Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 5.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.61.1
ततो जाम्बवतो वाक्यमगृह्णन्त वनौकसः।
अङ्गदप्रमुखा वीरा हनूमांश्च महाकपिः ॥ ५.६१.१ ॥
Entonces los monos del bosque aceptaron las palabras de Jāmbavān: los héroes encabezados por Aṅgada, y también el gran mono Hanumān.
5.61.2
प्रीतिमन्तस्ततः सर्वे वायुपुत्रपुरःसराः।
महेन्द्राग्रात् समुत्पत्य पुप्लुवुः प्लवगर्षभाः ॥ ५.६१.२ ॥
Entonces todos, alegres y guiados por el hijo del Viento, saltaron desde la cima del Mahendra: los mejores de los monos se lanzaron.
5.61.3
मेरुमन्दरसंकाशा मत्ता इव महागजाः।
छादयन्त इवाकाशं महाकाया महाबलाः ॥ ५.६१.३ ॥
Semejantes a los montes Meru y Mandara, como grandes elefantes enloquecidos, de cuerpos enormes y gran fuerza, parecían cubrir el cielo.
5.61.4
सभाज्यमानं भूतैस्तमात्मवन्तं महाबलम्।
हनूमन्तं महावेगं वहन्त इव दृष्टिभिः ॥ ५.६१.४ ॥
Honrado por todos los seres, dueño de sí mismo, de gran fuerza y gran velocidad, Hanumān: parecían llevarlo sobre sus miradas.
5.61.5
राघवे चार्थनिर्वृत्तिं कर्तुं च परमं यशः।
समाधाय समृद्धार्थाः कर्मसिद्धिभिरुन्नताः ॥ ५.६१.५ ॥
Habiéndose resuelto a cumplir el propósito de Rāghava y conquistar la gloria suprema, con sus fines logrados por el éxito de la empresa, se sintieron exaltados.
5.61.6
प्रियाख्यानोन्मुखाः सर्वे सर्वे युद्धाभिनन्दिनः।
सर्वे रामप्रतीकारे निश्चितार्था मनस्विनः ॥ ५.६१.६ ॥
Todos deseosos de traer buenas nuevas, todos gozosos en la batalla, todos firmes en su propósito de vengar a Rāma: los de ánimo elevado.
5.61.7
प्लवमानाः खमाप्लुत्य ततस्ते काननौकसः।
नन्दनोपममासेदुर्वनं द्रुमशतायुतम् ॥ ५.६१.७ ॥
Saltando por el cielo, aquellos monos de los bosques llegaron a un bosque semejante a Nandana, lleno de cientos de miles de árboles.
5.61.8
यत् तन्मधुवनं नाम सुग्रीवस्याभिरक्षितम्।
अधृष्यं सर्वभूतानां सर्वभूतमनोहरम् ॥ ५.६१.८ ॥
Aquel bosque llamado Madhuvana, bien custodiado por Sugrīva, inexpugnable para todos los seres y encantador para el corazón de todos.
5.61.9
यद् रक्षति महावीरः सदा दधिमुखः कपिः।
मातुलः कपिमुख्यस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ ५.६१.९ ॥
Siempre lo guarda el gran héroe, el mono Dadhimukha, tío materno del magnánimo Sugrīva, jefe de los monos.
5.61.10
ते तद् वनमुपागम्य बभूवुः परमोत्कटाः।
वानरा वानरेन्द्रस्य मनःकान्तं महावनम् ॥ ५.६१.१० ॥
Al llegar a aquel bosque, los monos se llenaron de gran exaltación; era el gran bosque que agradaba al corazón del rey de los monos.
5.61.11
ततस्ते वानरा हृष्टा दृष्ट्वा मधुवनं महत्।
कुमारमभ्ययाचन्त मधूनि मधुपिङ्गलाः ॥ ५.६१.११ ॥
Entonces, aquellos monos regocijados, al ver el gran bosque de miel, tostados como la miel, pidieron miel al príncipe.
5.61.12
ततः कुमारस्तान् वृद्धाञ्जाम्बवत्प्रमुखान् कपीन्।
अनुमान्य ददौ तेषां निसर्गं मधुभक्षणे ॥ ५.६१.१२ ॥
Entonces el príncipe, tras honrar a los monos ancianos encabezados por Jāmbavān, les dio permiso para tomar la miel.
5.61.13
ते निसृष्टाः कुमारेण धीमता वालिसूनुना।
हरयः समपद्यन्त द्रुमान् मधुकराकुलान् ॥ ५.६१.१३ ॥
Liberados por el sabio príncipe, hijo de Vālin, aquellos monos se dirigieron hacia los árboles cuajados de abejas.
5.61.14
भक्षयन्तः सुगन्धीनि मूलानि च फलानि च।
जग्मुः प्रहर्षं ते सर्वे बभूवुश्च मदोत्कटाः ॥ ५.६१.१४ ॥
Comiendo raíces fragantes y frutos, todos se llenaron de alegría y se volvieron exaltados por la embriaguez.
5.61.15
ततश्चानुमताः सर्वे सुसंहृष्टा वनौकसः।
मुदिताश्च ततस्ते च प्रनृत्यन्ति ततस्ततः ॥ ५.६१.१५ ॥
Entonces, con permiso concedido, todos aquellos monos silvestres, muy contentos y jubilosos, danzaron de aquí para allá.
5.61.16
गायन्ति केचित् प्रहसन्ति केचि-
न्नृत्यन्ति केचित् प्रणमन्ति केचित्।
पतन्ति केचित् प्रचरन्ति केचित्
प्लवन्ति केचित् प्रलपन्ति केचित् ॥ ५.६१.१६ ॥
Unos cantan, otros ríen, otros bailan, otros se inclinan, otros caen, otros vagan, otros saltan y otros farfullan.
5.61.17
परस्परं केचिदुपाश्रयन्ति
परस्परं केचिदतिब्रुवन्ति।
द्रुमाद् द्रुमं केचिदभिद्रवन्ति
क्षितौ नगाग्रान्निपतन्ति केचित् ॥ ५.६१.१७ ॥
Unos se abrazan unos a otros, otros se hablan con burla; unos corren de un árbol a otro, y otros caen al suelo desde las cumbres de las montañas.
5.61.18
महीतलात् केचिदुदीर्णवेगा
महाद्रुमाग्राण्यभिसम्पतन्ति।
गायन्तमन्यः प्रहसन्नुपैति
हसन्तमन्यः प्ररुदन्नुपैति ॥ ५.६१.१८ ॥
Unos saltan desde el suelo con ímpetu desbordado y se posan en las copas de los grandes árboles; a uno que canta se acerca otro riendo, y a uno que ríe se acerca otro llorando.
5.61.19
तुदन्तमन्यः प्रणदन्नुपैति
समाकुलं तत् कपिसैन्यमासीत्।
न चात्र कश्चिन्न बभूव मत्तो
न चात्र कश्चिन्न बभूव दृप्तः ॥ ५.६१.१९ ॥
Otro, golpeando y rugiendo con fuerza, se abalanzaba hacia adelante. Aquel ejército de monos quedó sumido en gran agitación. No había allí nadie que no estuviera ebrio, y no había allí nadie que no estuviera orgulloso.
5.61.20
ततो वनं तत् परिभक्ष्यमाणं
द्रुमांश्च विध्वंसितपत्रपुष्पान्।
समीक्ष्य कोपाद् दधिवक्त्रनामा
निवारयामास कपिः कपींस्तान् ॥ ५.६१.२० ॥
Entonces, al ver aquel bosque siendo devastado y sus árboles despojados de hojas y flores, el mono llamado Dadhivaktra, lleno de cólera, contuvo a aquellos monos.
5.61.21
स तैः प्रवृद्धैः परिभर्त्स्यमानो
वनस्य गोप्ता हरिवृद्धवीरः।
चकार भूयो मतिमुग्रतेजा
वनस्य रक्षां प्रति वानरेभ्यः ॥ ५.६१.२१ ॥
Aunque amenazado por aquellos monos poderosos, el guardián del bosque, el heroico y anciano mono de fulgor feroz, volvió a tomar la firme decisión de proteger el bosque contra aquellos monos.
5.61.22
उवाच कांश्चित् परुषाण्यभीत-
मसक्तमन्यांश्च तलैर्जघान।
समेत्य कैश्चित् कलहं चकार
तथैव साम्नोपजगाम कांश्चित् ॥ ५.६१.२२ ॥
Habló con dureza a algunos que no temían, y golpeó sin freno a otros con las palmas de las manos. Se enfrentó a algunos y riñó con ellos, y asimismo se acercó a otros con palabras conciliadoras.
5.61.23
स तैर्मदादप्रतिवार्यवेगै-
र्बलाच्च तेन प्रतिवार्यमाणैः।
प्रधर्षणे त्यक्तभयैः समेत्य
प्रकृष्यते चाप्यनवेक्ष्य दोषम् ॥ ५.६१.२३ ॥
Por la embriaguez, aquellos monos de fuerza irresistible, y él, que es contenido por ellos a la fuerza, se reúnen en el ataque sin temor, y él es arrastrado sin considerar la falta.
5.61.24
नखैस्तुदन्तो दशनैर्दशन्त-
स्तलैश्च पादैश्च समापयन्तः।
मदात् कपिं ते कपयः समन्ता-
न्महावनं निर्विषयं च चक्रुः ॥ ५.६१.२४ ॥
Enloquecidos, los monos lo desgarraban con las uñas, lo mordían con los dientes y lo golpeaban con las palmas y los pies; rodeando a aquel mono (Hanumān) por todos lados, dejaron el gran bosque desolado y vacío.