Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.5.1
ततः स मध्यंगतमंशुमन्तं
ज्योत्स्नावितानं मुहुरुद्वमन्तम्।
ददर्श धीमान् भुवि भानुमन्तं
गोष्ठे वृषं मत्तमिव भ्रमन्तम् ॥ ५.५.१ ॥
Da sah der Weise den strahlenden Mond, der in der Mitte des Himmels stand und immer wieder ein Baldachin aus Mondlicht ausgoss, auf der Erde leuchtend, wie ein tobender Stier, der im Stall umherwandert.
5.5.2
लोकस्य पापानि विनाशयन्तं
महोदधिं चापि समेधयन्तम्।
भूतानि सर्वाणि विराजयन्तं
ददर्श शीतांशुमथाभियान्तम् ॥ ५.५.२ ॥
Dann sah er den Mond mit den kühlen Strahlen herannahen, der die Sünden der Welt vernichtete, das große Meer anschwellen ließ und alle Wesen erstrahlen ließ.
5.5.3
या भाति लक्ष्मीर्भुवि मन्दरस्था
यथा प्रदोषेषु च सागरस्था।
तथैव तोयेषु च पुष्करस्था
रराज सा चारुनिशाकरस्था ॥ ५.५.३ ॥
Die strahlende Lakṣmī, die auf der Erde am Berg Mandara weilend leuchtet, strahlte so, wie sie zur Dämmerungszeit im Ozean weilt, ebenso in den Wassern und im Lotusteich; so strahlte sie, im schönen Mond weilend.
5.5.4
हंसो यथा राजतपञ्जरस्थः
सिंहो यथा मन्दरकन्दरस्थः।
वीरो यथा गर्वितकुञ्जरस्थ-
श्चन्द्रोऽपि बभ्राज तथाम्बरस्थः ॥ ५.५.४ ॥
Wie ein Schwan in einem silbernen Käfig, wie ein Löwe in einer Höhle des Mandara, wie ein Held auf einem stolzen Elefanten, so strahlte auch der Mond, der am Himmel stand.
5.5.5
स्थितः ककुद्मानिव तीक्ष्णशृङ्गो
महाचलः श्वेत इवोर्ध्वशृङ्गः।
हस्तीव जाम्बूनदबद्धशृङ्गो
विभाति चन्द्रः परिपूर्णशृङ्गः ॥ ५.५.५ ॥
Wie ein Buckelstier mit scharfen Hörnern, wie ein großer weißer Berg mit hohen Gipfeln, wie ein Elefant mit goldgefassten Stoßzähnen, so strahlte der Mond, mit vollen Hörnern.
5.5.6
विनष्टशीताम्बुतुषारपङ्को
महाग्रहग्राहविनष्टपङ्कः।
प्रकाशलक्ष्म्याश्रयनिर्मलाङ्को
रराज चन्द्रो भगवान् शशाङ्कः ॥ ५.५.६ ॥
Der gesegnete Mond Śaśāṅka leuchtete, dessen kaltes Wasser, Reif und Schlamm verschwunden sind, dessen Makel von den großen Planeten, den Krokodilen, getilgt wurde und dessen reiner Leib der Sitz strahlender Pracht ist.
5.5.7
शिलातलं प्राप्य यथा मृगेन्द्रो
महारणं प्राप्य यथा गजेन्द्रः।
राज्यं समासाद्य यथा नरेन्द्र-
स्तथा प्रकाशो विरराज चन्द्रः ॥ ५.५.७ ॥
Wie der Löwe, der einen felsigen Grund erreicht, wie der Elefantenfürst, der den großen Wald erreicht, wie der König, der ein Reich erlangt, so leuchtete der strahlende Mond.
5.5.8
प्रकाशचन्द्रोदयनष्टदोषः
प्रवृद्धरक्षःपिशिताशदोषः।
रामाभिरामेरितचित्तदोषः
स्वर्गप्रकाशो भगवान् प्रदोषः ॥ ५.५.८ ॥
Die gesegnete Abenddämmerung, deren Fehler durch den Aufgang des hellen Mondes vernichtet wurden, deren Fehler der Fleischhunger der erwachsenen Rakshasas ist, deren Herz vom lieblichen Rāma erregt wurde, strahlend wie der Himmel.
5.5.9
तन्त्रीस्वराः कर्णसुखाः प्रवृत्ताः
स्वपन्ति नार्यः पतिभिः सुवृत्ताः।
नक्तंचराश्चापि तथा प्रवृत्ता
विहर्तुमत्यद्भुतरौद्रवृत्ताः ॥ ५.५.९ ॥
Die Klänge der Saiteninstrumente, ohrenerfreuend, begannen; die Frauen von gutem Betragen schlafen bei ihren Gatten, und auch die Nachtwanderer von wunderbar wildem Wesen machten sich auf, sich zu vergnügen.
5.5.10
मत्तप्रमत्तानि समाकुलानि
रथाश्वभद्रासनसंकुलानि।
वीरश्रिया चापि समाकुलानि
ददर्श धीमान् स कपिः कुलानि ॥ ५.५.१० ॥
Der weise Affe sah die Häuser, berauscht und sorglos, angefüllt mit Wagen, Pferden und kostbaren Sitzen, und auch erfüllt von der Pracht der Helden.
5.5.11
परस्परं चाधिकमाक्षिपन्ति
भुजांश्च पीनानधिविक्षिपन्ति।
मत्तप्रलापानधिविक्षिपन्ति
मत्तानि चान्योन्यमधिक्षिपन्ति ॥ ५.५.११ ॥
Sie zerren einander heftig umher, schwingen ihre dicken Arme, lallen betrunkenes Zeug und schmähen sich im Rausch gegenseitig.
5.5.12
रक्षांसि वक्षांसि च विक्षिपन्ति
गात्राणि कान्तासु च विक्षिपन्ति।
रूपाणि चित्राणि च विक्षिपन्ति
दृढानि चापानि च विक्षिपन्ति ॥ ५.५.१२ ॥
Die Rākṣasas schleudern ihre Brüste umher und werfen ihre Leiber auf ihre Geliebten; sie wirbeln auch ihre wechselnden Gestalten herum und werfen ihre starken Bögen von sich.
5.5.13
ददर्श कान्ताश्च समालभन्त्य-
स्तथापरास्तत्र पुनः स्वपन्त्यः।
सुरूपवक्त्राश्च तथा हसन्त्यः
क्रुद्धाः पराश्चापि विनिःश्वसन्त्यः ॥ ५.५.१३ ॥
Dort sah er Geliebte mit schönen Gesichtern: einige umarmten einander, andere schliefen dort wieder, einige lachten, und andere, zornig, atmeten schwer seufzend.
5.5.14
महागजैश्चापि तथा नदद्भिः
सुपूजितैश्चापि तथा सुसद्भिः।
रराज वीरैश्च विनिःश्वसद्भि-
र्ह्रदा भुजंगैरिव निःश्वसद्भिः ॥ ५.५.१४ ॥
Es erstrahlte von brüllenden großen Elefanten und von wohlgeehrten Helden, die auf vortrefflichen Sitzen saßen und schwer atmeten, wie Seen voller zischender, atmender Schlangen.
5.5.15
बुद्धिप्रधानान् रुचिराभिधानान्
संश्रद्दधानाञ्जगतः प्रधानान्।
नानाविधानान् रुचिराभिधानान्
ददर्श तस्यां पुरि यातुधानान् ॥ ५.५.१५ ॥
In jener Stadt sah er die Yātudhānas (Rākṣasas): hervorragend an Verstand, mit angenehmen Namen, fest vertrauend, die Vornehmsten der Welt, von vielerlei Art, mit angenehmen Namen.
5.5.16
ननन्द दृष्ट्वा स च तान् सुरूपान्
नानागुणानात्मगुणानुरूपान्।
विद्योतमानान् स च तान् सुरूपान्
ददर्श कांश्चिच्च पुनर्विरूपान् ॥ ५.५.१६ ॥
Als er jene schönen Gestalten sah, freute er sich; unter ihnen, leuchtend von vielen Eigenschaften ihrer eigenen Natur gemäß, sah er einige schön und wieder andere häßlich.
5.5.17
ततो वरार्हाः सुविशुद्धभावा-
स्तेषां स्त्रियस्तत्र महानुभावाः।
प्रियेषु पानेषु च सक्तभावा
ददर्श तारा इव सुस्वभावाः ॥ ५.५.१७ ॥
Dort sah er ihre Frauen, würdig höchster Ehre, von reinstem Sinn und großer Pracht; mit ihrem Geist den Geliebten und dem Trank hingegeben, von sanftem Wesen wie die Sterne.
5.5.18
स्त्रियो ज्वलन्तीस्त्रपयोपगूढा
निशीथकाले रमणोपगूढाः।
ददर्श काश्चित् प्रमदोपगूढा
यथा विहंगा विहगोपगूढाः ॥ ५.५.१८ ॥
Um Mitternacht sah er die Frauen, strahlend, von Scham umfangen; manche lagen in den Armen ihrer Geliebten, wie Vögel, die sich an Vögel schmiegen.
5.5.19
अन्याः पुनर्हर्म्यतलोपविष्टा-
स्तत्र प्रियाङ्केषु सुखोपविष्टाः।
भर्तुः परा धर्मपरा निविष्टा
ददर्श धीमान् मदनोपविष्टाः ॥ ५.५.१९ ॥
Andere saßen wieder auf den Dachterrassen der Paläste, bequem im Schoß ihrer Geliebten; ihren Gatten ergeben, dem Dharma hingegeben und versunken; der Weise sah sie in Leidenschaft sitzen.
5.5.20
अप्रावृताः काञ्चनराजिवर्णाः
काश्चित्परार्घ्यास्तपनीयवर्णाः।
पुनश्च काश्चिच्छशलक्ष्मवर्णाः
कान्तप्रहीणा रुचिराङ्गवर्णाः ॥ ५.५.२० ॥
Unverhüllt, mit einem Teint wie Reihen von Gold; einige von höchstem Wert, mit einem Teint wie geläutertes Gold; wieder andere mit einem Teint wie die Flecken des Mondes; ihres Geliebten beraubt, mit lieblicher Hautfarbe an den Gliedern.
5.5.21
ततः प्रियान् प्राप्य मनोऽभिरामान्
सुप्रीतियुक्ताः सुमनोऽभिरामाः।
गृहेषु हृष्टाः परमाभिरामा
हरिप्रवीरः स ददर्श रामाः ॥ ५.५.२१ ॥
Dann, nachdem er geliebte, das Herz erfreuende Wesen gefunden hatte, voller großer Zuneigung und von freundlichem Antlitz, froh in ihren Häusern, sah jener Held unter den Affen die überaus anmutigen Frauen.
5.5.22
चन्द्रप्रकाशाश्च हि वक्त्रमाला
वक्राः सुपक्ष्माश्च सुनेत्रमालाः।
विभूषणानां च ददर्श मालाः
शतह्रदानामिव चारुमालाः ॥ ५.५.२२ ॥
Mondhell waren fürwahr die Reihen der Gesichter und die Reihen der schönen Augen, gebogen und mit feinen Wimpern; auch die Girlanden der Schmuckstücke sah er, gleich schönen Girlanden von hundert Blitzen.
5.5.23
न त्वेव सीतां परमाभिजातां
पथि स्थिते राजकुले प्रजाताम्।
लतां प्रफुल्लामिव साधुजातां
ददर्श तन्वीं मनसाभिजाताम् ॥ ५.५.२३ ॥
Doch er sah Sītā nicht, von höchst edler Geburt, einer königlichen Familie entsprossen, auf dem Weg stehend; schlank, wohlgewachsen wie eine voll erblühte Ranke, edel auch im Sinn.
5.5.24
सनातने वर्त्मनि संनिविष्टां
रामेक्षणीं तां मदनाभिविष्टाम्।
भर्तुर्मनः श्रीमदनुप्रविष्टां
स्त्रीभ्यः पराभ्यश्च सदा विशिष्टाम् ॥ ५.५.२४ ॥
Sie, fest auf dem ewigen Pfad stehend, mit Augen wie die Rāmas, vom Verlangen ergriffen, in den ruhmreichen Sinn ihres Gatten eingegangen und stets vor allen anderen Frauen ausgezeichnet.
5.5.25
उष्णार्दितां सानुसृतास्रकण्ठीं
पुरा वरार्होत्तमनिष्ककण्ठीम्।
सुजातपक्ष्मामभिरक्तकण्ठीं
वने प्रनृत्तामिव नीलकण्ठीम् ॥ ५.५.२५ ॥
Von der Hitze gequält, die Kehle von fließenden Tränen erstickt, die einst das feinste Halsband aus vortrefflichem Gold trug, mit wohlgeformten Wimpern und gerötetem Hals, wie eine blauhalsige Pfauenhenne, die im Wald tanzt.
5.5.26
अव्यक्तरेखामिव चन्द्रलेखां
पांसुप्रदिग्धामिव हेमरेखाम्।
क्षतप्ररूढामिव वर्णरेखां
वायुप्रभुग्नामिव मेघरेखाम् ॥ ५.५.२६ ॥
Sie glich einer Mondsichel mit kaum sichtbarer Linie, einer mit Staub bedeckten Goldlinie, einer Farbspur auf einer verheilten Wunde, einer vom Wind gebeugten Wolkenlinie.
5.5.27
सीतामपश्यन्मनुजेश्वरस्य
रामस्य पत्नीं वदतां वरस्य।
बभूव दुःखोपहतश्चिरस्य
प्लवंगमो मन्द इवाचिरस्य ॥ ५.५.२७ ॥
Als er Sītā, die Gemahlin Rāmas, des Herrn der Menschen, die beste der Redenden, nicht sah, wurde der Affe lange von Kummer niedergeschlagen, verzagt, als wäre seine Hoffnung eben erst zerbrochen.