வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.5.1
सा तु नीलेन विधिवत्स्वारक्षा सुसमाहिता।
सागरस्योत्तरे तीरे साधु सा विनिवेशिता ॥ ६.५.१ ॥
நீலன் முறைப்படி அந்தப் படையைத் தக்கவாறு காத்தான்; நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட அப்படை கடலின் வடகரையில் முறையாக நிறுத்தப்பட்டது.
6.5.2
मैन्दश्च द्विविदश्चोभौ तत्र वानरपुङ्गवौ।
विचेरतुश्च तां सेनां रक्षार्थं सर्वतोदिशम् ॥ ६.५.२ ॥
மைந்தனும் துவிவிதனும் ஆகிய இரு சிறந்த வானரர்கள் அங்கே படையைக் காக்க எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றித் திரிந்தனர்.
6.5.3
निविष्टायां तु सेनायां तीरे नदनदीपतेः।
पार्श्वस्थं लक्ष्मणं दृष्ट्वा रामो वचनमब्रवीत् ॥ ६.५.३ ॥
நதிகளுக்கும் ஓடைகளுக்கும் தலைவனான கடலின் கரையில் படை நிலைகொண்டபோது, அருகில் நின்ற லக்ஷ்மணனைக் கண்டு ராமன் இச்சொல்லைச் சொன்னான்.
6.5.4
शोकश्च किल कालेन गच्छता ह्यपगच्छति।
मम चापश्यतः कान्तामहन्यहनि वर्धते ॥ ६.५.४ ॥
காலம் கடக்கும்போது துயரம் உண்மையில் குறைகிறது; ஆனால் என் அன்பியைக் காணாததால் என் துயரம் நாளுக்கு நாள் வளர்கிறது.
6.5.5
न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च।
एतदेवानुशोचामि वयोऽस्या ह्यतिवर्तते ॥ ६.५.५ ॥
என் அன்பி தொலைவில் இருப்பது எனக்குத் துயரமில்லை; அவள் கவர்ந்து செல்லப்பட்டதும் எனக்குத் துயரமில்லை; அவளுடைய இளமை கடந்து போவதையே நான் துயருடன் நினைக்கிறேன்.
6.5.6
वाहि वात यतः कान्ता तां स्पृष्ट्वा मामपि स्पृश।
त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश्चन्द्रे दृष्टिसमागमः ॥ ६.५.६ ॥
ஓ காற்றே, என் அன்பி இருக்கும் திசையிலிருந்து வீசு; அவளைத் தொட்டு என்னையும் தொடு. உன்னில் என் உடல் தொடுதலைப் பெறுகிறேன்; சந்திரனில் பார்வை சந்திப்பைப் பெறுகிறேன்.
6.5.7
तन्मे दहति गात्राणि विषं पीतमिवाशये।
हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यदब्रवीत् ॥ ६.५.७ ॥
நான் குடித்த விஷம் போல என் உடலை அது எரிக்கிறது. அவள் அபகரிக்கப்பட்டபோது 'ஹா நாதா!' என்று அன்புக்குரியவள் என்னிடம் சொன்னதே அது.
6.5.8
तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविमलार्चिषा।
रात्रिंदिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना ॥ ६.५.८ ॥
அவள் பிரிவாகிய விறகு கொண்டு, அவளை நினைக்கும் தூய சுடரால், இரவும் பகலும் என் உடல் மன்மதத் தீயால் எரிகிறது.
6.5.9
अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना।
एवं च प्रज्वलन् कामो न मा सुप्तं जले दहेत् ॥ ६.५.९ ॥
சௌமித்ரியே! உன்னைப் பிரிந்து நான் கடலில் மூழ்கித் தூங்குவேன். இவ்வாறு மன்மதத் தீ எரிந்தாலும், நீரில் உறங்கும் என்னை அது சுட்டெரிக்காது.
6.5.10
बह्वेतत् कामयानस्य शक्यमेतेन जीवितुम्।
यदहं सा च वामोरुरेकां धरणिमाश्रितौ ॥ ६.५.१० ॥
காமுற்றவனுக்கு இது மிகப் பெரியது. இதனாலேயே உயிர் வாழ முடியும் — நானும் அழகிய தொடையுடைய அவளும் ஒரே பூமியில் வாழ்கிறோம் என்பதால்.
6.5.11
केदारस्येवाकेदारः सोदकस्य निरूदकः।
उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच्छृणोमि ताम् ॥ ६.५.११ ॥
வயலில்லாத வறண்ட நிலம் போலவும், நீரில்லாத நீர்நிலம் போலவும் நான் இருக்கிறேன். அவள் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாள் என்று கேட்பதால், அவள் அன்பின் ஆதரவால் நான் வாழ்கிறேன்.
6.5.12
कदा नु खलु सुश्रोणीं शतपत्रायतेक्षणाम्।
विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीतामिव श्रियम् ॥ ६.५.१२ ॥
எப்போது நான் பகைவர்களை வென்று, தாமரை இதழ் போன்ற நீண்ட கண்களும் அழகிய இடையுமுடைய சீதையை, செல்வம் நிறைந்த திருமகளைப் போல காண்பேன்?
6.5.13
कदा सुचारुदन्तोष्ठं तस्याः पद्ममिवाननम्।
ईषदुन्नाम्य पास्यामि रसायनमिवातुरः ॥ ६.५.१३ ॥
அழகிய பற்களும் உதடுகளும் கொண்ட அவளது தாமரை போன்ற முகத்தை சிறிது உயர்த்தி, நோயாளி அமிர்தத்தைப் பருகுவது போல் நான் எப்போது பருகுவேன்?
6.5.14
तौ तस्याः सहितौ पीनौ स्तनौ तालफलोपमौ।
कदा न खलु सोत्कम्पौ श्लिष्यन्त्या मां भजिष्यतः ॥ ६.५.१४ ॥
அவளது பனம்பழம் போன்ற அந்த இரு பருத்த மார்பகங்களும் நடுங்கியபடி அவள் என்னை அணைக்கும்போது எப்போது என்னைச் சேரும்?
6.5.15
सा नूनमसितापाङ्गी रक्षोमध्यगता सती।
मन्नाथा नाथहीनेव त्रातारं नाधिगच्छति ॥ ६.५.१५ ॥
கருங்கண்ணி அவள், அரக்கர் நடுவில் அகப்பட்ட சதி, என்னையே தன் தலைவனாகக் கொண்டிருந்தும், தலைவனில்லாதவள் போல் காப்பவனைக் காணவில்லை.
6.5.16
कथं जनकराजस्य दुहिता मम च प्रिया।
राक्षसीमध्यगा शेते स्नुषा दशरथस्य च ॥ ६.५.१६ ॥
ஜனக மன்னனின் மகளும், என் அன்பிற்குரியவளும், தசரதனின் மருமகளுமான அவள், அரக்கிகளின் நடுவில் எப்படி கிடக்கிறாள்?
6.5.17
अविक्षोभ्याणि रक्षांसि सा विधूयोत्पतिष्यति।
विधूय जलदान् नीलान् शशिलेखा शरत्स्विव ॥ ६.५.१७ ॥
அந்த அசைக்க முடியாத அரக்கர்களைத் தள்ளிவிட்டு அவள் எழுந்து நிற்பாள்; இலையுதிர் காலத்தில் நீல மேகங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு பிறை நிலவு தோன்றுவது போல.
6.5.18
स्वभावतनुका नूनं शोकेनानशनेन च।
भूयस्तनुतरा सीता देशकालविपर्ययात् ॥ ६.५.१८ ॥
இயல்பிலேயே மெலிந்த சீதை, துயரத்தாலும் பட்டினியாலும், இடமும் காலமும் மாறிப்போனதாலும், நிச்சயமாக மேலும் மெலிந்துவிட்டாள்.
6.5.19
कदा नु राक्षसेन्द्रस्य निधायोरसि सायकान्।
शोकं प्रत्याहरिष्यामि शोकमुत्सृज्य मानसम् ॥ ६.५.१९ ॥
அரக்கர் தலைவனின் மார்பில் அம்புகளைச் செலுத்தி, மனத்தின் துயரை விடுத்து, எப்போது நான் என் துயரை மீட்டுக்கொள்வேன்?
6.5.20
कदा नु खलु मे साध्वी सीतामरसुतोपमा।
सोत्कण्ठा कण्ठमालम्ब्य मोक्ष्यत्यानन्दजं जलम् ॥ ६.५.२० ॥
தேவமகள் போன்ற என் கற்புடைய சீதை எப்போது ஏக்கத்துடன் என் கழுத்தைப் பற்றி, மகிழ்ச்சியின் கண்ணீர் சிந்துவாளோ?
6.5.21
कदा शोकमिमं घोरं मैथिलीविप्रयोगजम्।
सहसा विप्रमोक्ष्यामि वासः शुक्लेतरं यथा ॥ ६.५.२१ ॥
மைதிலியைப் பிரிந்ததால் எழுந்த இந்தக் கொடிய துயரை, அழுக்கான ஆடையை உதறுவது போல, எப்போது நான் திடீரென்று உதறுவேனோ?
6.5.22
एवं विलपतस्तस्य तत्र रामस्य धीमतः।
दिनक्षयान्मन्दवपुर्भास्करोऽस्तमुपागमत् ॥ ६.५.२२ ॥
அங்கே இவ்வாறு அறிவுடைய ராமன் புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில், பகல் முடிவில் மங்கிய உடலுடைய சூரியன் அஸ்தமித்தான்.
6.5.23
आश्वासितो लक्ष्मणेन रामः संध्यामुपासत।
स्मरन् कमलपत्राक्षीं सीतां शोकाकुलीकृतः ॥ ६.५.२३ ॥
லட்சுமணனால் ஆறுதல் பெற்ற ராமன், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடைய சீதையை நினைத்தவாறு, துயரால் வருந்தியபடி, சந்தியா வந்தனம் செய்தான்.