Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 6.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.5.1
सा तु नीलेन विधिवत्स्वारक्षा सुसमाहिता।
सागरस्योत्तरे तीरे साधु सा विनिवेशिता ॥ ६.५.१ ॥
Nīla protegió debidamente aquel ejército bien dispuesto, y fue acampado adecuadamente en la orilla norte del océano.
6.5.2
मैन्दश्च द्विविदश्चोभौ तत्र वानरपुङ्गवौ।
विचेरतुश्च तां सेनां रक्षार्थं सर्वतोदिशम् ॥ ६.५.२ ॥
Maindа y Dvivida, esos dos mejores de los monos, recorrían allí todas las direcciones para proteger aquel ejército.
6.5.3
निविष्टायां तु सेनायां तीरे नदनदीपतेः।
पार्श्वस्थं लक्ष्मणं दृष्ट्वा रामो वचनमब्रवीत् ॥ ६.५.३ ॥
Cuando el ejército se hubo asentado en la orilla del señor de los ríos y arroyos, el océano, Rāma vio a Lakṣmaṇa de pie a su lado y pronunció estas palabras.
6.5.4
शोकश्च किल कालेन गच्छता ह्यपगच्छति।
मम चापश्यतः कान्तामहन्यहनि वर्धते ॥ ६.५.४ ॥
Ciertamente el dolor se desvanece con el paso del tiempo, pero como no veo a mi amada, mi pena crece día tras día.
6.5.5
न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च।
एतदेवानुशोचामि वयोऽस्या ह्यतिवर्तते ॥ ६.५.५ ॥
No me aflige que mi amada esté lejos, ni tampoco que haya sido arrebatada; solo me lamento de que su juventud se va consumiendo.
6.5.6
वाहि वात यतः कान्ता तां स्पृष्ट्वा मामपि स्पृश।
त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश्चन्द्रे दृष्टिसमागमः ॥ ६.५.६ ॥
Oh viento, sopla desde donde está mi amada; habiéndola tocado, tócame también. En ti siento el contacto de mi cuerpo, y en la luna el encuentro de nuestras miradas.
6.5.7
तन्मे दहति गात्राणि विषं पीतमिवाशये।
हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यदब्रवीत् ॥ ६.५.७ ॥
Me quema los miembros como un veneno que hubiera bebido. Eso es lo que mi amada dijo, mientras era arrebatada: "¡Ay, señor mío!"
6.5.8
तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविमलार्चिषा।
रात्रिंदिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना ॥ ६.५.८ ॥
Alimentado por la separación de ella y encendido por la pura llama de pensar en ella, mi cuerpo arde día y noche en el fuego del deseo.
6.5.9
अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना।
एवं च प्रज्वलन् कामो न मा सुप्तं जले दहेत् ॥ ६.५.९ ॥
¡Oh Saumitri! Sin ti me sumergiré en el océano y dormiré. Aunque el fuego del deseo arda así, que no me queme mientras duermo en el agua.
6.5.10
बह्वेतत् कामयानस्य शक्यमेतेन जीवितुम्।
यदहं सा च वामोरुरेकां धरणिमाश्रितौ ॥ ६.५.१० ॥
Para quien anhela, esto ya es mucho: con esto solo se puede vivir, pues yo y ella de bellos muslos habitamos la misma tierra.
6.5.11
केदारस्येवाकेदारः सोदकस्य निरूदकः।
उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच्छृणोमि ताम् ॥ ६.५.११ ॥
Como tierra seca sin campo, o un lugar sin agua en medio del agua, así soy. Vivo por el apoyo de su afecto, porque oigo que ella aún vive.
6.5.12
कदा नु खलु सुश्रोणीं शतपत्रायतेक्षणाम्।
विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीतामिव श्रियम् ॥ ६.५.१२ ॥
¿Cuándo, tras vencer a los enemigos, veré a Sītā de hermosas caderas, con ojos largos como pétalos de loto, como se ve a la próspera Lakṣmī?
6.5.13
कदा सुचारुदन्तोष्ठं तस्याः पद्ममिवाननम्।
ईषदुन्नाम्य पास्यामि रसायनमिवातुरः ॥ ६.५.१३ ॥
¿Cuándo beberé yo, levantando un poco su rostro de loto de bellos dientes y labios, como el enfermo bebe un elixir?
6.5.14
तौ तस्याः सहितौ पीनौ स्तनौ तालफलोपमौ।
कदा न खलु सोत्कम्पौ श्लिष्यन्त्या मां भजिष्यतः ॥ ६.५.१४ ॥
¿Cuándo, temblorosos, se estrecharán contra mí sus dos senos llenos, semejantes a frutos de palmera, mientras ella me abraza?
6.5.15
सा नूनमसितापाङ्गी रक्षोमध्यगता सती।
मन्नाथा नाथहीनेव त्रातारं नाधिगच्छति ॥ ६.५.१५ ॥
Aquella sati de ojos oscuros, rodeada de rākṣasas, aunque me tiene por señor, no encuentra protector, como si no tuviera señor.
6.5.16
कथं जनकराजस्य दुहिता मम च प्रिया।
राक्षसीमध्यगा शेते स्नुषा दशरथस्य च ॥ ६.५.१६ ॥
¿Cómo puede yacer, hija de Janaka, mi amada y nuera de Daśaratha, entre las mujeres rākṣasas?
6.5.17
अविक्षोभ्याणि रक्षांसि सा विधूयोत्पतिष्यति।
विधूय जलदान् नीलान् शशिलेखा शरत्स्विव ॥ ६.५.१७ ॥
Ella sacudirá a aquellos rākṣasas inamovibles y se alzará, como la luna creciente surge en otoño tras apartar las nubes azules.
6.5.18
स्वभावतनुका नूनं शोकेनानशनेन च।
भूयस्तनुतरा सीता देशकालविपर्ययात् ॥ ६.५.१८ ॥
Sītā, delgada por naturaleza, sin duda se ha vuelto aún más delgada por el dolor y el ayuno, y por el trastorno de lugar y tiempo.
6.5.19
कदा नु राक्षसेन्द्रस्य निधायोरसि सायकान्।
शोकं प्रत्याहरिष्यामि शोकमुत्सृज्य मानसम् ॥ ६.५.१९ ॥
¿Cuándo, habiendo clavado flechas en el pecho del señor de los rākṣasas, retiraré mi dolor y abandonaré la aflicción de mi mente?
6.5.20
कदा नु खलु मे साध्वी सीतामरसुतोपमा।
सोत्कण्ठा कण्ठमालम्ब्य मोक्ष्यत्यानन्दजं जलम् ॥ ६.५.२० ॥
¿Cuándo mi virtuosa Sītā, semejante a una hija de los dioses, ansiosa, abrazará mi cuello y derramará lágrimas de alegría?
6.5.21
कदा शोकमिमं घोरं मैथिलीविप्रयोगजम्।
सहसा विप्रमोक्ष्यामि वासः शुक्लेतरं यथा ॥ ६.५.२१ ॥
¿Cuándo abandonaré de repente este terrible dolor nacido de la separación de Maithilī, como se quita una vestidura que no es blanca?
6.5.22
एवं विलपतस्तस्य तत्र रामस्य धीमतः।
दिनक्षयान्मन्दवपुर्भास्करोऽस्तमुपागमत् ॥ ६.५.२२ ॥
Mientras el sabio Rāma se lamentaba así allí, al final del día el sol de cuerpo tenue se puso.
6.5.23
आश्वासितो लक्ष्मणेन रामः संध्यामुपासत।
स्मरन् कमलपत्राक्षीं सीतां शोकाकुलीकृतः ॥ ६.५.२३ ॥
Consolado por Lakṣmaṇa, Rāma realizó el rito del crepúsculo, recordando a Sītā, de ojos como pétalos de loto, abrumado por el dolor.