Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 5.61
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.61.1
ततो जाम्बवतो वाक्यमगृह्णन्त वनौकसः।
अङ्गदप्रमुखा वीरा हनूमांश्च महाकपिः ॥ ५.६१.१ ॥
Da nahmen die Waldbewohner, die Affen, die Worte Jāmbavāns an: die Helden, angeführt von Aṅgada, und auch der große Affe Hanumān.
5.61.2
प्रीतिमन्तस्ततः सर्वे वायुपुत्रपुरःसराः।
महेन्द्राग्रात् समुत्पत्य पुप्लुवुः प्लवगर्षभाः ॥ ५.६१.२ ॥
Da sprangen alle, fröhlich und vom Windsohn angeführt, vom Gipfel des Mahendra empor; die besten Affen schnellten hinauf.
5.61.3
मेरुमन्दरसंकाशा मत्ता इव महागजाः।
छादयन्त इवाकाशं महाकाया महाबलाः ॥ ५.६१.३ ॥
Den Bergen Meru und Mandara gleich, wie tolle große Elefanten, von gewaltigem Körper und großer Kraft, schienen sie den Himmel zu bedecken.
5.61.4
सभाज्यमानं भूतैस्तमात्मवन्तं महाबलम्।
हनूमन्तं महावेगं वहन्त इव दृष्टिभिः ॥ ५.६१.४ ॥
Von allen Wesen geehrt, selbstbeherrscht, von großer Kraft und großer Geschwindigkeit, Hanumān – sie schienen ihn mit ihren Blicken zu tragen.
5.61.5
राघवे चार्थनिर्वृत्तिं कर्तुं च परमं यशः।
समाधाय समृद्धार्थाः कर्मसिद्धिभिरुन्नताः ॥ ५.६१.५ ॥
Entschlossen, Rāghavas Sache zu vollenden und höchsten Ruhm zu gewinnen, ihr Ziel durch den Erfolg der Tat erreicht, waren sie hochgemut.
5.61.6
प्रियाख्यानोन्मुखाः सर्वे सर्वे युद्धाभिनन्दिनः।
सर्वे रामप्रतीकारे निश्चितार्था मनस्विनः ॥ ५.६१.६ ॥
Alle begierig, frohe Kunde zu bringen, alle an der Schlacht sich erfreuend, alle festen Sinnes, Rāma Vergeltung zu schaffen – die hochgesinnten Wesen.
5.61.7
प्लवमानाः खमाप्लुत्य ततस्ते काननौकसः।
नन्दनोपममासेदुर्वनं द्रुमशतायुतम् ॥ ५.६१.७ ॥
Durch die Luft springend erreichten jene waldbewohnenden Affen einen Wald, gleich Nandana, voller hunderttausender Bäume.
5.61.8
यत् तन्मधुवनं नाम सुग्रीवस्याभिरक्षितम्।
अधृष्यं सर्वभूतानां सर्वभूतमनोहरम् ॥ ५.६१.८ ॥
Jener Wald namens Madhuvana, von Sugrīva wohl bewacht, für alle Wesen unantastbar und das Herz aller Wesen entzückend.
5.61.9
यद् रक्षति महावीरः सदा दधिमुखः कपिः।
मातुलः कपिमुख्यस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ ५.६१.९ ॥
Stets bewacht ihn der große Held, der Affe Dadhimukha, der Mutterbruder des edelmütigen Sugrīva, des Anführers der Affen.
5.61.10
ते तद् वनमुपागम्य बभूवुः परमोत्कटाः।
वानरा वानरेन्द्रस्य मनःकान्तं महावनम् ॥ ५.६१.१० ॥
Nachdem sie jenen Wald erreicht hatten, gerieten die Affen in höchste Hochstimmung; es war der große Wald, der das Herz des Affenkönigs erfreute.
5.61.11
ततस्ते वानरा हृष्टा दृष्ट्वा मधुवनं महत्।
कुमारमभ्ययाचन्त मधूनि मधुपिङ्गलाः ॥ ५.६१.११ ॥
Da baten jene erfreuten Affen, als sie den großen Honigwald erblickten, honiggelb wie sie waren, den Prinzen um Honig.
5.61.12
ततः कुमारस्तान् वृद्धाञ्जाम्बवत्प्रमुखान् कपीन्।
अनुमान्य ददौ तेषां निसर्गं मधुभक्षणे ॥ ५.६१.१२ ॥
Da gewährte der Prinz den Ältesten, angeführt von Jāmbavān, nachdem er sie geehrt hatte, die Erlaubnis, vom Honig zu kosten.
5.61.13
ते निसृष्टाः कुमारेण धीमता वालिसूनुना।
हरयः समपद्यन्त द्रुमान् मधुकराकुलान् ॥ ५.६१.१३ ॥
Von dem klugen Prinzen, Sohn Vālis, entlassen, zogen jene Affen zu den von Bienen wimmelnden Bäumen.
5.61.14
भक्षयन्तः सुगन्धीनि मूलानि च फलानि च।
जग्मुः प्रहर्षं ते सर्वे बभूवुश्च मदोत्कटाः ॥ ५.६१.१४ ॥
Während sie duftende Wurzeln und Früchte aßen, gerieten alle in Freude und wurden vom Rausch überschwänglich.
5.61.15
ततश्चानुमताः सर्वे सुसंहृष्टा वनौकसः।
मुदिताश्च ततस्ते च प्रनृत्यन्ति ततस्ततः ॥ ५.६१.१५ ॥
Dann, nachdem sie die Erlaubnis erhalten hatten, tanzten alle jene Waldaffen, hocherfreut und frohlockend, hierhin und dorthin.
5.61.16
गायन्ति केचित् प्रहसन्ति केचि-
न्नृत्यन्ति केचित् प्रणमन्ति केचित्।
पतन्ति केचित् प्रचरन्ति केचित्
प्लवन्ति केचित् प्रलपन्ति केचित् ॥ ५.६१.१६ ॥
Einige singen, einige lachen, einige tanzen, einige verneigen sich, einige fallen, einige streifen umher, einige springen und einige faseln.
5.61.17
परस्परं केचिदुपाश्रयन्ति
परस्परं केचिदतिब्रुवन्ति।
द्रुमाद् द्रुमं केचिदभिद्रवन्ति
क्षितौ नगाग्रान्निपतन्ति केचित् ॥ ५.६१.१७ ॥
Einige klammern sich aneinander, andere sprechen spöttisch miteinander; einige stürzen von Baum zu Baum, und einige fallen von den Berggipfeln zu Boden.
5.61.18
महीतलात् केचिदुदीर्णवेगा
महाद्रुमाग्राण्यभिसम्पतन्ति।
गायन्तमन्यः प्रहसन्नुपैति
हसन्तमन्यः प्ररुदन्नुपैति ॥ ५.६१.१८ ॥
Einige springen mit ungestümer Kraft vom Boden und landen auf den Wipfeln großer Bäume; zu einem, der singt, kommt ein anderer lachend, und zu einem, der lacht, kommt ein anderer weinend.
5.61.19
तुदन्तमन्यः प्रणदन्नुपैति
समाकुलं तत् कपिसैन्यमासीत्।
न चात्र कश्चिन्न बभूव मत्तो
न चात्र कश्चिन्न बभूव दृप्तः ॥ ५.६१.१९ ॥
Ein anderer, schlagend und laut brüllend, stürmte heran. Jenes Affenheer geriet in große Aufruhr. Dort war niemand, der nicht berauscht war, und dort war niemand, der nicht übermütig war.
5.61.20
ततो वनं तत् परिभक्ष्यमाणं
द्रुमांश्च विध्वंसितपत्रपुष्पान्।
समीक्ष्य कोपाद् दधिवक्त्रनामा
निवारयामास कपिः कपींस्तान् ॥ ५.६१.२० ॥
Als Dadhivaktra, ein Affe, jenen Wald verwüstet und die Bäume ihrer Blätter und Blüten beraubt sah, hielt er in seinem Zorn jene Affen zurück.
5.61.21
स तैः प्रवृद्धैः परिभर्त्स्यमानो
वनस्य गोप्ता हरिवृद्धवीरः।
चकार भूयो मतिमुग्रतेजा
वनस्य रक्षां प्रति वानरेभ्यः ॥ ५.६१.२१ ॥
Obwohl von jenen mächtigen Affen bedroht, fasste der Hüter des Waldes, der heldenhafte alte Affe von gewaltigem Glanz, erneut den Entschluss, den Wald gegen jene Affen zu schützen.
5.61.22
उवाच कांश्चित् परुषाण्यभीत-
मसक्तमन्यांश्च तलैर्जघान।
समेत्य कैश्चित् कलहं चकार
तथैव साम्नोपजगाम कांश्चित् ॥ ५.६१.२२ ॥
Den Furchtlosen sprach er harte Worte zu, andere schlug er ungehemmt mit der flachen Hand. Mit einigen trat er zusammen und stritt, und ebenso näherte er sich anderen mit versöhnlichen Worten.
5.61.23
स तैर्मदादप्रतिवार्यवेगै-
र्बलाच्च तेन प्रतिवार्यमाणैः।
प्रधर्षणे त्यक्तभयैः समेत्य
प्रकृष्यते चाप्यनवेक्ष्य दोषम् ॥ ५.६१.२३ ॥
Im Rausch vereinigen sich jene Affen von unwiderstehlicher Wucht, und er, der von ihnen gewaltsam zurückgehalten wird, im Angriff ohne Furcht; und er wird fortgerissen, ohne die Schuld zu bedenken.
5.61.24
नखैस्तुदन्तो दशनैर्दशन्त-
स्तलैश्च पादैश्च समापयन्तः।
मदात् कपिं ते कपयः समन्ता-
न्महावनं निर्विषयं च चक्रुः ॥ ५.६१.२४ ॥
Vor Raserei zerrten die Affen mit ihren Nägeln an ihm, bissen ihn mit den Zähnen und schlugen mit Handflächen und Füßen auf ihn ein; sie umringten den Affen (Hanumān) von allen Seiten und machten den großen Wald öde und leer.