വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 6.5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.5.1
सा तु नीलेन विधिवत्स्वारक्षा सुसमाहिता।
सागरस्योत्तरे तीरे साधु सा विनिवेशिता ॥ ६.५.१ ॥
നീലൻ ചട്ടപ്രകാരം ആ സേനയെ നന്നായി സംരക്ഷിച്ചു; നന്നായി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ ആ സേന സമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കേ തീരത്ത് യഥാവിധി നിലയുറപ്പിച്ചു.
6.5.2
मैन्दश्च द्विविदश्चोभौ तत्र वानरपुङ्गवौ।
विचेरतुश्च तां सेनां रक्षार्थं सर्वतोदिशम् ॥ ६.५.२ ॥
മൈന്ദനും ദ്വിവിദനും എന്ന രണ്ടു ശ്രേഷ്ഠ വാനരന്മാർ സേനയെ കാക്കാൻ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും സഞ്ചരിച്ചു.
6.5.3
निविष्टायां तु सेनायां तीरे नदनदीपतेः।
पार्श्वस्थं लक्ष्मणं दृष्ट्वा रामो वचनमब्रवीत् ॥ ६.५.३ ॥
നദികളുടെയും നദങ്ങളുടെയും അധിപതിയായ സമുദ്രതീരത്ത് സേന പാർപ്പുറപ്പിച്ചപ്പോൾ, അരികിൽ നിൽക്കുന്ന ലക്ഷ്മണനെ കണ്ട് രാമൻ ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
6.5.4
शोकश्च किल कालेन गच्छता ह्यपगच्छति।
मम चापश्यतः कान्तामहन्यहनि वर्धते ॥ ६.५.४ ॥
കാലം കഴിയുന്തോറും ദുഃഖം ശരിക്കും കുറയുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ പ്രിയയെ കാണാത്തതിനാൽ എന്റെ ദുഃഖം ദിനംപ്രതി വളരുന്നു.
6.5.5
न मे दुःखं प्रिया दूरे न मे दुःखं हृतेति च।
एतदेवानुशोचामि वयोऽस्या ह्यतिवर्तते ॥ ६.५.५ ॥
എന്റെ പ്രിയ ദൂരെയാണെന്നത് എനിക്ക് ദുഃഖമല്ല; അവളെ കവർന്നുകൊണ്ടുപോയി എന്നതും എനിക്ക് ദുഃഖമല്ല; അവളുടെ യൗവനം കടന്നുപോകുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ ദുഃഖിക്കുന്നത്.
6.5.6
वाहि वात यतः कान्ता तां स्पृष्ट्वा मामपि स्पृश।
त्वयि मे गात्रसंस्पर्शश्चन्द्रे दृष्टिसमागमः ॥ ६.५.६ ॥
ഹേ കാറ്റേ, എന്റെ പ്രിയയിരിക്കുന്ന ദിക്കിൽനിന്ന് വീശൂ; അവളെ തൊട്ട് എന്നെയും തൊടൂ. നിന്നിൽ എന്റെ ശരീരസ്പർശം ഞാൻ കാണുന്നു; ചന്ദ്രനിൽ കണ്ണുകളുടെ സംഗമവും.
6.5.7
तन्मे दहति गात्राणि विषं पीतमिवाशये।
हा नाथेति प्रिया सा मां ह्रियमाणा यदब्रवीत् ॥ ६.५.७ ॥
ഞാൻ കുടിച്ച വിഷംപോലെ അത് എന്റെ അവയവങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. അപഹരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ എന്റെ പ്രിയ 'ഹാ നാഥാ!' എന്ന് പറഞ്ഞത് അതുതന്നെ.
6.5.8
तद्वियोगेन्धनवता तच्चिन्ताविमलार्चिषा।
रात्रिंदिवं शरीरं मे दह्यते मदनाग्निना ॥ ६.५.८ ॥
അവളുടെ വിയോഗമാകുന്ന ഇന്ധനത്തോടും അവളുടെ ചിന്തയാകുന്ന നിർമ്മല ജ്വാലയോടുംകൂടി രാപ്പകൽ എന്റെ ശരീരം മദനാഗ്നിയാൽ ദഹിക്കുന്നു.
6.5.9
अवगाह्यार्णवं स्वप्स्ये सौमित्रे भवता विना।
एवं च प्रज्वलन् कामो न मा सुप्तं जले दहेत् ॥ ६.५.९ ॥
സൗമിത്രീ! നിന്നെ വിട്ട് ഞാൻ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി ഉറങ്ങും. ഇങ്ങനെ കാമാഗ്നി ജ്വലിച്ചാലും, വെള്ളത്തിൽ ഉറങ്ങുന്ന എന്നെ അത് ദഹിപ്പിക്കാതിരിക്കട്ടെ.
6.5.10
बह्वेतत् कामयानस्य शक्यमेतेन जीवितुम्।
यदहं सा च वामोरुरेकां धरणिमाश्रितौ ॥ ६.५.१० ॥
ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് ഇത് വലിയ കാര്യമാണ്. ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ ജീവിക്കാം — ഞാനും സുന്ദരമായ തുടകളുള്ള അവളും ഒരേ ഭൂമിയിൽ വസിക്കുന്നുവല്ലോ എന്നതിനാൽ.
6.5.11
केदारस्येवाकेदारः सोदकस्य निरूदकः।
उपस्नेहेन जीवामि जीवन्तीं यच्छृणोमि ताम् ॥ ६.५.११ ॥
വയലില്ലാത്ത വരണ്ട ഭൂമിപോലെയും വെള്ളമുള്ളിടത്ത് വെള്ളമില്ലാത്തതുപോലെയുമാണ് ഞാൻ. അവൾ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കേൾക്കുന്നതിനാൽ, അവളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ പിന്തുണയാൽ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു.
6.5.12
कदा नु खलु सुश्रोणीं शतपत्रायतेक्षणाम्।
विजित्य शत्रून् द्रक्ष्यामि सीतां स्फीतामिव श्रियम् ॥ ६.५.१२ ॥
എപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച്, താമരയിതൾ പോലെ നീണ്ട കണ്ണുകളും സുന്ദരമായ അരക്കെട്ടുമുള്ള സീതയെ, സമൃദ്ധമായ ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ കാണുക?
6.5.13
कदा सुचारुदन्तोष्ठं तस्याः पद्ममिवाननम्।
ईषदुन्नाम्य पास्यामि रसायनमिवातुरः ॥ ६.५.१३ ॥
മനോഹരമായ പല്ലുകളും ചുണ്ടുകളുമുള്ള അവളുടെ താമരപ്പൂവുപോലുള്ള മുഖം അല്പം ഉയർത്തി, രോഗി ഔഷധം കുടിക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ എപ്പോൾ പാനം ചെയ്യും?
6.5.14
तौ तस्याः सहितौ पीनौ स्तनौ तालफलोपमौ।
कदा न खलु सोत्कम्पौ श्लिष्यन्त्या मां भजिष्यतः ॥ ६.५.१४ ॥
അവളുടെ പനമ്പഴങ്ങൾ പോലുള്ള ആ രണ്ടു പുഷ്ടമായ മാറിടങ്ങൾ, അവൾ എന്നെ പുണരുമ്പോൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് എപ്പോൾ എന്നെ ചേരും?
6.5.15
सा नूनमसितापाङ्गी रक्षोमध्यगता सती।
मन्नाथा नाथहीनेव त्रातारं नाधिगच्छति ॥ ६.५.१५ ॥
കറുത്ത കണ്ണുകളുള്ള ആ സതി, രാക്ഷസന്മാർക്കിടയിൽ അകപ്പെട്ട്, എന്നെ തന്റെ നാഥനായി കരുതിയിട്ടും നാഥനില്ലാത്തവളെപ്പോലെ ഒരു രക്ഷകനെയും കാണുന്നില്ല.
6.5.16
कथं जनकराजस्य दुहिता मम च प्रिया।
राक्षसीमध्यगा शेते स्नुषा दशरथस्य च ॥ ६.५.१६ ॥
ജനകരാജാവിന്റെ പുത്രിയും എന്റെ പ്രിയയും ദശരഥന്റെ മരുമകളുമായവൾ രാക്ഷസിമാരുടെ നടുവിൽ എങ്ങനെ കിടക്കുന്നു?
6.5.17
अविक्षोभ्याणि रक्षांसि सा विधूयोत्पतिष्यति।
विधूय जलदान् नीलान् शशिलेखा शरत्स्विव ॥ ६.५.१७ ॥
ഇളക്കാനാവാത്ത ആ രാക്ഷസന്മാരെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ് അവൾ ഉയരും; ശരത്കാലത്ത് നീലമേഘങ്ങളെ നീക്കി ചന്ദ്രലേഖ തെളിയുന്നതുപോലെ.
6.5.18
स्वभावतनुका नूनं शोकेनानशनेन च।
भूयस्तनुतरा सीता देशकालविपर्ययात् ॥ ६.५.१८ ॥
സ്വഭാവത്താൽതന്നെ മെലിഞ്ഞ സീത, ദുഃഖംകൊണ്ടും ഉപവാസംകൊണ്ടും, സ്ഥലകാലവ്യത്യാസംകൊണ്ടും തീർച്ചയായും കൂടുതൽ മെലിഞ്ഞിരിക്കും.
6.5.19
कदा नु राक्षसेन्द्रस्य निधायोरसि सायकान्।
शोकं प्रत्याहरिष्यामि शोकमुत्सृज्य मानसम् ॥ ६.५.१९ ॥
രാക്ഷസേന്ദ്രന്റെ മാറിൽ അമ്പുകൾ തറച്ച്, മനസ്സിലെ ദുഃഖം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെ ശോകം എപ്പോൾ ഞാൻ പിൻവലിക്കും?
6.5.20
कदा नु खलु मे साध्वी सीतामरसुतोपमा।
सोत्कण्ठा कण्ठमालम्ब्य मोक्ष्यत्यानन्दजं जलम् ॥ ६.५.२० ॥
ദേവകന്യയെപ്പോലെയുള്ള എന്റെ സാധ്വിയായ സീത എപ്പോൾ ആകാംക്ഷയോടെ എന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് ആനന്ദാശ്രു പൊഴിക്കും?
6.5.21
कदा शोकमिमं घोरं मैथिलीविप्रयोगजम्।
सहसा विप्रमोक्ष्यामि वासः शुक्लेतरं यथा ॥ ६.५.२१ ॥
മൈഥിലിയുടെ വിയോഗത്താൽ ഉണ്ടായ ഈ ഘോരശോകത്തെ, വെളുപ്പല്ലാത്ത വസ്ത്രം ഊരിമാറ്റുന്നതുപോലെ, എപ്പോൾ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിക്കും?
6.5.22
एवं विलपतस्तस्य तत्र रामस्य धीमतः।
दिनक्षयान्मन्दवपुर्भास्करोऽस्तमुपागमत् ॥ ६.५.२२ ॥
അവിടെ ഇങ്ങനെ വിലപിക്കുന്ന ബുദ്ധിമാനായ രാമന്റെ മുന്നിൽ, പകൽ അവസാനിച്ചപ്പോൾ മങ്ങിയ ശരീരത്തോടെ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു.
6.5.23
आश्वासितो लक्ष्मणेन रामः संध्यामुपासत।
स्मरन् कमलपत्राक्षीं सीतां शोकाकुलीकृतः ॥ ६.५.२३ ॥
ലക്ഷ്മണനാൽ ആശ്വസിപ്പിക്കപ്പെട്ട രാമൻ, താമരയിതൾ പോലുള്ള കണ്ണുകളുള്ള സീതയെ ഓർത്ത്, ശോകത്താൽ വ്യാകുലനായി സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്തു.