வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.15.1
बृहस्पतेस्तुल्यमतेर्वचस्त-
न्निशम्य यत्नेन विभीषणस्य।
ततो महात्मा वचनं बभाषे
तत्रेन्द्रजिन्नैर्ऋतयूथमुख्यः ॥ ६.१५.१ ॥
பிருஹஸ்பதிக்கு நிகரான அறிவுடைய விபீஷணனின் அந்தச் சொற்களை கவனமாகக் கேட்ட பின், ராக்ஷஸ கூட்டத்தின் தலைவனாகிய மகாத்மா இந்திரஜித் அங்கே பேசினான்.
6.15.2
किं नाम ते तात कनिष्ठ वाक्य-
मनर्थकं वै बहुभीतवच्च।
अस्मिन् कुले योऽपि भवेन्न जातः
सोऽपीदृशं नैव वदेन्न कुर्यात् ॥ ६.१५.२ ॥
அன்பான தம்பியே, உன் இந்தச் சொல் ஏன் இத்தனை பயந்தவனைப் போல் பொருளற்றதாக இருக்கிறது? இந்தக் குலத்தில் பிறக்காதவனும் கூட இப்படிச் சொல்லமாட்டான், செய்யவும் மாட்டான்.
6.15.3
सत्त्वेन वीर्येण पराक्रमेण
धैर्येण शौर्येण च तेजसा च।
एकः कुलेऽस्मिन् पुरुषो विमुक्तो
विभीषणस्तात कनिष्ठ एषः ॥ ६.१५.३ ॥
அன்பான தம்பியே! இந்தக் குலத்தில் மனவலிமை, வீரியம், பராக்கிரமம், தைரியம், சௌரியம், தேஜஸ் ஆகியவற்றில் தனித்து விளங்குபவன் இவன் ஒருவனே — விபீஷணன், இந்த இளைய தம்பியே.
6.15.4
किं नाम तौ मानुषराजपुत्रा-
वस्माकमेकेन हि राक्षसेन।
सुप्राकृतेनापि निहन्तुमेतौ
शक्यौ कुतो भीषयसे स्म भीरो ॥ ६.१५.४ ॥
மனித அரசனின் அந்த இரண்டு மகன்களையும், நம்மில் ஒரு சாதாரண ராக்ஷசன் கூட கொல்லக்கூடியவர்கள் அல்லவா? கோழையே, பின் ஏன் இப்படி பயப்படுகிறாய்?
6.15.5
त्रिलोकनाथो ननु देवराजः
शक्रो मया भूमितले निविष्टः।
भयार्पिताश्चापि दिशः प्रपन्नाः
सर्वे तदा देवगणाः समग्राः ॥ ६.१५.५ ॥
மூன்று உலகங்களின் தலைவனாகிய தேவராஜன் சக்கிரனை நான் பூமியில் வீழ்த்தினேன். அப்போது பயத்தால் வாடிய திசைகளும், முழு தேவகணங்களும் சரணடைந்தன.
6.15.6
ऐरावतो निःस्वनमुन्नदन् स
निपातितो भूमितले मया तु।
विकृष्य दन्तौ तु मया प्रसह्य
वित्रासिता देवगणाः समग्राः ॥ ६.१५.६ ॥
முழங்கிக்கொண்டிருந்த ஐராவதம் என்னால் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டது; நான் அதன் தந்தங்களை பலவந்தமாகப் பிடுங்கினேன்; தேவர்கள் அனைவரும் அச்சத்தால் நடுங்கினர்.
6.15.7
सोऽहं सुराणामपि दर्पहन्ता
दैत्योत्तमानामपि शोककर्ता।
कथं नरेन्द्रात्मजयोर्न शक्तो
मनुष्ययोः प्राकृतयोः सुवीर्यः ॥ ६.१५.७ ॥
தேவர்களின் செருக்கை அடக்கியவனும், சிறந்த தைத்தியர்களுக்கும் துயரளிப்பவனுமான நான், மன்னனின் மைந்தர்கள் என்ற சாதாரண இரு மனிதர்களின் மீது ஏன் வீரத்தைக் காட்ட முடியாது?
6.15.8
अथेन्द्रकल्पस्य दुरासदस्य
महौजसस्तद् वचनं निशम्य।
ततो महार्थं वचनं बभाषे
विभीषणः शस्त्रभृतां वरिष्ठः ॥ ६.१५.८ ॥
இந்திரனுக்கு ஒப்பான, அணுக முடியாத, பெரும் ஆற்றல் மிக்க ராவணனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பின், ஆயுததாரிகளில் சிறந்தவனான விபீஷணன் பெரும் பொருளுள்ள சொற்களைக் கூறினான்.
6.15.9
न तात मन्त्रे तव निश्चयोऽस्ति
बालस्त्वमद्याप्यविपक्वबुद्धिः।
तस्मात् त्वयाप्यात्मविनाशनाय
वचोऽर्थहीनं बहु विप्रलप्तम् ॥ ६.१५.९ ॥
அன்பனே, ஆலோசனையில் உனக்குத் தெளிவான முடிவு இல்லை; நீ இன்னும் சிறுவன், உன் அறிவு முதிர்ச்சியடையவில்லை. ஆகவே உன் அழிவுக்காகவே பொருளற்ற, மிகுந்த வீண் பேச்சுகளை நீ பேசியிருக்கிறாய்.
6.15.10
पुत्रप्रवादेन तु रावणस्य
त्वमिन्द्रजिन्मित्रमुखोऽसि शत्रुः।
यस्येदृशं राघवतो विनाशं
निशम्य मोहादनुमन्यसे त्वम् ॥ ६.१५.१० ॥
ராவணனின் மகன் என்ற போர்வையில், இந்திரஜித், நீ நண்பனின் முகம் கொண்ட எதிரியாக இருக்கிறாய். ராகவனின் இத்தகைய அழிவைக் கேட்டு மயக்கத்தால் நீ அதனை ஏற்றுக்கொள்கிறாய்.
6.15.11
त्वमेव वध्यश्च सुदुर्मतिश्च
स चापि वध्यो य इहानयत् त्वाम्।
बालं दृढं साहसिकं च योऽद्य
प्रावेशयन्मन्त्रकृतां समीपम् ॥ ६.१५.११ ॥
நீயே கொல்லப்படத் தகுந்தவன்; மிகவும் தீய புத்தியுள்ளவன். இன்று உன்னை இங்கு அழைத்து வந்து ஆலோசகர்களின் முன் நிறுத்தியவனும் கொல்லத் தகுந்தவனே. நீ அறியாமையும் துணிவும் கொண்ட சிறுவன்.
6.15.12
मूढोऽप्रगल्भोऽविनयोपपन्न-
स्तीक्ष्णस्वभावोऽल्पमतिर्दुरात्मा।
मूर्खस्त्वमत्यन्तसुदुर्मतिश्च
त्वमिन्द्रजिद् बालतया ब्रवीषि ॥ ६.१५.१२ ॥
நீ மயக்கமுற்றவன், முதிர்ச்சியற்றவன், பணிவற்றவன், கடுஞ்சினமுள்ளவன், சிறுமதியும் தீய உள்ளமும் கொண்டவன். நீ மூடன், மிகவும் தீய புத்தியுள்ளவன்; இந்திரஜித்தே, சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் இவ்வாறு பேசுகிறாய்.
6.15.13
को ब्रह्मदण्डप्रतिमप्रकाशा-
नर्चिष्मतः कालनिकाशरूपान्।
सहेत बाणान् यमदण्डकल्पान्
समक्षमुक्तान् युधि राघवेण ॥ ६.१५.१३ ॥
போரில் இராகவனால் கண்முன் எய்யப்பட்ட, பிரம்மதண்டம் போல் ஒளிரும், காலனின் வடிவம் கொண்ட, யமதண்டத்தை ஒத்த அந்த ஒளிமிக்க அம்புகளை யார் தாங்கக்கூடும்?
6.15.14
धनानि रत्नानि सुभूषणानि
वासांसि दिव्यानि मणींश्च चित्रान्।
सीतां च रामाय निवेद्य देवीं
वसेम राजन्निह वीतशोकाः ॥ ६.१५.१४ ॥
செல்வம், இரத்தினங்கள், அழகிய அணிகலன்கள், திவ்ய ஆடைகள், அற்புத மணிகள் ஆகியவற்றையும், தேவி சீதையையும் இராமனுக்கு ஒப்படைத்து, அரசே, நாம் இங்கு துயரற்று வாழலாம்.