வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.47.1
सेनापतीन् पञ्च स तु प्रमापितान्
हनूमता सानुचरान् सवाहनान्।
निशम्य राजा समरोद्धतोन्मुखं
कुमारमक्षं प्रसमैक्षताक्षम् ॥ ५.४७.१ ॥
அனுசரர்களும் வாகனங்களும் சேர்ந்த ஐந்து தளபதிகள் அனுமனால் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்ட அரசன், போருக்கு ஆர்வத்துடன் எழுந்து நின்ற குமாரன் அக்ஷனை உற்றுப் பார்த்தான்.
5.47.2
स तस्य दृष्ट्यर्पणसम्प्रचोदितः
प्रतापवान् काञ्चनचित्रकार्मुकः।
समुत्पपाताथ सदस्युदीरितो
द्विजातिमुख्यैर्हविषेव पावकः ॥ ५.४७.२ ॥
அரசனின் பார்வையால் தூண்டப்பட்டு, பொன்னால் அழகுற வரையப்பட்ட வில்லேந்திய பராக்கிரமமுள்ள அவன் சபையில் எழுந்தான்; சிறந்த பிராமணர்களால் ஹவிஸ் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அக்கினி எழுவது போல.
5.47.3
ततो महान् बालदिवाकरप्रभं
प्रतप्तजाम्बूनदजालसंततम्।
रथं समास्थाय ययौ स वीर्यवान्
महाहरिं तं प्रति नैर्ऋतर्षभः ॥ ५.४७.३ ॥
பின்னர் அந்த வீரியமுள்ள ராக்ஷசர் சிறந்தவன், உதிக்கும் சூரியனின் ஒளியுடைய, உருக்கிய பொன்வலையால் மூடப்பட்ட தேரில் ஏறி அந்த மகா குரங்கை நோக்கிச் சென்றான்.
5.47.4
ततस्तपःसंग्रहसंचयार्जितं
प्रतप्तजाम्बूनदजालचित्रितम्।
पताकिनं रत्नविभूषितध्वजं
मनोजवाष्टाश्ववरैः सुयोजितम् ॥ ५.४७.४ ॥
பின்னர், தவத் தொகுப்பால் பெறப்பட்ட, உருக்கிய பொன்வலையால் அழகுற வரையப்பட்ட, கொடிகள் கொண்ட, ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடியுடைய, மனோவேகமுள்ள எட்டு சிறந்த குதிரைகளால் நன்கு பூட்டப்பட்ட தேர்.
5.47.5
सुरासुराधृष्यमसङ्गचारिणं
तडित्प्रभं व्योमचरं समाहितम्।
सतूणमष्टासिनिबद्धबन्धुरं
यथाक्रमावेशितशक्तितोमरम् ॥ ५.४७.५ ॥
தேவர்களும் அசுரர்களும் வெல்ல முடியாதது, தடையின்றிச் செல்வது, மின்னலின் ஒளியுடையது, ஆகாயத்தில் செல்வது, ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்டது; அம்பறாத்தூணிகளுடனும், எட்டு வாள்களால் அழகுற கட்டப்பட்டதும், முறைப்படி அமைக்கப்பட்ட சக்தியும் தோமரமும் உடையது.
5.47.6
विराजमानं प्रतिपूर्णवस्तुना
सहेमदाम्ना शशिसूर्यवर्चसा।
दिवाकराभं रथमास्थितस्ततः
स निर्जगामामरतुल्यविक्रमः ॥ ५.४७.६ ॥
சந்திரனும் சூரியனும் போன்ற ஒளியுடைய, முழுமையாக அலங்கரிக்கப்பட்டு பொன் மாலை அணிந்த, சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அந்த ரதத்தில் ஏறி, தேவர்களுக்கு நிகரான வீரம் கொண்ட அவன் புறப்பட்டான்.
5.47.7
स पूरयन् खं च महीं च साचलां
तुरङ्गमातङ्गमहारथस्वनैः।
बलैः समेतैः सहतोरणस्थितं
समर्थमासीनमुपागमत् कपिम् ॥ ५.४७.७ ॥
குதிரைகள், யானைகள், பெரிய தேர்களின் ஒலியால் வானையும் மலைகளுடன் கூடிய பூமியையும் நிரப்பியவாறு, கூடிய படைகளுடன் வாயிலில் நின்று, தயார் நிலையில் அமர்ந்திருந்த குரங்கை அவன் அணுகினான்.
5.47.8
स तं समासाद्य हरिं हरीक्षणो
युगान्तकालाग्निमिव प्रजाक्षये।
अवस्थितं विस्मितजातसम्भ्रमं
समैक्षताक्षो बहुमानचक्षुषा ॥ ५.४७.८ ॥
குரங்கை அணுகி, சிவந்த கண்களுடையவன், உலகழிவுக் காலத்து நெருப்பைப் போல், உயிர்கள் அழியும் வேளையில், நின்று வியப்பும் பதற்றமும் கொண்ட அந்த வானரனை மிக்க மதிப்புடன் கண்ணோக்கினான்.
5.47.9
स तस्य वेगं च कपेर्महात्मनः
पराक्रमं चारिषु रावणात्मजः।
विचारयन् स्वं च बलं महाबलो
युगक्षये सूर्य इवाभिवर्धत ॥ ५.४७.९ ॥
அந்த மகாத்துமா குரங்கின் வேகத்தையும் வீரத்தையும், பகைவர்களிடையே தன் சொந்த வலிமையையும் எண்ணிப்பார்த்த, ராவணனின் மகனாகிய அந்த மகாபலசாலி, யுகமுடிவில் சூரியனைப் போல் வளர்ந்தான்.
5.47.10
स जातमन्युः प्रसमीक्ष्य विक्रमं
स्थितः स्थिरः संयति दुर्निवारणम्।
समाहितात्मा हनुमन्तमाहवे
प्रचोदयामास शितैः शरैस्त्रिभिः ॥ ५.४७.१० ॥
சினம் பொங்கி, போரில் தடுக்க இயலாத அந்த வீரத்தை நன்கு கண்டு, உறுதியாக நின்று, மனம் ஒருமுகப்பட்டவனாக, போரில் ஹனுமானை மூன்று கூரிய அம்புகளால் தூண்டினான்.
5.47.11
ततः कपिं तं प्रसमीक्ष्य गर्वितं
जितश्रमं शत्रुपराजयोचितम्।
अवैक्षताक्षः समुदीर्णमानसं
सबाणपाणिः प्रगृहीतकार्मुकः ॥ ५.४७.११ ॥
பின்னர் அவன் களைப்பு நீங்கி, எதிரியை வெல்லத் தகுதியுடைய அந்தப் பெருமிதம் கொண்ட குரங்கை நன்கு நோக்கினான். கைகளில் அம்பும் கையில் வில்லுமாக, உள்ளம் கொதித்தெழுந்தவனாக அவன் அதை நோக்கினான்.
5.47.12
स हेमनिष्काङ्गदचारुकुण्डलः
समाससादाशुपराक्रमः कपिम्।
तयोर्बभूवाप्रतिमः समागमः
सुरासुराणामपि सम्भ्रमप्रदः ॥ ५.४७.१२ ॥
பொன் மாலையும் தோள்வளையும் அழகிய குண்டலங்களும் அணிந்த அவன், விரைந்த வீரத்துடன் அந்தக் குரங்கை அணுகினான். அவர்களின் அந்த மோதல் ஒப்பற்றதாக இருந்தது; தேவர்களையும் அசுரர்களையும் கூடக் கலங்கச் செய்தது.
5.47.13
ररास भूमिर्न तताप भानुमान्
ववौ न वायुः प्रचचाल चाचलः।
कपेः कुमारस्य च वीर्यसंयुगं
ननाद च द्यौरुदधिश्च चुक्षुभे ॥ ५.४७.१३ ॥
பூமி அதிர்ந்தது; சூரியன் வெப்பம் தரவில்லை; காற்று வீசவில்லை; மலையும் அசையவில்லை. குரங்குக்கும் இளவரசனுக்கும் இடையிலான வீரப் போர் வானத்தை ஒலிக்கச் செய்தது; கடலும் கொந்தளித்தது.
5.47.14
स तस्य वीरः सुमुखान् पतत्रिणः
सुवर्णपुङ्खान् सविषानिवोरगान्।
समाधिसंयोगविमोक्षतत्त्ववि-
च्छरानथ त्रीन् कपिमूर्ध्न्यताडयत् ॥ ५.४७.१४ ॥
அந்த வீரன் கூரிய முனையும், பொன் இறகுகளும், விஷப் பாம்புகளைப் போன்றதுமான அம்புகளை எடுத்து, அதன் தலையில் மூன்று அம்புகளால் அடித்தான்; ஒருமுகப்பட்டு இணைக்கும் விடுவிக்கும் நுட்பமறிந்தவன் அவன்.
5.47.15
स तैः शरैर्मूर्ध्नि समं निपातितैः
क्षरन्नसृग्दिग्धविवृत्तनेत्रः।
नवोदितादित्यनिभः शरांशुमान्
व्यराजतादित्य इवांशुमालिकः ॥ ५.४७.१५ ॥
அந்த அம்புகள் ஒரே சமயத்தில் தலையில் தைத்ததால், இரத்தம் வழிய, விரிந்த கண்களுடன், புதிதாக உதித்த சூரியனைப் போல் அவன் ஒளிர்ந்தான்; கதிர்மாலை அணிந்த சூரியனைப் போல விளங்கினான்.
5.47.16
ततः प्लवङ्गाधिपमन्त्रिसत्तमः
समीक्ष्य तं राजवरात्मजं रणे।
उदग्रचित्रायुधचित्रकार्मुकं
जहर्ष चापूर्यत चाहवोन्मुखः ॥ ५.४७.१६ ॥
அப்போது போரில் அரச இளவரசனை, உயர்ந்த பல வண்ண ஆயுதங்களும் பல வண்ண வில்லும் கொண்டவனாகக் கண்ட, குரங்குகளின் தலைவனின் சிறந்த அமைச்சர் மகிழ்ந்தார்; போருக்கு ஆவலுடன் அவர் தம்மை நிரப்பிக்கொண்டார்.
5.47.17
स मन्दराग्रस्थ इवांशुमाली
विवृद्धकोपो बलवीर्यसंवृतः।
कुमारमक्षं सबलं सवाहनं
ददाह नेत्राग्निमरीचिभिस्तदा ॥ ५.४७.१७ ॥
மந்தர மலை உச்சியில் நிற்கும் சூரியனைப் போல், மிகுந்த கோபமும் பலமும் வீரியமும் கொண்டு நின்ற அவன், தன் கண்களின் நெருப்பு ஒளிக்கதிர்களால் இளவரசனையும் அவனது படையையும் வாகனங்களையும் அப்போது எரித்தான்.
5.47.18
ततः स बाणासनशक्रकार्मुकः
शरप्रवर्षो युधि राक्षसाम्बुदः।
शरान् मुमोचाशु हरीश्वराचले
बलाहको वृष्टिमिवाचलोत्तमे ॥ ५.४७.१८ ॥
அப்போது இந்திரனின் வில்லைப் போன்ற வில்லை ஏந்தியவனும், அம்பு மழை பொழிந்தவனுமான அந்த அரக்க மேகம், போரில் வானரத் தலைவனாகிய மலை போன்றவன் மீது விரைந்து அம்புகளை ஏவியது; ஒரு மேகம் சிறந்த மலையின் மீது மழை பொழிவது போல்.
5.47.19
कपिस्ततस्तं रणचण्डविक्रमं
प्रवृद्धतेजोबलवीर्यसायकम्।
कुमारमक्षं प्रसमीक्ष्य संयुगे
ननाद हर्षाद् घनतुल्यनिःस्वनः ॥ ५.४७.१९ ॥
அப்போது அந்த வானரன், போரில் கொடும் வீரம் கொண்டவனும், ஒளி, பலம், வீரியம் பெருகிய அம்புகளைக் கொண்டவனுமான அக்ஷ இளவரசனை நன்கு கண்டு, மகிழ்ச்சியால் மேகம் போன்ற ஒலியுடன் முழங்கினான்.
5.47.20
स बालभावाद् युधि वीर्यदर्पितः
प्रवृद्धमन्युः क्षतजोपमेक्षणः।
समाससादाप्रतिमं रणे कपिं
गजो महाकूपमिवावृतं तृणैः ॥ ५.४७.२० ॥
இளமையால் போரில் வீரத்தால் பெருமை கொண்டவனும், பெருகிய கோபமும் இரத்தம் போன்ற கண்களும் கொண்ட அவன், போரில் ஒப்பற்ற அந்த வானரனை நெருங்கினான்; புல்லால் மூடப்பட்ட பெரிய கிணற்றை நோக்கிச் செல்லும் யானை போல்.
5.47.21
स तेन बाणैः प्रसभं निपातितै-
श्चकार नादं घननादनिःस्वनः।
समुत्सहेनाशु नभः समारुजन्
भुजोरुविक्षेपणघोरदर्शनः ॥ ५.४७.२१ ॥
அவன் அந்த அம்புகளால் பலவந்தமாக வீழ்த்தப்பட்டு, இடியோசை போன்ற ஒலியுடன் கர்ஜித்தான். கைகளையும் தொடைகளையும் வீசி அச்சமூட்டும் தோற்றத்துடன், ஆவலுடன் விரைந்து வானைத் தாக்கினான்.
5.47.22
तमुत्पतन्तं समभिद्रवद् बली
स राक्षसानां प्रवरः प्रतापवान्।
रथी रथश्रेष्ठतरः किरन् शरैः
पयोधरः शैलमिवाश्मवृष्टिभिः ॥ ५.४७.२२ ॥
மேலெழுந்து வந்த அவனை பலமும் வீரமும் கொண்ட அந்த அரக்கர்களில் சிறந்தவனும், தேர்வீரர்களில் மிகச் சிறந்தவனுமான தேரில் நின்ற வீரன் தாக்கினான்; மேகம் மலையின்மீது கல்மழை பொழிவது போல அம்புகளை பொழிந்தான்.
5.47.23
स ताञ्छरांस्तस्य हरिर्विमोक्षयं-
श्चचार वीरः पथि वायुसेविते।
शरान्तरे मारुतवद् विनिष्पतन्
मनोजवः संयति भीमविक्रमः ॥ ५.४७.२३ ॥
அந்த வீரக் குரங்கு அவனுடைய அம்புகளை உதறித் தள்ளி, காற்று வீசும் வழியில் சஞ்சரித்தான். அம்புகளுக்கிடையே காற்றைப் போல விரைந்து பாய்ந்து, மனத்தின் வேகம் கொண்டு, போரில் பயங்கர பராக்கிரமம் காட்டினான்.
5.47.24
तमात्तबाणासनमाहवोन्मुखं
खमास्तृणन्तं विविधैः शरोत्तमैः।
अवैक्षताक्षं बहुमानचक्षुषा
जगाम चिन्तां स च मारुतात्मजः ॥ ५.४७.२४ ॥
வில்லும் அம்பும் ஏந்தி, போருக்கு ஆவலுடன் நின்று, பலவகை சிறந்த அம்புகளால் வானை மூடிய அவனை, பெரும் மரியாதையுடன் பார்த்த வாயுவின் மகன் சிந்தையில் ஆழ்ந்தான்.
5.47.25
ततः शरैर्भिन्नभुजान्तरः कपिः
कुमारवर्येण महात्मना नदन्।
महाभुजः कर्मविशेषतत्त्वविद्
विचिन्तयामास रणे पराक्रमम् ॥ ५.४७.२५ ॥
அப்போது அம்புகளால் மார்பின் நடுவே தாக்கப்பட்ட அந்தக் குரங்கு, அந்த உயர்ந்த இளவரசனால் கர்ஜித்தபடி, பெரும் புஜங்களுடன், சிறப்புச் செயல்களின் உண்மையை அறிந்தவனாக, போரில் தன் பராக்கிரமத்தைப் பற்றி சிந்திக்கலானான்.
5.47.26
अबालवद् बालदिवाकरप्रभः
करोत्ययं कर्म महन्महाबलः।
न चास्य सर्वाहवकर्मशालिनः
प्रमापणे मे मतिरत्र जायते ॥ ५.४७.२६ ॥
இவன் சிறுவனைப் போல் இல்லை; காலைச் சூரியனைப் போல் ஒளிர்பவன், மிக்க வலிமை கொண்டவன், பெரிய செயல்களைச் செய்கிறான். எல்லாப் போர்த்திறனிலும் வல்லவனான இவனைக் கொல்லும் எண்ணம் இங்கே என் மனத்தில் எழவில்லை.
5.47.27
अयं महात्मा च महांश्च वीर्यतः
समाहितश्चातिसहश्च संयुगे।
असंशयं कर्मगुणोदयादयं
सनागयक्षैर्मुनिभिश्च पूजितः ॥ ५.४७.२७ ॥
இவன் மகாத்மா; வீரத்தில் பெரியவன், போரில் உறுதியானவன், மிகப் பொறுமையுள்ளவன். ஐயமின்றி, தன் செயல்களின் நற்குணங்கள் பெருகியதால் இவன் நாகர்களாலும் யட்சர்களாலும் முனிவர்களாலும் வணங்கப்பட்டவன்.
5.47.28
पराक्रमोत्साहविवृद्धमानसः-
समीक्षते मां प्रमुखोऽग्रतः स्थितः।
पराक्रमो ह्यस्य मनांसि कम्पयेत्
सुरासुराणामपि शीघ्रकारिणः ॥ ५.४७.२८ ॥
வீரமும் உற்சாகமும் பெருகிய மனத்துடன், முன்னே நின்று இவன் என்னையே பார்க்கிறான். இவனுடைய வீரம் விரைந்து செயல்படும் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் கூடக் கலங்கச் செய்யும்.
5.47.29
न खल्वयं नाभिभवेदुपेक्षितः
पराक्रमो ह्यस्य रणे विवर्धते।
प्रमापणं ह्यस्य ममाद्य रोचते
न वर्धमानोऽग्निरुपेक्षितुं क्षमः ॥ ५.४७.२९ ॥
உதாசீனம் செய்யப்பட்டாலும் இவன் நிச்சயம் தோற்கடிக்கப்பட மாட்டான்; போரில் இவனுடைய வீரம் வளர்கிறது. இன்று இவனைக் கொல்வதே எனக்கு விருப்பமாக இருக்கிறது, ஏனெனில் வளரும் நெருப்பைப் புறக்கணிக்க முடியாது.
5.47.30
स्वकर्मयोगं च विधाय वीर्यवान्।
चकार वेगं तु महाबलस्तदा
मतिं च चक्रेऽस्य वधे तदानीम् ॥ ५.४७.३० ॥
தன் செயல்களின் ஒற்றுமையைக் கொண்ட வீரனும் மகாபலனுமான அவன் அப்போது வேகம் காட்டினான்; அப்போதே இவனைக் கொல்லும் உறுதியையும் கொண்டான்.
5.47.31
स तस्य तानष्ट वरान् महाहयान्
समाहितान् भारसहान् विवर्तने।
जघान वीरः पथि वायुसेविते
तलप्रहारैः पवनात्मजः कपिः ॥ ५.४७.३१ ॥
அவன் அந்த எட்டு சிறந்த, பயிற்சி பெற்ற, சுமை தாங்கும் பெரிய குதிரைகளை, காற்றால் வருடப்படும் பாதையில் திருப்பும்போது, வீரனான வாயுபுத்திரக் குரங்கு உள்ளங்கையால் அறைந்து கொன்றது.
5.47.32
ततस्तलेनाभिहतो महारथः
स तस्य पिङ्गाधिपमन्त्रिनिर्जितः।
स भग्ननीडः परिवृत्तकूबरः
पपात भूमौ हतवाजिरम्बरात् ॥ ५.४७.३२ ॥
அப்போது உள்ளங்கை அடியால் தாக்கப்பட்ட அந்த மகாரதன், பிங்காதிபதியின் அமைச்சனால் வெல்லப்பட்டவன், உடைந்த கூட்டமைப்புடனும் திரும்பிய குடத்துடனும், குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு வானிலிருந்து தரையில் விழுந்தான்.
5.47.33
स तं परित्यज्य महारथो रथं
सकार्मुकः खड्गधरः खमुत्पतन्।
ततोऽभियोगादृषिरुग्रवीर्यवान्
विहाय देहं मरुतामिवालयम् ॥ ५.४७.३३ ॥
அந்த மகாரதன் அந்தத் தேரைக் கைவிட்டு, வில்லும் வாளும் ஏந்தி ஆகாயத்தில் பாய்ந்தான். பின்னர் அந்த உக்கிர பராக்கிரமமுள்ள முனிவன், தாக்குதலால், மருத்துக்களின் இருப்பிடம் போல தன் உடலைத் துறந்தான்.
5.47.34
कपिस्ततस्तं विचरन्तमम्बरे
पतत्त्रिराजानिलसिद्धसेविते।
समेत्य तं मारुतवेगविक्रमः
क्रमेण जग्राह च पादयोर्दृढम् ॥ ५.४७.३४ ॥
அப்போது காற்றின் வேகமும் வீரமும் கொண்ட அந்தக் குரங்கு, பறவையரசன், காற்று, சித்தர்கள் வருடும் ஆகாயத்தில் சுற்றித் திரிந்த அவனை அடைந்து, வரிசையாக அவனுடைய இரு கால்களையும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டது.
5.47.35
स तं समाविध्य सहस्रशः कपि-
र्महोरगं गृह्य इवाण्डजेश्वरः।
मुमोच वेगात् पितृतुल्यविक्रमो
महीतले संयति वानरोत्तमः ॥ ५.४७.३५ ॥
அந்தக் குரங்கு, கருடன் பெரும் பாம்பைப் பற்றி ஆயிரம் முறை சுழற்றி வேகமாக வீசுவதுபோல, தன் தந்தைக்கு ஒப்பான வீரம் கொண்ட அந்த வானர உத்தமன், போரில் அவனை ஆயிரம் முறை சுழற்றி வேகமாக பூமியில் வீசினான்.
5.47.36
स भग्नबाहूरुकटीपयोधरः
क्षरन्नसृङ्निर्मथितास्थिलोचनः।
सम्भिन्नसंधिः प्रविकीर्णबन्धनो
हतः क्षितौ वायुसुतेन राक्षसः ॥ ५.४७.३६ ॥
வாயுவின் மகன் கைகால்களும் இடுப்பும் மார்பும் உடைந்து, இரத்தம் வழிந்து, எலும்பும் கண்களும் நசுங்கி, மூட்டுகள் சிதறி, கட்டுகள் அறுந்த அந்த அரக்கனை நிலத்தில் கொன்றார்.
5.47.37
महाकपिर्भूमितले निपीड्य तं
चकार रक्षोऽधिपतेर्महद्भयम्।
महर्षिभिश्चक्रचरैः समागतैः
समेत्य भूतैश्च सयक्षपन्नगैः।
सुरैश्च सेन्द्रैर्भृशजातविस्मयै-
र्हते कुमारे स कपिर्निरीक्षितः ॥ ५.४७.३७ ॥
அந்த மகாகபி அவனை நிலத்தில் அழுத்தி, அரக்கர் தலைவனுக்குப் பெரும் அச்சத்தை உண்டாக்கினார். இளவரசன் கொல்லப்பட்டபோது, மகரிஷிகளும் வானில் திரிவோரும் பூதங்களும் யக்ஷர், நாகர், தேவர், இந்திரனுடன் கூடி மிகுந்த வியப்புடன் அந்தக் குரங்கைக் கண்டனர்.
5.47.38
निहत्य तं वज्रिसुतोपमं रणे
कुमारमक्षं क्षतजोपमेक्षणम्।
तदेव वीरोऽभिजगाम तोरणं
कृतक्षणः काल इव प्रजाक्षये ॥ ५.४७.३८ ॥
போரில் இந்திரன் மகனுக்கு ஒப்பான, இரத்தம் போன்ற கண்களுடைய இளவரசன் அக்ஷனை கொன்ற பின், அந்த வீரர் உடனே தோரணவாயிலை நோக்கிச் சென்றார்; உயிர்கள் அழியும் வேளையில் தன் கணத்தைக் கணித்துச் செல்லும் காலனைப் போல.