Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.15.1
बृहस्पतेस्तुल्यमतेर्वचस्त-
न्निशम्य यत्नेन विभीषणस्य।
ततो महात्मा वचनं बभाषे
तत्रेन्द्रजिन्नैर्ऋतयूथमुख्यः ॥ ६.१५.१ ॥
Nachdem er die Worte Vibhīṣaṇas, dessen Einsicht der des Bṛhaspati gleichkam, aufmerksam vernommen hatte, sprach da der großherzige Indrajit, der Anführer der Rākṣasa-Schar, diese Worte.
6.15.2
किं नाम ते तात कनिष्ठ वाक्य-
मनर्थकं वै बहुभीतवच्च।
अस्मिन् कुले योऽपि भवेन्न जातः
सोऽपीदृशं नैव वदेन्न कुर्यात् ॥ ६.१५.२ ॥
Lieber Jüngster, warum ist deine Rede so sinnlos und wie die eines sehr Furchtsamen? Selbst wer in dieser Familie nicht geboren wäre, würde solches weder sagen noch tun.
6.15.3
सत्त्वेन वीर्येण पराक्रमेण
धैर्येण शौर्येण च तेजसा च।
एकः कुलेऽस्मिन् पुरुषो विमुक्तो
विभीषणस्तात कनिष्ठ एषः ॥ ६.१५.३ ॥
Lieber, in dieser Familie ist der einzige Mann, der sich durch innere Stärke, Tapferkeit, Kühnheit, Standhaftigkeit, Heldenmut und Glanz auszeichnet, dieser hier: Vibhīṣaṇa, dieser jüngste Bruder.
6.15.4
किं नाम तौ मानुषराजपुत्रा-
वस्माकमेकेन हि राक्षसेन।
सुप्राकृतेनापि निहन्तुमेतौ
शक्यौ कुतो भीषयसे स्म भीरो ॥ ६.१५.४ ॥
Sollte nicht schon ein einziger gewöhnlicher Rākṣasa unter uns diese beiden Söhne eines menschlichen Königs erschlagen können? Feigling, warum fürchtest du dich dann so?
6.15.5
त्रिलोकनाथो ननु देवराजः
शक्रो मया भूमितले निविष्टः।
भयार्पिताश्चापि दिशः प्रपन्नाः
सर्वे तदा देवगणाः समग्राः ॥ ६.१५.५ ॥
Den Himmelskönig Śakra, Indra, Herrn der drei Welten, habe ich auf der Erde niedergeworfen; da suchten die Himmelsrichtungen und alle Scharen der Götter, von Furcht ergriffen, Zuflucht.
6.15.6
ऐरावतो निःस्वनमुन्नदन् स
निपातितो भूमितले मया तु।
विकृष्य दन्तौ तु मया प्रसह्य
वित्रासिता देवगणाः समग्राः ॥ ६.१५.६ ॥
Airāvata, laut brüllend, wurde von mir zu Boden gestreckt; ich riss ihm gewaltsam die Stoßzähne aus, und alle Scharen der Götter wurden in Schrecken versetzt.
6.15.7
सोऽहं सुराणामपि दर्पहन्ता
दैत्योत्तमानामपि शोककर्ता।
कथं नरेन्द्रात्मजयोर्न शक्तो
मनुष्ययोः प्राकृतयोः सुवीर्यः ॥ ६.१५.७ ॥
Ich, der den Stolz der Götter bricht und selbst den besten Daityas Kummer bereitet, wie sollte ich nicht meine Tapferkeit an diesen zwei gewöhnlichen Männern, den Söhnen des Menschenkönigs, beweisen können?
6.15.8
अथेन्द्रकल्पस्य दुरासदस्य
महौजसस्तद् वचनं निशम्य।
ततो महार्थं वचनं बभाषे
विभीषणः शस्त्रभृतां वरिष्ठः ॥ ६.१५.८ ॥
Nachdem er diese Worte Rāvaṇas gehört hatte, der Indra gleich, schwer zu nahen und von großer Kraft war, sprach da Vibhīṣaṇa, der erste unter den Waffenträgern, Worte von großer Bedeutung.
6.15.9
न तात मन्त्रे तव निश्चयोऽस्ति
बालस्त्वमद्याप्यविपक्वबुद्धिः।
तस्मात् त्वयाप्यात्मविनाशनाय
वचोऽर्थहीनं बहु विप्रलप्तम् ॥ ६.१५.९ ॥
Lieber, in deinen Beratungen gibt es keinen festen Entschluss; du bist noch ein Kind, dein Verstand ist unreif. Darum hast du zu deinem eigenen Verderben viele sinnlose und leere Worte gesprochen.
6.15.10
पुत्रप्रवादेन तु रावणस्य
त्वमिन्द्रजिन्मित्रमुखोऽसि शत्रुः।
यस्येदृशं राघवतो विनाशं
निशम्य मोहादनुमन्यसे त्वम् ॥ ६.१५.१० ॥
Unter dem Vorwand, Rāvaṇas Sohn zu sein, Indrajit, bist du ein Feind mit dem Gesicht eines Freundes; wenn du von solchem Untergang für Rāghava hörst, stimmst du aus Verblendung zu.
6.15.11
त्वमेव वध्यश्च सुदुर्मतिश्च
स चापि वध्यो य इहानयत् त्वाम्।
बालं दृढं साहसिकं च योऽद्य
प्रावेशयन्मन्त्रकृतां समीपम् ॥ ६.१५.११ ॥
Du selbst verdienst den Tod, so böse ist dein Sinn. Und auch derjenige verdient den Tod, der dich heute hierher brachte und zu den Ratgebern vorließ. Du bist ein törichter, starrköpfiger und waghalsiger Knabe.
6.15.12
मूढोऽप्रगल्भोऽविनयोपपन्न-
स्तीक्ष्णस्वभावोऽल्पमतिर्दुरात्मा।
मूर्खस्त्वमत्यन्तसुदुर्मतिश्च
त्वमिन्द्रजिद् बालतया ब्रवीषि ॥ ६.१५.१२ ॥
Du bist verblendet, unreif, ohne Anstand, von hartem Wesen, geringen Verstandes und böser Seele. Du bist ein Narr und von äußerst bösem Sinn; Indrajit, aus kindlicher Torheit redest du so.
6.15.13
को ब्रह्मदण्डप्रतिमप्रकाशा-
नर्चिष्मतः कालनिकाशरूपान्।
सहेत बाणान् यमदण्डकल्पान्
समक्षमुक्तान् युधि राघवेण ॥ ६.१५.१३ ॥
Wer könnte jene glühenden Pfeile ertragen, die wie Brahmās Stab leuchten, von der Gestalt der Zeit, dem Stab Yamas gleich, die Rāghava im Kampf vor aller Augen abgeschossen hat?
6.15.14
धनानि रत्नानि सुभूषणानि
वासांसि दिव्यानि मणींश्च चित्रान्।
सीतां च रामाय निवेद्य देवीं
वसेम राजन्निह वीतशोकाः ॥ ६.१५.१४ ॥
Nachdem wir Rāma Reichtümer, Juwelen, schöne Schmuckstücke, göttliche Gewänder und wundersame Edelsteine sowie die Göttin Sītā übergeben haben, laßt uns, o König, hier frei von Kummer wohnen.