Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 6.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.5.1
सा तु नीलेन विधिवत्स्वारक्षा सुसमाहिता।
सागरस्योत्तरे तीरे साधु सा विनिवेशिता ॥ ६.५.१ ॥
Nīla guardou devidamente aquele exército bem organizado, que foi devidamente acampado na margem norte do oceano.
6.5.2
मैन्दश्च द्विविदश्चोभौ तत्र वानरपुङ्गवौ।
विचेरतुश्च तां सेनां रक्षार्थं सर्वतोदिशम् ॥ ६.५.२ ॥
Maindа e Dvivida, aqueles dois melhores dos macacos, percorriam ali todas as direções para proteger aquele exército.
6.5.3
निविष्टायां तु सेनायां तीरे नदनदीपतेः।
पार्श्वस्थं लक्ष्मणं दृष्ट्वा रामो वचनमब्रवीत् ॥ ६.५.३ ॥
Quando o exército se acampou na margem do senhor dos rios e riachos, o oceano, Rāma viu Lakṣmaṇa de pé ao seu lado e proferiu estas palavras.
6.5.4
शोकश्च किल कालेन गच्छता ह्यपगच्छति।
मम चापश्यतः कान्तामहन्यहनि वर्धते ॥ ६.५.४ ॥
A tristeza de fato se desvanece com o tempo, mas, por não ver minha amada, minha dor cresce dia após dia.
6.5.5
न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च।
एतदेवानुशोचामि वयोऽस्या ह्यतिवर्तते ॥ ६.५.५ ॥
Não me aflige que minha amada esteja longe, nem que tenha sido levada; lamento apenas que sua juventude esteja se esvaindo.
6.5.6
वाहि वात यतः कान्ता तां स्पृष्ट्वा मामपि स्पृश।
त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश्चन्द्रे दृष्टिसमागमः ॥ ६.५.६ ॥
Ó vento, sopra de onde está minha amada; tendo-a tocado, toca-me também. Em ti sinto o contato do meu corpo, e na lua o encontro dos olhares.
6.5.7
तन्मे दहति गात्राणि विषं पीतमिवाशये।
हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यदब्रवीत् ॥ ६.५.७ ॥
Queima meus membros como um veneno que tivesse bebido. Foi isso que minha amada disse ao ser levada: "Ah, meu senhor!"
6.5.8
तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविमलार्चिषा।
रात्रिंदिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना ॥ ६.५.८ ॥
Alimentado pela separação dela e aceso pela chama pura do pensamento nela, meu corpo arde dia e noite no fogo do desejo.
6.5.9
अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना।
एवं च प्रज्वलन् कामो न मा सुप्तं जले दहेत् ॥ ६.५.९ ॥
Ó Saumitri! Sem ti, mergulharei no oceano e dormirei. Mesmo que o fogo do desejo arda assim, que não me queime enquanto durmo na água.
6.5.10
बह्वेतत् कामयानस्य शक्यमेतेन जीवितुम्।
यदहं सा च वामोरुरेकां धरणिमाश्रितौ ॥ ६.५.१० ॥
Para quem anseia, isto já é muito: só com isso é possível viver, pois eu e ela de belas coxas habitamos a mesma terra.
6.5.11
केदारस्येवाकेदारः सोदकस्य निरूदकः।
उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच्छृणोमि ताम् ॥ ६.५.११ ॥
Como terra seca sem campo, ou um lugar sem água em meio à água, assim sou. Vivo pelo apoio do seu afeto, pois ouço que ela ainda vive.
6.5.12
कदा नु खलु सुश्रोणीं शतपत्रायतेक्षणाम्।
विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीतामिव श्रियम् ॥ ६.५.१२ ॥
Quando, tendo vencido os inimigos, verei Sītā de belos quadris, com olhos longos como pétalas de lótus, como se vê a próspera Lakṣmī?
6.5.13
कदा सुचारुदन्तोष्ठं तस्याः पद्ममिवाननम्।
ईषदुन्नाम्य पास्यामि रसायनमिवातुरः ॥ ६.५.१३ ॥
Quando beberei eu, erguendo um pouco seu rosto de lótus de belos dentes e lábios, como o doente bebe um elixir?
6.5.14
तौ तस्याः सहितौ पीनौ स्तनौ तालफलोपमौ।
कदा न खलु सोत्कम्पौ श्लिष्यन्त्या मां भजिष्यतः ॥ ६.५.१४ ॥
Quando seus dois seios cheios, como frutos de palmeira, trêmulos, se apertarão contra mim quando ela me abraçar?
6.5.15
सा नूनमसितापाङ्गी रक्षोमध्यगता सती।
मन्नाथा नाथहीनेव त्रातारं नाधिगच्छति ॥ ६.५.१५ ॥
Aquela sati de olhos escuros, cercada pelos rākṣasas, embora me tenha como seu senhor, não encontra protetor, como se não tivesse senhor.
6.5.16
कथं जनकराजस्य दुहिता मम च प्रिया।
राक्षसीमध्यगा शेते स्नुषा दशरथस्य च ॥ ६.५.१६ ॥
Como pode a filha de Janaka, minha amada e nora de Daśaratha, jazer entre as mulheres rākṣasas?
6.5.17
अविक्षोभ्याणि रक्षांसि सा विधूयोत्पतिष्यति।
विधूय जलदान् नीलान् शशिलेखा शरत्स्विव ॥ ६.५.१७ ॥
Ela sacudirá aqueles rākṣasas inabaláveis e se erguerá, como o crescente lunar surge no outono, afastando as nuvens azuis.
6.5.18
स्वभावतनुका नूनं शोकेनानशनेन च।
भूयस्तनुतरा सीता देशकालविपर्ययात् ॥ ६.५.१८ ॥
Sītā, delgada por natureza, certamente ficou ainda mais magra pela tristeza e pelo jejum, e pela inversão de lugar e tempo.
6.5.19
कदा नु राक्षसेन्द्रस्य निधायोरसि सायकान्।
शोकं प्रत्याहरिष्यामि शोकमुत्सृज्य मानसम् ॥ ६.५.१९ ॥
Quando, tendo cravado flechas no peito do senhor dos rākṣasas, retirarei minha dor, abandonando a aflição da mente?
6.5.20
कदा नु खलु मे साध्वी सीतामरसुतोपमा।
सोत्कण्ठा कण्ठमालम्ब्य मोक्ष्यत्यानन्दजं जलम् ॥ ६.५.२० ॥
Quando minha virtuosa Sītā, semelhante a uma filha dos deuses, ansiosa, abraçará meu pescoço e derramará lágrimas de alegria?
6.5.21
कदा शोकमिमं घोरं मैथिलीविप्रयोगजम्।
सहसा विप्रमोक्ष्यामि वासः शुक्लेतरं यथा ॥ ६.५.२१ ॥
Quando abandonarei subitamente esta terrível dor nascida da separação de Maithilī, como se descarta uma veste que não é branca?
6.5.22
एवं विलपतस्तस्य तत्र रामस्य धीमतः।
दिनक्षयान्मन्दवपुर्भास्करोऽस्तमुपागमत् ॥ ६.५.२२ ॥
Enquanto o sábio Rāma assim se lamentava ali, ao fim do dia o sol de corpo tênue se pôs.
6.5.23
आश्वासितो लक्ष्मणेन रामः संध्यामुपासत।
स्मरन् कमलपत्राक्षीं सीतां शोकाकुलीकृतः ॥ ६.५.२३ ॥
Consolado por Lakṣmaṇa, Rāma realizou o rito do crepúsculo, lembrando Sītā, de olhos como pétalas de lótus, dominado pela dor.