รามายณะของวาลมีกิ · สรรค 6.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.5.1
सा तु नीलेन विधिवत्स्वारक्षा सुसमाहिता।
सागरस्योत्तरे तीरे साधु सा विनिवेशिता ॥ ६.५.१ ॥
นีลได้คุ้มกันกองทัพนั้นอย่างเหมาะสมตามวิธี และกองทัพถูกตั้งไว้อย่างเรียบร้อยบนฝั่งเหนือของมหาสมุทร
6.5.2
मैन्दश्च द्विविदश्चोभौ तत्र वानरपुङ्गवौ।
विचेरतुश्च तां सेनां रक्षार्थं सर्वतोदिशम् ॥ ६.५.२ ॥
ไมนทะและทวิวิทะ วานรผู้ประเสริฐทั้งสองนั้น ได้เที่ยวตรวจตราไปทุกทิศทางที่นั่น เพื่อคุ้มกันกองทัพ
6.5.3
निविष्टायां तु सेनायां तीरे नदनदीपतेः।
पार्श्वस्थं लक्ष्मणं दृष्ट्वा रामो वचनमब्रवीत् ॥ ६.५.३ ॥
เมื่อกองทัพตั้งค่ายอยู่บนฝั่งแห่งเจ้าแห่งแม่น้ำและลำธาร คือมหาสมุทร พระรามทอดพระเนตรเห็นพระลักษมณ์ยืนอยู่เคียงข้าง จึงตรัสถ้อยคำเหล่านี้
6.5.4
शोकश्च किल कालेन गच्छता ह्यपगच्छति।
मम चापश्यतः कान्तामहन्यहनि वर्धते ॥ ६.५.४ ॥
ความโศกย่อมจางคลายไปเมื่อกาลเวลาผ่านไปจริง แต่เพราะข้าไม่เห็นนางที่รัก ความทุกข์ของข้าก็เพิ่มขึ้นทุกวันทุกวัน
6.5.5
न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च।
एतदेवानुशोचामि वयोऽस्या ह्यतिवर्तते ॥ ६.५.५ ॥
มิใช่ระยะทางที่ห่างไกลของนางที่รักทำให้ข้าทุกข์ และมิใช่แม้เพราะนางถูกพาไป สิ่งที่ข้าเศร้าโศกอยู่นั้นมีเพียงว่าวัยของนางกำลังล่วงไป
6.5.6
वाहि वात यतः कान्ता तां स्पृष्ट्वा मामपि स्पृश।
त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश्चन्द्रे दृष्टिसमागमः ॥ ६.५.६ ॥
ข้าแต่ลม จงพัดมาจากทิศที่นางที่รักอยู่ เมื่อสัมผัสนางแล้ว ขอจงสัมผัสข้าด้วย ในตัวเจ้าข้ารู้สึกถึงการสัมผัสกายของข้า และในพระจันทร์ข้าได้พบการประสานสายตา
6.5.7
तन्मे दहति गात्राणि विषं पीतमिवाशये।
हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यदब्रवीत् ॥ ६.५.७ ॥
สิ่งนั้นเผาผลาญอวัยวะของข้า ดุจพิษที่ข้ากลืนลงไปในท้อง นั่นคือสิ่งที่นางที่รักร้องออกมาขณะถูกพาไปว่า "ความเสียใจยิ่งนัก ข้าแต่พระสวามี!"
6.5.8
तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविमलार्चिषा।
रात्रिंदिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना ॥ ६.५.८ ॥
ไฟแห่งกามเผาผลาญกายของข้าทั้งกลางวันกลางคืน ไฟนั้นถูกเติมด้วยเชื้อเพลิงคือความพลัดพรากจากนาง และถูกจุดด้วยเปลวบริสุทธิ์คือความคิดถึงนาง
6.5.9
अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना।
एवं च प्रज्वलन् कामो न मा सुप्तं जले दहेत् ॥ ६.५.९ ॥
ข้าแต่โสมิตริ ข้าจะดำลงสู่มหาสมุทรแล้วนอนหลับไป เมื่อปราศจากท่าน ไฟแห่งกามที่ลุกโชนอยู่เช่นนี้ ขอให้มันอย่าเผาข้าขณะที่ข้านอนหลับอยู่ในน้ำเถิด
6.5.10
बह्वेतत् कामयानस्य शक्यमेतेन जीवितुम्।
यदहं सा च वामोरुरेकां धरणिमाश्रितौ ॥ ६.५.१० ॥
สำหรับผู้ที่ปรารถนาอยู่ เพียงเท่านี้ก็นับว่ามากแล้ว คือการที่ยังพอมีชีวิตอยู่ได้ด้วยเหตุนี้เพียงอย่างเดียว คือข้าและนางผู้มีต้นขางาม ยังอาศัยอยู่บนแผ่นดินเดียวกัน
6.5.11
केदारस्येवाकेदारः सोदकस्य निरूदकः।
उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच्छृणोमि ताम् ॥ ६.५.११ ॥
ข้าเปรียบเหมือนพื้นดินแล้งที่ปราศจากทุ่งนา หรือที่แห้งขอดที่ปราศจากน้ำ ข้ายังมีชีวิตอยู่ได้ด้วยความรักใคร่ของนาง เพราะข้าได้ยินว่านางยังมีชีวิตอยู่
6.5.12
कदा नु खलु सुश्रोणीं शतपत्रायतेक्षणाम्।
विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीतामिव श्रियम् ॥ ६.५.१२ ॥
เมื่อใดหนอ เมื่อข้าชนะศัตรูแล้ว ข้าจึงจะได้เห็นสีดาผู้มีสะโพกงาม มีดวงตายาวดุจกลีบบัว ดังที่คนเห็นลักษมีผู้เจริญรุ่งเรือง
6.5.13
कदा सुचारुदन्तोष्ठं तस्याः पद्ममिवाननम्।
ईषदुन्नाम्य पास्यामि रसायनमिवातुरः ॥ ६.५.१३ ॥
เมื่อใดหนอ ข้าจะได้จรดปากดื่มจากใบหน้าดุจดอกบัวของนาง ที่มีฟันและริมฝีปากงดงาม โดยยกหน้านั้นขึ้นเล็กน้อย ดุจคนป่วยดื่มยาอายุวัฒนะ
6.5.14
तौ तस्याः सहितौ पीनौ स्तनौ तालफलोपमौ।
कदा न खलु सोत्कम्पौ श्लिष्यन्त्या मां भजिष्यतः ॥ ६.५.१४ ॥
เมื่อใดหนอ ทรวงอกอวบอิ่มทั้งคู่ของนางดุจผลตาลนั้น จะสั่นไหวและโอบกอดข้า ขณะที่นางกอดรัดข้า
6.5.15
सा नूनमसितापाङ्गी रक्षोमध्यगता सती।
मन्नाथा नाथहीनेव त्रातारं नाधिगच्छति ॥ ६.५.१५ ॥
นางสีดาผู้มีดวงตาดำนั้น ซึ่งเป็นสตรีผู้ซื่อสัตย์ ถูกกักอยู่ท่ามกลางพวกรากษส แม้นางจะยึดข้าเป็นเจ้านาย แต่นางก็ไม่พบผู้คุ้มครอง ราวกับนางไม่มีเจ้านายเลย
6.5.16
कथं जनकराजस्य दुहिता मम च प्रिया।
राक्षसीमध्यगा शेते स्नुषा दशरथस्य च ॥ ६.५.१६ ॥
ธิดาของพระเจ้าชนกผู้เป็นที่รักของข้า และเป็นสะใภ้ของท้าวทศรถ จะนอนอยู่ท่ามกลางพวกรากษสีได้อย่างไร
6.5.17
अविक्षोभ्याणि रक्षांसि सा विधूयोत्पतिष्यति।
विधूय जलदान् नीलान् शशिलेखा शरत्स्विव ॥ ६.५.१७ ॥
นางจะสะบัดพวกรากษสที่ไม่หวั่นไหวได้นั้นออกไป แล้วลอยขึ้นไป ดุจเสี้ยวจันทร์ที่ปรากฏขึ้นในฤดูสารท สะบัดเมฆดำออกไปฉะนั้น
6.5.18
स्वभावतनुका नूनं शोकेनानशनेन च।
भूयस्तनुतरा सीता देशकालविपर्ययात् ॥ ६.५.१८ ॥
สีดาซึ่งมีรูปร่างบอบบางโดยธรรมชาติ คงจะยิ่งผอมบอบบางลงอีกจากความโศกและการอดอาหาร และจากการที่สถานที่และกาลเวลาผันแปรไปเสียแล้ว
6.5.19
कदा नु राक्षसेन्द्रस्य निधायोरसि सायकान्।
शोकं प्रत्याहरिष्यामि शोकमुत्सृज्य मानसम् ॥ ६.५.१९ ॥
เมื่อใดหนอ ข้าจะได้ปักลูกศรไว้ที่อกของเจ้าแห่งรากษส แล้วถอนความโศกกลับคืนมา ทิ้งความเศร้าโศกในใจเสียได้
6.5.20
कदा नु खलु मे साध्वी सीतामरसुतोपमा।
सोत्कण्ठा कण्ठमालम्ब्य मोक्ष्यत्यानन्दजं जलम् ॥ ६.५.२० ॥
เมื่อใดหนอ สีดาผู้เป็นสตรีผู้ซื่อสัตย์ของข้า ดุจธิดาของเหล่าเทพ จะโอบกอดคอข้าด้วยความคิดถึง และหลั่งน้ำตาแห่งความปีติยินดี
6.5.21
कदा शोकमिमं घोरं मैथिलीविप्रयोगजम्।
सहसा विप्रमोक्ष्यामि वासः शुक्लेतरं यथा ॥ ६.५.२१ ॥
เมื่อใดหนอข้าพเจ้าจะสลัดความโศกอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ซึ่งเกิดจากการพลัดพรากจากพระไมถิลี ได้ในพริบตา ดุจสลัดผ้าที่ไม่ขาวออกไปฉะนั้น
6.5.22
एवं विलपतस्तस्य तत्र रामस्य धीमतः।
दिनक्षयान्मन्दवपुर्भास्करोऽस्तमुपागमत् ॥ ६.५.२२ ॥
ขณะพระรามผู้มีปัญญาคร่ำครวญอยู่ ณ ที่นั้นเช่นนี้ เมื่อวันสิ้นลง ดวงอาทิตย์ซึ่งมีรูปร่างอ่อนแสงก็ลับขอบฟ้าไป
6.5.23
आश्वासितो लक्ष्मणेन रामः संध्यामुपासत।
स्मरन् कमलपत्राक्षीं सीतां शोकाकुलीकृतः ॥ ६.५.२३ ॥
พระรามได้รับการปลอบโยนจากพระลักษมณ์ จึงประกอบพิธีสนธยา ทรงระลึกถึงพระสีดาผู้มีดวงตาดุจกลีบบัว ทรงถูกความโศกครอบงำ