வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 5.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.61.1
ततो जाम्बवतो वाक्यमगृह्णन्त वनौकसः।
अङ्गदप्रमुखा वीरा हनूमांश्च महाकपिः ॥ ५.६१.१ ॥
அப்போது ஜாம்பவானின் சொல்லை வனவாசி வானரங்கள் ஏற்றுக்கொண்டன; அங்கதன் தலைமையிலான வீரர்களும், மகாகபி அனுமனும் அதை ஏற்றனர்.
5.61.2
प्रीतिमन्तस्ततः सर्वे वायुपुत्रपुरःसराः।
महेन्द्राग्रात् समुत्पत्य पुप्लुवुः प्लवगर्षभाः ॥ ५.६१.२ ॥
பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் அனைவரும், வாயுபுத்திரன் முன்னே செல்ல, மகேந்திர மலையின் சிகரத்திலிருந்து மேலெழுந்து, சிறந்த வானரர்கள் பாய்ந்தனர்.
5.61.3
मेरुमन्दरसंकाशा मत्ता इव महागजाः।
छादयन्त इवाकाशं महाकाया महाबलाः ॥ ५.६१.३ ॥
மேரு, மந்தர மலைகளை ஒத்த, மதம் கொண்ட பெரிய யானைகள் போல, பெரும் உடலும் மாபெரும் வலிமையும் கொண்டவர்கள் ஆகாயத்தை மறைப்பவர்கள் போல் தோன்றினர்.
5.61.4
सभाज्यमानं भूतैस्तमात्मवन्तं महाबलम्।
हनूमन्तं महावेगं वहन्त इव दृष्टिभिः ॥ ५.६१.४ ॥
எல்லா உயிர்களாலும் போற்றப்பட்ட, தன்னடக்கம் கொண்ட, மாபெரும் வலிமையும் பெருவேகமும் கொண்ட அனுமனை அவர்கள் தங்கள் பார்வைகளால் சுமப்பவர்கள் போல் இருந்தனர்.
5.61.5
राघवे चार्थनिर्वृत्तिं कर्तुं च परमं यशः।
समाधाय समृद्धार्थाः कर्मसिद्धिभिरुन्नताः ॥ ५.६१.५ ॥
ராகவனின் காரியத்தை நிறைவேற்றவும், பெரும் புகழ் அடையவும் உறுதிகொண்டு, தங்கள் நோக்கம் ஈடேறிய நம்பிக்கையில் உயர்ந்து நின்றனர்.
5.61.6
प्रियाख्यानोन्मुखाः सर्वे सर्वे युद्धाभिनन्दिनः।
सर्वे रामप्रतीकारे निश्चितार्था मनस्विनः ॥ ५.६१.६ ॥
நற்செய்தி கொண்டுவர ஆர்வமுள்ள அனைவரும், போரில் மகிழ்ச்சி கொண்ட அனைவரும், ராமனுக்காகப் பழிதீர்க்கும் செயலில் உறுதியான அந்த உயர்ந்த மனம் கொண்டவர்கள் அனைவரும்.
5.61.7
प्लवमानाः खमाप्लुत्य ततस्ते काननौकसः।
नन्दनोपममासेदुर्वनं द्रुमशतायुतम् ॥ ५.६१.७ ॥
வானத்தில் தாவிக் குதித்த அந்தக் காட்டுவாசி குரங்குகள், நந்தன வனத்தைப் போன்ற, நூறாயிரம் மரங்கள் நிறைந்த அந்தக் காட்டை அடைந்தனர்.
5.61.8
यत् तन्मधुवनं नाम सुग्रीवस्याभिरक्षितम्।
अधृष्यं सर्वभूतानां सर्वभूतमनोहरम् ॥ ५.६१.८ ॥
சுக்ரீவனால் நன்கு காக்கப்பட்ட, மதுவனம் என்ற பெயருடையதும், எல்லா உயிரினங்களாலும் வெல்ல முடியாததும், எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் கவர்வதுமான அந்த வனம்.
5.61.9
यद् रक्षति महावीरः सदा दधिमुखः कपिः।
मातुलः कपिमुख्यस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ ५.६१.९ ॥
எப்போதும் மகாவீரன் ததிமுகன் என்ற குரங்கு காக்கிறான். அவன் மகாத்மா, குரங்குத் தலைவன் சுக்ரீவனின் மாமன்.
5.61.10
ते तद् वनमुपागम्य बभूवुः परमोत्कटाः।
वानरा वानरेन्द्रस्य मनःकान्तं महावनम् ॥ ५.६१.१० ॥
அந்த வனத்தை அடைந்த குரங்குகள் மிகுந்த உற்சாகம் கொண்டன; அது வானர அரசனின் மனத்திற்கு இனிய பெரிய வனம்.
5.61.11
ततस्ते वानरा हृष्टा दृष्ट्वा मधुवनं महत्।
कुमारमभ्ययाचन्त मधूनि मधुपिङ्गलाः ॥ ५.६१.११ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்த அந்தக் குரங்குகள், அந்த பெரிய மதுவனத்தைக் கண்டு, தேன் நிறப் பழுப்பு நிறமுடைய அவர்கள் இளவரசனிடம் தேன் கேட்டனர்.
5.61.12
ततः कुमारस्तान् वृद्धाञ्जाम्बवत्प्रमुखान् कपीन्।
अनुमान्य ददौ तेषां निसर्गं मधुभक्षणे ॥ ५.६१.१२ ॥
அப்போது இளவரசன் ஜாம்பவான் முதலிய முதிய குரங்குகளை மதித்து, தேன் உண்பதற்கு அவர்களுக்கு அனுமதி அளித்தான்.
5.61.13
ते निसृष्टाः कुमारेण धीमता वालिसूनुना।
हरयः समपद्यन्त द्रुमान् मधुकराकुलान् ॥ ५.६१.१३ ॥
வாலியின் அறிவுள்ள மகன் குமாரனால் விடுவிக்கப்பட்ட அந்த குரங்குகள் தேனீக்களால் நிறைந்த மரங்களை நோக்கிச் சென்றனர்.
5.61.14
भक्षयन्तः सुगन्धीनि मूलानि च फलानि च।
जग्मुः प्रहर्षं ते सर्वे बभूवुश्च मदोत्कटाः ॥ ५.६१.१४ ॥
நறுமணமுள்ள வேர்களையும் பழங்களையும் உண்டு அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்து களிப்பால் மிக்க உற்சாகம் கொண்டனர்.
5.61.15
ततश्चानुमताः सर्वे सुसंहृष्टा वनौकसः।
मुदिताश्च ततस्ते च प्रनृत्यन्ति ततस्ततः ॥ ५.६१.१५ ॥
பின்னர் அனுமதி பெற்ற அந்த வனவாசி குரங்குகள் அனைவரும் மிகவும் மகிழ்ந்து, களிப்புடன் இங்கும் அங்கும் ஆடினர்.
5.61.16
गायन्ति केचित् प्रहसन्ति केचि-
न्नृत्यन्ति केचित् प्रणमन्ति केचित्।
पतन्ति केचित् प्रचरन्ति केचित्
प्लवन्ति केचित् प्रलपन्ति केचित् ॥ ५.६१.१६ ॥
சிலர் பாடுகின்றனர், சிலர் சிரிக்கின்றனர், சிலர் ஆடுகின்றனர், சிலர் வணங்குகின்றனர், சிலர் விழுகின்றனர், சிலர் சுற்றித் திரிகின்றனர், சிலர் குதிக்கின்றனர், சிலர் உளறுகின்றனர்.
5.61.17
परस्परं केचिदुपाश्रयन्ति
परस्परं केचिदतिब्रुवन्ति।
द्रुमाद् द्रुमं केचिदभिद्रवन्ति
क्षितौ नगाग्रान्निपतन्ति केचित् ॥ ५.६१.१७ ॥
சிலர் ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக்கொள்கின்றனர், சிலர் ஒருவரை ஒருவர் கடுமையாகப் பேசுகின்றனர்; சிலர் ஒரு மரத்திலிருந்து மற்றொரு மரத்திற்குத் தாவுகின்றனர், சிலர் மலை முனைகளிலிருந்து நிலத்தில் விழுகின்றனர்.
5.61.18
महीतलात् केचिदुदीर्णवेगा
महाद्रुमाग्राण्यभिसम्पतन्ति।
गायन्तमन्यः प्रहसन्नुपैति
हसन्तमन्यः प्ररुदन्नुपैति ॥ ५.६१.१८ ॥
சிலர் நிலத்திலிருந்து பெரும் வேகத்துடன் எழுந்து பெரிய மரங்களின் உச்சிகளில் பாய்கின்றனர்; பாடுபவரிடம் ஒருவர் சிரித்தபடி வருகிறார், சிரிப்பவரிடம் மற்றொருவர் அழுதபடி வருகிறார்.
5.61.19
तुदन्तमन्यः प्रणदन्नुपैति
समाकुलं तत् कपिसैन्यमासीत्।
न चात्र कश्चिन्न बभूव मत्तो
न चात्र कश्चिन्न बभूव दृप्तः ॥ ५.६१.१९ ॥
ஒருவன் மற்றவனை அடித்தபடி பெருங்குரல் எழுப்பிச் சென்றான். அந்த குரங்குப் படை பெரும் கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. அங்கு மதமேறாதவன் எவனும் இல்லை; செருக்கடையாதவன் எவனும் இல்லை.
5.61.20
ततो वनं तत् परिभक्ष्यमाणं
द्रुमांश्च विध्वंसितपत्रपुष्पान्।
समीक्ष्य कोपाद् दधिवक्त्रनामा
निवारयामास कपिः कपींस्तान् ॥ ५.६१.२० ॥
அப்போது அந்த வனம் அழிக்கப்படுவதையும், மரங்கள் இலைகளும் மலர்களும் சிதைந்திருப்பதையும் கண்ட ததிவக்த்ர என்ற குரங்கு கோபத்துடன் அந்த குரங்குகளைத் தடுத்தது.
5.61.21
स तैः प्रवृद्धैः परिभर्त्स्यमानो
वनस्य गोप्ता हरिवृद्धवीरः।
चकार भूयो मतिमुग्रतेजा
वनस्य रक्षां प्रति वानरेभ्यः ॥ ५.६१.२१ ॥
அந்த வலிமை மிக்க குரங்குகளால் அச்சுறுத்தப்பட்ட வனக்காவலனும், வீரனுமான மூத்த குரங்கு, உக்கிர ஒளியுடையவன், அந்த வனத்தைக் காக்கும் பொருட்டு அந்த குரங்குகளுக்கு எதிராக மீண்டும் உறுதி கொண்டான்.
5.61.22
उवाच कांश्चित् परुषाण्यभीत-
मसक्तमन्यांश्च तलैर्जघान।
समेत्य कैश्चित् कलहं चकार
तथैव साम्नोपजगाम कांश्चित् ॥ ५.६१.२२ ॥
சிலரை அஞ்சாமல் கடுஞ்சொற்களால் கடிந்தான்; மற்றவர்களை தடையின்றி உள்ளங்கைகளால் அடித்தான். சிலருடன் எதிர்கொண்டு சண்டையிட்டான்; அதேபோல் சிலரை சமாதான வார்த்தைகளால் அணுகினான்.
5.61.23
स तैर्मदादप्रतिवार्यवेगै-
र्बलाच्च तेन प्रतिवार्यमाणैः।
प्रधर्षणे त्यक्तभयैः समेत्य
प्रकृष्यते चाप्यनवेक्ष्य दोषम् ॥ ५.६१.२३ ॥
மதத்தால், தடுக்க முடியாத வேகம் கொண்ட அந்த குரங்குகளால், அவனால் பலவந்தமாகத் தடுக்கப்பட்டு, அச்சம் துறந்து தாக்குதலில் ஒன்றுகூடி, குற்றத்தைக் கருதாமல் இழுக்கப்படுகிறான்.
5.61.24
नखैस्तुदन्तो दशनैर्दशन्त-
स्तलैश्च पादैश्च समापयन्तः।
मदात् कपिं ते कपयः समन्ता-
न्महावनं निर्विषयं च चक्रुः ॥ ५.६१.२४ ॥
மதத்தால் வானரங்கள் நகங்களால் கிழித்தும், பற்களால் கடித்தும், உள்ளங்கைகளாலும் கால்களாலும் தாக்கியும், நாலா பக்கங்களிலும் அந்தக் குரங்கை (அனுமனை) சூழ்ந்தன; அந்தப் பெரிய காட்டைப் பாழாக்கி வெறுமையாக்கின.