke Steine auf einen Berg schüttet.
5.47.23
स ताञ्छरांस्तस्य हरिर्विमोक्षयं-
श्चचार वीरः पथि वायुसेविते।
शरान्तरे मारुतवद् विनिष्पतन्
मनोजवः संयति भीमविक्रमः ॥ ५.४७.२३ ॥
Jener Held, der Affe Hari, schüttelte jene Pfeile von sich ab und bewegte sich auf dem Pfad, wo der Wind weht; zwischen den Pfeilen wie der Wind hervorschießend, schnell wie der Gedanke, von furchtbarer Tapferkeit im Kampf.
5.47.24
तमात्तबाणासनमाहवोन्मुखं
खमास्तृणन्तं विविधैः शरोत्तमैः।
अवैक्षताक्षं बहुमानचक्षुषा
जगाम चिन्तां स च मारुतात्मजः ॥ ५.४७.२४ ॥
Als er ihn sah, Bogen und Pfeil in der Hand, kampfbegierig, den Himmel mit vielen vorzüglichen Pfeilen verdeckend, betrachtete ihn der Windsohn mit großer Achtung und versank in Gedanken.
5.47.25
ततः शरैर्भिन्नभुजान्तरः कपिः
कुमारवर्येण महात्मना नदन्।
महाभुजः कर्मविशेषतत्त्वविद्
विचिन्तयामास रणे पराक्रमम् ॥ ५.४७.२५ ॥
Da begann der Affe, die Brust zwischen den Armen von Pfeilen durchbohrt, dem vortrefflichen, hochherzigen Jüngling entgegenbrüllend, der Starkarmige, der das Wesen besonderer Taten kannte, über seine eigene Tapferkeit im Kampf nachzudenken.
5.47.26
अबालवद् बालदिवाकरप्रभः
करोत्ययं कर्म महन्महाबलः।
न चास्य सर्वाहवकर्मशालिनः
प्रमापणे मे मतिरत्र जायते ॥ ५.४७.२६ ॥
Er ist nicht wie ein Kind; strahlend wie die aufgehende Sonne, von großer Kraft, vollbringt er große Taten. Hier entsteht in meinem Sinn nicht der Gedanke, diesen zu töten, der in allen Kampfhandlungen geschickt ist.
5.47.27
अयं महात्मा च महांश्च वीर्यतः
समाहितश्चातिसहश्च संयुगे।
असंशयं कर्मगुणोदयादयं
सनागयक्षैर्मुनिभिश्च पूजितः ॥ ५.४७.२७ ॥
Dieser ist großherzig und groß an Tapferkeit, gefasst und überaus standhaft im Kampf. Zweifellos wird er durch den Aufstieg der Tugenden seiner Taten sogar von Nāgas, Yakṣas und Weisen verehrt.
5.47.28
पराक्रमोत्साहविवृद्धमानसः-
समीक्षते मां प्रमुखोऽग्रतः स्थितः।
पराक्रमो ह्यस्य मनांसि कम्पयेत्
सुरासुराणामपि शीघ्रकारिणः ॥ ५.४७.२८ ॥
Mit einem durch Tapferkeit und Eifer gewachsenen Geist steht er vorn und blickt mich an. Gewiss könnte seine Tapferkeit selbst die Herzen der schnell handelnden Götter und Dämonen erzittern lassen.
5.47.29
न खल्वयं नाभिभवेदुपेक्षितः
पराक्रमो ह्यस्य रणे विवर्धते।
प्रमापणं ह्यस्य ममाद्य रोचते
न वर्धमानोऽग्निरुपेक्षितुं क्षमः ॥ ५.४७.२९ ॥
Gewiss würde dieser, selbst wenn er vernachlässigt wird, nicht besiegt werden, denn im Kampf wächst seine Tapferkeit. Heute gefällt es mir, ihn zu töten, denn ein wachsendes Feuer kann man nicht vernachlässigen.
5.47.30
स्वकर्मयोगं च विधाय वीर्यवान्।
चकार वेगं तु महाबलस्तदा
मतिं च चक्रेऽस्य वधे तदानीम् ॥ ५.४७.३० ॥
Nachdem er die Verbindung seiner eigenen Taten angenommen hatte, zeigte der tapfere, mächtige Held da seine Schnelligkeit, und in jenem Augenblick beschloss er, ihn zu töten.
5.47.31
स तस्य तानष्ट वरान् महाहयान्
समाहितान् भारसहान् विवर्तने।
जघान वीरः पथि वायुसेविते
तलप्रहारैः पवनात्मजः कपिः ॥ ५.४७.३१ ॥
Er erschlug jene acht vortrefflichen, großen, wohlgeschirrten und lastentragenden Rosse, als sie auf dem windumwehten Weg wendeten; der Held, der Affe, Sohn des Windes, mit Schlägen der flachen Hand.
5.47.32
ततस्तलेनाभिहतो महारथः
स तस्य पिङ्गाधिपमन्त्रिनिर्जितः।
स भग्ननीडः परिवृत्तकूबरः
पपात भूमौ हतवाजिरम्बरात् ॥ ५.४७.३२ ॥
Da fiel der große Wagenkämpfer, vom Schlag der Handfläche getroffen und vom Minister des Herrn der Piṅgas besiegt, mit zerbrochenem Gestell und verdrehter Deichsel, vom Himmel zur Erde, als seine Rosse erschlagen waren.
5.47.33
स तं परित्यज्य महारथो रथं
सकार्मुकः खड्गधरः खमुत्पतन्।
ततोऽभियोगादृषिरुग्रवीर्यवान्
विहाय देहं मरुतामिवालयम् ॥ ५.४७.३३ ॥
Diesen Wagen verlassend, sprang der große Wagenkämpfer mit Bogen und Schwert in den Himmel. Da gab jener Weise von wildem Mut durch den Angriff seinen Körper auf, wie eine Wohnstatt der Marut.
5.47.34
कपिस्ततस्तं विचरन्तमम्बरे
पतत्त्रिराजानिलसिद्धसेविते।
समेत्य तं मारुतवेगविक्रमः
क्रमेण जग्राह च पादयोर्दृढम् ॥ ५.४७.३४ ॥
Da gelangte der Affe, dessen Mut und Schnelle dem Winde glichen, zu ihm, als er im Himmel umherschweifte, den der Vogelkönig, der Wind und die Vollendeten besuchen, und ergriff Schritt für Schritt fest seine beiden Füße.
5.47.35
स तं समाविध्य सहस्रशः कपि-
र्महोरगं गृह्य इवाण्डजेश्वरः।
मुमोच वेगात् पितृतुल्यविक्रमो
महीतले संयति वानरोत्तमः ॥ ५.४७.३५ ॥
Wie Garuḍa, der Herr der Eigeborenen, eine große Schlange packt, sie tausendmal schwingt und dann mit Wucht fortschleudert, so schwang jener beste der Affen, dessen Mut dem des Vaters gleichkam, ihn tausendmal und schleuderte ihn mit Wucht im Kampf zur Erde.
5.47.36
स भग्नबाहूरुकटीपयोधरः
क्षरन्नसृङ्निर्मथितास्थिलोचनः।
सम्भिन्नसंधिः प्रविकीर्णबन्धनो
हतः क्षितौ वायुसुतेन राक्षसः ॥ ५.४७.३६ ॥
Der Sohn des Windes erschlug den Rākṣasa auf dem Boden, Arme, Schenkel, Hüften und Brust zerbrochen, Blut strömend, Knochen und Augen zermalmt, Gelenke zerschmettert und Fesseln zerstreut.
5.47.37
महाकपिर्भूमितले निपीड्य तं
चकार रक्षोऽधिपतेर्महद्भयम्।
महर्षिभिश्चक्रचरैः समागतैः
समेत्य भूतैश्च सयक्षपन्नगैः।
सुरैश्च सेन्द्रैर्भृशजातविस्मयै-
र्हते कुमारे स कपिर्निरीक्षितः ॥ ५.४७.३७ ॥
Jener große Affe drückte ihn zu Boden und versetzte den Herrscher der Rākṣasas in große Furcht. Als der Prinz erschlagen war, versammelten sich die großen Weisen, die Himmelswandler, die Wesen, Yakṣas und Schlangen, die Götter mit Indra, und betrachteten den Affen in höchstem Staunen.
5.47.38
निहत्य तं वज्रिसुतोपमं रणे
कुमारमक्षं क्षतजोपमेक्षणम्।
तदेव वीरोऽभिजगाम तोरणं
कृतक्षणः काल इव प्रजाक्षये ॥ ५.४७.३८ ॥
Nachdem er im Kampf den Prinzen Akṣa erschlagen hatte, dem Sohn Indras gleich, mit blutroten Augen, ging jener Held sogleich zum Torbogen, wie die Zeit, die bei der Vernichtung der Wesen ihren Augenblick erwählt und schreitet.