Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 5.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.5.1
ततः स मध्यंगतमंशुमन्तं
ज्योत्स्नावितानं मुहुरुद्वमन्तम्।
ददर्श धीमान् भुवि भानुमन्तं
गोष्ठे वृषं मत्तमिव भ्रमन्तम् ॥ ५.५.१ ॥
Entonces el sabio vio la luna radiante, situada en medio del cielo, derramando una y otra vez un dosel de luz de luna, brillando sobre la tierra como un toro enloquecido que vaga por el establo.
5.5.2
लोकस्य पापानि विनाशयन्तं
महोदधिं चापि समेधयन्तम्।
भूतानि सर्वाणि विराजयन्तं
ददर्श शीतांशुमथाभियान्तम् ॥ ५.५.२ ॥
Entonces vio la luna de rayos frescos que se acercaba, destruyendo los pecados del mundo, haciendo crecer el gran océano y haciendo brillar a todos los seres.
5.5.3
या भाति लक्ष्मीर्भुवि मन्दरस्था
यथा प्रदोषेषु च सागरस्था।
तथैव तोयेषु च पुष्करस्था
रराज सा चारुनिशाकरस्था ॥ ५.५.३ ॥
La resplandeciente Lakṣmī, que brilla en la tierra morando en el monte Mandara, brilló tal como mora al atardecer en el océano, y asimismo en las aguas y en el estanque de loto; así brilló, morando en la hermosa luna.
5.5.4
हंसो यथा राजतपञ्जरस्थः
सिंहो यथा मन्दरकन्दरस्थः।
वीरो यथा गर्वितकुञ्जरस्थ-
श्चन्द्रोऽपि बभ्राज तथाम्बरस्थः ॥ ५.५.४ ॥
Como un cisne en una jaula de plata, como un león en una cueva del Mandara, como un héroe sobre un elefante orgulloso, así también brilló la luna, situada en el cielo.
5.5.5
स्थितः ककुद्मानिव तीक्ष्णशृङ्गो
महाचलः श्वेत इवोर्ध्वशृङ्गः।
हस्तीव जाम्बूनदबद्धशृङ्गो
विभाति चन्द्रः परिपूर्णशृङ्गः ॥ ५.५.५ ॥
Como un toro con joroba de cuernos afilados, como una gran montaña blanca de altos picos, como un elefante con colmillos ceñidos de oro, brilló la luna, de cuernos llenos.
5.5.6
विनष्टशीताम्बुतुषारपङ्को
महाग्रहग्राहविनष्टपङ्कः।
प्रकाशलक्ष्म्याश्रयनिर्मलाङ्को
रराज चन्द्रो भगवान् शशाङ्कः ॥ ५.५.६ ॥
Brilló el bienaventurado luna Śaśāṅka, en cuyo frío, escarcha y lodo ya no hay nada, cuyo lodo fue destruido por los grandes planetas como cocodrilos, y cuyo cuerpo puro es morada de la radiante majestad.
5.5.7
शिलातलं प्राप्य यथा मृगेन्द्रो
महारणं प्राप्य यथा गजेन्द्रः।
राज्यं समासाद्य यथा नरेन्द्र-
स्तथा प्रकाशो विरराज चन्द्रः ॥ ५.५.७ ॥
Como el león al llegar a una roca, como el rey de los elefantes al llegar a la gran selva, como el rey al obtener el reino, así brilló la luna radiante.
5.5.8
प्रकाशचन्द्रोदयनष्टदोषः
प्रवृद्धरक्षःपिशिताशदोषः।
रामाभिरामेरितचित्तदोषः
स्वर्गप्रकाशो भगवान् प्रदोषः ॥ ५.५.८ ॥
El bienaventurado crepúsculo, cuyas faltas fueron destruidas por la salida de la brillante luna, cuya falta es el hambre de carne de los rakṣasas crecidos, cuyo corazón fue agitado por el encantador Rāma, radiante como el cielo.
5.5.9
तन्त्रीस्वराः कर्णसुखाः प्रवृत्ताः
स्वपन्ति नार्यः पतिभिः सुवृत्ताः।
नक्तंचराश्चापि तथा प्रवृत्ता
विहर्तुमत्यद्भुतरौद्रवृत्ताः ॥ ५.५.९ ॥
Comenzaron los sonidos de instrumentos de cuerda, agradables al oído; las mujeres de buena conducta duermen con sus esposos, y también los caminantes nocturnos, de conducta extraordinaria y feroz, se pusieron en marcha para divertirse.
5.5.10
मत्तप्रमत्तानि समाकुलानि
रथाश्वभद्रासनसंकुलानि।
वीरश्रिया चापि समाकुलानि
ददर्श धीमान् स कपिः कुलानि ॥ ५.५.१० ॥
El sabio mono vio los hogares, ebrios y descuidados, abarrotados de carros, caballos y finos asientos, y también llenos de la majestad de los héroes.
5.5.11
परस्परं चाधिकमाक्षिपन्ति
भुजांश्च पीनानधिविक्षिपन्ति।
मत्तप्रलापानधिविक्षिपन्ति
मत्तानि चान्योन्यमधिक्षिपन्ति ॥ ५.५.११ ॥
Se arrastran unos a otros con violencia, agitan sus gruesos brazos, balbucean palabras de ebriedad y, intoxicados, se injurian mutuamente.
5.5.12
रक्षांसि वक्षांसि च विक्षिपन्ति
गात्राणि कान्तासु च विक्षिपन्ति।
रूपाणि चित्राणि च विक्षिपन्ति
दृढानि चापानि च विक्षिपन्ति ॥ ५.५.१२ ॥
Los rākṣasas agitan sus pechos y arrojan sus cuerpos sobre sus amadas; también sacuden sus formas variadas y arrojan lejos sus fuertes arcos.
5.5.13
ददर्श कान्ताश्च समालभन्त्य-
स्तथापरास्तत्र पुनः स्वपन्त्यः।
सुरूपवक्त्राश्च तथा हसन्त्यः
क्रुद्धाः पराश्चापि विनिःश्वसन्त्यः ॥ ५.५.१३ ॥
Allí vio a amadas de hermosos rostros: algunas abrazándose unas a otras, otras durmiendo de nuevo, algunas riendo y otras, enfadadas, exhalando profundos suspiros.
5.5.14
महागजैश्चापि तथा नदद्भिः
सुपूजितैश्चापि तथा सुसद्भिः।
रराज वीरैश्च विनिःश्वसद्भि-
र्ह्रदा भुजंगैरिव निःश्वसद्भिः ॥ ५.५.१४ ॥
Resplandecía con grandes elefantes que rugían y con héroes, bien honrados y sentados en excelentes asientos, que respiraban con fuerza, como lagos llenos de serpientes que silban y respiran.
5.5.15
बुद्धिप्रधानान् रुचिराभिधानान्
संश्रद्दधानाञ्जगतः प्रधानान्।
नानाविधानान् रुचिराभिधानान्
ददर्श तस्यां पुरि यातुधानान् ॥ ५.५.१५ ॥
En aquella ciudad vio a los yātudhānas (rākṣasas): sobresalientes en inteligencia, de nombres agradables, firmemente confiados, los primeros del mundo, de muchas clases y de nombres agradables.
5.5.16
ननन्द दृष्ट्वा स च तान् सुरूपान्
नानागुणानात्मगुणानुरूपान्।
विद्योतमानान् स च तान् सुरूपान्
ददर्श कांश्चिच्च पुनर्विरूपान् ॥ ५.५.१६ ॥
Al ver a aquellos de hermosa figura, se regocijó; entre ellos, resplandecientes de muchas cualidades acordes a su propia naturaleza, vio a algunos hermosos, y de nuevo vio a otros deformes.
5.5.17
ततो वरार्हाः सुविशुद्धभावा-
स्तेषां स्त्रियस्तत्र महानुभावाः।
प्रियेषु पानेषु च सक्तभावा
ददर्श तारा इव सुस्वभावाः ॥ ५.५.१७ ॥
Allí vio a sus mujeres, dignas de la mayor honra, de pureza de corazón y gran esplendor; con la mente entregada a sus amados y a la bebida, de dulce naturaleza como las estrellas.
5.5.18
स्त्रियो ज्वलन्तीस्त्रपयोपगूढा
निशीथकाले रमणोपगूढाः।
ददर्श काश्चित् प्रमदोपगूढा
यथा विहंगा विहगोपगूढाः ॥ ५.५.१८ ॥
A medianoche vio a las mujeres, resplandecientes, envueltas en pudor; algunas estaban abrazadas por sus amantes, como aves unidas a aves.
5.5.19
अन्याः पुनर्हर्म्यतलोपविष्टा-
स्तत्र प्रियाङ्केषु सुखोपविष्टाः।
भर्तुः परा धर्मपरा निविष्टा
ददर्श धीमान् मदनोपविष्टाः ॥ ५.५.१९ ॥
Otras estaban sentadas en las terrazas de los palacios, cómodamente acomodadas en el regazo de sus amados; entregadas a sus esposos, absortas en el dharma; el sabio las vio sentadas en la pasión.
5.5.20
अप्रावृताः काञ्चनराजिवर्णाः
काश्चित्परार्घ्यास्तपनीयवर्णाः।
पुनश्च काश्चिच्छशलक्ष्मवर्णाः
कान्तप्रहीणा रुचिराङ्गवर्णाः ॥ ५.५.२० ॥
Sin velo, de tez como hileras de oro; algunas de máximo valor, de tez como oro refinado; de nuevo otras con tez como las marcas de la luna; privadas de sus amados, de hermosos colores en sus miembros.
5.5.21
ततः प्रियान् प्राप्य मनोऽभिरामान्
सुप्रीतियुक्ताः सुमनोऽभिरामाः।
गृहेषु हृष्टाः परमाभिरामा
हरिप्रवीरः स ददर्श रामाः ॥ ५.५.२१ ॥
Entonces, habiendo hallado a seres queridos que deleitaban el corazón, llenos de gran afecto y de rostro agradable, alegres en sus casas, las mujeres sumamente encantadoras fueron vistas por aquel héroe entre los monos.
5.5.22
चन्द्रप्रकाशाश्च हि वक्त्रमाला
वक्राः सुपक्ष्माश्च सुनेत्रमालाः।
विभूषणानां च ददर्श मालाः
शतह्रदानामिव चारुमालाः ॥ ५.५.२२ ॥
En verdad, eran brillantes como la luna las hileras de rostros, y las hileras de hermosos ojos, curvados y de finas pestañas; y vio también las guirnaldas de adornos, como bellas guirnaldas de cien relámpagos.
5.5.23
न त्वेव सीतां परमाभिजातां
पथि स्थिते राजकुले प्रजाताम्।
लतां प्रफुल्लामिव साधुजातां
ददर्श तन्वीं मनसाभिजाताम् ॥ ५.५.२३ ॥
Pero no vio a Sītā, de nobilísimo linaje, nacida en una estirpe real, de pie en el camino; esbelta, bien crecida como una enredadera en flor, noble de corazón.
5.5.24
सनातने वर्त्मनि संनिविष्टां
रामेक्षणीं तां मदनाभिविष्टाम्।
भर्तुर्मनः श्रीमदनुप्रविष्टां
स्त्रीभ्यः पराभ्यश्च सदा विशिष्टाम् ॥ ५.५.२४ ॥
A ella, firmemente establecida en el sendero eterno, de ojos semejantes a los de Rāma, poseída por el deseo, que había entrado en la gloriosa mente de su esposo y que siempre sobresalía entre todas las demás mujeres.
5.5.25
उष्णार्दितां सानुसृतास्रकण्ठीं
पुरा वरार्होत्तमनिष्ककण्ठीम्।
सुजातपक्ष्मामभिरक्तकण्ठीं
वने प्रनृत्तामिव नीलकण्ठीम् ॥ ५.५.२५ ॥
Atormentada por el calor, con la garganta anudada por el llanto que fluía, quien antaño llevaba el mejor collar de excelente oro, de pestañas bien formadas y garganta enrojecida, como una pava real de garganta azul que danza en el bosque.
5.5.26
अव्यक्तरेखामिव चन्द्रलेखां
पांसुप्रदिग्धामिव हेमरेखाम्।
क्षतप्ररूढामिव वर्णरेखां
वायुप्रभुग्नामिव मेघरेखाम् ॥ ५.५.२६ ॥
Parecía una línea de luna creciente apenas visible, una línea de oro cubierta de polvo, una línea de color sobre una herida cicatrizada, una línea de nube doblada por el viento.
5.5.27
सीतामपश्यन्मनुजेश्वरस्य
रामस्य पत्नीं वदतां वरस्य।
बभूव दुःखोपहतश्चिरस्य
प्लवंगमो मन्द इवाचिरस्य ॥ ५.५.२७ ॥
Al no ver a Sītā, esposa de Rāma, señor de los hombres, la mejor de los que hablan, el mono quedó largo tiempo abatido por el dolor, desanimado como si su esperanza acabara de fallar.