வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.58
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.58.1
ततस्तस्य गिरेः शृङ्गे महेन्द्रस्य महाबलाः।
हनुमत्प्रमुखाः प्रीतिं हरयो जग्मुरुत्तमाम् ॥ ५.५८.१ ॥
பின்னர் மகேந்திர மலையின் அந்த உச்சியில், அனுமன் தலைமையிலான அந்த மகாபலம் பொருந்திய வானரர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தனர்।
5.58.2
प्रीतिमत्सूपविष्टेषु वानरेषु महात्मसु।
तं ततः प्रतिसंहृष्टः प्रीतियुक्तं महाकपिम् ॥ ५.५८.२ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் நன்கு அமர்ந்திருந்த மகாத்ம வானரர்களிடையே, அன்பு நிறைந்த அந்த மகாகபியை அவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நோக்கினர்।
5.58.3
जाम्बवान् कार्यवृत्तान्तमपृच्छदनिलात्मजम्।
कथं दृष्टा त्वया देवी कथं वा तत्र वर्तते ॥ ५.५८.३ ॥
ஜாம்பவான் அனிலபுத்திரனிடம் (அனுமனிடம்) செயலின் விவரத்தைக் கேட்டார்: 'தேவியை நீ எவ்வாறு கண்டாய்? அவள் அங்கு எப்படி இருக்கிறாள்?'
5.58.4
तस्यां चापि कथं वृत्तः क्रूरकर्मा दशाननः।
तत्त्वतः सर्वमेतन्नः प्रब्रूहि त्वं महाकपे ॥ ५.५८.४ ॥
அவளிடம் கொடியச் செயல் புரியும் தசானனன் எவ்வாறு நடந்து கொண்டான்? ஹே மகாகபியே, இவை அனைத்தையும் உண்மையாக எங்களுக்கு நீ சொல்.
5.58.5
सम्मार्गिता कथं देवी किं च सा प्रत्यभाषत।
श्रुतार्थाश्चिन्तयिष्यामो भूयः कार्यविनिश्चयम् ॥ ५.५८.५ ॥
தேவியை எவ்வாறு தேடிக் கண்டனர்? அவள் என்ன பதில் சொன்னாள்? விஷயத்தைக் கேட்டபின் செயலின் முடிவை நாங்கள் மீண்டும் சிந்திப்போம்.
5.58.6
यश्चार्थस्तत्र वक्तव्यो गतैरस्माभिरात्मवान्।
रक्षितव्यं च यत्तत्र तद् भवान् व्याकरोतु नः ॥ ५.५८.६ ॥
அங்கு நாங்கள் சென்ற பின் எதைச் சொல்ல வேண்டும், அங்கு எதைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்பதை நீங்கள் எங்களுக்கு விளக்குங்கள்।
5.58.7
स नियुक्तस्ततस्तेन सम्प्रहृष्टतनूरुहः।
नमस्यन् शिरसा देव्यै सीतायै प्रत्यभाषत ॥ ५.५८.७ ॥
அவனால் இவ்வாறு அனுப்பப்பட்டு, மகிழ்ச்சியால் மயிர் சிலிர்த்தவனாக, தலை தாழ்த்தி தேவி சீதைக்கு வணங்கி மறுமொழி கூறினான்.
5.58.8
प्रत्यक्षमेव भवतां महेन्द्राग्रात् खमाप्लुतः।
उदधेर्दक्षिणं पारं काङ्क्षमाणः समाहितः ॥ ५.५८.८ ॥
உங்கள் கண் முன்னே மகேந்திர மலையின் உச்சியிலிருந்து ஆகாயத்தில் பாய்ந்தேன்; கடலின் தென் கரையை அடைய விரும்பி, மனம் ஒருமுகப்பட்டு.
5.58.9
गच्छतश्च हि मे घोरं विघ्नरूपमिवाभवत्।
काञ्चनं शिखरं दिव्यं पश्यामि सुमनोहरम् ॥ ५.५८.९ ॥
நான் சென்றுகொண்டிருந்தபோது அது கொடிய தடையின் வடிவம் போல ஆயிற்று; ஒரு தெய்வீகமான, மிக அழகான பொன்னிற உச்சியைக் கண்டேன்.
5.58.10
स्थितं पन्थानमावृत्य मेने विघ्नं च तं नगम्।
उपसंगम्य तं दिव्यं काञ्चनं नगमुत्तमम् ॥ ५.५८.१० ॥
வழியை மறித்து நின்ற அந்த மலையை அவன் தடையாகக் கருதினான்; பின்னர் அந்த தெய்வீகமான, பொன்னிறமான, சிறந்த மலையை அணுகி.
5.58.11
कृता मे मनसा बुद्धिर्भेत्तव्योऽयं मयेति च।
प्रहतस्य मया तस्य लाङ्गूलेन महागिरेः ॥ ५.५८.११ ॥
'இதை நான் உடைக்க வேண்டும்' என்று என் மனத்தில் தீர்மானித்தேன்; அந்த மாபெரும் மலையை என் வாலால் தாக்கினேன்.
5.58.12
शिखरं सूर्यसंकाशं व्यशीर्यत सहस्रधा।
व्यवसायं च तं बुद्ध्वा स होवाच महागिरिः ॥ ५.५८.१२ ॥
சூரியனைப் போல ஒளிரும் அந்த உச்சி ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறியது; அந்த உறுதியை அறிந்த அந்த மாமலை பேசத் தொடங்கியது.
5.58.13
पुत्रेति मधुरां वाणीं मनः प्रह्लादयन्निव।
पितृव्यं चापि मां विद्धि सखायं मातरिश्वनः ॥ ५.५८.१३ ॥
மகனே, இனிய சொற்களால் உள்ளத்தை மகிழ்விப்பவன் போல் அவன் கூறினான்: 'என்னை உன் தந்தையின் சகோதரனாகவும், மாதரிஶ்வனின் நண்பனாகவும் அறிவாயாக.'
5.58.14
मैनाकमिति विख्यातं निवसन्तं महोदधौ।
पक्षवन्तः पुरा पुत्र बभूवुः पर्वतोत्तमाः ॥ ५.५८.१४ ॥
மகனே, மகாசமுத்திரத்தில் வசிக்கும், 'மைநாகன்' என்று புகழ்பெற்றவன் நான். முன்பொரு காலத்தில் சிறந்த மலைகள் இறக்கைகள் உடையனவாக இருந்தன.
5.58.15
छन्दतः पृथिवीं चेरुर्बाधमानाः समन्ततः।
श्रुत्वा नगानां चरितं महेन्द्रः पाकशासनः ॥ ५.५८.१५ ॥
அவர்கள் விருப்பம் போல் பூமியெங்கும் எல்லாப் பக்கமும் திரிந்து துன்புறுத்தினார்கள். மலைகளின் அந்த நடத்தையைக் கேட்ட பாகசாசனன் மகேந்திரன்...
5.58.16
वज्रेण भगवान् पक्षौ चिच्छेदैषां सहस्रशः।
अहं तु मोचितस्तस्मात् तव पित्रा महात्मना ॥ ५.५८.१६ ॥
பகவான் இந்திரன் வஜ்ரத்தால் அவர்களின் இறக்கைகளை ஆயிரக்கணக்கில் வெட்டினான். ஆனால் உன் மகாத்மா தந்தை என்னை அதிலிருந்து விடுவித்தார்.
5.58.17
मारुतेन तदा वत्स प्रक्षिप्तो वरुणालये।
राघवस्य मया साह्ये वर्तितव्यमरिंदम ॥ ५.५८.१७ ॥
அப்போது மாருதனால், அன்பு மகனே, நான் வருணனின் இருப்பிடமான கடலில் வீசப்பட்டேன். பகைவரை அடக்குபவனே, ராகவனுக்கு உதவுவதில் நான் ஈடுபட வேண்டும்.
5.58.18
रामो धर्मभृतां श्रेष्ठो महेन्द्रसमविक्रमः।
एतच्छ्रुत्वा मया तस्य मैनाकस्य महात्मनः ॥ ५.५८.१८ ॥
தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனும் மகேந்திரனுக்கு நிகரான வீரமுடையவனுமான ராமன் — இதை அந்த மகாத்மா மைநாகன் கூறியதைக் கேட்டு நான்...
5.58.19
कार्यमावेद्य च गिरेरुद्धतं वै मनो मम।
तेन चाहमनुज्ञातो मैनाकेन महात्मना ॥ ५.५८.१९ ॥
பணியைத் தெரிவித்ததும் மலையின் உயர்ந்த மனம் என்னை எழுப்பியது; அந்த மகாத்மா மைனாகத்தால் நான் அனுமதி பெற்றேன்.
5.58.20
स चाप्यन्तर्हितः शैलो मानुषेण वपुष्मता।
शरीरेण महाशैलः शैलेन च महोदधौ ॥ ५.५८.२० ॥
அந்த மலையும் மனித உருவத்துடன் மகாசமுத்திரத்தில் மறைந்தது; அந்த மகாமலை தன் உடலால் மலையுடன் கடலில் மறைந்தது.
5.58.21
उत्तमं जवमास्थाय शेषमध्वानमास्थितः।
ततोऽहं सुचिरं कालं जवेनाभ्यगमं पथि ॥ ५.५८.२१ ॥
உயர்ந்த வேகத்தைக் கொண்டு மீதமுள்ள வழியில் சென்றேன்; பின்னர் நெடுநேரம் வேகமாக வழியில் சென்றேன்.
5.58.22
ततः पश्याम्यहं देवीं सुरसां नागमातरम्।
समुद्रमध्ये सा देवी वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ५.५८.२२ ॥
பின்னர் கடலின் நடுவே நாகங்களின் தாயான தேவி சுரசையைக் கண்டேன்; அந்த தேவி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னாள்.
5.58.23
मम भक्ष्यः प्रदिष्टस्त्वममरैर्हरिसत्तम।
ततस्त्वां भक्षयिष्यामि विहितस्त्वं हि मे सुरैः ॥ ५.५८.२३ ॥
வானரர்களில் சிறந்தவனே, தேவர்கள் உன்னை எனக்கு இரையாக நியமித்தனர்; ஆகவே நான் உன்னை உண்பேன், தேவர்கள் உன்னை எனக்கென்றே விதித்தனர்.
5.58.24
एवमुक्तः सुरसया प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः।
विवर्णवदनो भूत्वा वाक्यं चेदमुदीरयम् ॥ ५.५८.२४ ॥
சுரசை இவ்வாறு சொன்னதும், கைகூப்பி வணங்கி நின்றேன்; முகம் வெளிறி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னேன்.
5.58.25
रामो दाशरथिः श्रीमान् प्रविष्टो दण्डकावनम्।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा सीतया च परंतपः ॥ ५.५८.२५ ॥
தசரதனின் மகனும் மகிமையுடையவனுமான ராமன், எதிரிகளைத் தகிப்பவன், தம்பி லக்ஷ்மணனுடனும் சீதையுடனும் சேர்ந்து தண்டக வனத்துக்குள் நுழைந்தான்.
5.58.26
तस्य सीता हृता भार्या रावणेन दुरात्मना।
तस्याः सकाशं दूतोऽहं गमिष्ये रामशासनात् ॥ ५.५८.२६ ॥
அவனது மனைவி சீதையை தீய மனம் கொண்ட ராவணன் கவர்ந்து சென்றுவிட்டான். ராமனின் கட்டளையால் நான் அவளிடம் தூதனாகச் செல்வேன்.
5.58.27
कर्तुमर्हसि रामस्य साहाय्यं विषये सती।
अथवा मैथिलीं दृष्ट्वा रामं चाक्लिष्टकारिणम् ॥ ५.५८.२७ ॥
கற்புடைய பெண்ணே, இந்தப் பிரதேசத்தில் ராமனுக்கு உதவி செய்யத் தகுதியுடையவள் நீ. அல்லது மைதிலியைக் கண்டு, அனாயாசமாகச் செயல்படும் ராமனையும் கண்டு...
5.58.28
आगमिष्यामि ते वक्त्रं सत्यं प्रतिशृणोमि ते।
एवमुक्ता मया सा तु सुरसा कामरूपिणी ॥ ५.५८.२८ ॥
உன் வாயினுள் நுழைவேன்; இது உண்மை, உனக்கு வாக்குறுதி அளிக்கிறேன். நான் இவ்வாறு சொன்னதும், விருப்பம்போல் உருமாறும் சுரசை...
5.58.29
अब्रवीन्नातिवर्तेत कश्चिदेष वरो मम।
एवमुक्तः सुरसया दशयोजनमायतः ॥ ५.५८.२९ ॥
"என் இந்த வரத்தை எவரும் மீறக்கூடாது" என்று அவள் கூறினாள். சுரசை இவ்வாறு சொன்னதும், நான் பத்து யோசனை நீளமுள்ளவனாக ஆனேன்.
5.58.30
ततोऽर्धगुणविस्तारो बभूवाहं क्षणेन तु।
मत्प्रमाणाधिकं चैव व्यादितं तु मुखं तया ॥ ५.५८.३० ॥
பின்னர் ஒரு கணத்தில் நான் அதைவிட அரை மடங்கு பெரியவனானேன். அவளோ என் அளவைவிட மிகப் பெரிதாக வாயைப் பிளந்தாள்.
5.58.31
तद् दृष्ट्वा व्यादितं त्वास्यं ह्रस्वं ह्यकरवं पुनः।
तस्मिन् मुहूर्ते च पुनर्बभूवाङ्गुष्ठसम्मितः ॥ ५.५८.३१ ॥
அவளுடைய பிளந்த வாயைக் கண்டதும் நான் உடனே என்னைச் சிறியவனாக்கிக் கொண்டேன்; அந்தக் கணமே மீண்டும் கட்டைவிரல் அளவினனானேன்.
5.58.32
अभिपत्याशु तद्वक्त्रं निर्गतोऽहं ततः क्षणात् ।
अब्रवीत् सुरसा देवी स्वेन रूपेण मां पुनः ॥ ५.५८.३२ ॥
விரைவாக அவள் வாயில் புகுந்து உடனே வெளியே வந்தேன். அப்போது தேவி சுரசை தன் சொந்த உருவத்தில் மீண்டும் என்னிடம் பேசினாள்.
5.58.33
अर्थसिद्धौ हरिश्रेष्ठ गच्छ सौम्य यथासुखम्।
समानय च वैदेहीं राघवेण महात्मना ॥ ५.५८.३३ ॥
வானரச் சிறந்தவனே, உன் நோக்கம் நிறைவேறட்டும். நல்லவனே, சுகமாகச் செல்; மகாத்மா ராகவனோடு வைதேஹியை அழைத்து வா.
5.58.34
सुखी भव महाबाहो प्रीतास्मि तव वानर।
ततोऽहं साधुसाध्वीति सर्वभूतैः प्रशंसितः ॥ ५.५८.३४ ॥
மகாபாகுவே, வானரனே, சுகமாக இரு; உன்னில் நான் மகிழ்ந்தேன். அப்போது எல்லா உயிரினங்களும் 'சாது, சாது' என்று என்னைப் பாராட்டின.
5.58.35
ततोऽन्तरिक्षं विपुलं प्लुतोऽहं गरुडो यथा।
छाया मे निगृहीता च न च पश्यामि किंचन ॥ ५.५८.३५ ॥
பின்னர் கருடனைப் போல விரிந்த ஆகாயத்தில் பாய்ந்தேன்; ஆனால் என் நிழல் பிடிக்கப்பட்டது, எதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை.
5.58.36
सोऽहं विगतवेगस्तु दिशो दश विलोकयन्।
न किंचित् तत्र पश्यामि येन मे विहता गतिः ॥ ५.५८.३६ ॥
நான் வேகம் குன்றி பத்துத் திசைகளையும் நோக்கினேன்; என் பயணத்தைத் தடுத்த எதையும் அங்கே காணவில்லை.
5.58.37
अथ मे बुद्धिरुत्पन्ना किंनाम गमने मम।
ईदृशो विघ्न उत्पन्नो रूपमत्र न दृश्यते ॥ ५.५८.३७ ॥
அப்போது எனக்குள் ஒரு எண்ணம் எழுந்தது: செல்லும் வழியில் எனக்கு இத்தகைய தடை ஏன் வந்தது? இங்கு எந்த உருவமும் காணப்படவில்லை.
5.58.38
अधोभागे तु मे दृष्टिः शोचतः पतिता तदा।
तत्राद्राक्षमहं भीमां राक्षसीं सलिलेशयाम् ॥ ५.५८.३८ ॥
துயருற்றிருந்த நான் அப்போது என் பார்வையைக் கீழே செலுத்தினேன். அங்கே நீரில் படுத்திருந்த ஒரு பயங்கரமான அரக்கியைக் கண்டேன்.
5.58.39
प्रहस्य च महानादमुक्तोऽहं भीमया तया।
अवस्थितमसम्भ्रान्तमिदं वाक्यमशोभनम् ॥ ५.५८.३९ ॥
அந்தப் பயங்கரி பெரிதாகச் சிரித்தபடி பேசினாள். கலங்காமல் நின்றிருந்த என்னிடம் அவள் இந்தத் தகாத சொற்களைச் சொன்னாள்.
5.58.40
क्वासि गन्ता महाकाय क्षुधिताया ममेप्सितः।
भक्षः प्रीणय मे देहं चिरमाहारवर्जितम् ॥ ५.५८.४० ॥
பெரிய உடலுடையவனே, எங்கே போவாய்? பசியோடிருக்கும் எனக்கு நீ விரும்பிய இரை. நீண்ட காலமாக உணவின்றி வாடும் என் உடலை நிறைவு செய்.
5.58.41
बाढमित्येव तां वाणीं प्रत्यगृह्णामहं ततः।
आस्यप्रमाणादधिकं तस्याः कायमपूरयम् ॥ ५.५८.४१ ॥
'சரி' என்று மட்டும் சொல்லி அவளுடைய சொல்லுக்கு நான் பதிலளித்தேன். பின்னர் அவளுடைய வாயின் அளவைவிடப் பெரிதாக என் உடலை வளர்த்து, அவளுடைய உடலை நிரப்பினேன்.
5.58.42
तस्याश्चास्यं महद् भीमं वर्धते मम भक्षणे।
न तु मां सा नु बुबुधे मम वा विकृतं कृतम् ॥ ५.५८.४२ ॥
என்னை விழுங்கும் முயற்சியில் அவளுடைய பெரிய பயங்கரமான வாய் பெரிதாக வளர்ந்தது. ஆனால் அவள் என்னை உணரவில்லை; என்னால் செய்யப்பட்ட மாற்றத்தையும் அறியவில்லை.
5.58.43
ततोऽहं विपुलं रूपं संक्षिप्य निमिषान्तरात्।
तस्या हृदयमादाय प्रपतामि नभःस्थलम् ॥ ५.५८.४३ ॥
பின்னர் நான் என் பெரிய உருவத்தை ஒரு கணத்தில் சுருக்கிக்கொண்டு, அவளுடைய இதயத்தைப் பற்றி வானத்தின் பரப்பை நோக்கிப் பாய்ந்தேன்.
5.58.44
सा विसृष्टभुजा भीमा पपात लवणाम्भसि।
मया पर्वतसंकाशा निकृत्तहृदया सती ॥ ५.५८.४४ ॥
அவள், கைகளைத் தளரவிட்டு, மலையைப் போன்ற பயங்கர உருவுடன், என்னால் இதயம் பிளக்கப்பட்டு, உப்புநீரில் விழுந்தாள்.
5.58.45
शृणोमि खगतानां च वाचः सौम्या महात्मनाम्।
राक्षसी सिंहिका भीमा क्षिप्रं हनुमता हता ॥ ५.५८.४५ ॥
ஆகாயத்தில் உலவும் சாந்தமான மகாத்மாக்களின் சொற்களைக் கேட்கிறேன் — 'பயங்கர ராக்षसி சிம்ஹிகை ஹனுமானால் விரைவில் கொல்லப்பட்டாள்.'
5.58.46
तां हत्वा पुनरेवाहं कृत्यमात्ययिकं स्मरन्।
गत्वा च महदध्वानं पश्यामि नगमण्डितम् ॥ ५.५८.४६ ॥
அவளைக் கொன்றபின், மீண்டும் அவசரமான என் பணியை நினைவுகூர்ந்து, நெடுந்தூரம் சென்று மலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நிலத்தைக் கண்டேன்.
5.58.47
दक्षिणं तीरमुदधेर्लङ्का यत्र गता पुरी।
अस्तं दिनकरे याते रक्षसां निलयं पुरीम् ॥ ५.५८.४७ ॥
கடலின் தென் கரை, அங்கே லங்கா நகரம் உள்ளது — சூரியன் அஸ்தமித்தபோது ராக்ஷஸர்களின் வாழிடமான நகரம் (நான் சென்றேன்).
5.58.48
प्रविष्टोऽहमविज्ञातो रक्षोभिर्भीमविक्रमैः।
तत्र प्रविशतश्चापि कल्पान्तघनसप्रभा ॥ ५.५८.४८ ॥
பயங்கர வீரமுள்ள ராக்ஷஸர்களால் அறியப்படாமல் நான் நகரத்துள் நுழைந்தேன்; அங்கே நுழையும்போது என் ஒளி கல்ப முடிவின் மேகம் போல் இருந்தது.
5.58.49
अट्टहासं विमुञ्चन्ती नारी काप्युत्थिता पुरः।
जिघांसन्तीं ततस्तां तु ज्वलदग्निशिरोरुहाम् ॥ ५.५८.४९ ॥
அட்டஹாசம் செய்தபடி ஒரு பெண் எனக்கு முன்னால் எழுந்தாள். அப்போது என்னைக் கொல்ல விரும்பிய, எரியும் நெருப்புபோன்ற தலைமுடி கொண்ட அவளை
5.58.50
सव्यमुष्टिप्रहारेण पराजित्य सुभैरवाम्।
प्रदोषकाले प्रविशं भीतयाहं तयोदितः ॥ ५.५८.५० ॥
இடது முஷ்டியால் அடித்து அந்த மிகக் கொடிய பெண்ணை வென்று, மாலை வேளையில் நான் நுழைந்தேன். அப்போது பயந்துபோன அவள் என்னிடம் சொன்னாள்
5.58.51
अहं लङ्कापुरी वीर निर्जिता विक्रमेण ते।
यस्मात् तस्माद् विजेतासि सर्वरक्षांस्यशेषतः ॥ ५.५८.५१ ॥
"ஓ வீரனே! நான் லங்கா நகரம். உன் வீரத்தால் நான் வெல்லப்பட்டேன். ஆகவே நீ எல்லா அரக்கர்களையும் முழுமையாக வெல்பவன் ஆவாய்."
5.58.52
तत्राहं सर्वरात्रं तु विचरञ्जनकात्मजाम्।
रावणान्तःपुरगतो न चापश्यं सुमध्यमाम् ॥ ५.५८.५२ ॥
அங்கே நான் இரவு முழுவதும் சுற்றியலைந்து ஜனகன் மகளைத் தேடினேன். ராவணனின் அந்தப்புரத்திற்குச் சென்றும், அந்த மெல்லிடை நங்கையைக் காணவில்லை.
5.58.53
ततः सीतामपश्यंस्तु रावणस्य निवेशने।
शोकसागरमासाद्य न पारमुपलक्षये ॥ ५.५८.५३ ॥
பின்னர் ராவணனின் மாளிகையில் சீதையைக் காணாததால், நான் துயரக் கடலில் விழுந்தேன். அதற்குக் கரையை நான் காணவில்லை.
5.58.54
शोचता च मया दृष्टं प्राकारेणाभिसंवृतम्।
काञ्चनेन विकृष्टेन गृहोपवनमुत्तमम् ॥ ५.५८.५४ ॥
துயருற்றிருந்த நான் ஒரு சிறந்த வீட்டுத் தோட்டத்தைக் கண்டேன். அது நீண்ட பொன்மதிலால் சூழப்பட்டிருந்தது.
5.58.55
सप्राकारमवप्लुत्य पश्यामि बहुपादपम्।
अशोकवनिकामध्ये शिंशपापादपो महान् ॥ ५.५८.५५ ॥
சுவரைத் தாண்டிக் குதித்து, பல மரங்கள் நிறைந்த அசோகவனத்தின் நடுவே ஒரு பெரிய சிம்சபா மரத்தைக் கண்டேன்.
5.58.56
तमारुह्य च पश्यामि काञ्चनं कदलीवनम्।
अदूराच्छिंशपावृक्षात् पश्यामि वरवर्णिनीम् ॥ ५.५८.५६ ॥
அம்மரத்தில் ஏறி, பொன்னிறமான வாழைத்தோட்டத்தைக் கண்டேன்; சிம்சபா மரத்திலிருந்து சற்றுத் தொலைவில் நல்ல நிறமுடைய ஒரு பெண்ணைக் கண்டேன்.
5.58.57
श्यामां कमलपत्राक्षीमुपवासकृशाननाम्।
तदेकवासःसंवीतां रजोध्वस्तशिरोरुहाम् ॥ ५.५८.५७ ॥
அவள் ஒளிநிறம் கொண்டவள், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடையவள்; உபவாசத்தால் வாடிய முகமுடையவள்; ஒரே ஆடை அணிந்தவள்; தூசியால் கலைந்த தலைமுடி உடையவள்.
5.58.58
शोकसंतापदीनाङ्गीं सीतां भर्तृहिते स्थिताम्।
राक्षसीभिर्विरूपाभिः क्रूराभिरभिसंवृताम् ॥ ५.५८.५८ ॥
துயரத்தாலும் வேதனையாலும் வாடிய உடலுடைய சீதை, கணவனின் நலனில் நிலைத்திருந்தாள்; கோரமான, கொடிய அரக்கிகளால் சூழப்பட்டிருந்தாள்.
5.58.59
मांसशोणितभक्ष्याभिर्व्याघ्रीभिर्हरिणीं यथा।
सा मया राक्षसीमध्ये तर्ज्यमाना मुहुर्मुहुः ॥ ५.५८.५९ ॥
இறைச்சியையும் இரத்தத்தையும் உண்ணும் பெண்புலிகளால் சூழப்பட்ட பெண்மானைப் போல, அரக்கிகளின் நடுவே அவள் மீண்டும் மீண்டும் அச்சுறுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாள்; அதை நான் கண்டேன்.
5.58.60
एकवेणीधरा दीना भर्तृचिन्तापरायणा।
भूमिशय्या विवर्णाङ्गी पद्मिनीव हिमागमे ॥ ५.५८.६० ॥
ஒற்றைச் சடை அணிந்தவள், துயருற்றவள், கணவனை நினைத்த சிந்தனையில் மூழ்கியவள், தரையில் படுப்பவள், வாடிய உடலுடையவள்; பனிக்காலத்தில் தாமரைச் செடி போல இருந்தாள்.
5.58.61
रावणाद् विनिवृत्तार्था मर्तव्ये कृतनिश्चया।
कथंचिन्मृगशावाक्षी तूर्णमासादिता मया ॥ ५.५८.६१ ॥
ராவணனிடமிருந்து நம்பிக்கை இழந்து, மரணத்தில் உறுதி கொண்ட மான்குட்டிக் கண்ணாள் அவளை நான் ஒருவாறு விரைவில் கண்டுபிடித்தேன்.
5.58.62
तां दृष्ट्वा तादृशीं नारीं रामपत्नीं यशस्विनीम्।
तत्रैव शिंशपावृक्षे पश्यन्नहमवस्थितः ॥ ५.५८.६२ ॥
அப்படிப்பட்ட அந்த புகழ்பெற்ற ராமனின் மனைவியைக் கண்டு, நான் அங்கேயே சிம்சபா மரத்தில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
5.58.63
ततो हलहलाशब्दं काञ्चीनूपुरमिश्रितम्।
शृणोम्यधिकगम्भीरं रावणस्य निवेशने ॥ ५.५८.६३ ॥
அப்போது ராவணனின் மாளிகையில், அரைஞாண் மற்றும் சிலம்புகளின் ஒலியுடன் கலந்த மிகவும் ஆழ்ந்த 'ஹலஹல' ஒலியை நான் கேட்டேன்.
5.58.64
ततोऽहं परमोद्विग्नः स्वरूपं प्रत्यसंहरम्।
अहं च शिंशपावृक्षे पक्षीव गहने स्थितः ॥ ५.५८.६४ ॥
அப்போது மிகவும் பதற்றமடைந்த நான் என் உருவை சுருக்கிக்கொண்டேன்; பறவை போல அடர்ந்த சிம்சபா மரத்தில் மறைந்து அமர்ந்தேன்.
5.58.65
ततो रावणदाराश्च रावणश्च महाबलः।
तं देशमनुसम्प्राप्तो यत्र सीताभवत् स्थिता ॥ ५.५८.६५ ॥
அப்போது ராவணனின் மனைவியரும் மகாபலம் பொருந்திய ராவணனும் சீதை அமர்ந்திருந்த அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
5.58.66
तं दृष्ट्वाथ वरारोहा सीता रक्षोगणेश्वरम्।
संकुच्योरू स्तनौ पीनौ बाहुभ्यां परिरभ्य च ॥ ५.५८.६६ ॥
ராட்சசர் கூட்டத் தலைவனைக் கண்ட அந்த அழகிய இடையாள் சீதை, தொடைகளையும் பருத்த மார்பகங்களையும் சுருக்கி, இரு கரங்களால் அணைத்துக்கொண்டாள்.
5.58.67
वित्रस्तां परमोद्विग्नां वीक्ष्यमाणामितस्ततः।
त्राणं कंचिदपश्यन्तीं वेपमानां तपस्विनीम् ॥ ५.५८.६७ ॥
பயந்து, மிகவும் கலங்கி, இங்கும் அங்கும் பார்த்துக்கொண்டு, எந்த காப்பையும் காணாமல் நடுங்கிய அந்தத் தவசினியை (சீதையை).
5.58.68
तामुवाच दशग्रीवः सीतां परमदुःखिताम्।
अवाक्शिराः प्रपतितो बहुमन्यस्व मामिति ॥ ५.५८.६८ ॥
அப்போது பத்துத் தலை ராவணன், மிகவும் துயருற்ற சீதையிடம் கூறினான்: "தலை குனிந்து வீழ்ந்தேன்; என்னை மதித்துக்கொள்."
5.58.69
यदि चेत्त्वं तु मां दर्पान्नाभिनन्दसि गर्विते।
द्विमासानन्तरं सीते पास्यामि रुधिरं तव ॥ ५.५८.६९ ॥
"அகந்தை கொண்டவளே சீதா! நீ பெருமையால் என்னை ஏற்காவிட்டால், இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின் உன் இரத்தத்தைக் குடிப்பேன்."
5.58.70
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य रावणस्य दुरात्मनः।
उवाच परमक्रुद्धा सीता वचनमुत्तमम् ॥ ५.५८.७० ॥
தீய மனமுடைய ராவணனின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்ட சீதை, மிகுந்த சினத்துடன் இந்த உயர்ந்த சொற்களைக் கூறினாள்.
5.58.71
राक्षसाधम रामस्य भार्याममिततेजसः।
इक्ष्वाकुवंशनाथस्य स्नुषां दशरथस्य च ॥ ५.५८.७१ ॥
"அரக்கரில் இழிந்தவனே! அளவற்ற ஒளியுடைய ராமனின் மனைவியும், இட்சுவாகு வம்சத் தலைவன் தசரதனின் மருமகளுமான என்னையா (நீ கவர்ந்தாய்)!"
5.58.72
अवाच्यं वदतो जिह्वा कथं न पतिता तव।
किंस्विद्वीर्य तवानार्य यो मां भर्तुरसंनिधौ ॥ ५.५८.७२ ॥
"சொல்லக்கூடாததைச் சொல்பவனே, உன் நாக்கு ஏன் விழவில்லை? அநாரியனே! கணவன் இல்லாத வேளையில் என்னைக் கவர்வது உன் வீரமா?"
5.58.73
अपहृत्यागतः पाप तेनादृष्टो महात्मना।
न त्वं रामस्य सदृशो दास्येऽप्यस्य न युज्यसे ॥ ५.५८.७३ ॥
பாவியே, மகாத்மாவான அவர் காணாதபடி நீ கவர்ந்து கொண்டு வரப்பட்டாய். நீ ராமனுக்கு ஒப்பானவள் அல்ல; அவருக்கு அடிமையாகவும் நீ தகுதியுடையவள் அல்ல.
5.58.74
अजेयः सत्यवाक् शूरो रणश्लाघी च राघवः।
जानक्या परुषं वाक्यमेवमुक्तो दशाननः ॥ ५.५८.७४ ॥
வெல்ல முடியாதவர், உண்மை பேசுபவர், வீரர், போரில் தன்னைப் புகழ்பவர் ஆகிய ராகவன் (ராமன்) இருக்கிறார். ஜானகி இவ்வாறு கடுமையான சொற்களைக் கூறியபோது தசானனன் (ராவணன்) இவ்வாறு கூறப்பட்டான்.
5.58.75
जज्वाल सहसा कोपाच्चितास्थ इव पावकः।
विवृत्य नयने क्रूरे मुष्टिमुद्यम्य दक्षिणम् ॥ ५.५८.७५ ॥
கோபத்தால் அவன் திடீரென்று சிதையில் எரியும் நெருப்பைப் போல் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தான். கொடிய கண்களை விரித்து வலது முஷ்டியை ஓங்கினான்.
5.58.76
मैथिलीं हन्तुमारब्धः स्त्रीभिर्हाहाकृतं तदा।
स्त्रीणां मध्यात् समुत्पत्य तस्य भार्या दुरात्मनः ॥ ५.५८.७६ ॥
அவன் மைதிலியை (சீதையை) கொல்லத் தொடங்கினான்; அப்போது பெண்கள் ஹாஹாகாரம் செய்தனர். அப்போது அந்தத் தீயவனின் மனைவி பெண்களின் நடுவிலிருந்து எழுந்தாள்.
5.58.77
वरा मन्दोदरी नाम तया स प्रतिषेधितः।
उक्तश्च मधुरां वाणीं तया स मदनार्दितः ॥ ५.५८.७७ ॥
மந்தோதரி என்ற சிறந்தவள் அவனைத் தடுத்தாள்; காமத்தால் வாட்டப்பட்ட அவன் அவளிடம் இனிய சொற்களால் பேசப்பட்டான்.
5.58.78
सीतया तव किं कार्यं महेन्द्रसमविक्रम।
मया सह रमस्वाद्य मद्विशिष्टा न जानकी ॥ ५.५८.७८ ॥
இந்திரனுக்கு இணையான வீரம் கொண்டவரே, சீதையால் உமக்கு என்ன பயன்? இன்று என்னுடன் மகிழுங்கள்; ஜானகி என்னைவிட உயர்ந்தவள் அல்ல.
5.58.79
देवगन्धर्वकन्याभिर्यक्षकन्याभिरेव च।
सार्धं प्रभो रमस्वेति सीतया किं करिष्यसि ॥ ५.५८.७९ ॥
தேவ கந்தர்வ கன்னியரோடும் யக்ஷ கன்னியரோடும் இன்புறுவாய், பிரபுவே. சீதையால் உனக்கு என்ன பயன்?
5.58.80
ततस्ताभिः समेताभिर्नारीभिः स महाबलः।
उत्थाप्य सहसा नीतो भवनं स्वं निशाचरः ॥ ५.५८.८० ॥
அப்போது ஒன்று கூடிய அப்பெண்களால் அந்த மகாபலசாலி, அந்த இரவுஞ்சரன் திடீரென தூக்கப்பட்டு தன் அரண்மனைக்கு கொண்டுசெல்லப்பட்டான்.
5.58.81
याते तस्मिन् दशग्रीवे राक्षस्यो विकृताननाः।
सीतां निर्भर्त्सयामासुर्वाक्यैः क्रूरैः सुदारुणैः ॥ ५.५८.८१ ॥
அந்த தசக்ரீவன் சென்றதும், விகாரமான முகமுடைய அரக்கியர் சீதையை மிகக் கொடிய, கடுமையான சொற்களால் மிரட்டி இகழ்ந்தனர்.
5.58.82
तृणवद् भाषितं तासां गणयामास जानकी।
गर्जितं च तथा तासां सीतां प्राप्य निरर्थकम् ॥ ५.५८.८२ ॥
அவர்களின் சொற்களை ஜானகி ஒரு புல்லுக்கு சமமாக எண்ணினாள்; அவர்களின் கர்ஜனையையும் சீதையிடம் வீணானதென்று கருதினாள்.
5.58.83
वृथा गर्जितनिश्चेष्टा राक्षस्यः पिशिताशनाः।
रावणाय शशंसुस्ताः सीताव्यवसितं महत् ॥ ५.५८.८३ ॥
வீணாக கர்ஜித்து செயலற்றுப் போன மாமிச உண்ணும் அரக்கியர், சீதையின் உறுதியான உள்ளத்தை ராவணனிடம் சொன்னார்கள்.
5.58.84
ततस्ताः सहिताः सर्वा विहताशा निरुद्यमाः।
परिक्लिश्य समस्तास्ता निद्रावशमुपागताः ॥ ५.५८.८४ ॥
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக, நம்பிக்கை சிதைந்து, முயற்சியற்று, களைத்துப் போய் உறக்கத்தின் வசமானார்கள்.
5.58.85
तासु चैव प्रसुप्तासु सीता भर्तृहिते रता।
विलप्य करुणं दीना प्रशुशोच सुदुःखिता ॥ ५.५८.८५ ॥
அவர்கள் அனைவரும் உறங்கிய பின்னும், கணவரின் நலனில் ஈடுபட்ட சீதை, பரிதாபமாகப் புலம்பி, மிகவும் துயருற்று வருந்தினாள்.
5.58.86
तासां मध्यात् समुत्थाय त्रिजटा वाक्यमब्रवीत्।
आत्मानं खादत क्षिप्रं न सीतामसितेक्षणाम् ॥ ५.५८.८६ ॥
அவர்களிடையே எழுந்த த்ரிஜடை சொன்னாள்: "கருங்கண்ணுடைய சீதையை அல்ல, உங்களையே விரைவில் உண்ணுங்கள்."
5.58.87
जनकस्यात्मजां साध्वीं स्नुषां दशरथस्य च।
स्वप्नो ह्यद्य मया दृष्टो दारुणो रोमहर्षणः ॥ ५.५८.८७ ॥
ஜனகனின் மகளும், பதிவிரதையும், தசரதரின் மருமகளுமான சீதையைப் பற்றி இன்று நான் ஒரு கொடிய, மயிர்சிலிர்க்கும் கனவைக் கண்டேன்.
5.58.88
रक्षसां च विनाशाय भर्तुरस्या जयाय च।
अलमस्मान् परित्रातुं राघवाद् राक्षसीगणम् ॥ ५.५८.८८ ॥
அரக்கர்களின் அழிவுக்கும், இவளுடைய கணவரின் வெற்றிக்கும், ராகவனிடமிருந்து நம்மைக் காப்பதற்கும் இது போதும்; இது அரக்கிகளின் கூட்டத்தைக் காக்கும்.
5.58.89
अभियाचाम वैदेहीमेतद्धि मम रोचते।
यदि ह्येवंविधः स्वप्नो दुःखितायाः प्रदृश्यते ॥ ५.५८.८९ ॥
நாம் வைதேகியிடம் வேண்டிக்கொள்ள வேண்டும்; இதுவே எனக்குச் சரியெனத் தோன்றுகிறது, துயருற்ற சீதைக்கு இத்தகைய கனவு தென்படுகிறதென்றால்.
5.58.90
सा दुःखैर्विविधैर्मुक्ता सुखमाप्नोत्यनुत्तमम्।
प्रणिपातप्रसन्ना हि मैथिली जनकात्मजा ॥ ५.५८.९० ॥
அவள் பல்வேறு துயரங்களிலிருந்து விடுபட்டு, மிக உயர்ந்த இன்பத்தை அடைவாள்; பணிவான வணக்கத்தால் மகிழும் மைதிலி, ஜனகனின் மகள் அவளே.
5.58.91
अलमेषा परित्रातुं राक्षस्यो महतो भयात्।
ततः सा ह्रीमती बाला भर्तुर्विजयहर्षिता ॥ ५.५८.९१ ॥
இவள் பெரிய பயத்திலிருந்து அரக்கிகளைக் காப்பாற்ற வல்லவள். அப்போது நாணமுள்ள அந்த இளம்பெண் தன் கணவனின் வெற்றியால் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.
5.58.92
अवोचद् यदि तत् तथ्यं भवेयं शरणं हि वः।
तां चाहं तादृशीं दृष्ट्वा सीताया दारुणां दशाम् ॥ ५.५८.९२ ॥
அவள் கூறினாள், 'இது உண்மையானால், நான் உங்களுக்கு அடைக்கலமாக இருப்பேன்.' சீதையின் இத்தகைய கொடிய நிலையைக் கண்டு நான்...
5.58.93
चिन्तयामास विश्रान्तो न च मे निर्वृतं मनः।
सम्भाषणार्थे च मया जानक्याश्चिन्तितो विधिः ॥ ५.५८.९३ ॥
ஓய்வெடுத்த பின் நான் சிந்தித்தேன்; ஆனால் என் மனம் அமைதியடையவில்லை. ஜானகியுடன் பேசுவதற்கான வழியை நான் சிந்தித்தேன்.
5.58.94
इक्ष्वाकुकुलवंशस्तु स्तुतो मम पुरस्कृतः।
श्रुत्वा तु गदितां वाचं राजर्षिगणभूषिताम् ॥ ५.५८.९४ ॥
நான் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் வம்சத்தைப் புகழ்ந்து முன்னிறுத்தினேன். அரச முனிவர்களின் கூட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு...
5.58.95
प्रत्यभाषत मां देवी बाष्पैः पिहितलोचना।
कस्त्वं केन कथं चेह प्राप्तो वानरपुङ्गव ॥ ५.५८.९५ ॥
தேவி (சீதை) கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் எனக்குப் பதிலளித்தாள்: 'நீ யார்? யாரால், எப்படி இங்கு வந்தாய், வானரச் சிறந்தவனே?'
5.58.96
का च रामेण ते प्रीतिस्तन्मे शंसितुमर्हसि।
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा अहमप्यब्रुवं वचः ॥ ५.५८.९६ ॥
'ராமனுடன் உனக்கு என்ன உறவு? அதை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.' அவளுடைய அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு நானும் பதிலளித்தேன்.
5.58.97
देवि रामस्य भर्तुस्ते सहायो भीमविक्रमः।
सुग्रीवो नाम विक्रान्तो वानरेन्द्रो महाबलः ॥ ५.५८.९७ ॥
தேவியே! உம் கணவர் ராமருக்கு பயங்கர வீரம் கொண்ட துணைவன், சுக்ரீவன் என்ற பெயருடைய வீரமிக்க, மகா பலம் கொண்ட வானரர்களின் தலைவன் உள்ளான்.
5.58.98
तस्य मां विद्धि भृत्यं त्वं हनूमन्तमिहागतम्।
भर्त्रा सम्प्रहितस्तुभ्यं रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ ५.५८.९८ ॥
நீ என்னை அவனுடைய ஊழியனான அனுமான் என்று அறிவாயாக; இங்கு வந்திருக்கிறேன். சோர்வறியாத செயலுடைய உன் கணவன் ராமன் உன்னிடம் என்னை அனுப்பியுள்ளார்.
5.58.99
इदं तु पुरुषव्याघ्रः श्रीमान् दाशरथिः स्वयम्।
अङ्गुलीयमभिज्ञानमदात् तुभ्यं यशस्विनि ॥ ५.५८.९९ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவனும், செல்வம் நிறைந்தவனுமான தசரதனின் மகன் தானே இந்த மோதிரத்தை உனக்கு அடையாளமாகக் கொடுத்தான், புகழ்மிக்கவளே!
5.58.100
तदिच्छामि त्वयाज्ञप्तं देवि किं करवाण्यहम्।
रामलक्ष्मणयोः पार्श्वं नयामि त्वां किमुत्तरम् ॥ ५.५८.१०० ॥
ஆகையால் தேவியே, நீ ஆணையிட விரும்புகிறேன். நான் என்ன செய்வேன்? ராமன், லக்ஷ்மணன் அருகே உன்னை அழைத்துச் செல்லட்டுமா, அல்லது வேறு பதில் சொல்வாயா?
5.58.101
एतच्छ्रुत्वा विदित्वा च सीता जनकनन्दिनी।
आह रावणमुत्पाट्य राघवो मां नयत्विति ॥ ५.५८.१०१ ॥
இதைக் கேட்டு உணர்ந்த ஜனகனின் மகள் சீதை, "ராகவன் ராவணனை வேரோடு அழித்து என்னை அழைத்துச் செல்லட்டும்" என்றாள்.
5.58.102
प्रणम्य शिरसा देवीमहमार्यामनिन्दिताम्।
राघवस्य मनोह्लादमभिज्ञानमयाचिषम् ॥ ५.५८.१०२ ॥
அந்த தேவியும், உயர்ந்தவளும், குற்றமற்றவளுமான சீதைக்குத் தலை வணங்கி, ராகவனின் மனத்திற்கு மகிழ்ச்சி தரும் அடையாளப் பொருளை நான் கேட்டேன்.
5.58.103
अथ मामब्रवीत् सीता गृह्यतामयमुत्तमः।
मणिर्येन महाबाहू रामस्त्वां बहु मन्यते ॥ ५.५८.१०३ ॥
அப்போது சீதை என்னிடம் கூறினாள்: "பெருந்தோள் படைத்தவனே, இந்த உயர்ந்த மணியை எடுத்துக்கொள். இதன் மூலம் ராமன் உன்னை மிகவும் மதிக்கிறான்."
5.58.104
इत्युक्त्वा तु वरारोहा मणिप्रवरमुत्तमम्।
प्रायच्छत् परमोद्विग्ना वाचा मां संदिदेश ह ॥ ५.५८.१०४ ॥
இவ்வாறு கூறி, அந்த அழகிய இடையுடையவள் மிகுந்த கலக்கத்துடன் அந்த உயர்ந்த சிறந்த மணியை எனக்குக் கொடுத்து, வாயால் எனக்குச் செய்தியும் அனுப்பினாள்.
5.58.105
ततस्तस्यै प्रणम्याहं राजपुत्र्यै समाहितः।
प्रदक्षिणं परिक्राममिहाभ्युद्गतमानसः ॥ ५.५८.१०५ ॥
பின்னர் நான் அந்த இளவரசிக்கு வணங்கி, மனம் ஒருமைப்பட்டு, உள்ளம் உயர்ந்தவனாக, இங்கே அவளை வலம் வந்து சுற்றினேன்.
5.58.106
उत्तरं पुनरेवाह निश्चित्य मनसा तदा।
हनूमन् मम वृत्तान्तं वक्तुमर्हसि राघवे ॥ ५.५८.१०६ ॥
பின்னர் மனத்தில் உறுதி செய்துகொண்டு அவள் மீண்டும் கூறினாள்: "ஹனுமானே, ராகவனிடம் என் நிலையைச் சொல்ல வேண்டும்."
5.58.107
यथा श्रुत्वैव नचिरात् तावुभौ रामलक्ष्मणौ।
सुग्रीवसहितौ वीरावुपेयातां तथा कुरु ॥ ५.५८.१०७ ॥
"கேட்டவுடனேயே விரைவில் அந்த இரு வீரர்களான ராம லக்ஷ்மணர்களும் சுக்ரீவனுடன் இங்கு வரும்படி செய்."
5.58.108
यदन्यथा भवेदेतद् द्वौ मासौ जीवितं मम।
न मां द्रक्ष्यति काकुत्स्थो म्रिये साहमनाथवत् ॥ ५.५८.१०८ ॥
"அப்படி நடக்காவிட்டால் என் உயிர் இன்னும் இரண்டு மாதங்களே நிலைக்கும். காகுத்ஸ்தன் என்னைக் காணமாட்டான்; அனாதையைப் போல நான் இறந்துவிடுவேன்."
5.58.109
तच्छ्रुत्वा करुणं वाक्यं क्रोधो मामभ्यवर्तत।
उत्तरं च मया दृष्टं कार्यशेषमनन्तरम् ॥ ५.५८.१०९ ॥
அந்தக் கருணை நிறைந்த சொற்களைக் கேட்டதும் எனக்குக் கோபம் மேலிட்டது; உடனே எஞ்சிய செயல் எனக்குப் புலப்பட்டது.
5.58.110
ततोऽवर्धत मे कायस्तदा पर्वतसंनिभः।
युद्धाकाङ्क्षी वनं तस्य विनाशयितुमारभे ॥ ५.५८.११० ॥
அப்போது என் உடல் மலையளவு வளர்ந்தது; போரை விரும்பி அவனுடைய சோலையை அழிக்கத் தொடங்கினேன்.
5.58.111
तद् भग्नं वनखण्डं तु भ्रान्तत्रस्तमृगद्विजम्।
प्रतिबुद्ध्य निरीक्षन्ते राक्षस्यो विकृताननाः ॥ ५.५८.१११ ॥
அந்த உடைந்த சோலைப் பகுதியில் மான்களும் பறவைகளும் குழம்பி அஞ்சி ஓடின; விழித்தெழுந்த விகாரமுகம் கொண்ட அரக்கியர் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தனர்.
5.58.112
मां च दृष्ट्वा वने तस्मिन् समागम्य ततस्ततः।
ताः समभ्यागताः क्षिप्रं रावणायाचचक्षिरे ॥ ५.५८.११२ ॥
அந்தச் சோலையில் என்னைக் கண்டு, அவர்கள் அங்குமிங்குமாக ஒன்று கூடி விரைந்து வந்து ராவணனிடம் சொன்னார்கள்.
5.58.113
राजन् वनमिदं दुर्गं तव भग्नं दुरात्मना।
वानरेण ह्यविज्ञाय तव वीर्यं महाबल ॥ ५.५८.११३ ॥
அரசே! உங்களுடைய இந்த அணுக முடியாத சோலையை ஒரு தீயவனான குரங்கு அழித்துவிட்டான்; மகாபலனே, உங்கள் வீரியத்தை அவன் அறியாமல் இதைச் செய்தான்.
5.58.114
तस्य दुर्बुद्धिता राजंस्तव विप्रियकारिणः।
वधमाज्ञापय क्षिप्रं यथासौ न पुनर्व्रजेत् ॥ ५.५८.११४ ॥
அரசே! உங்களுக்குத் தீங்கு செய்த அந்தத் தீய புத்தியுள்ளவனுக்கு விரைவில் மரணதண்டனை விதியுங்கள்; அவன் மீண்டும் வராதபடி.
5.58.115
तच्छ्रुत्वा राक्षसेन्द्रेण विसृष्टा बहुदुर्जयाः।
राक्षसाः किंकरा नाम रावणस्य मनोऽनुगाः ॥ ५.५८.११५ ॥
அதைக் கேட்ட அரக்கர் தலைவனால் அனுப்பப்பட்ட, வெல்ல மிகக் கடினமான கிங்கரர் என்னும் அரக்கர்கள், ராவணனின் மனத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள்.
5.58.116
तेषामशीतिसाहस्रं शूलमुद्गरपाणिनाम्।
मया तस्मिन् वनोद्देशे परिघेण निषूदितम् ॥ ५.५८.११६ ॥
சூலம், முத்கரம் கைகளில் ஏந்திய அவர்களில் எண்பதினாயிரம் பேரை அந்த வனப்பகுதியில் நான் பரிகத்தால் கொன்றேன்.
5.58.117
तेषां तु हतशिष्टा ये ते गता लघुविक्रमाः।
निहतं च मया सैन्यं रावणायाचचक्षिरे ॥ ५.५८.११७ ॥
அவர்களில் கொல்லப்படாமல் எஞ்சியவர்கள், விரைந்த வீரர்களாக ஓடிப்போய், என்னால் படை கொல்லப்பட்டதை ராவணனிடம் தெரிவித்தனர்.
5.58.118
ततो मे बुद्धिरुत्पन्ना चैत्यप्रासादमुत्तमम्।
तत्रस्थान् राक्षसान् हत्वा शतं स्तम्भेन वै पुनः ॥ ५.५८.११८ ॥
பிறகு எனக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: அந்த உயர்ந்த சைத்ய-மாளிகையில் நின்றிருந்த நூறு அரக்கர்களைக் கொன்று, பின்னர் தூணால் அதை இடிக்க வேண்டும் என்று.
5.58.119
ललामभूतो लङ्काया मया विध्वंसितो रुषा।
ततः प्रहस्तस्य सुतं जम्बुमालिनमादिशत् ॥ ५.५८.११९ ॥
லங்கையின் அணிகலனாக இருந்த அதை நான் கோபத்தால் இடித்தேன். பிறகு பிரஹஸ்தனின் மகன் ஜம்புமாலியை (என்மேல்) அனுப்பினான்.
5.58.120
राक्षसैर्बहुभिः सार्धं घोररूपैर्भयानकैः।
तमहं बलसम्पन्नं राक्षसं रणकोविदम् ॥ ५.५८.१२० ॥
பல கொடிய வடிவமும் அச்சமூட்டும் தோற்றமுமுடைய அரக்கர்களுடன் கூடிய, பலம் நிறைந்த, போரில் வல்ல அந்த அரக்கனை நான் (எதிர்கொண்டேன்).
5.58.121
परिघेणातिघोरेण सूदयामि सहानुगम्।
तच्छ्रुत्वा राक्षसेन्द्रस्तु मन्त्रिपुत्रान् महाबलान् ॥ ५.५८.१२१ ॥
"அதி பயங்கரமான இரும்புக் தண்டால் அவர்களை அவர்களின் பரிவாரங்களுடன் கொல்வேன்." இதைக் கேட்ட அரக்கர் தலைவன், மகாபலம் கொண்ட அமைச்சர் புதல்வர்களை (அனுப்பினான்).
5.58.122
पदातिबलसम्पन्नान् प्रेषयामास रावणः।
परिघेणैव तान् सर्वान् नयामि यमसादनम् ॥ ५.५८.१२२ ॥
காலாட்படை வலிமை கொண்ட அவர்களை ராவணன் அனுப்பினான். "இரும்புத் தண்டாலேயே அவர்கள் அனைவரையும் யமலோகத்திற்கு அனுப்புவேன்."
5.58.123
मन्त्रिपुत्रान् हतान् श्रुत्वा समरे लघुविक्रमान्।
पञ्च सेनाग्रगान् शूरान् प्रेषयामास रावणः ॥ ५.५८.१२३ ॥
போரில் விரைந்த வீரம் கொண்ட அமைச்சர் புதல்வர்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்று கேட்ட ராவணன், படையின் முன்னணியில் செல்லும் ஐந்து வீரர்களை அனுப்பினான்.
5.58.124
तानहं सहसैन्यान् वै सर्वानेवाभ्यसूदयम्।
ततः पुनर्दशग्रीवः पुत्रमक्षं महाबलम् ॥ ५.५८.१२४ ॥
அவர்கள் அனைவரையும் அவர்களின் படைகளுடன் நான் கொன்றேன். பின்னர் பத்துத் தலை அரக்கன் மகாபலம் கொண்ட அக்ஷனை மீண்டும் அனுப்பினான்.
5.58.125
बहुभी राक्षसैः सार्धं प्रेषयामास संयुगे।
तं तु मन्दोदरीपुत्रं कुमारं रणपण्डितम् ॥ ५.५८.१२५ ॥
அவனை பல அரக்கர்களுடன் போருக்கு அனுப்பினான் — மண்டோதரியின் அந்த மகனும் போர்க்கலையில் வல்ல இளவரசனுமான அவனை.
5.58.126
सहसा खं समुद्यन्तं पादयोश्च गृहीतवान्।
तमासीनं शतगुणं भ्रामयित्वा व्यपेषयम् ॥ ५.५८.१२६ ॥
திடீரென ஆகாயத்தில் எழுந்த அவனைக் காலில் பிடித்தேன்; நூறு முறை சுழற்றி அவனை நசுக்கினேன்.
5.58.127
तमक्षमागतं भग्नं निशम्य स दशाननः।
ततश्चेन्द्रजितं नाम द्वितीयं रावणः सुतम् ॥ ५.५८.१२७ ॥
அக்ஷன் வந்து இறந்ததையும் படை அழிந்ததையும் கேட்ட பத்துத் தலை ராவணன், பின்னர் தனது இரண்டாம் மகனான இந்திரஜித்தை அழைத்தான்.
5.58.128
व्यादिदेश सुसंक्रुद्धो बलिनं युद्धदुर्मदम्।
तच्चाप्यहं बलं सर्वं तं च राक्षसपुङ्गवम् ॥ ५.५८.१२८ ॥
மிகவும் சினந்த அவன், போரில் செருக்குற்ற அந்த வலிய மகனுக்குக் கட்டளையிட்டான் — என்னையும், என் முழுப் பலத்தையும், அந்த அரக்கர் தலைவனையும்.
5.58.129
नष्टौजसं रणे कृत्वा परं हर्षमुपागतः।
महतापि महाबाहुः प्रत्ययेन महाबलः ॥ ५.५८.१२९ ॥
போரில் அவனை ஓஜஸ் இழக்கச் செய்து அந்த மகாபாகு, மகாபலன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்; பெரிய நம்பிக்கையாலும் அவன் நிறைந்தான்.
5.58.130
प्रहितो रावणेनैष सह वीरैर्मदोद्धतैः।
सोऽविषह्यं हि मां बुद्ध्वा स्वसैन्यं चावमर्दितम् ॥ ५.५८.१३० ॥
ராவணனால் கர்வம் கொண்ட வீரர்களுடன் அனுப்பப்பட்ட இவன் (இந்திரஜித்), என்னை எதிர்க்க முடியாதவனாகவும், தனது படை நசுக்கப்பட்டதாகவும் அறிந்து—
5.58.131
ब्रह्मणोऽस्त्रेण स तु मां प्रबद्ध्वा चातिवेगिनः।
रज्जुभिश्चापि बध्नन्ति ततो मां तत्र राक्षसाः ॥ ५.५८.१३१ ॥
இந்திரஜித் பிரம்மாஸ்திரத்தால் என்னைக் கட்டினான்; பின்னர் அங்கிருந்த அரக்கர்கள் அதிவேகமுள்ள என்னைக் கயிறுகளாலும் கட்டினர்.
5.58.132
रावणस्य समीपं च गृहीत्वा मामुपागमन्।
दृष्ट्वा सम्भाषितश्चाहं रावणेन दुरात्मना ॥ ५.५८.१३२ ॥
என்னைப் பிடித்து ராவணனின் அருகில் கொண்டுவந்தனர்; என்னைக் கண்டு அந்தத் தீய உள்ளம் கொண்ட ராவணன் என்னிடம் பேசினான்.
5.58.133
पृष्टश्च लङ्कागमनं राक्षसानां च तं वधम्।
तत्सर्वं च रणे तत्र सीतार्थमुपजल्पितम् ॥ ५.५८.१३३ ॥
இலங்கைக்கு வந்த விவரத்தையும், அரக்கர்களின் அந்த வதத்தையும், அங்கே போரில் சீதைக்காக நடந்த அனைத்தையும் கேட்கப்பட்டபோது நான் விவரித்தேன்.
5.58.134
तस्यास्तु दर्शनाकाङ्क्षी प्राप्तस्त्वद्भवनं विभो।
मारुतस्यौरसः पुत्रो वानरो हनुमानहम् ॥ ५.५८.१३४ ॥
அவளைக் காண விரும்பி, ஐயனே, உமது மாளிகைக்கு வந்துள்ளேன். நான் வாயுவின் உண்மை மகனான குரங்கு ஹனுமான்.
5.58.135
रामदूतं च मां विद्धि सुग्रीवसचिवं कपिम्।
सोऽहं दौत्येन रामस्य त्वत्सकाशमिहागतः ॥ ५.५८.१३५ ॥
என்னை ராமனின் தூதனாகவும், சுக்ரீவனின் அமைச்சனான குரங்காகவும் அறிவாயாக. நான் ராமனின் தூதுப்பணியாக இங்கு உன் முன் வந்துள்ளேன்.
5.58.136
शृणु चापि समादेशं यदहं प्रब्रवीमि ते।
राक्षसेश हरीशस्त्वां वाक्यमाह समाहितम् ॥ ५.५८.१३६ ॥
ஓ அரக்கர் தலைவா, நான் உனக்குச் சொல்லும் செய்தியைக் கேள். வானரத் தலைவன் உன்னிடம் நிதானமாகச் சிந்தித்த சொற்களைச் சொல்லியிருக்கிறான்.
5.58.137
सुग्रीवश्च महाभागः स त्वां कौशलमब्रवीत्।
धर्मार्थकामसहितं हितं पथ्यमुवाच ह ॥ ५.५८.१३७ ॥
மகாபாகனான சுக்ரீவன் உன் நலத்தை விசாரித்தான். தர்மம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றோடு கூடிய நன்மையும் நலமும் தரும் சொற்களை அவன் கூறினான்.
5.58.138
वसतो ऋष्यमूके मे पर्वते विपुलद्रुमे।
राघवो रणविक्रान्तो मित्रत्वं समुपागतः ॥ ५.५८.१३८ ॥
பெரிய மரங்கள் நிறைந்த ருஷ்யமூக மலையில் நான் வசித்தபோது, போரில் வீரனான ராகவன் எனக்கு நண்பனானான்.
5.58.139
तेन मे कथितं राजन् भार्या मे रक्षसा हृता।
तत्र साहाय्यहेतोर्मे समयं कर्तुमर्हसि ॥ ५.५८.१३९ ॥
அரசே, என் மனைவியை ஓர் அரக்கன் கவர்ந்து சென்றான் என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். ஆகையால் அவருக்கு உதவுவதற்காக என்னுடன் ஓர் உடன்படிக்கை செய்வது உங்களுக்குத் தகும்.
5.58.140
वालिना हृतराज्येन सुग्रीवेण सह प्रभुः।
चक्रेऽग्निसाक्षिकं सख्यं राघवः सहलक्ष्मणः ॥ ५.५८.१४० ॥
வாலியால் அரசை இழந்த சுக்ரீவனுடன் தலைவரான ராகவர் லக்ஷ்மணருடன் சேர்ந்து, அக்னியை சாட்சியாக வைத்து நட்பை உருவாக்கினார்.
5.58.141
तेन वालिनमाहत्य शरेणैकेन संयुगे।
वानराणां महाराजः कृतः सम्प्लवतां प्रभुः ॥ ५.५८.१४१ ॥
அவர் போரில் ஒரே அம்பால் வாலியை வீழ்த்தி, தாவும் குரங்குகளுக்கு மகாராஜாவாகவும் தலைவராகவும் சுக்ரீவனை நியமித்தார்.
5.58.142
तस्य साहाय्यमस्माभिः कार्यं सर्वात्मना त्विह।
तेन प्रस्थापितस्तुभ्यं समीपमिह धर्मतः ॥ ५.५८.१४२ ॥
இங்கு அவருக்கு உதவி செய்வது நம் கடமை, முழு மனதுடன். அவர் தர்மப்படி என்னை இங்கு உங்களிடம் அனுப்பியுள்ளார்.
5.58.143
क्षिप्रमानीयतां सीता दीयतां राघवस्य च।
यावन्न हरयो वीरा विधमन्ति बलं तव ॥ ५.५८.१४३ ॥
வீரர்களான குரங்குகள் உன் படையைச் சிதறடிப்பதற்கு முன், சீதையை விரைவில் கொண்டு வந்து ராகவருக்கு ஒப்படைக்கவும்.
5.58.144
वानराणां प्रभावोऽयं न केन विदितः पुरा।
देवतानां सकाशं च ये गच्छन्ति निमन्त्रिताः ॥ ५.५८.१४४ ॥
தேவர்களிடம் அழைக்கப்பட்டுச் செல்லும் குரங்குகளின் இந்த வல்லமை முன்பு யாருக்கும் தெரியாதது.
5.58.145
मामैक्षत ततो रुष्टश्चक्षुषा प्रदहन्निव ॥ ५.५८.१४५ ॥
அப்போது சினந்து அவன் தன் கண்களால் என்னை எரிப்பது போல் பார்த்தான்.
5.58.146
तेन वध्योऽहमाज्ञप्तो रक्षसा रौद्रकर्मणा।
मत्प्रभावमविज्ञाय रावणेन दुरात्मना ॥ ५.५८.१४६ ॥
கொடுஞ்செயல் புரியும் அந்த அரக்கன், தீய மனமுடைய ராவணன் என் ஆற்றலை அறியாமல் என்னைக் கொல்லுமாறு ஆணையிட்டான்.
5.58.147
ततो विभीषणो नाम तस्य भ्राता महामतिः।
तेन राक्षसराजश्च याचितो मम कारणात् ॥ ५.५८.१४७ ॥
அப்போது அவனது சகோதரன் மகாமதியான விபீஷணன் என் பொருட்டு அரக்கர் மன்னனிடம் வேண்டிக்கொண்டான்.
5.58.148
नैवं राक्षसशार्दूल त्यज्यतामेष निश्चयः।
राजशास्त्रव्यपेतो हि मार्गः संलक्ष्यते त्वया ॥ ५.५८.१४८ ॥
அரக்கர்களின் புலியே, இவ்வாறு வேண்டாம்; இந்த முடிவைக் கைவிடுக. இது அரசநூலுக்கு மாறான வழியாகத் தெரிகிறது.
5.58.149
दूतवध्या न दृष्टा हि राजशास्त्रेषु राक्षस।
दूतेन वेदितव्यं च यथाभिहितवादिना ॥ ५.५८.१४९ ॥
அரக்கனே, அரசநூல்களில் தூதுவன் கொல்லத்தக்கவன் எனக் காணப்படவில்லை. தூதன் கூறப்பட்டதையே கூறுபவனாக அறியப்பட வேண்டும்.
5.58.150
सुमहत्यपराधेऽपि दूतस्यातुलविक्रम।
विरूपकरणं दृष्टं न वधोऽस्ति हि शास्त्रतः ॥ ५.५८.१५० ॥
அதுலவிக்கிரமனே, மிகப் பெரிய குற்றம் செய்தாலும் தூதுவனுக்கு உருக்குலைத்தல் தண்டனையாகவே காணப்படுகிறது; சாஸ்திரப்படி கொலை இல்லை.
5.58.151
विभीषणेनैवमुक्तो रावणः संदिदेश तान्।
राक्षसानेतदेवाद्य लाङ्गूलं दह्यतामिति ॥ ५.५८.१५१ ॥
விபீஷணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் ராவணன் அந்த அரக்கர்களுக்கு ஆணையிட்டான்: இன்றே இவனுடைய வாலை எரித்துவிடுங்கள்.
5.58.152
ततस्तस्य वचः श्रुत्वा मम पुच्छं समन्ततः।
वेष्टितं शणवल्कैश्च पट्टैः कार्पासकैस्तथा ॥ ५.५८.१५२ ॥
அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டதும் அவர்கள் என் வாலைச் சணல் நாரிலும் மரப்பட்டையிலும், துணித் துண்டுகளிலும், பருத்தியிலும் நாற்புறமும் சுற்றிக் கட்டினர்.
5.58.153
राक्षसाः सिद्धसंनाहास्ततस्ते चण्डविक्रमाः।
तदादीप्यन्त मे पुच्छं हनन्तः काष्ठमुष्टिभिः ॥ ५.५८.१५३ ॥
பின்னர் கவசம் அணிந்த அந்த உக்கிரமான அரக்கர்கள் மரக்கட்டைகளால் அடித்துக்கொண்டே என் வாலைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தினர்.
5.58.154
बद्धस्य बहुभिः पाशैर्यन्त्रितस्य च राक्षसैः।
न मे पीडाभवत् काचिद् दिदृक्षोर्नगरीं दिवा ॥ ५.५८.१५४ ॥
அரக்கர்கள் பல கயிறுகளால் என்னைக் கட்டி இறுக்கியபோதும், பகலில் நகரத்தைப் பார்க்க விரும்பிய எனக்கு எந்த வேதனையும் ஏற்படவில்லை.
5.58.155
ततस्ते राक्षसाः शूरा बद्धं मामग्निसंवृतम्।
अघोषयन् राजमार्गे नगरद्वारमागताः ॥ ५.५८.१५५ ॥
பின்னர் அந்த வீர அரக்கர்கள் கட்டப்பட்டு நெருப்பால் சூழப்பட்ட என்னை நகர வாயிலுக்குக் கொண்டுவந்து அரசுச் சாலையில் பறைசாற்றினர்.
5.58.156
ततोऽहं सुमहद्रूपं संक्षिप्य पुनरात्मनः।
विमोचयित्वा तं बन्धं प्रकृतिस्थः स्थितः पुनः ॥ ५.५८.१५६ ॥
பின்னர் நான் என் மாபெரும் உருவத்தை மீண்டும் சுருக்கி, அந்தக் கட்டை அவிழ்த்துவிட்டு என் இயல்பான நிலையில் மீண்டும் நின்றேன்.
5.58.157
आयसं परिघं गृह्य तानि रक्षांस्यसूदयम्।
ततस्तन्नगरद्वारं वेगेन प्लुतवानहम् ॥ ५.५८.१५७ ॥
இரும்புத் தடியை எடுத்து அந்த அரக்கர்களை நான் கொன்றேன். பின்னர் வேகமாக அந்த நகர வாயிலை நோக்கித் தாவினேன்.
5.58.158
पुच्छेन च प्रदीप्तेन तां पुरीं साट्टगोपुराम्।
दहाम्यहमसम्भ्रान्तो युगान्ताग्निरिव प्रजाः ॥ ५.५८.१५८ ॥
எரியும் வாலால் அந்த நகரையும், அதன் மாடங்களும் கோபுரங்களும் உள்ள அதனை, யுகமுடிவின் நெருப்பு உயிர்களை எரிப்பது போல, கலங்காமல் நான் எரித்தேன்.
5.58.159
विनष्टा जानकी व्यक्तं न ह्यदग्धः प्रदृश्यते।
लङ्कायाः कश्चिदुद्देशः सर्वा भस्मीकृता पुरी ॥ ५.५८.१५९ ॥
ஜானகி நிச்சயமாக அழிந்துவிட்டாள்; லங்கையின் எந்தப் பகுதியும் எரியாமல் காணப்படவில்லை, முழு நகரமும் சாம்பலாக்கப்பட்டது.
5.58.160
दहता च मया लङ्कां दग्धा सीता न संशयः।
रामस्य च महत्कार्यं मयेदं विफलीकृतम् ॥ ५.५८.१६० ॥
லங்கையை எரித்த என்னால் சீதையும் எரிந்துவிட்டாள், இதில் ஐயமில்லை. என்னால் ராமனின் மகத்தான காரியமும் வீணாக்கப்பட்டது.
5.58.161
ततोऽहं वाचमश्रौषं चारणानां शुभाक्षराम् ॥ ५.५८.१६१ ॥
அப்போது சாரணர்களின் சுபமான சொற்களை நான் கேட்டேன்.
5.58.162
जानकी न च दग्धेति विस्मयोदन्तभाषिणाम्।
ततो मे बुद्धिरुत्पन्ना श्रुत्वा तामद्भुतां गिरम् ॥ ५.५८.१६२ ॥
"ஜானகி எரியவில்லை" என்று வியப்புடன் பேசியவர்களின் அந்த அற்புதமான சொற்களைக் கேட்டதும் எனக்குள் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.
5.58.163
अदग्धा जानकीत्येव निमित्तैश्चोपलक्षितम्।
दीप्यमाने तु लाङ्गूले न मां दहति पावकः ॥ ५.५८.१६३ ॥
ஜானகி எரியாதவள் என்பது சகுனங்களாலும் உணரப்பட்டது; வால் எரிந்துகொண்டிருந்தபோதும் நெருப்பு என்னைச் சுடவில்லை.
5.58.164
हृदयं च प्रहृष्टं मे वाताः सुरभिगन्धिनः।
तैर्निमित्तैश्च दृष्टार्थैः कारणैश्च महागुणैः ॥ ५.५८.१६४ ॥
என் இதயம் மகிழ்ச்சியடைந்துள்ளது; நறுமணம் வீசும் காற்றுகள் வீசுகின்றன; அந்தச் சகுனங்களாலும், கண்கூடான அறிகுறிகளாலும், பெருங்குணமுள்ள காரணங்களாலும் [மகிழ்ச்சி].
5.58.165
ऋषिवाक्यैश्च दृष्टार्थैरभवं हृष्टमानसः।
पुनर्दृष्टा च वैदेही विसृष्टश्च तया पुनः ॥ ५.५८.१६५ ॥
முனிவர்களின் சொற்களாலும் கண்கூடான அறிகுறிகளாலும் என் மனம் மகிழ்ந்தது; வைதேஹியை மீண்டும் கண்டேன்; அவளிடமிருந்து மீண்டும் விடைபெற்றேன்.
5.58.166
ततः पर्वतमासाद्य तत्रारिष्टमहं पुनः।
प्रतिप्लवनमारेभे युष्मद्दर्शनकाङ्क्षया ॥ ५.५८.१६६ ॥
பின்னர் அந்த மலையை அடைந்து, அங்கே அரிஷ்டத்தில் நான் மீண்டும் தாவத் தொடங்கினேன்; உங்களைக் காணும் விருப்பத்தால்.
5.58.167
ततः श्वसनचन्द्रार्कसिद्धगन्धर्वसेवितम्।
पन्थानमहमाक्रम्य भवतो दृष्टवानिह ॥ ५.५८.१६७ ॥
பின்னர் காற்று, சந்திரன், சூரியன், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகியோரால் சேவிக்கப்படும் வழியைக் கடந்து, இங்கே உங்களைக் கண்டேன்.
5.58.168
राघवस्य प्रसादेन भवतां चैव तेजसा।
सुग्रीवस्य च कार्यार्थं मया सर्वमनुष्ठितम् ॥ ५.५८.१६८ ॥
ராகவனின் அருளாலும், உங்கள் தேஜஸாலும், சுக்கிரீவனின் காரியத்திற்காக நான் அனைத்தையும் நிறைவேற்றினேன்.
5.58.169
एतत् सर्वं मया तत्र यथावदुपपादितम्।
तत्र यन्न कृतं शेषं तत् सर्वं क्रियतामिति ॥ ५.५८.१६९ ॥
அங்கு நான் முறையாக நிறைவேற்றியது இவை அனைத்தும். அங்கு செய்யப்படாமல் எஞ்சியுள்ளவை அனைத்தையும் இப்போது செய்யட்டும்.