Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.5.1
सा तु नीलेन विधिवत्स्वारक्षा सुसमाहिता।
सागरस्योत्तरे तीरे साधु सा विनिवेशिता ॥ ६.५.१ ॥
Nīla bewachte jenes wohlgeordnete Heer gehörig, und es wurde ordnungsgemäß am nördlichen Ufer des Ozeans aufgestellt.
6.5.2
मैन्दश्च द्विविदश्चोभौ तत्र वानरपुङ्गवौ।
विचेरतुश्च तां सेनां रक्षार्थं सर्वतोदिशम् ॥ ६.५.२ ॥
Maindа und Dvivida, diese beiden besten der Affen, streiften dort in alle Richtungen, um jenes Heer zu schützen.
6.5.3
निविष्टायां तु सेनायां तीरे नदनदीपतेः।
पार्श्वस्थं लक्ष्मणं दृष्ट्वा रामो वचनमब्रवीत् ॥ ६.५.३ ॥
Als das Heer am Ufer des Herrn der Flüsse und Ströme, des Ozeans, gelagert war, sah Rāma Lakṣmaṇa an seiner Seite stehen und sprach diese Worte.
6.5.4
शोकश्च किल कालेन गच्छता ह्यपगच्छति।
मम चापश्यतः कान्तामहन्यहनि वर्धते ॥ ६.५.४ ॥
Der Kummer vergeht zwar mit der vergehenden Zeit, doch da ich meine Geliebte nicht sehe, wächst mein Schmerz von Tag zu Tag.
6.5.5
न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च।
एतदेवानुशोचामि वयोऽस्या ह्यतिवर्तते ॥ ६.५.५ ॥
Nicht dass meine Geliebte fern ist, quält mich, auch nicht, dass sie geraubt wurde; ich betrauere nur, dass ihre Jugend dahinschwindet.
6.5.6
वाहि वात यतः कान्ता तां स्पृष्ट्वा मामपि स्पृश।
त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश्चन्द्रे दृष्टिसमागमः ॥ ६.५.६ ॥
O Wind, wehe von dorther, wo meine Geliebte ist; hast du sie berührt, so berühre auch mich. In dir spüre ich die Berührung meines Körpers, und im Mond das Zusammentreffen der Blicke.
6.5.7
तन्मे दहति गात्राणि विषं पीतमिवाशये।
हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यदब्रवीत् ॥ ६.५.७ ॥
Es brennt meine Glieder wie Gift, das ich getrunken habe. Das ist es, was meine Geliebte rief, als sie fortgeschleppt wurde: »Ach, mein Herr!«
6.5.8
तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविमलार्चिषा।
रात्रिंदिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना ॥ ६.५.८ ॥
Von der Trennung von ihr als Brennstoff genährt und von der reinen Flamme der Gedanken an sie entfacht, brennt mein Körper Tag und Nacht im Feuer des Verlangens.
6.5.9
अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना।
एवं च प्रज्वलन् कामो न मा सुप्तं जले दहेत् ॥ ६.५.९ ॥
O Saumitri! Ohne dich werde ich mich in den Ozean stürzen und schlafen. Mag das Feuer des Verlangens auch so lodern, so möge es mich nicht verbrennen, während ich im Wasser schlafe.
6.5.10
बह्वेतत् कामयानस्य शक्यमेतेन जीवितुम्।
यदहं सा च वामोरुरेकां धरणिमाश्रितौ ॥ ६.५.१० ॥
Für den, der sich sehnt, ist dies schon viel: Allein davon kann man leben, dass ich und sie mit den schönen Schenkeln auf ein und derselben Erde wohnen.
6.5.11
केदारस्येवाकेदारः सोदकस्य निरूदकः।
उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच्छृणोमि ताम् ॥ ६.५.११ ॥
Wie trockener Boden ohne Feld, oder ein wasserloser Ort inmitten von Wasser, so bin ich. Ich lebe von der Zuneigung zu ihr, denn ich höre, dass sie noch lebt.
6.5.12
कदा नु खलु सुश्रोणीं शतपत्रायतेक्षणाम्।
विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीतामिव श्रियम् ॥ ६.५.१२ ॥
Wann werde ich, nachdem ich die Feinde besiegt habe, Sītā mit den schönen Hüften und den langen Lotusblatt-Augen sehen, wie man die glückverheißende Lakṣmī sieht?
6.5.13
कदा सुचारुदन्तोष्ठं तस्याः पद्ममिवाननम्।
ईषदुन्नाम्य पास्यामि रसायनमिवातुरः ॥ ६.५.१३ ॥
Wann werde ich ihr lotusgleiches Antlitz mit den schönen Zähnen und Lippen ein wenig heben und es trinken, wie ein Kranker einen Elixier trinkt?
6.5.14
तौ तस्याः सहितौ पीनौ स्तनौ तालफलोपमौ।
कदा न खलु सोत्कम्पौ श्लिष्यन्त्या मां भजिष्यतः ॥ ६.५.१४ ॥
Wann werden sich ihre beiden vollen Brüste, Palmfrüchten gleich, zitternd an mich schmiegen, wenn sie mich umarmt?
6.5.15
सा नूनमसितापाङ्गी रक्षोमध्यगता सती।
मन्नाथा नाथहीनेव त्रातारं नाधिगच्छति ॥ ६.५.१५ ॥
Jene treue Frau mit den dunklen Augen, inmitten der Rākṣasas gefangen, hält mich zwar als ihren Herrn, findet aber keinen Beschützer, als hätte sie keinen Herrn.
6.5.16
कथं जनकराजस्य दुहिता मम च प्रिया।
राक्षसीमध्यगा शेते स्नुषा दशरथस्य च ॥ ६.५.१६ ॥
Wie kann die Tochter Janakas, meine Geliebte und Schwiegertochter Daśarathas, unter den Rākṣasa-Frauen liegen?
6.5.17
अविक्षोभ्याणि रक्षांसि सा विधूयोत्पतिष्यति।
विधूय जलदान् नीलान् शशिलेखा शरत्स्विव ॥ ६.५.१७ ॥
Sie wird jene unerschütterlichen Rākṣasas abschütteln und sich erheben, wie die Mondsichel im Herbst erscheint, nachdem sie die dunkelblauen Wolken verjagt hat.
6.5.18
स्वभावतनुका नूनं शोकेनानशनेन च।
भूयस्तनुतरा सीता देशकालविपर्ययात् ॥ ६.५.१८ ॥
Sītā, von Natur aus schlank, ist durch Kummer und Fasten, und durch den Wandel von Ort und Zeit, gewiss noch schlanker geworden.
6.5.19
कदा नु राक्षसेन्द्रस्य निधायोरसि सायकान्।
शोकं प्रत्याहरिष्यामि शोकमुत्सृज्य मानसम् ॥ ६.५.१९ ॥
Wann werde ich, nachdem ich Pfeile in die Brust des Herrn der Rākṣasas gesenkt habe, meinen Kummer zurücknehmen und den Gram aus meinem Geist abwerfen?
6.5.20
कदा नु खलु मे साध्वी सीतामरसुतोपमा।
सोत्कण्ठा कण्ठमालम्ब्य मोक्ष्यत्यानन्दजं जलम् ॥ ६.५.२० ॥
Wann wird meine tugendhafte Sītā, gleich einer Göttertochter, sehnsuchtsvoll meinen Hals umfassen und Freudentränen vergießen?
6.5.21
कदा शोकमिमं घोरं मैथिलीविप्रयोगजम्।
सहसा विप्रमोक्ष्यामि वासः शुक्लेतरं यथा ॥ ६.५.२१ ॥
Wann werde ich plötzlich diesen schrecklichen, aus der Trennung von Maithilī entstandenen Kummer abwerfen, wie man ein nicht weißes Gewand ablegt?
6.5.22
एवं विलपतस्तस्य तत्र रामस्य धीमतः।
दिनक्षयान्मन्दवपुर्भास्करोऽस्तमुपागमत् ॥ ६.५.२२ ॥
Während der weise Rāma dort so klagte, ging am Ende des Tages die Sonne mit mattem Leib unter.
6.5.23
आश्वासितो लक्ष्मणेन रामः संध्यामुपासत।
स्मरन् कमलपत्राक्षीं सीतां शोकाकुलीकृतः ॥ ६.५.२३ ॥
Von Lakṣmaṇa getröstet, vollzog Rāma das Abendgebet und gedachte Sītās, der lotusblätteräugigen, von Kummer überwältigt.