வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.102.1
लक्ष्मणेन तु तद् वाक्यमुक्तं श्रुत्वा स राघवः।
संदधे परवीरघ्नो धनुरादाय वीर्यवान् ॥ ६.१०२.१ ॥
லக்ष்மணன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிறகு, எதிரி வீரர்களை அழிப்பவனும் வீரியம் மிக்கவனுமான ராகவன் வில்லை எடுத்து நாணேற்றினான்.
6.102.2
रावणाय शरान् घोरान् विससर्ज चमूमुखे।
अथान्यं रथमास्थाय रावणो राक्षसाधिपः ॥ ६.१०२.२ ॥
சேனையின் முன்னணியில் ராவணனை நோக்கி அவன் கொடிய அம்புகளைச் செலுத்தினான். பின்பு ராக்ஷசர்களின் தலைவன் ராவணன் வேறொரு தேரில் ஏறினான்.
6.102.3
अभ्यधावत काकुत्स्थं स्वर्भानुरिव भास्करम्।
दशग्रीवो रथस्थस्तु रामं वज्रोपमैः शरैः।
आजघान महाशैलं धाराभिरिव तोयदः ॥ ६.१०२.३ ॥
ராகு சூரியனை நோக்கிப் பாய்வதுபோல், தேரில் நின்ற பத்துத் தலை ராவணன் காகுத்ஸ்தனான ராமனை நோக்கி விரைந்தான். வஜ்ரத்தைப் போன்ற அம்புகளால் அவன் ராமனைத் தாக்கினான்; மேகம் பெரிய மலையின்மேல் மழையைப் பொழிவதுபோல்.
6.102.4
दीप्तपावकसंकाशैः शरैः काञ्चनभूषणैः।
अभ्यवर्षद् रणे रामो दशग्रीवं समाहितः ॥ ६.१०२.४ ॥
எரியும் நெருப்பைப் போன்ற, பொன்னலங்காரம் கொண்ட அம்புகளால், போரில் ராமன் ஒருமனதுடன் தசக்ரீவனின்மேல் மழையெனப் பொழிந்தான்.
6.102.5
भूमौ स्थितस्य रामस्य रथस्थस्य स रक्षसः।
न समं युद्धमित्याहुर्देवगन्धर्वकिंनराः ॥ ६.१०२.५ ॥
நிலத்தில் நிற்கும் ராமனுக்கும், தேரில் நிற்கும் அந்த ராக்ஷசனுக்கும் போர் சமமற்றது என்று தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கிம்புருடர்களும் கூறினர்.
6.102.6
ततो देववरः श्रीमान् श्रुत्वा तेषां वचोऽमृतम्।
आहूय मातलिं शक्रो वचनं चेदमब्रवीत् ॥ ६.१०२.६ ॥
அப்போது மகிமை பொருந்திய தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன், அவர்களின் அமுதம் போன்ற சொற்களைக் கேட்டு, மாதலியை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
6.102.7
रथेन मम भूमिष्ठं शीघ्रं याहि रघूत्तमम्।
आहूय भूतलं यात कुरु देवहितं महत् ॥ ६.१०२.७ ॥
என் தேரில் விரைந்து செல், பூமியில் நிற்கும் ரகுக்களில் சிறந்தவனிடம். பூமிக்குச் சென்று அவனை அழைத்து தேவர்களுக்கு பெரும் நன்மை செய்.
6.102.8
इत्युक्तो देवराजेन मातलिर्देवसारथिः।
प्रणम्य शिरसा देवं ततो वचनमब्रवीत् ॥ ६.१०२.८ ॥
தேவர்களின் அரசனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தேவர்களின் சாரதி மாதலி, தலை வணங்கி தேவனை வணங்கி, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
6.102.9
शीघ्रं यास्यामि देवेन्द्र सारथ्यं च करोम्यहम्।
ततो हयैश्च संयोज्य हरितैः स्यन्दनोत्तमम् ॥ ६.१०२.९ ॥
தேவேந்திரனே, நான் விரைந்து செல்வேன், சாரதியின் பணியையும் செய்வேன். பின்னர் பச்சை-பொன் நிறக் குதிரைகளை சிறந்த தேரில் பூட்டி.
6.102.10
ततः काञ्चनचित्राङ्गः किङ्किणीशतभूषितः।
तरुणादित्यसंकाशो वैदूर्यमयकूबरः।
सदश्वैः काञ्चनापीडैर्युक्तः श्वेतप्रकीर्णकैः ॥ ६.१०२.१० ॥
பின்னர் பொன்னால் சித்திரமிடப்பட்ட உடலும், நூறு மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், இளம் சூரியனைப் போன்றதும், வைடூரிய நுகத்தடியுடையதும், பொன் கடிவாளக் கட்டுகளுடன் சிறந்த குதிரைகளால் பூட்டப்பட்டதும், வெண்கொடிகள் பறக்கவிடப்பட்டதுமான தேர் அப்போது (வந்தது).
6.102.11
हरिभिः सूर्यसंकाशैर्हेमजालविभूषितैः।
रुक्मवेणुध्वजः श्रीमान् देवराजरथो वरः ॥ ६.१०२.११ ॥
சூரியனைப் போன்ற, பொன் வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பழுப்பு-பச்சைக் குதிரைகளும், பொன் மூங்கில் கொடியும் கொண்ட, அழகுடைய, தேவராஜனின் சிறந்த தேர்.
6.102.12
देवराजेन संदिष्टो रथमारुह्य मातलिः।
अभ्यवर्तत काकुत्स्थमवतीर्य त्रिविष्टपात् ॥ ६.१०२.१२ ॥
தேவராஜனால் கட்டளையிடப்பட்ட மாதலி தேரில் ஏறி, சொர்க்கத்திலிருந்து இறங்கி காகுத்ஸ்தனை (ராமனை) நோக்கி வந்தான்.
6.102.13
अब्रवीच्च तदा रामं सप्रतोदो रथे स्थितः।
प्राञ्जलिर्मातलिर्वाक्यं सहस्राक्षस्य सारथिः ॥ ६.१०२.१३ ॥
அப்போது ஆயிரம் கண்ணனாகிய இந்திரனின் தேரோட்டியான மாதலி, சாட்டையைப் பிடித்துத் தேரில் நின்றவாறு, கைகளைக் கூப்பி ராமனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
6.102.14
सहस्राक्षेण काकुत्स्थ रथोऽयं विजयाय ते।
दत्तस्तव महासत्त्व श्रीमन् शत्रुनिबर्हण ॥ ६.१०२.१४ ॥
காகுத்ஸ்தனே! ஆயிரம் கண்ணனாகிய இந்திரன் இந்தத் தேரை உனக்கு வெற்றிக்காகக் கொடுத்துள்ளான். மகா வலிமை கொண்டவனே, ஸ்ரீமானே, எதிரிகளை அழிப்பவனே!
6.102.15
इदमैन्द्रं महच्चापं कवचं चाग्निसंनिभम्।
शराश्चादित्यसंकाशाः शक्तिश्च विमला शिवा ॥ ६.१०२.१५ ॥
இது இந்திரனுடைய பெரிய வில்; இது அக்னியைப் போன்ற கவசம்; சூரியனின் ஒளி கொண்ட அம்புகள்; இது தூய்மையான, மங்களமான சக்தி (வேல்).
6.102.16
आरुह्येमं रथं वीर राक्षसं जहि रावणम्।
मया सारथिना देव महेन्द्र इव दानवान् ॥ ६.१०२.१६ ॥
வீரனே! இந்தத் தேரில் ஏறி அரக்கன் ராவணனைக் கொல்! மஹேந்திரன் தேரோட்ட, தானவர்களைக் கொல்வது போல், தேவனே, நான் உன் சாரதியாக இருக்கிறேன்.
6.102.17
इत्युक्तः सम्परिक्रम्य रथं तमभिवाद्य च।
आरुरोह तदा रामो लोकाँल्लक्ष्म्या विराजयन् ॥ ६.१०२.१७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், ராமன் அந்தத் தேரை வலம் வந்து, அதை வணங்கி, அப்போது ஏறினான்; தனது ஒளியால் உலகங்களை விளங்கச் செய்தவனாய்.
6.102.18
तद् बभौ चाद्भुतं युद्धं द्वैरथं रोमहर्षणम्।
रामस्य च महाबाहो रावणस्य च रक्षसः ॥ ६.१०२.१८ ॥
மகாபாகுவே! ராமனுக்கும் அரக்கன் ராவணனுக்கும் நடந்த அந்த அற்புதமான, மயிர்க்கூச்செறியும் ஒற்றைத்தேர்ப் போர் அப்போது விளங்கியது.
6.102.19
स गान्धर्वेण गान्धर्वं दैवं दैवेन राघवः।
अस्त्रं राक्षसराजस्य जघान परमास्त्रवित् ॥ ६.१०२.१९ ॥
பரமாஸ்திரங்களை அறிந்த அந்த ராகவன், கந்தர்வ அஸ்திரத்தால் கந்தர்வத்தையும், தெய்வ அஸ்திரத்தால் தெய்வத்தையும் ராக்ஷசராஜனின் அஸ்திரத்தையும் அழித்தான்.
6.102.20
अस्त्रं तु परमं घोरं राक्षसं राक्षसाधिपः।
ससर्ज परमक्रुद्धः पुनरेव निशाचरः ॥ ६.१०२.२० ॥
பேரளவு கோபமுற்ற அந்த இரவுஞ்சரனான ராக்ஷசாதிபதி மீண்டும் ஒரு பெரும் கொடிய ராக்ஷச அஸ்திரத்தை ஏவினான்.
6.102.21
ते रावणधनुर्मुक्ताः शराः काञ्चनभूषणाः।
अभ्यवर्तन्त काकुत्स्थं सर्पा भूत्वा महाविषाः ॥ ६.१०२.२१ ॥
ராவணனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, பொன்னலங்காரம் கொண்ட அந்த அம்புகள் பெரும் விஷமுள்ள பாம்புகளாக மாறி காகுத்ஸ்தனை நோக்கி வந்தன.
6.102.22
ते दीप्तवदना दीप्तं वमन्तो ज्वलनं मुखैः।
राममेवाभ्यवर्तन्त व्यादितास्या भयानकाः ॥ ६.१०२.२२ ॥
ஒளிரும் வாய்களுடன், வாய்களிலிருந்து எரியும் தீயைக் கக்கிக்கொண்டு, பிளந்த வாய்களுடன் பயங்கரமாக அவை ராமனை நோக்கியே வந்தன.
6.102.23
तैर्वासुकिसमस्पर्शैर्दीप्तभोगैर्महाविषैः।
दिशश्च संतताः सर्वा विदिशश्च समावृताः ॥ ६.१०२.२३ ॥
வாசுகியைப் போன்ற தொடுதலுடைய, எரியும் உடல்சுருள்களுடைய அந்தப் பெரும் விஷ பாம்புகளால் எல்லாத் திசைகளும் விதிசைகளும் நிரம்பி மூடப்பட்டன.
6.102.24
तान् दृष्ट्वा पन्नगान् रामः समापतत आहवे।
अस्त्रं गारुत्मतं घोरं प्रादुश्चक्रे भयावहम् ॥ ६.१०२.२४ ॥
போரில் தன்னை நோக்கி வரும் அந்தப் பாம்புகளைக் கண்ட ராமன், கருடனுக்குரிய கொடிய, அச்சமூட்டும் அஸ்திரத்தைத் தோற்றுவித்தான்.
6.102.25
ते राघवधनुर्मुक्ता रुक्मपुङ्खाः शिखिप्रभाः।
सुपर्णाः काञ्चना भूत्वा विचेरुः सर्पशत्रवः ॥ ६.१०२.२५ ॥
ராகவனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட, பொன்னிறச் சிறகுகளும் நெருப்புப் போன்ற ஒளியும் கொண்ட அந்த அம்புகள் பொன்னிற கருடர்களாகி பாம்புகளின் பகைவர்கள் போல் சுற்றித் திரிந்தன.
6.102.26
ते तान् सर्वान् शराञ्जघ्नुः सर्परूपान् महाजवान्।
सुपर्णरूपा रामस्य विशिखाः कामरूपिणः ॥ ६.१०२.२६ ॥
ராமனின் அம்புகள் கருட உருவம் கொண்டு, விருப்பம்போல் உருவம் மாற்றும் வல்லமையுடன், அந்த வேகமான பாம்பு வடிவ அம்புகள் அனைத்தையும் தாக்கி வீழ்த்தின.
6.102.27
अस्त्रे प्रतिहते क्रुद्धो रावणो राक्षसाधिपः।
अभ्यवर्षत् तदा रामं घोराभिः शरवृष्टिभिः ॥ ६.१०२.२७ ॥
அந்த அஸ்திரம் தடுக்கப்பட்டதும், அரக்கர் தலைவன் ராவணன் சினந்து, அப்போது கொடிய அம்பு மழையால் ராமனை மூடினான்.
6.102.28
ततः शरसहस्रेण राममक्लिष्टकारिणम्।
अर्दयित्वा शरौघेण मातलिं प्रत्यविध्यत ॥ ६.१०२.२८ ॥
பின்னர் ஆயிரம் அம்புகளால் சோர்வறியாத ராமனை வருத்தி, அம்பு வெள்ளத்தால் மாதலியைத் தாக்கினான்.
6.102.29
चिच्छेद केतुमुद्दिश्य शरेणैकेन रावणः।
पातयित्वा रथोपस्थे रथात् केतुं च काञ्चनम् ॥ ६.१०२.२९ ॥
ராவணன் ஒரே அம்பால் கொடியை நோக்கி அதை அறுத்தான்; பொன்னிறக் கொடியை தேர்த்தளத்தில் வீழ்த்தி அதைத் தேரிலிருந்து தள்ளினான்.
6.102.30
ऐन्द्रानपि जघानाश्वान् शरजालेन रावणः।
विषेदुर्देवगन्धर्वचारणा दानवैः सह ॥ ६.१०२.३० ॥
ராவணன் அம்புவலையால் இந்திரனின் குதிரைகளையும் தாக்கி வீழ்த்தினான்; அப்போது தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சாரணர்களும் தானவர்களுடன் சேர்ந்து வருந்தினர்.
6.102.31
राममार्तं तदा दृष्ट्वा सिद्धाश्च परमर्षयः।
व्यथिता वानरेन्द्राश्च बभूवुः सविभीषणाः ॥ ६.१०२.३१ ॥
அப்போது ராமன் துன்புற்றிருப்பதைக் கண்டு சித்தர்களும் பெரும் முனிவர்களும், வானரத் தலைவர்களும் விபீஷணனுடன் சேர்ந்து வருந்தினர்.
6.102.32
रामचन्द्रमसं दृष्ट्वा ग्रस्तं रावणराहुणा।
प्राजापत्यं च नक्षत्रं रोहिणीं शशिनः प्रियाम् ॥ ६.१०२.३२ ॥
ராவணன் என்ற ராகுவால் பிடிக்கப்பட்ட ராமச்சந்திரனைக் கண்டனர்; சந்திரனின் பிரியமான பிரஜாபதி நட்சத்திரமான ரோஹிணியையும் கண்டனர்.
6.102.33
समाक्रम्य बुधस्तस्थौ प्रजानामहितावहः।
सधूमपरिवृर्त्तोमिः प्रज्वलन्निव सागरः ॥ ६.१०२.३३ ॥
உயிர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் புதன் (கோளை) வென்று நின்றான், புகையால் சூழப்பட்ட அலைகளுடன் எரியும் கடலைப் போல.
6.102.34
उत्पपात तदा क्रुद्धः स्पृशन्निव दिवाकरम्।
शस्त्रवर्णः सुपरुषो मन्दरश्मिर्दिवाकरः ॥ ६.१०२.३४ ॥
அப்போது சினந்த (செவ்வாய்) சூரியனைத் தொடுவது போல் எழுந்தான்; ஆயுதங்களின் நிறம் கொண்ட மிகக் கடுமையான, மங்கிய கதிர்களுடைய சூரியனும்.
6.102.35
अदृश्यत कबन्धाङ्कः संसक्तो धूमकेतुना।
कोसलानां च नक्षत्रं व्यक्तमिन्द्राग्निदैवतम् ॥ ६.१०२.३५ ॥
தலையற்ற உடல் அடையாளம் கொண்டவன் வால்நட்சத்திரத்துடன் இணைந்து தோன்றினான்; இந்திரன் மற்றும் அக்னி தெய்வமான கோசலர்களின் நட்சத்திரமும் தெளிவாகத் தோன்றியது.
6.102.36
आहत्याङ्गारकस्तस्थौ विशाखमपि चाम्बरे।
दशास्यो विंशतिभुजः प्रगृहीतशरासनः ॥ ६.१०२.३६ ॥
செவ்வாய் விசாகை நட்சத்திரத்தைத் தாக்கி வானில் நின்றான்; பத்துத் தலைகளும் இருபது கரங்களும் கொண்ட (ராவணன்) வில்லை ஏந்தி நின்றான்.
6.102.37
अदृश्यत दशग्रीवो मैनाक इव पर्वतः।
निरस्यमानो रामस्तु दशग्रीवेण रक्षसा ॥ ६.१०२.३७ ॥
மைனாகமலை போல பத்துத்தலை இராவணன் தோன்றினான்; ஆனால் ராமன் அந்த பத்துத்தலை அரக்கனால் பின்னே தள்ளப்பட்டான்.
6.102.38
नाशक्नोदभिसंधातुं सायकान् रणमूर्धनि।
स कृत्वा भ्रुकुटिं क्रुद्धः किंचित् संरक्तलोचनः ॥ ६.१०२.३८ ॥
போர்முனையில் அவரால் அம்புகளைக் குறிவைக்க முடியவில்லை. அப்போது அவர் கோபத்துடன் புருவம் சுருக்கி, சற்றே சிவந்த கண்களுடன்...
6.102.39
जगाम सुमहाक्रोधं निर्दहन्निव राक्षसान्।
तस्य क्रुद्धस्य वदनं दृष्ट्वा रामस्य धीमतः।
सर्वभूतानि वित्रेसुः प्राकम्पत च मेदिनी ॥ ६.१०२.३९ ॥
அவர் பெரும் கோபத்துடன் அரக்கர்களை எரித்துவிடுபவர் போல முன்னேறினார். அறிவுமிக்க ராமனின் கோபமுற்ற முகத்தைக் கண்டு எல்லா உயிர்களும் நடுங்கின; பூமி அதிர்ந்தது.
6.102.40
सिंहशार्दूलवाञ्छैलः संचचाल चलद् द्रुमः।
बभूव चापि क्षुभितः समुद्रः सरितां पतिः ॥ ६.१०२.४० ॥
சிங்கங்களும் புலிகளும் வாழும் மலைகள் அதிர்ந்தன; அசையும் மரங்கள் ஆடின; நதிகளின் தலைவனான கடலும் கொந்தளித்தது.
6.102.41
खराश्च खरनिर्घोषा गगने परुषा घनाः।
औत्पातिकाश्च नर्दन्तः समन्तात् परिचक्रमुः ॥ ६.१०२.४१ ॥
வானில் கடுமையான முழக்கத்துடன் கரடுமுரடான மேகங்கள், துர்ச்சகுனம் காட்டி, நாற்புறமும் கர்ஜித்து சுற்றி வந்தன.
6.102.42
रामं दृष्ट्वा सुसंक्रुद्धमुत्पातांश्चैव दारुणान्।
वित्रेसुः सर्वभूतानि रावणस्याभवद् भयम् ॥ ६.१०२.४२ ॥
ராமன் மிகவும் கோபமுற்றிருப்பதையும், பயங்கரமான துர்ச்சகுனங்களையும் கண்டு எல்லா உயிர்களும் நடுங்கின; இராவணனுக்கு அச்சம் உண்டானது.
6.102.43
विमानस्थास्तदा देवा गन्धर्वाश्च महोरगाः।
ऋषिदानवदैत्याश्च गरुत्मन्तश्च खेचराः ॥ ६.१०२.४३ ॥
அப்போது விமானங்களில் நின்றிருந்த தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பெரிய நாகங்கள், ரிஷிகள், தானவர்கள், தைத்தியர்கள், கருடர்கள் மற்றும் வானில் சஞ்சரிப்பவர்கள்.
6.102.44
ददृशुस्ते तदा युद्धं लोकसंवर्तसंस्थितम्।
नानाप्रहरणैर्भीमैः शूरयोः सम्प्रयुध्यतोः ॥ ६.१०२.४४ ॥
அப்போது அவர்கள் இரு வீரர்களும் பலவகை பயங்கர ஆயுதங்களால் போரிடுவதைக் கண்டனர்; அந்தப் போர் உலகப் பிரளயம் போல் இருந்தது.
6.102.45
ऊचुः सुरासुराः सर्वे तदा विग्रहमागताः।
प्रेक्षमाणा महायुद्धं वाक्यं भक्त्या प्रहृष्टवत् ॥ ६.१०२.४५ ॥
அப்போது போரைக் காண வந்திருந்த தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும், அந்த மகாயுத்தத்தைக் கண்டு பக்தியுடன் மகிழ்ச்சியடைந்தவர்கள் போல் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
6.102.46
दशग्रीवं जयेत्याहुरसुराः समवस्थिताः।
देवा राममथोचुस्ते त्वं जयेति पुनः पुनः ॥ ६.१०२.४६ ॥
அங்கு நின்றிருந்த அசுரர்கள், "தசக்ரீவனுக்கு வெற்றி!" என்றனர்; தேவர்களோ ராமரிடம், "நீ வெற்றி பெறுக!" என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினர்.
6.102.47
एतस्मिन्नन्तरे क्रोधाद् राघवस्य च रावणः।
प्रहर्तुकामो दुष्टात्मा स्पृशन् प्रहरणं महत् ॥ ६.१०२.४७ ॥
இதற்கிடையில், கொடிய உள்ளம் கொண்ட ராவணன் கோபத்துடன் ராகவனை (ராமரை) தாக்க விரும்பி ஒரு பெரிய ஆயுதத்தைத் தொட்டான்.
6.102.48
वज्रसारं महानादं सर्वशत्रुनिबर्हणम्।
शैलशृङ्गनिभैः कूटैश्चित्तदृष्टिभयावहम् ॥ ६.१०२.४८ ॥
வஜ்ரம் போன்ற உட்பொருள் கொண்டது, பெரும் ஒலி எழுப்புவது, எல்லா எதிரிகளையும் அழிப்பது, மலைச் சிகரங்கள் போன்ற முனைகளைக் கொண்டது, மனத்திலும் பார்வையிலும் அச்சம் தருவது.
6.102.49
सधूममिव तीक्ष्णाग्रं युगान्ताग्निचयोपमम्।
अतिरौद्रमनासाद्यं कालेनापि दुरासदम् ॥ ६.१०२.४९ ॥
புகையுடன் கூடியதாய், கூரிய முனை கொண்டதாய், யுகாந்த நெருப்புக் குவியலுக்கு ஒப்பானதாய், மிகவும் கொடியதாய், அணுக முடியாததாய், காலனாலும் வெல்ல முடியாததாய் அது இருந்தது.
6.102.50
त्रासनं सर्वभूतानां दारणं भेदनं तथा।
प्रदीप्त इव रोषेण शूलं जग्राह रावणः ॥ ६.१०२.५० ॥
அது எல்லா உயிரினங்களையும் அச்சுறுத்துவதும், பிளப்பதும், துளைப்பதுமாய் இருந்தது. கோபத்தால் எரிவது போல ராவணன் அந்த சூலத்தை எடுத்தான்.
6.102.51
तच्छूलं परमक्रुद्धो जग्राह युधि वीर्यवान्।
अनीकैः समरे शूरै राक्षसैः परिवारितः ॥ ६.१०२.५१ ॥
மிகவும் கோபம் கொண்ட வலிமைமிக்கவன் போரில் அந்த சூலத்தை எடுத்தான்; போரில் வீரமிக்க அரக்கர் படைகளால் சூழப்பட்டவனாக.
6.102.52
समुद्यम्य महाकायो ननाद युधि भैरवम्।
संरक्तनयनो रोषात् स्वसैन्यमभिहर्षयन् ॥ ६.१०२.५२ ॥
பெருவுடலன் அதை உயர்த்திப் போரில் பயங்கரமாக முழங்கினான்; சிவந்த கண்களுடன், கோபத்தால், தன் படையை மகிழ்வித்தபடி.
6.102.53
पृथिवीं चान्तरिक्षं च दिशश्च प्रदिशस्तथा।
प्राकम्पयत् तदा शब्दो राक्षसेन्द्रस्य दारुणः ॥ ६.१०२.५३ ॥
பூமியும், ஆகாயமும், திசைகளும், துணைத்திசைகளும் அப்போது நடுங்கின; அரக்கர் தலைவனின் அந்தக் கொடிய ஒலி அவ்வாறு அதிரச் செய்தது.
6.102.54
अतिकायस्य नादेन तेन तस्य दुरात्मनः।
सर्वभूतानि वित्रेसुः सागरश्च प्रचुक्षुभे ॥ ६.१०२.५४ ॥
அதிகாயனின் அந்த முழக்கத்தால், அந்தத் தீயவனின் முழக்கத்தால், எல்லா உயிர்களும் அஞ்சின; கடலும் கொந்தளித்தது.
6.102.55
स गृहीत्वा महावीर्यः शूलं तद् रावणो महत्।
विनद्य सुमहानादं रामं परुषमब्रवीत् ॥ ६.१०२.५५ ॥
மகாவீரியனான அந்த ராவணன் அந்தப் பெரிய சூலத்தை எடுத்து, மிகப் பெரிய முழக்கமிட்டு, ராமனிடம் கடுமையாகப் பேசினான்.
6.102.56
शूलोऽयं वज्रसारस्ते राम रोषान्मयोद्यतः।
तव भ्रातृसहायस्य सद्यः प्राणान् हरिष्यति ॥ ६.१०२.५६ ॥
ராமா! கோபத்துடன் நான் எடுத்த இந்தச் சூலம் வஜ்ரம் போல் வலியது; சகோதரனைத் துணையாகக் கொண்ட உன் உயிரை உடனே பறிக்கும்.
6.102.57
रक्षसामद्य शूराणां निहतानां चमूमुखे।
त्वां निहत्य रणश्लाघिन् करोमि तरसा समम् ॥ ६.१०२.५७ ॥
இன்று போர்முனையில் கொல்லப்பட்ட வீர ராட்சசர்களைப் போல, போரில் பெருமை பேசுபவனே! உன்னையும் உடனே கொன்று அவர்களுக்குச் சமமாக்குவேன்.
6.102.58
तिष्ठेदानीं निहन्मि त्वामेष शूलेन राघव।
एवमुक्त्वा स चिक्षेप तच्छूलं राक्षसाधिपः ॥ ६.१०२.५८ ॥
"ஓ ராகவா! நில், இதோ இந்தச் சூலத்தால் உன்னை இப்போதே கொல்கிறேன்." இவ்வாறு சொல்லி ராட்சசர்களின் அதிபதி அந்தச் சூலத்தை வீசினான்.
6.102.59
तद् रावणकरान्मुक्तं विद्युन्मालासमावृतम्।
अष्टघण्टं महानादं वियद्गतमशोभत ॥ ६.१०२.५९ ॥
ராவணனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்தச் சூலம், மின்னல் மாலையால் சூழப்பட்டு, எட்டு மணிகளுடன், பெரும் ஒலியுடன் வானில் சென்று ஒளிர்ந்தது.
6.102.60
तच्छूलं राघवो दृष्ट्वा ज्वलन्तं घोरदर्शनम्।
ससर्ज विशिखान् रामश्चापमायम्य वीर्यवान् ॥ ६.१०२.६० ॥
அந்த எரியும், பயங்கரமாகத் தோன்றிய சூலத்தைக் கண்ட வீரியமிக்க ராமன் வில்லை வளைத்து அம்புகளை ஏவினான்.
6.102.61
आपतन्तं शरौघेण वारयामास राघवः।
उत्पतन्तं युगान्ताग्निं जलौघैरिव वासवः ॥ ६.१०२.६१ ॥
ராகவன் அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தால் தன்னை நோக்கி வந்த அதை தடுத்தான்; யுகாந்தத் தீயை இந்திரன் நீர்ப்பெருக்கால் அடக்குவது போல.
6.102.62
निर्ददाह स तान् बाणान् रामकार्मुकनिःसृतान्।
रावणस्य महान् शूलः पतङ्गानिव पावकः ॥ ६.१०२.६२ ॥
ராவணனின் அந்த பெரிய சூலம் ராமனின் வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த அம்புகளை நெருப்பு விட்டில்களை எரிப்பது போல எரித்தது.
6.102.63
तान् दृष्ट्वा भस्मसाद्भूतान् शूलसंस्पर्शचूर्णितान्।
सायकानन्तरिक्षस्थान् राघवः क्रोधमाहरत् ॥ ६.१०२.६३ ॥
சூலத்தின் தொடுதலால் நொறுங்கி சாம்பலாகி வானில் சிதறிக் கிடந்த அந்த அம்புகளைக் கண்டு ராகவனுக்கு கோபம் எழுந்தது.
6.102.64
स तां मातलिना नीतां शक्तिं वासवसम्मताम्।
जग्राह परमक्रुद्धो राघवो रघुनन्दनः ॥ ६.१०२.६४ ॥
மாதலி கொண்டுவந்த, இந்திரனுக்கு உகந்த அந்த சக்தியை ரகுநந்தனன் ராகவன் மிகவும் சினந்து பற்றிக்கொண்டான்.
6.102.65
सा तोलिता बलवता शक्तिर्घण्टाकृतस्वना।
नभः प्रज्वालयामास युगान्तोल्केव सप्रभा ॥ ६.१०२.६५ ॥
வலிமைமிக்கவனால் சுழற்றப்பட்ட அந்த சக்தி மணி போன்ற ஒலியெழுப்பி, யுகாந்த விண்கல் ஒளிர்வது போல வானை எரியச் செய்தது.
6.102.66
सा क्षिप्ता राक्षसेन्द्रस्य तस्मिञ्छूले पपात ह।
भिन्नः शक्त्या महान् शूलो निपपात गतद्युतिः ॥ ६.१०२.६६ ॥
அரக்கர்களின் தலைவன் எறிந்த அந்த சக்தி அந்த சூலத்தின் மேல் விழுந்தது; சக்தியால் பிளக்கப்பட்ட அந்த பெரிய சூலம் ஒளியிழந்து வீழ்ந்தது.
6.102.67
निर्बिभेद ततो बाणैर्हयानस्य महाजवान्।
रामस्तीक्ष्णैर्महावेगैर्वज्रकल्पैरजिह्मगैः ॥ ६.१०२.६७ ॥
அப்போது ராமன் அவனுடைய வேகமான குதிரைகளை கூர்மையான, மிக வேகமான, வஜ்ரத்திற்கு ஒத்த, நேராகப் பாயும் அம்புகளால் துளைத்தான்।
6.102.68
निर्बिभेदोरसि तदा रावणं निशितैः शरैः।
राघवः परमायत्तो ललाटे पत्त्रिभिस्त्रिभिः ॥ ६.१०२.६८ ॥
அப்போது ராகவன் முழு கவனத்துடன் ராவணனின் மார்பில் கூர்மையான அம்புகளால் துளைத்தான்; நெற்றியில் இறகுள்ள மூன்று அம்புகளால்।
6.102.69
स शरैर्भिन्नसर्वाङ्गो गात्रप्रस्रुतशोणितः।
राक्षसेन्द्रः समूहस्थः फुल्लाशोक इवाबभौ ॥ ६.१०२.६९ ॥
அந்த அரக்கர் தலைவன், அம்புகளால் உடலெங்கும் துளைக்கப்பட்டு, உடலிலிருந்து இரத்தம் வடிய, கூட்டத்தின் நடுவே நின்று, மலர்ந்த அசோக மரம் போல் விளங்கினான்।
6.102.70
स रामबाणैरतिविद्धगात्रो
निशाचरेन्द्रः क्षतजार्द्रगात्रः।
जगाम खेदं च समाजमध्ये
क्रोधं च चक्रे सुभृशं तदानीम् ॥ ६.१०२.७० ॥
ராமனின் அம்புகளால் மிகவும் துளைக்கப்பட்டு, இரத்தத்தால் நனைந்த உடலுடன் அந்த நிசாசரத் தலைவன் கூட்டத்தின் நடுவே துயரம் அடைந்து, அப்போது மிகுந்த கோபம் கொண்டான்।