Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.58
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.58.1
ततस्तस्य गिरेः शृङ्गे महेन्द्रस्य महाबलाः।
हनुमत्प्रमुखाः प्रीतिं हरयो जग्मुरुत्तमाम् ॥ ५.५८.१ ॥
Dann erreichten auf dem Gipfel jenes Berges Mahendra die mächtigen Affen unter Führung Hanumāns höchste Freude.
5.58.2
प्रीतिमत्सूपविष्टेषु वानरेषु महात्मसु।
तं ततः प्रतिसंहृष्टः प्रीतियुक्तं महाकपिम् ॥ ५.५८.२ ॥
Als die hochherzigen Affen sich freudig niedergesetzt hatten, blickten sie in großer Freude auf jenen großen, liebevollen Affen.
5.58.3
जाम्बवान् कार्यवृत्तान्तमपृच्छदनिलात्मजम्।
कथं दृष्टा त्वया देवी कथं वा तत्र वर्तते ॥ ५.५८.३ ॥
Jāmbavān fragte den Sohn des Windes nach dem Bericht der Aufgabe: 'Wie hast du die Göttin gesehen, und wie ergeht es ihr dort?'
5.58.4
तस्यां चापि कथं वृत्तः क्रूरकर्मा दशाननः।
तत्त्वतः सर्वमेतन्नः प्रब्रूहि त्वं महाकपे ॥ ५.५८.४ ॥
Und wie verhielt sich Daśānana, der Täter grausamer Taten, ihr gegenüber? O großer Affe, erzähle uns all dies wahrhaftig.
5.58.5
सम्मार्गिता कथं देवी किं च सा प्रत्यभाषत।
श्रुतार्थाश्चिन्तयिष्यामो भूयः कार्यविनिश्चयम् ॥ ५.५८.५ ॥
Wie wurde die Göttin aufgespürt, und was antwortete sie? Nachdem wir die Sache gehört haben, werden wir unseren Entschluss zur Aufgabe erneut erwägen.
5.58.6
यश्चार्थस्तत्र वक्तव्यो गतैरस्माभिरात्मवान्।
रक्षितव्यं च यत्तत्र तद् भवान् व्याकरोतु नः ॥ ५.५८.६ ॥
Welche Angelegenheit müssen wir dort, wenn wir gegangen sind, vortragen, und was ist dort zu bewahren? Möge Eure Ehrwürdigkeit es uns erklären.
5.58.7
स नियुक्तस्ततस्तेन सम्प्रहृष्टतनूरुहः।
नमस्यन् शिरसा देव्यै सीतायै प्रत्यभाषत ॥ ५.५८.७ ॥
So beauftragt, mit vor Freude gesträubtem Haar, verneigte er sein Haupt vor der Göttin Sītā und antwortete.
5.58.8
प्रत्यक्षमेव भवतां महेन्द्राग्रात् खमाप्लुतः।
उदधेर्दक्षिणं पारं काङ्क्षमाणः समाहितः ॥ ५.५८.८ ॥
Vor euren Augen sprang ich vom Gipfel des Mahendra durch die Luft, begierig, das südliche Ufer des Ozeans zu erreichen, gesammelten Geistes.
5.58.9
गच्छतश्च हि मे घोरं विघ्नरूपमिवाभवत्।
काञ्चनं शिखरं दिव्यं पश्यामि सुमनोहरम् ॥ ५.५८.९ ॥
Als ich ging, wurde es wie ein schreckliches Hindernis; ich sehe einen göttlichen, überaus lieblichen goldenen Gipfel.
5.58.10
स्थितं पन्थानमावृत्य मेने विघ्नं च तं नगम्।
उपसंगम्य तं दिव्यं काञ्चनं नगमुत्तमम् ॥ ५.५८.१० ॥
Er hielt jenen Berg, der dastand und den Weg versperrte, für ein Hindernis; dann, zu jenem göttlichen, goldenen, vortrefflichen Berg hingehend.
5.58.11
कृता मे मनसा बुद्धिर्भेत्तव्योऽयं मयेति च।
प्रहतस्य मया तस्य लाङ्गूलेन महागिरेः ॥ ५.५८.११ ॥
Ich fasste im Sinn den Entschluss: 'Dies muss ich zerbrechen'; und ich schlug jenen großen Berg mit meinem Schwanz.
5.58.12
शिखरं सूर्यसंकाशं व्यशीर्यत सहस्रधा।
व्यवसायं च तं बुद्ध्वा स होवाच महागिरिः ॥ ५.५८.१२ ॥
Jener sonnengleiche Gipfel zersprang in tausend Stücke; und der große Berg, seinen Entschluss erkennend, sprach.
5.58.13
पुत्रेति मधुरां वाणीं मनः प्रह्लादयन्निव।
पितृव्यं चापि मां विद्धि सखायं मातरिश्वनः ॥ ५.५८.१३ ॥
»Sohn«, sprach er, gleichsam das Herz mit süßer Rede erfreuend, »wisse, dass ich der Bruder deines Vaters und der Freund Mātariśvans bin.«
5.58.14
मैनाकमिति विख्यातं निवसन्तं महोदधौ।
पक्षवन्तः पुरा पुत्र बभूवुः पर्वतोत्तमाः ॥ ५.५८.१४ ॥
»Sohn, ich bin bekannt als Mainaka, der im großen Ozean wohnt. In früheren Zeiten hatten die erhabensten Berge Flügel.«
5.58.15
छन्दतः पृथिवीं चेरुर्बाधमानाः समन्ततः।
श्रुत्वा नगानां चरितं महेन्द्रः पाकशासनः ॥ ५.५८.१५ ॥
Nach Belieben durchstreiften sie die Erde nach allen Seiten und bedrängten sie. Als Mahendra, der Bezwinger Pakas, das Verhalten der Berge vernahm...
5.58.16
वज्रेण भगवान् पक्षौ चिच्छेदैषां सहस्रशः।
अहं तु मोचितस्तस्मात् तव पित्रा महात्मना ॥ ५.५८.१६ ॥
Der ehrwürdige Indra schnitt ihnen mit dem Donnerkeil tausendfach die Flügel ab; ich aber wurde von deinem großherzigen Vater davon befreit.
5.58.17
मारुतेन तदा वत्स प्रक्षिप्तो वरुणालये।
राघवस्य मया साह्ये वर्तितव्यमरिंदम ॥ ५.५८.१७ ॥
Damals, mein lieber Sohn, wurde ich vom Wind in Varuṇas Wohnung, den Ozean, geschleudert. O Bezwinger der Feinde, ich soll Rāghava (Rāma) zur Hilfe beistehen.
5.58.18
रामो धर्मभृतां श्रेष्ठो महेन्द्रसमविक्रमः।
एतच्छ्रुत्वा मया तस्य मैनाकस्य महात्मनः ॥ ५.५८.१८ ॥
Rāma, der Beste unter den Hütern des Dharma, dessen Tapferkeit der Mahendras gleicht — dies vom großherzigen Mainaka gehört, habe ich...
5.58.19
कार्यमावेद्य च गिरेरुद्धतं वै मनो मम।
तेन चाहमनुज्ञातो मैनाकेन महात्मना ॥ ५.५८.१९ ॥
Nachdem er die Aufgabe dargelegt hatte, bewegte mich der erhabene Geist des Berges; und mit der Erlaubnis des großmütigen Mainaka setzte ich meinen Weg fort.
5.58.20
स चाप्यन्तर्हितः शैलो मानुषेण वपुष्मता।
शरीरेण महाशैलः शैलेन च महोदधौ ॥ ५.५८.२० ॥
Auch jener Berg verschwand, in menschlicher Gestalt, im großen Ozean; jener große Berg verbarg sich mit seinem Leib im Meer, zusammen mit dem Berg.
5.58.21
उत्तमं जवमास्थाय शेषमध्वानमास्थितः।
ततोऽहं सुचिरं कालं जवेनाभ्यगमं पथि ॥ ५.५८.२१ ॥
Mit höchster Geschwindigkeit setzte ich den übrigen Weg fort; dann lange Zeit eilte ich schnell auf dem Weg dahin.
5.58.22
ततः पश्याम्यहं देवीं सुरसां नागमातरम्।
समुद्रमध्ये सा देवी वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ५.५८.२२ ॥
Dann sah ich mitten im Ozean die Göttin Surasā, die Mutter der Schlangen; und jene Göttin sprach diese Worte.
5.58.23
मम भक्ष्यः प्रदिष्टस्त्वममरैर्हरिसत्तम।
ततस्त्वां भक्षयिष्यामि विहितस्त्वं हि मे सुरैः ॥ ५.५८.२३ ॥
O Bester der Affen, die Götter haben dich zu meiner Speise bestimmt; darum werde ich dich essen, denn die Götter haben dich für mich vorgesehen.
5.58.24
एवमुक्तः सुरसया प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः।
विवर्णवदनो भूत्वा वाक्यं चेदमुदीरयम् ॥ ५.५८.२४ ॥
Als Surasā so gesprochen hatte, stand ich mit gefalteten Händen, verneigt da; und mit bleichem Antlitz sprach ich diese Worte.
5.58.25
रामो दाशरथिः श्रीमान् प्रविष्टो दण्डकावनम्।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा सीतया च परंतपः ॥ ५.५८.२५ ॥
Rāma, Sohn des Daśaratha, der strahlende Versengler der Feinde, betrat den Daṇḍaka-Wald zusammen mit seinem Bruder Lakṣmaṇa und Sītā.
5.58.26
तस्य सीता हृता भार्या रावणेन दुरात्मना।
तस्याः सकाशं दूतोऽहं गमिष्ये रामशासनात् ॥ ५.५८.२६ ॥
Seine Gattin Sītā wurde vom bösen Rāvaṇa entführt. Auf Rāmas Befehl werde ich als Bote zu ihr gehen.
5.58.27
कर्तुमर्हसि रामस्य साहाय्यं विषये सती।
अथवा मैथिलीं दृष्ट्वा रामं चाक्लिष्टकारिणम् ॥ ५.५८.२७ ॥
O Tugendhafte, du solltest Rāma in dieser Gegend helfen. Oder, nachdem ich Maithilī gesehen habe und Rāma, den mühelos Handelnden...
5.58.28
आगमिष्यामि ते वक्त्रं सत्यं प्रतिशृणोमि ते।
एवमुक्ता मया सा तु सुरसा कामरूपिणी ॥ ५.५८.२८ ॥
Ich werde in deinen Mund eintreten — das ist wahr, ich verspreche es dir. So von mir angesprochen, Surasā, die jede beliebige Gestalt annehmen kann...
5.58.29
अब्रवीन्नातिवर्तेत कश्चिदेष वरो मम।
एवमुक्तः सुरसया दशयोजनमायतः ॥ ५.५८.२९ ॥
Sie sprach: »Niemand soll diese meine Gabe übertreten.« So von Surasā angesprochen, wuchs ich auf zehn Yojanas Ausdehnung.
5.58.30
ततोऽर्धगुणविस्तारो बभूवाहं क्षणेन तु।
मत्प्रमाणाधिकं चैव व्यादितं तु मुखं तया ॥ ५.५८.३० ॥
Da wuchs ich in einem Augenblick um das Anderthalbfache ihrer Ausdehnung, und sie riss ihren Mund weiter auf, als meine eigene Größe war.
5.58.31
तद् दृष्ट्वा व्यादितं त्वास्यं ह्रस्वं ह्यकरवं पुनः।
तस्मिन् मुहूर्ते च पुनर्बभूवाङ्गुष्ठसम्मितः ॥ ५.५८.३१ ॥
Als ich ihren klaffenden Mund sah, machte ich mich sogleich klein; und im selben Augenblick wurde ich wieder daumengroß.
5.58.32
अभिपत्याशु तद्वक्त्रं निर्गतोऽहं ततः क्षणात् ।
अब्रवीत् सुरसा देवी स्वेन रूपेण मां पुनः ॥ ५.५८.३२ ॥
Ich stürzte rasch in ihren Mund und kam im Nu wieder heraus. Da sprach die Göttin Surasā in ihrer eigenen Gestalt wieder zu mir.
5.58.33
अर्थसिद्धौ हरिश्रेष्ठ गच्छ सौम्य यथासुखम्।
समानय च वैदेहीं राघवेण महात्मना ॥ ५.५८.३३ ॥
Dein Ziel sei erreicht, bester der Affen. Geh, Sanfter, wie es dir gefällt, und bring Vaidehī zum großmütigen Rāghava zurück.
5.58.34
सुखी भव महाबाहो प्रीतास्मि तव वानर।
ततोऽहं साधुसाध्वीति सर्वभूतैः प्रशंसितः ॥ ५.५८.३४ ॥
Sei glücklich, mächtiger Affe; ich bin mit dir zufrieden. Da lobten mich alle Wesen und riefen: »Gut gemacht, gut gemacht!«
5.58.35
ततोऽन्तरिक्षं विपुलं प्लुतोऽहं गरुडो यथा।
छाया मे निगृहीता च न च पश्यामि किंचन ॥ ५.५८.३५ ॥
Dann sprang ich in den weiten Himmel empor, wie Garuḍa; doch mein Schatten wurde festgehalten, und ich konnte gar nichts sehen.
5.58.36
सोऽहं विगतवेगस्तु दिशो दश विलोकयन्।
न किंचित् तत्र पश्यामि येन मे विहता गतिः ॥ ५.५८.३६ ॥
Da mein Schwung erlahmt war, blickte ich in alle zehn Richtungen, doch ich sah dort nichts, wodurch mein Weg gehemmt worden wäre.
5.58.37
अथ मे बुद्धिरुत्पन्ना किंनाम गमने मम।
ईदृशो विघ्न उत्पन्नो रूपमत्र न दृश्यते ॥ ५.५८.३७ ॥
Da kam mir der Gedanke: Was ist denn dies für ein Hindernis, das sich mir auf dem Weg entgegengestellt hat? Hier ist keine Gestalt zu sehen.
5.58.38
अधोभागे तु मे दृष्टिः शोचतः पतिता तदा।
तत्राद्राक्षमहं भीमां राक्षसीं सलिलेशयाम् ॥ ५.५८.३८ ॥
Während ich trauerte, fiel mein Blick hinab, und dort sah ich eine furchtbare Rākṣasī, die im Wasser lag.
5.58.39
प्रहस्य च महानादमुक्तोऽहं भीमया तया।
अवस्थितमसम्भ्रान्तमिदं वाक्यमशोभनम् ॥ ५.५८.३९ ॥
Laut lachend sprach die Schreckliche zu mir, der ich unerschüttert dastand, diese unziemlichen Worte.
5.58.40
क्वासि गन्ता महाकाय क्षुधिताया ममेप्सितः।
भक्षः प्रीणय मे देहं चिरमाहारवर्जितम् ॥ ५.५८.४० ॥
Wohin gehst du, Großgestaltiger? Für mich, die Hungrige, bist du die ersehnte Beute. Stille meinen Leib, der lange ohne Nahrung war.
5.58.41
बाढमित्येव तां वाणीं प्रत्यगृह्णामहं ततः।
आस्यप्रमाणादधिकं तस्याः कायमपूरयम् ॥ ५.५८.४१ ॥
Mit den Worten »Gut so« antwortete ich ihren Worten. Dann vergrößerte ich meinen Leib über das Maß ihres Mundes hinaus und füllte den ihren aus.
5.58.42
तस्याश्चास्यं महद् भीमं वर्धते मम भक्षणे।
न तु मां सा नु बुबुधे मम वा विकृतं कृतम् ॥ ५.५८.४२ ॥
Und während sie mich zu verschlingen trachtete, wuchs ihr furchtbarer, großer Mund immer weiter; doch sie bemerkte mich nicht, noch die Veränderung, die ich bewirkt hatte.
5.58.43
ततोऽहं विपुलं रूपं संक्षिप्य निमिषान्तरात्।
तस्या हृदयमादाय प्रपतामि नभःस्थलम् ॥ ५.५८.४३ ॥
Dann zog ich meine gewaltige Gestalt im Nu zusammen, ergriff ihr Herz und stürzte mich empor zur Himmelsfläche.
5.58.44
सा विसृष्टभुजा भीमा पपात लवणाम्भसि।
मया पर्वतसंकाशा निकृत्तहृदया सती ॥ ५.५८.४४ ॥
Jene Schreckliche, die Arme schlaff, bergähnlich, das Herz von mir zerrissen, fiel ins Salzwasser.
5.58.45
शृणोमि खगतानां च वाचः सौम्या महात्मनाम्।
राक्षसी सिंहिका भीमा क्षिप्रं हनुमता हता ॥ ५.५८.४५ ॥
Ich höre die Worte der sanften Hochherzigen, die am Himmel ziehen: »Die schreckliche Rākṣasī Siṃhikā wurde rasch von Hanumān erschlagen.«
5.58.46
तां हत्वा पुनरेवाहं कृत्यमात्ययिकं स्मरन्।
गत्वा च महदध्वानं पश्यामि नगमण्डितम् ॥ ५.५८.४६ ॥
Nachdem ich sie erschlagen hatte, mich wieder meiner dringenden Aufgabe erinnernd, und eine weite Strecke zurückgelegt, sah ich das von Bergen geschmückte Land.
5.58.47
दक्षिणं तीरमुदधेर्लङ्का यत्र गता पुरी।
अस्तं दिनकरे याते रक्षसां निलयं पुरीम् ॥ ५.५८.४७ ॥
Die südliche Küste des Ozeans, wo die Stadt Laṅkā liegt — als die Sonne untergegangen war, erreichte ich die Stadt, die Wohnstatt der Rākṣasas.
5.58.48
प्रविष्टोऽहमविज्ञातो रक्षोभिर्भीमविक्रमैः।
तत्र प्रविशतश्चापि कल्पान्तघनसप्रभा ॥ ५.५८.४८ ॥
Von den an Tapferkeit schrecklichen Rākṣasas unerkannt, drang ich ein; und beim Eintreten war mein Glanz wie die Wolke des Weltendes.
5.58.49
अट्टहासं विमुञ्चन्ती नारी काप्युत्थिता पुरः।
जिघांसन्तीं ततस्तां तु ज्वलदग्निशिरोरुहाम् ॥ ५.५८.४९ ॥
Eine Frau, die ein lautes Gelächter ausstieß, erhob sich vor mir. Da, mich töten wollend, jene mit Haaren wie loderndes Feuer—
5.58.50
सव्यमुष्टिप्रहारेण पराजित्य सुभैरवाम्।
प्रदोषकाले प्रविशं भीतयाहं तयोदितः ॥ ५.५८.५० ॥
Nachdem ich jene überaus furchtbare mit einem Schlag der linken Faust besiegt hatte, trat ich zur Abenddämmerung ein; und die Verängstigte sprach zu mir—
5.58.51
अहं लङ्कापुरी वीर निर्जिता विक्रमेण ते।
यस्मात् तस्माद् विजेतासि सर्वरक्षांस्यशेषतः ॥ ५.५८.५१ ॥
»O Held! Ich bin die Stadt Laṅkā, durch deine Tapferkeit erobert; darum bist du der Sieger über alle Rākṣasas, vollständig.«
5.58.52
तत्राहं सर्वरात्रं तु विचरञ्जनकात्मजाम्।
रावणान्तःपुरगतो न चापश्यं सुमध्यमाम् ॥ ५.५८.५२ ॥
Dort irrte ich die ganze Nacht umher und suchte Janakas Tochter; ich ging in Rāvaṇas innere Gemächer, doch ich sah nicht die Schlankhüftige.
5.58.53
ततः सीतामपश्यंस्तु रावणस्य निवेशने।
शोकसागरमासाद्य न पारमुपलक्षये ॥ ५.५८.५३ ॥
Da ich Sītā in Rāvaṇas Wohnung nicht sah, versank ich in einem Ozean des Kummers, und ich konnte kein Ufer darin erkennen.
5.58.54
शोचता च मया दृष्टं प्राकारेणाभिसंवृतम्।
काञ्चनेन विकृष्टेन गृहोपवनमुत्तमम् ॥ ५.५८.५४ ॥
Während ich trauerte, sah ich einen herrlichen Hausgarten, umschlossen von einer langen Mauer aus Gold.
5.58.55
सप्राकारमवप्लुत्य पश्यामि बहुपादपम्।
अशोकवनिकामध्ये शिंशपापादपो महान् ॥ ५.५८.५५ ॥
Ich sprang über die Mauer und sah mitten im Aśoka-Hain, voller vieler Bäume, einen großen Śiṃśapā-Baum.
5.58.56
तमारुह्य च पश्यामि काञ्चनं कदलीवनम्।
अदूराच्छिंशपावृक्षात् पश्यामि वरवर्णिनीम् ॥ ५.५८.५६ ॥
Auf jenen Baum geklettert, sah ich einen Hain goldener Bananen, und nicht weit vom Śiṃśapā-Baum sah ich eine Frau von ausgezeichneter Hautfarbe.
5.58.57
श्यामां कमलपत्राक्षीमुपवासकृशाननाम्।
तदेकवासःसंवीतां रजोध्वस्तशिरोरुहाम् ॥ ५.५८.५७ ॥
Sie war dunkelhäutig, hatte Augen wie Lotosblätter, ihr Gesicht war vom Fasten abgemagert, sie trug nur ein einziges Gewand, und ihr Haar war vom Staub verfilzt.
5.58.58
शोकसंतापदीनाङ्गीं सीतां भर्तृहिते स्थिताम्।
राक्षसीभिर्विरूपाभिः क्रूराभिरभिसंवृताम् ॥ ५.५८.५८ ॥
Sītā, deren Körper von Kummer und Qual gebeugt war, blieb dem Wohl ihres Gatten ergeben, umringt von abscheulichen, grausamen Rākṣasī-Frauen.
5.58.59
मांसशोणितभक्ष्याभिर्व्याघ्रीभिर्हरिणीं यथा।
सा मया राक्षसीमध्ये तर्ज्यमाना मुहुर्मुहुः ॥ ५.५८.५९ ॥
Wie eine Hirschkuh, umringt von Tigerinnen, die sich von Fleisch und Blut nähren, wurde sie inmitten der Rākṣasī-Frauen immer wieder bedroht; das sah ich.
5.58.60
एकवेणीधरा दीना भर्तृचिन्तापरायणा।
भूमिशय्या विवर्णाङ्गी पद्मिनीव हिमागमे ॥ ५.५८.६० ॥
Mit einem einzigen Zopf, elend, in Gedanken an ihren Gatten versunken, auf dem bloßen Boden schlafend, mit blassen Gliedern, war sie wie eine Lotuspflanze zur Zeit des Winters.
5.58.61
रावणाद् विनिवृत्तार्था मर्तव्ये कृतनिश्चया।
कथंचिन्मृगशावाक्षी तूर्णमासादिता मया ॥ ५.५८.६१ ॥
Von Rāvaṇa ihrer Hoffnung beraubt und entschlossen zu sterben, die rehäugige Frau habe ich schließlich, irgendwie, rasch gefunden.
5.58.62
तां दृष्ट्वा तादृशीं नारीं रामपत्नीं यशस्विनीम्।
तत्रैव शिंशपावृक्षे पश्यन्नहमवस्थितः ॥ ५.५८.६२ ॥
Als ich diese berühmte Gattin Rāmas in solchem Zustand sah, blieb ich dort auf dem Śiṃśapā-Baum sitzen und beobachtete sie.
5.58.63
ततो हलहलाशब्दं काञ्चीनूपुरमिश्रितम्।
शृणोम्यधिकगम्भीरं रावणस्य निवेशने ॥ ५.५८.६३ ॥
Dann hörte ich im Palast Rāvaṇas ein sehr tiefes Geräusch 'hala-hala', vermischt mit dem Klirren von Gürteln und Fußspangen.
5.58.64
ततोऽहं परमोद्विग्नः स्वरूपं प्रत्यसंहरम्।
अहं च शिंशपावृक्षे पक्षीव गहने स्थितः ॥ ५.५८.६४ ॥
Da zog ich, zutiefst erregt, meine Gestalt zusammen und blieb wie ein Vogel verborgen im dichten Śiṃśapā-Baum.
5.58.65
ततो रावणदाराश्च रावणश्च महाबलः।
तं देशमनुसम्प्राप्तो यत्र सीताभवत् स्थिता ॥ ५.५८.६५ ॥
Dann kamen Rāvaṇas Frauen und der mächtige Rāvaṇa an den Ort, wo Sītā saß.
5.58.66
तं दृष्ट्वाथ वरारोहा सीता रक्षोगणेश्वरम्।
संकुच्योरू स्तनौ पीनौ बाहुभ्यां परिरभ्य च ॥ ५.५८.६६ ॥
Als sie den Herrn der Rākṣasa-Scharen sah, zog die schönhüftige Sītā Schenkel und volle Brüste zusammen und umschlang sie mit beiden Armen.
5.58.67
वित्रस्तां परमोद्विग्नां वीक्ष्यमाणामितस्ततः।
त्राणं कंचिदपश्यन्तीं वेपमानां तपस्विनीम् ॥ ५.५८.६७ ॥
Als er Sītā sah, jene Asketin, verängstigt und tief erregt, die sich umblickte, keinen Schutz fand und zitterte.
5.58.68
तामुवाच दशग्रीवः सीतां परमदुःखिताम्।
अवाक्शिराः प्रपतितो बहुमन्यस्व मामिति ॥ ५.५८.६८ ॥
Da sprach Rāvaṇa, der Zehnhalsige, zu der tief betrübten Sītā: "Mit gesenktem Haupt bin ich niedergefallen; achte mich."
5.58.69
यदि चेत्त्वं तु मां दर्पान्नाभिनन्दसि गर्विते।
द्विमासानन्तरं सीते पास्यामि रुधिरं तव ॥ ५.५८.६९ ॥
"O stolze Sītā! Wenn du mich aus Hochmut nicht annimmst, werde ich nach zwei Monaten dein Blut trinken."
5.58.70
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य रावणस्य दुरात्मनः।
उवाच परमक्रुद्धा सीता वचनमुत्तमम् ॥ ५.५८.७० ॥
Als Sītā diese Worte des bösen Rāvaṇa hörte, sprach sie, zutiefst erzürnt, diese edlen Worte.
5.58.71
राक्षसाधम रामस्य भार्याममिततेजसः।
इक्ष्वाकुवंशनाथस्य स्नुषां दशरथस्य च ॥ ५.५८.७१ ॥
"O niedrigster der Rākṣasas! Du hast die Gattin Rāmas von unermesslichem Glanz geraubt, die Schwiegertochter Daśarathas, des Herrn des Ikṣvāku-Geschlechts!"
5.58.72
अवाच्यं वदतो जिह्वा कथं न पतिता तव।
किंस्विद्वीर्य तवानार्य यो मां भर्तुरसंनिधौ ॥ ५.५८.७२ ॥
"Warum fiel dir die Zunge nicht ab, die du Unsagbares sprichst? O Unedler! Was ist das für eine Tapferkeit, mich in Abwesenheit meines Gatten zu entführen?"
5.58.73
अपहृत्यागतः पाप तेनादृष्टो महात्मना।
न त्वं रामस्य सदृशो दास्येऽप्यस्य न युज्यसे ॥ ५.५८.७३ ॥
Du Böse, du wurdest entführt und hierher gebracht, ohne dass der großherzige Rāma dich sah. Du bist Rāma nicht ebenbürtig; du bist nicht einmal würdig, seine Dienerin zu sein.
5.58.74
अजेयः सत्यवाक् शूरो रणश्लाघी च राघवः।
जानक्या परुषं वाक्यमेवमुक्तो दशाननः ॥ ५.५८.७४ ॥
Rāghava (Rāma) ist unbesiegbar, wahrhaftig, tapfer und prahlt gern im Kampf. Als Jānakī so harte Worte sprach, antwortete der Zehnköpfige (Rāvaṇa) so.
5.58.75
जज्वाल सहसा कोपाच्चितास्थ इव पावकः।
विवृत्य नयने क्रूरे मुष्टिमुद्यम्य दक्षिणम् ॥ ५.५८.७५ ॥
Im Zorn loderte er plötzlich auf wie ein Feuer auf dem Scheiterhaufen. Seine grausamen Augen weit öffnend, hob er die rechte Faust.
5.58.76
मैथिलीं हन्तुमारब्धः स्त्रीभिर्हाहाकृतं तदा।
स्त्रीणां मध्यात् समुत्पत्य तस्य भार्या दुरात्मनः ॥ ५.५८.७६ ॥
Er machte sich daran, Maithilī (Sītā) zu töten, und die Frauen erhoben ein Wehklagen. Da sprang die Gattin jenes Bösen aus der Mitte der Frauen empor.
5.58.77
वरा मन्दोदरी नाम तया स प्रतिषेधितः।
उक्तश्च मधुरां वाणीं तया स मदनार्दितः ॥ ५.५८.७७ ॥
Die vortreffliche Mandodarī hielt ihn zurück, und er, von Begierde gequält, wurde von ihr mit süßen Worten angesprochen.
5.58.78
सीतया तव किं कार्यं महेन्द्रसमविक्रम।
मया सह रमस्वाद्य मद्विशिष्टा न जानकी ॥ ५.५८.७८ ॥
O du, dessen Tapferkeit der Indras gleicht, was willst du mit Sītā? Erfreue dich heute mit mir; Jānakī ist mir nicht überlegen.
5.58.79
देवगन्धर्वकन्याभिर्यक्षकन्याभिरेव च।
सार्धं प्रभो रमस्वेति सीतया किं करिष्यसि ॥ ५.५८.७९ ॥
Vergnüge dich, o Herr, mit den Töchtern der Götter, Gandharvas und Yakṣas. Was hast du mit Sītā zu schaffen?
5.58.80
ततस्ताभिः समेताभिर्नारीभिः स महाबलः।
उत्थाप्य सहसा नीतो भवनं स्वं निशाचरः ॥ ५.५८.८० ॥
Da hoben jene versammelten Frauen den mächtigen Nachtwandler plötzlich empor und brachten ihn in ihren eigenen Palast.
5.58.81
याते तस्मिन् दशग्रीवे राक्षस्यो विकृताननाः।
सीतां निर्भर्त्सयामासुर्वाक्यैः क्रूरैः सुदारुणैः ॥ ५.५८.८१ ॥
Als jener Zehnhalsige gegangen war, bedrohten und schmähten die rākṣasī-Frauen mit verzerrten Gesichtern Sītā mit grausamen und furchtbaren Worten.
5.58.82
तृणवद् भाषितं तासां गणयामास जानकी।
गर्जितं च तथा तासां सीतां प्राप्य निरर्थकम् ॥ ५.५८.८२ ॥
Jānakī achtete ihre Worte nicht mehr als einen Grashalm, und ihr Gebrüll war vor Sītā vergeblich.
5.58.83
वृथा गर्जितनिश्चेष्टा राक्षस्यः पिशिताशनाः।
रावणाय शशंसुस्ताः सीताव्यवसितं महत् ॥ ५.५८.८३ ॥
Die fleischfressenden rākṣasī-Frauen, die vergeblich gebrüllt hatten und ohnmächtig geworden waren, meldeten Rāvaṇa Sītās große Entschlossenheit.
5.58.84
ततस्ताः सहिताः सर्वा विहताशा निरुद्यमाः।
परिक्लिश्य समस्तास्ता निद्रावशमुपागताः ॥ ५.५८.८४ ॥
Da fielen sie alle zusammen, ihre Hoffnungen zerschlagen und ohne Tatkraft, erschöpft in die Gewalt des Schlafes.
5.58.85
तासु चैव प्रसुप्तासु सीता भर्तृहिते रता।
विलप्य करुणं दीना प्रशुशोच सुदुःखिता ॥ ५.५८.८५ ॥
Als sie alle schliefen, klagte Sītā, ganz dem Wohl ihres Gemahls ergeben, jämmerlich, elend und tief betrübt, und weinte.
5.58.86
तासां मध्यात् समुत्थाय त्रिजटा वाक्यमब्रवीत्।
आत्मानं खादत क्षिप्रं न सीतामसितेक्षणाम् ॥ ५.५८.८६ ॥
Aus ihrer Mitte erhob sich Trijaṭā und sprach: "Verschlingt euch selbst schnell, nicht die schwarzäugige Sītā."
5.58.87
जनकस्यात्मजां साध्वीं स्नुषां दशरथस्य च।
स्वप्नो ह्यद्य मया दृष्टो दारुणो रोमहर्षणः ॥ ५.५८.८७ ॥
Über Sītā, Janakas Tochter, die tugendhafte Schwiegertochter Daśarathas, habe ich heute einen schrecklichen, haarsträubenden Traum gesehen.
5.58.88
रक्षसां च विनाशाय भर्तुरस्या जयाय च।
अलमस्मान् परित्रातुं राघवाद् राक्षसीगणम् ॥ ५.५८.८८ ॥
Zur Vernichtung der Rākṣasas und zum Sieg ihres Gemahls, und um uns vor Rāghava zu schützen, genügt dies der Schar der Rākṣasī-Frauen.
5.58.89
अभियाचाम वैदेहीमेतद्धि मम रोचते।
यदि ह्येवंविधः स्वप्नो दुःखितायाः प्रदृश्यते ॥ ५.५८.८९ ॥
Laßt uns Vaidehī bitten; das scheint mir gut, wenn der Betrübten ein solcher Traum erscheint.
5.58.90
सा दुःखैर्विविधैर्मुक्ता सुखमाप्नोत्यनुत्तमम्।
प्रणिपातप्रसन्ना हि मैथिली जनकात्मजा ॥ ५.५८.९० ॥
Von vielerlei Leid befreit, wird sie das höchste Glück erlangen, denn die Maithilī, Janakas Tochter, ist durch ehrerbietige Niederwerfung erfreut.
5.58.91
अलमेषा परित्रातुं राक्षस्यो महतो भयात्।
ततः सा ह्रीमती बाला भर्तुर्विजयहर्षिता ॥ ५.५८.९१ ॥
Sie vermag diese Rākṣasīs vor großer Furcht zu retten. Da freute sich die schamhafte junge Frau über den Sieg ihres Gatten.
5.58.92
अवोचद् यदि तत् तथ्यं भवेयं शरणं हि वः।
तां चाहं तादृशीं दृष्ट्वा सीताया दारुणां दशाम् ॥ ५.५८.९२ ॥
Sie sprach: »Wenn dies wahr ist, würde ich euch eine Zuflucht sein.« Und als ich Sītā in so schrecklichem Zustand sah, [...]
5.58.93
चिन्तयामास विश्रान्तो न च मे निर्वृतं मनः।
सम्भाषणार्थे च मया जानक्याश्चिन्तितो विधिः ॥ ५.५८.९३ ॥
Nach der Rast sann ich nach; doch mein Geist fand keine Ruhe. Ich überlegte, wie ich mit Jānakī sprechen könnte.
5.58.94
इक्ष्वाकुकुलवंशस्तु स्तुतो मम पुरस्कृतः।
श्रुत्वा तु गदितां वाचं राजर्षिगणभूषिताम् ॥ ५.५८.९४ ॥
Ich pries das Geschlecht der Ikṣvāku-Familie und stellte es voran. Als ich jene Rede hörte, geschmückt von der Schar der königlichen Weisen, [...]
5.58.95
प्रत्यभाषत मां देवी बाष्पैः पिहितलोचना।
कस्त्वं केन कथं चेह प्राप्तो वानरपुङ्गव ॥ ५.५८.९५ ॥
Die Göttin antwortete mir mit tränenverhüllten Augen: 'Wer bist du, von wem und wie bist du hierher gekommen, bester der Affen?'
5.58.96
का च रामेण ते प्रीतिस्तन्मे शंसितुमर्हसि।
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा अहमप्यब्रुवं वचः ॥ ५.५८.९६ ॥
»Und welche Verbindung hast du zu Rāma? Das solltest du mir sagen.« Als ich ihre Worte hörte, antwortete auch ich.
5.58.97
देवि रामस्य भर्तुस्ते सहायो भीमविक्रमः।
सुग्रीवो नाम विक्रान्तो वानरेन्द्रो महाबलः ॥ ५.५८.९७ ॥
O Göttin, dein Gemahl Rāma hat einen Verbündeten: Sugrīva mit Namen, den Affenkönig, von furchtbarer Kühnheit, tapfer und von großer Stärke.
5.58.98
तस्य मां विद्धि भृत्यं त्वं हनूमन्तमिहागतम्।
भर्त्रा सम्प्रहितस्तुभ्यं रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ ५.५८.९८ ॥
Wisse, dass ich Hanumān bin, sein Diener, der hierher gekommen ist; dein Gemahl Rāma, von unermüdlichen Taten, hat mich zu dir gesandt.
5.58.99
इदं तु पुरुषव्याघ्रः श्रीमान् दाशरथिः स्वयम्।
अङ्गुलीयमभिज्ञानमदात् तुभ्यं यशस्विनि ॥ ५.५८.९९ ॥
Diesen Ring hat dir der beste der Männer, der glorreiche Sohn Daśarathas selbst, als Zeichen des Erkennens gegeben, o Ruhmreiche.
5.58.100
तदिच्छामि त्वयाज्ञप्तं देवि किं करवाण्यहम्।
रामलक्ष्मणयोः पार्श्वं नयामि त्वां किमुत्तरम् ॥ ५.५८.१०० ॥
Daher, o Göttin, wünsche ich, dass du mir befiehlst: Was soll ich tun? Soll ich dich zu Rāma und Lakṣmaṇa bringen, oder wirst du eine andere Antwort geben?
5.58.101
एतच्छ्रुत्वा विदित्वा च सीता जनकनन्दिनी।
आह रावणमुत्पाट्य राघवो मां नयत्विति ॥ ५.५८.१०१ ॥
Als sie dies gehört und verstanden hatte, sprach Sītā, die Tochter Janakas: "Möge Rāghava Rāvaṇa entwurzeln und mich fortbringen."
5.58.102
प्रणम्य शिरसा देवीमहमार्यामनिन्दिताम्।
राघवस्य मनोह्लादमभिज्ञानमयाचिषम् ॥ ५.५८.१०२ ॥
Ich verneigte mein Haupt vor jener Göttin, der edlen und makellosen Dame, und bat sie um ein Zeichen des Erkennens, das Rāghavas Herz erfreuen würde.
5.58.103
अथ मामब्रवीत् सीता गृह्यतामयमुत्तमः।
मणिर्येन महाबाहू रामस्त्वां बहु मन्यते ॥ ५.५८.१०३ ॥
Da sprach Sītā zu mir: "Nimm dieses vortreffliche Juwel, durch das Rāma, der Starkarmige, dich sehr schätzt."
5.58.104
इत्युक्त्वा तु वरारोहा मणिप्रवरमुत्तमम्।
प्रायच्छत् परमोद्विग्ना वाचा मां संदिदेश ह ॥ ५.५८.१०४ ॥
Nachdem sie dies gesagt hatte, gab mir die schlanke Frau, zutiefst bekümmert, jenes vortreffliche Juwel und trug mir mündlich eine Botschaft auf.
5.58.105
ततस्तस्यै प्रणम्याहं राजपुत्र्यै समाहितः।
प्रदक्षिणं परिक्राममिहाभ्युद्गतमानसः ॥ ५.५८.१०५ ॥
Da verneigte ich mich vor jener Prinzessin, gesammelt, und mit erhobenem Sinn umschritt ich sie rechtsherum.
5.58.106
उत्तरं पुनरेवाह निश्चित्य मनसा तदा।
हनूमन् मम वृत्तान्तं वक्तुमर्हसि राघवे ॥ ५.५८.१०६ ॥
Da sprach sie, nachdem sie es im Sinn beschlossen hatte, wieder: "Hanumān, du sollst Rāghava meine Geschichte erzählen."
5.58.107
यथा श्रुत्वैव नचिरात् तावुभौ रामलक्ष्मणौ।
सुग्रीवसहितौ वीरावुपेयातां तथा कुरु ॥ ५.५८.१०७ ॥
"Sobald sie es hören, mögen jene beiden Helden, Rāma und Lakṣmaṇa, zusammen mit Sugrīva ohne Verzug hierherkommen; so handle."
5.58.108
यदन्यथा भवेदेतद् द्वौ मासौ जीवितं मम।
न मां द्रक्ष्यति काकुत्स्थो म्रिये साहमनाथवत् ॥ ५.५८.१०८ ॥
"Geschieht es anders, so wird mein Leben nur noch zwei Monate dauern. Kākutstha wird mich nicht sehen, und ich werde sterben wie eine Schutzlose."
5.58.109
तच्छ्रुत्वा करुणं वाक्यं क्रोधो मामभ्यवर्तत।
उत्तरं च मया दृष्टं कार्यशेषमनन्तरम् ॥ ५.५८.१०९ ॥
Als ich diese kläglichen Worte hörte, überkam mich der Zorn, und sogleich sah ich die verbleibende Aufgabe.
5.58.110
ततोऽवर्धत मे कायस्तदा पर्वतसंनिभः।
युद्धाकाङ्क्षी वनं तस्य विनाशयितुमारभे ॥ ५.५८.११० ॥
Da wuchs mein Körper wie ein Berg, und begierig nach dem Kampf begann ich, seinen Hain zu zerstören.
5.58.111
तद् भग्नं वनखण्डं तु भ्रान्तत्रस्तमृगद्विजम्।
प्रतिबुद्ध्य निरीक्षन्ते राक्षस्यो विकृताननाः ॥ ५.५८.१११ ॥
Als sie den zerstörten Hain sahen, in dem verwirrte und verängstigte Hirsche und Vögel flohen, erwachten die Rākṣasī mit verzerrten Gesichtern und blickten umher.
5.58.112
मां च दृष्ट्वा वने तस्मिन् समागम्य ततस्ततः।
ताः समभ्यागताः क्षिप्रं रावणायाचचक्षिरे ॥ ५.५८.११२ ॥
Nachdem sie mich in jenem Hain gesehen hatten, versammelten sie sich von hier und dort, kamen eilig und berichteten Rāvaṇa.
5.58.113
राजन् वनमिदं दुर्गं तव भग्नं दुरात्मना।
वानरेण ह्यविज्ञाय तव वीर्यं महाबल ॥ ५.५८.११३ ॥
O König! Dieser unzugängliche Hain von dir wurde von einem bösen Affen zerstört, der deine Macht nicht kannte, o Starker.
5.58.114
तस्य दुर्बुद्धिता राजंस्तव विप्रियकारिणः।
वधमाज्ञापय क्षिप्रं यथासौ न पुनर्व्रजेत् ॥ ५.५८.११४ ॥
O König! Befiehl schnell den Tod jenes Übeltäters, der dir Unangenehmes angetan hat, damit er nie wieder kommt.
5.58.115
तच्छ्रुत्वा राक्षसेन्द्रेण विसृष्टा बहुदुर्जयाः।
राक्षसाः किंकरा नाम रावणस्य मनोऽनुगाः ॥ ५.५८.११५ ॥
Als der Herr der Rākṣasas dies hörte, schickte er die Kiṅkaras aus, sehr schwer zu besiegende Rākṣasas, die dem Willen Rāvaṇas folgten.
5.58.116
तेषामशीतिसाहस्रं शूलमुद्गरपाणिनाम्।
मया तस्मिन् वनोद्देशे परिघेण निषूदितम् ॥ ५.५८.११६ ॥
Von ihnen wurden achtzigtausend, die Speere und Keulen in den Händen hielten, von mir mit einer eisernen Stange in jener Waldgegend erschlagen.
5.58.117
तेषां तु हतशिष्टा ये ते गता लघुविक्रमाः।
निहतं च मया सैन्यं रावणायाचचक्षिरे ॥ ५.५८.११७ ॥
Diejenigen von ihnen, die dem Gemetzel entkamen, flohen, schnell an Tapferkeit, und berichteten Rāvaṇa, dass das Heer von mir erschlagen worden sei.
5.58.118
ततो मे बुद्धिरुत्पन्ना चैत्यप्रासादमुत्तमम्।
तत्रस्थान् राक्षसान् हत्वा शतं स्तम्भेन वै पुनः ॥ ५.५८.११८ ॥
Da kam mir der Gedanke: Nachdem ich die hundert Rākṣasas erschlagen habe, die in jenem vortrefflichen Tempelpalast standen, werde ich ihn mit einem Pfeiler wieder niederreißen.
5.58.119
ललामभूतो लङ्काया मया विध्वंसितो रुषा।
ततः प्रहस्तस्य सुतं जम्बुमालिनमादिशत् ॥ ५.५८.११९ ॥
Jenen Palast, den Schmuck Laṅkās, zerstörte ich im Zorn. Da schickte (Rāvaṇa) Jambumālin, den Sohn Prahastas, gegen mich.
5.58.120
राक्षसैर्बहुभिः सार्धं घोररूपैर्भयानकैः।
तमहं बलसम्पन्नं राक्षसं रणकोविदम् ॥ ५.५८.१२० ॥
Zusammen mit vielen schrecklich gestalteten, furchterregenden Rākṣasas stellte ich mich jenem Rākṣasa, der mit Kraft begabt und im Kampf erfahren war.
5.58.121
परिघेणातिघोरेण सूदयामि सहानुगम्।
तच्छ्रुत्वा राक्षसेन्द्रस्तु मन्त्रिपुत्रान् महाबलान् ॥ ५.५८.१२१ ॥
"Mit meiner schrecklichen eisernen Keule werde ich sie samt ihrem Gefolge erschlagen." Als der Herr der Rākṣasas dies hörte, sandte er die mächtigen Söhne seiner Minister.
5.58.122
पदातिबलसम्पन्नान् प्रेषयामास रावणः।
परिघेणैव तान् सर्वान् नयामि यमसादनम् ॥ ५.५८.१२२ ॥
Rāvaṇa sandte sie, ausgestattet mit Fußtruppen. "Mit der eisernen Keule allein werde ich sie alle in Yamas Wohnstatt schicken."
5.58.123
मन्त्रिपुत्रान् हतान् श्रुत्वा समरे लघुविक्रमान्।
पञ्च सेनाग्रगान् शूरान् प्रेषयामास रावणः ॥ ५.५८.१२३ ॥
Als Rāvaṇa hörte, dass die im Kampf schnell-tapferen Ministersöhne erschlagen worden waren, sandte er fünf Helden, die an der Spitze des Heeres marschieren.
5.58.124
तानहं सहसैन्यान् वै सर्वानेवाभ्यसूदयम्।
ततः पुनर्दशग्रीवः पुत्रमक्षं महाबलम् ॥ ५.५८.१२४ ॥
Ich erschlug sie alle, samt ihren Heeren. Dann sandte der Zehnhalsige erneut seinen mächtigen Sohn Akṣa.
5.58.125
बहुभी राक्षसैः सार्धं प्रेषयामास संयुगे।
तं तु मन्दोदरीपुत्रं कुमारं रणपण्डितम् ॥ ५.५८.१२५ ॥
Er sandte ihn mit vielen Rākṣasas in den Kampf: jenen Sohn Mandodarīs, den in der Kriegskunst erfahrenen Prinzen.
5.58.126
सहसा खं समुद्यन्तं पादयोश्च गृहीतवान्।
तमासीनं शतगुणं भ्रामयित्वा व्यपेषयम् ॥ ५.५८.१२६ ॥
Plötzlich erhob er sich in den Himmel, und ich ergriff ihn bei den Füßen; ihn hundertmal herumwirbelnd, zerschmetterte ich ihn.
5.58.127
तमक्षमागतं भग्नं निशम्य स दशाननः।
ततश्चेन्द्रजितं नाम द्वितीयं रावणः सुतम् ॥ ५.५८.१२७ ॥
Als Rāvaṇa mit den zehn Gesichtern hörte, dass Akṣa erschlagen und das Heer zerschlagen war, rief er daraufhin seinen zweiten Sohn namens Indrajit.
5.58.128
व्यादिदेश सुसंक्रुद्धो बलिनं युद्धदुर्मदम्।
तच्चाप्यहं बलं सर्वं तं च राक्षसपुङ्गवम् ॥ ५.५८.१२८ ॥
Äußerst erzürnt befahl er jenem mächtigen, im Kampf übermütigen Sohn, gegen mich, meine ganze Kraft und jenen Vornehmsten der Rākṣasas vorzugehen.
5.58.129
नष्टौजसं रणे कृत्वा परं हर्षमुपागतः।
महतापि महाबाहुः प्रत्ययेन महाबलः ॥ ५.५८.१२९ ॥
Nachdem er jenen im Kampf seiner Kraft beraubt hatte, empfand der Großarmige, Mächtige höchste Freude und große Zuversicht.
5.58.130
प्रहितो रावणेनैष सह वीरैर्मदोद्धतैः।
सोऽविषह्यं हि मां बुद्ध्वा स्वसैन्यं चावमर्दितम् ॥ ५.५८.१३० ॥
Von Rāvaṇa mit stolz aufgeblasenen Helden ausgesandt, erkannte er (Indrajit), dass ich unbezwingbar war und sein eigenes Heer zerschmettert—
5.58.131
ब्रह्मणोऽस्त्रेण स तु मां प्रबद्ध्वा चातिवेगिनः।
रज्जुभिश्चापि बध्नन्ति ततो मां तत्र राक्षसाः ॥ ५.५८.१३१ ॥
Indrajit fesselte mich mit der Waffe Brahmās; dann banden mich die Rākṣasas dort auch mit Seilen, mich, der ich von großer Schnelligkeit war.
5.58.132
रावणस्य समीपं च गृहीत्वा मामुपागमन्।
दृष्ट्वा सम्भाषितश्चाहं रावणेन दुरात्मना ॥ ५.५८.१३२ ॥
Sie ergriffen mich und brachten mich vor Rāvaṇa; und als er mich sah, sprach der bösartige Rāvaṇa mich an.
5.58.133
पृष्टश्च लङ्कागमनं राक्षसानां च तं वधम्।
तत्सर्वं च रणे तत्र सीतार्थमुपजल्पितम् ॥ ५.५८.१३३ ॥
Als man mich nach meiner Ankunft in Laṅkā, der Erschlagung der Rākṣasas und allem, was dort im Kampf um Sītās willen geschah, fragte, berichtete ich alles.
5.58.134
तस्यास्तु दर्शनाकाङ्क्षी प्राप्तस्त्वद्भवनं विभो।
मारुतस्यौरसः पुत्रो वानरो हनुमानहम् ॥ ५.५८.१३४ ॥
Aus dem Wunsch, sie zu sehen, o Herr, bin ich zu Eurer Wohnung gekommen. Ich bin Hanumān, der Affe, der leibliche Sohn des Windgottes.
5.58.135
रामदूतं च मां विद्धि सुग्रीवसचिवं कपिम्।
सोऽहं दौत्येन रामस्य त्वत्सकाशमिहागतः ॥ ५.५८.१३५ ॥
Wisse, dass ich der Bote Rāmas bin, ein Affe und Minister Sugrīvas. Im Auftrag Rāmas als Gesandter bin ich hier vor dich getreten.
5.58.136
शृणु चापि समादेशं यदहं प्रब्रवीमि ते।
राक्षसेश हरीशस्त्वां वाक्यमाह समाहितम् ॥ ५.५८.१३६ ॥
Höre, o Herr der Rākṣasas, auch die Botschaft, die ich dir überbringe. Der Herr der Affen hat dir wohlerwogene Worte gesagt.
5.58.137
सुग्रीवश्च महाभागः स त्वां कौशलमब्रवीत्।
धर्मार्थकामसहितं हितं पथ्यमुवाच ह ॥ ५.५८.१३७ ॥
Der hochgesegnete Sugrīva hat nach deinem Wohlergehen gefragt und dir heilsame, zuträgliche Worte gesagt, verbunden mit Dharma, Reichtum und Lust.
5.58.138
वसतो ऋष्यमूके मे पर्वते विपुलद्रुमे।
राघवो रणविक्रान्तो मित्रत्वं समुपागतः ॥ ५.५८.१३८ ॥
Als ich auf dem Ṛṣyamūka-Berg mit seinen zahlreichen Bäumen wohnte, schloss Rāghava, im Kampf tapfer, Freundschaft mit mir.
5.58.139
तेन मे कथितं राजन् भार्या मे रक्षसा हृता।
तत्र साहाय्यहेतोर्मे समयं कर्तुमर्हसि ॥ ५.५८.१३९ ॥
Er hat mir, o König, erzählt, dass meine Gemahlin von einem Rākṣasa entführt wurde. Darum ziemt es dir, mit mir ein Bündnis zu schließen, um ihm Beistand zu leisten.
5.58.140
वालिना हृतराज्येन सुग्रीवेण सह प्रभुः।
चक्रेऽग्निसाक्षिकं सख्यं राघवः सहलक्ष्मणः ॥ ५.५८.१४० ॥
Mit Sugrīva, dessen Reich von Vālin geraubt worden war, schloss der Herr Rāghava zusammen mit Lakṣmaṇa eine Freundschaft, das Feuer als Zeuge.
5.58.141
तेन वालिनमाहत्य शरेणैकेन संयुगे।
वानराणां महाराजः कृतः सम्प्लवतां प्रभुः ॥ ५.५८.१४१ ॥
Nachdem er Vālin im Kampf mit einem einzigen Pfeil erschlagen hatte, machte er Sugrīva zum großen König und Herrn der springenden Affen.
5.58.142
तस्य साहाय्यमस्माभिः कार्यं सर्वात्मना त्विह।
तेन प्रस्थापितस्तुभ्यं समीपमिह धर्मतः ॥ ५.५८.१४२ ॥
Wir müssen ihm hier mit ganzem Herzen Beistand leisten; von ihm wurde ich gerecht zu dir hierher gesandt.
5.58.143
क्षिप्रमानीयतां सीता दीयतां राघवस्य च।
यावन्न हरयो वीरा विधमन्ति बलं तव ॥ ५.५८.१४३ ॥
Sītā soll schnell herbeigebracht und Rāghava zurückgegeben werden, bevor die heldenhaften Affen dein Heer zerstreuen.
5.58.144
वानराणां प्रभावोऽयं न केन विदितः पुरा।
देवतानां सकाशं च ये गच्छन्ति निमन्त्रिताः ॥ ५.५८.१४४ ॥
Die Macht dieser Affen, die auf Einladung zu den Göttern gehen, war zuvor niemandem bekannt.
5.58.145
मामैक्षत ततो रुष्टश्चक्षुषा प्रदहन्निव ॥ ५.५८.१४५ ॥
Da blickte er mich zornig an, mit Augen, als wolle er mich verbrennen.
5.58.146
तेन वध्योऽहमाज्ञप्तो रक्षसा रौद्रकर्मणा।
मत्प्रभावमविज्ञाय रावणेन दुरात्मना ॥ ५.५८.१४६ ॥
Von jenem grausamen Rākṣasa, dem frevelhaften Rāvaṇa, der meine Macht nicht kannte, wurde ich zum Tode verurteilt.
5.58.147
ततो विभीषणो नाम तस्य भ्राता महामतिः।
तेन राक्षसराजश्च याचितो मम कारणात् ॥ ५.५८.१४७ ॥
Da bat sein Bruder Vibhīṣaṇa, ein Mann von großer Einsicht, den König der Rākṣasas um meinetwillen.
5.58.148
नैवं राक्षसशार्दूल त्यज्यतामेष निश्चयः।
राजशास्त्रव्यपेतो हि मार्गः संलक्ष्यते त्वया ॥ ५.५८.१४८ ॥
Nicht so, o Tiger unter den Rākṣasas; gib diesen Entschluss auf, denn du scheinst einen Weg zu gehen, der vom Königsrecht abweicht.
5.58.149
दूतवध्या न दृष्टा हि राजशास्त्रेषु राक्षस।
दूतेन वेदितव्यं च यथाभिहितवादिना ॥ ५.५८.१४९ ॥
O Rākṣasa, in den Lehrbüchern der Könige findet sich kein Gesandter, der zu töten wäre; ein Gesandter ist als einer zu betrachten, der spricht, wie es ihm aufgetragen wurde.
5.58.150
सुमहत्यपराधेऽपि दूतस्यातुलविक्रम।
विरूपकरणं दृष्टं न वधोऽस्ति हि शास्त्रतः ॥ ५.५८.१५० ॥
O Unvergleichlicher an Tapferkeit, selbst bei einem sehr schweren Vergehen gegen einen Gesandten sieht man nur die Verstümmelung als Strafe; nach den Lehrbüchern gibt es keine Tötung.
5.58.151
विभीषणेनैवमुक्तो रावणः संदिदेश तान्।
राक्षसानेतदेवाद्य लाङ्गूलं दह्यतामिति ॥ ५.५८.१५१ ॥
So angesprochen von Vibhīṣaṇa, befahl Rāvaṇa jenen Rākṣasas: „Heute noch soll sein Schwanz verbrannt werden.“
5.58.152
ततस्तस्य वचः श्रुत्वा मम पुच्छं समन्ततः।
वेष्टितं शणवल्कैश्च पट्टैः कार्पासकैस्तथा ॥ ५.५८.१५२ ॥
Als sie seine Worte hörten, wickelten sie meinen Schwanz ringsum mit Hanffasern, Baumrinde, Stoffstreifen und Baumwolle ein.
5.58.153
राक्षसाः सिद्धसंनाहास्ततस्ते चण्डविक्रमाः।
तदादीप्यन्त मे पुच्छं हनन्तः काष्ठमुष्टिभिः ॥ ५.५८.१५३ ॥
Da zündeten jene kampfbereiten, gewaltig tapferen Rākṣasas, mit hölzernen Fäusten schlagend, meinen Schwanz an.
5.58.154
बद्धस्य बहुभिः पाशैर्यन्त्रितस्य च राक्षसैः।
न मे पीडाभवत् काचिद् दिदृक्षोर्नगरीं दिवा ॥ ५.५८.१५४ ॥
Obwohl die Rākṣasas mich mit vielen Schlingen fesselten und festhielten, empfand ich keinerlei Schmerz, denn ich wollte die Stadt bei Tageslicht sehen.
5.58.155
ततस्ते राक्षसाः शूरा बद्धं मामग्निसंवृतम्।
अघोषयन् राजमार्गे नगरद्वारमागताः ॥ ५.५८.१५५ ॥
Dann brachten mich jene tapferen Rākṣasas, gefesselt und von Feuer umhüllt, bis zum Stadttor und verkündeten es auf der Königsstraße.
5.58.156
ततोऽहं सुमहद्रूपं संक्षिप्य पुनरात्मनः।
विमोचयित्वा तं बन्धं प्रकृतिस्थः स्थितः पुनः ॥ ५.५८.१५६ ॥
Dann zog ich meine gewaltige Gestalt wieder zusammen, löste jene Fessel und stand wieder in meinem natürlichen Zustand.
5.58.157
आयसं परिघं गृह्य तानि रक्षांस्यसूदयम्।
ततस्तन्नगरद्वारं वेगेन प्लुतवानहम् ॥ ५.५८.१५७ ॥
Eine eiserne Keule ergreifend erschlug ich jene Rākṣasas. Dann sprang ich schnell zu jenem Stadttor.
5.58.158
पुच्छेन च प्रदीप्तेन तां पुरीं साट्टगोपुराम्।
दहाम्यहमसम्भ्रान्तो युगान्ताग्निरिव प्रजाः ॥ ५.५८.१५८ ॥
Mit meinem brennenden Schwanz verbrannte ich jene Stadt samt ihren Türmen und Toren, ungerührt, wie das Feuer am Ende eines Weltalters die Wesen verbrennt.
5.58.159
विनष्टा जानकी व्यक्तं न ह्यदग्धः प्रदृश्यते।
लङ्कायाः कश्चिदुद्देशः सर्वा भस्मीकृता पुरी ॥ ५.५८.१५९ ॥
Jānakī ist gewiss zugrunde gegangen, denn kein Teil Laṅkās ist ungebrannt zu sehen; die ganze Stadt ist zu Asche geworden.
5.58.160
दहता च मया लङ्कां दग्धा सीता न संशयः।
रामस्य च महत्कार्यं मयेदं विफलीकृतम् ॥ ५.५८.१६० ॥
Beim Verbrennen Laṅkās ist durch mich auch Sītā verbrannt worden, zweifellos; und durch mich wurde Rāmas große Aufgabe vereitelt.
5.58.161
ततोऽहं वाचमश्रौषं चारणानां शुभाक्षराम् ॥ ५.५८.१६१ ॥
Da hörte ich die Rede der Cāraṇas, verheißungsvoll in ihren Silben.
5.58.162
जानकी न च दग्धेति विस्मयोदन्तभाषिणाम्।
ततो मे बुद्धिरुत्पन्ना श्रुत्वा तामद्भुतां गिरम् ॥ ५.५८.१६२ ॥
»Jānakī ist nicht verbrannt« — als ich jene wunderbare, staunend gesprochene Rede hörte, entstand in meinem Geist ein Gedanke.
5.58.163
अदग्धा जानकीत्येव निमित्तैश्चोपलक्षितम्।
दीप्यमाने तु लाङ्गूले न मां दहति पावकः ॥ ५.५८.१६३ ॥
Jānakī ist unversehrt, dies wurde auch durch Zeichen erkannt; während mein Schwanz brennt, verbrennt mich das Feuer nicht.
5.58.164
हृदयं च प्रहृष्टं मे वाताः सुरभिगन्धिनः।
तैर्निमित्तैश्च दृष्टार्थैः कारणैश्च महागुणैः ॥ ५.५८.१६४ ॥
Mein Herz ist erfreut, und duftende Winde wehen; durch jene Zeichen, die sichtbaren Anzeichen und die Ursachen von großer Tugend [freue ich mich].
5.58.165
ऋषिवाक्यैश्च दृष्टार्थैरभवं हृष्टमानसः।
पुनर्दृष्टा च वैदेही विसृष्टश्च तया पुनः ॥ ५.५८.१६५ ॥
Durch die Worte der Weisen und die sichtbaren Zeichen wurde mein Geist froh; ich sah Vaidehī wieder und wurde von ihr erneut entlassen.
5.58.166
ततः पर्वतमासाद्य तत्रारिष्टमहं पुनः।
प्रतिप्लवनमारेभे युष्मद्दर्शनकाङ्क्षया ॥ ५.५८.१६६ ॥
Dann, als ich jenen Berg erreichte, begann ich dort auf dem Ariṣṭa wieder zu springen, begierig, euch zu sehen.
5.58.167
ततः श्वसनचन्द्रार्कसिद्धगन्धर्वसेवितम्।
पन्थानमहमाक्रम्य भवतो दृष्टवानिह ॥ ५.५८.१६७ ॥
Dann, nachdem ich den Pfad durchschritten hatte, den Wind, Mond, Sonne, Siddhas und Gandharvas umsorgen, sah ich euch hier.
5.58.168
राघवस्य प्रसादेन भवतां चैव तेजसा।
सुग्रीवस्य च कार्यार्थं मया सर्वमनुष्ठितम् ॥ ५.५८.१६८ ॥
Durch die Gnade Rāghavas und durch eure Herrlichkeit habe ich um Sugrīvas Auftrag willen alles vollbracht.
5.58.169
एतत् सर्वं मया तत्र यथावदुपपादितम्।
तत्र यन्न कृतं शेषं तत् सर्वं क्रियतामिति ॥ ५.५८.१६९ ॥
All dies wurde dort von mir ordnungsgemäß vollbracht. Was dort noch unvollendet blieb, das soll nun alles getan werden.