வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.50.1
अथोवाच महातेजा हरिराजो महाबलः।
किमियं व्यथिता सेना मूढवातेव नौर्जले ॥ ६.५०.१ ॥
அப்போது மகா தேஜஸ்வியும் மகாபலசாலியுமான வானரராஜன் கூறினான்: நீரில் திசைதெரியாத காற்றால் அலைக்கழிக்கப்படும் படகைப் போல இந்தப் படை ஏன் கலங்கித் தவிக்கிறது?
6.50.2
सुग्रीवस्य वचः श्रुत्वा वालिपुत्रोऽङ्गदोऽब्रवीत्।
न त्वं पश्यसि रामं च लक्ष्मणं च महारथम् ॥ ६.५०.२ ॥
சுக்ரீவனின் சொற்களைக் கேட்ட வாலியின் மகன் அங்கதன் கூறினான்: மகாரதர்களான ராமனையும் லட்சுமணனையும் நீ காணவில்லையா?
6.50.3
शरजालाचितौ वीरावुभौ दशरथात्मजौ।
शरतल्पे महात्मानौ शयानौ रुधिरोक्षितौ ॥ ६.५०.३ ॥
அம்புகளின் வலையால் மூடப்பட்டு, இரத்தத்தில் நனைந்து, அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் இந்த இரு வீரர்களும் தசரதனின் இரு புதல்வர்கள், மகாத்மாக்கள் ராமனும் லட்சுமணனும்.
6.50.4
अथाब्रवीद् वानरेन्द्रः सुग्रीवः पुत्रमङ्गदम्।
नानिमित्तमिदं मन्ये भवितव्यं भयेन तु ॥ ६.५०.४ ॥
அப்போது வானரராஜன் சுக்ரீவன் மகன் அங்கதனிடம் கூறினான்: இது காரணமின்றி நிகழ்ந்ததாக நான் எண்ணவில்லை; நிச்சயமாக இதற்குக் காரணம் அச்சமாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.
6.50.5
विषण्णवदना ह्येते त्यक्तप्रहरणा दिशः।
पलायन्तेऽत्र हरयस्त्रासादुत्फुल्ललोचनाः ॥ ६.५०.५ ॥
இவ்வானரர்கள் வாடிய முகங்களுடன், ஆயுதங்களைத் துறந்து, அச்சத்தால் விரிந்த கண்களுடன் திசைகளில் ஓடுகின்றனர்.
6.50.6
अन्योन्यस्य न लज्जन्ते न निरीक्षन्ति पृष्ठतः।
विप्रकर्षन्ति चान्योन्यं पतितं लङ्घयन्ति च ॥ ६.५०.६ ॥
ஒருவரை ஒருவர் வெட்கப்படுவதில்லை, பின்னால் திரும்பிப் பார்ப்பதுமில்லை; ஒருவரை ஒருவர் இழுத்துத் தள்ளுகின்றனர், விழுந்தவரையும் தாண்டிச் செல்கின்றனர்.
6.50.7
एतस्मिन्नन्तरे वीरो गदापाणिर्विभीषणः।
सुग्रीवं वर्धयामास राघवं च जयाशिषा ॥ ६.५०.७ ॥
இதற்கிடையில் கதாயுதம் கையில் கொண்ட வீரன் விபீஷணன், சுக்ரீவனையும் ராகவனையும் வெற்றி வாழ்த்துக்களால் வாழ்த்தினான்.
6.50.8
विभीषणं च सुग्रीवो दृष्ट्वा वानरभीषणम्।
ऋक्षराजं महात्मानं समीपस्थमुवाच ह ॥ ६.५०.८ ॥
குரங்குகளை அச்சுறுத்தும் விபீஷணனைக் கண்ட சுக்ரீவன், அருகில் நின்ற மகாத்மாவான கரடிகளின் அரசனிடம் கூறினான்.
6.50.9
विभीषणोऽयं सम्प्राप्तो यं दृष्ट्वा वानरर्षभाः।
द्रवन्त्यायतसंत्रासा रावणात्मजशङ्कया ॥ ६.५०.९ ॥
இதோ விபீஷணன் வந்து சேர்ந்துவிட்டான்; இவனைக் கண்டு வானரத் தலைவர்கள் ராவணனின் மகன் என்ற சந்தேகத்தால் பெரும் அச்சம் கொண்டு ஓடுகிறார்கள்.
6.50.10
शीघ्रमेतान् सुसंत्रस्तान् बहुधा विप्रधावितान्।
पर्यवस्थापयाख्याहि विभीषणमुपस्थितम् ॥ ६.५०.१० ॥
விரைவாக இந்தப் பெரிதும் அஞ்சி பல திசைகளிலும் ஓடும் வானரர்களை நிறுத்தி, அருகில் வந்திருக்கும் விபீஷணனைப் பற்றி அவர்களுக்குக் கூறு.
6.50.11
सुग्रीवेणैवमुक्तस्तु जाम्बवानृक्षपार्थिवः।
वानरान् सान्त्वयामास संनिवर्त्य प्रधावतः ॥ ६.५०.११ ॥
சுக்ரீவன் இவ்வாறு கூறியதும், கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான் ஓடும் வானரர்களைத் திருப்பி அவர்களைத் தேற்றினான்.
6.50.12
ते निवृत्ताः पुनः सर्वे वानरास्त्यक्तसाध्वसाः।
ऋक्षराजवचः श्रुत्वा तं च दृष्ट्वा विभीषणम् ॥ ६.५०.१२ ॥
கரடிகளின் அரசன் சொல்லைக் கேட்டு, விபீஷணனையும் கண்டு, அச்சத்தை விட்டு அனைத்து வானரர்களும் மீண்டும் திரும்பினர்.
6.50.13
विभीषणस्तु रामस्य दृष्ट्वा गात्रं शरैश्चितम्।
लक्ष्मणस्य तु धर्मात्मा बभूव व्यथितस्तदा ॥ ६.५०.१३ ॥
ராமனின் உடல் அம்புகளால் மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, தர்மாத்மாவாகிய விபீஷணன் அப்போது மிகவும் துயருற்றான். லக்ஷ்மணனின் நிலையையும் கண்டான்.
6.50.14
जलक्लिन्नेन हस्तेन तयोर्नेत्रे विमृज्य च।
शोकसम्पीडितमना रुरोद विललाप च ॥ ६.५०.१४ ॥
நீரில் நனைந்த கையால் அவர்கள் இருவரின் கண்களையும் துடைத்து, சோகத்தால் அழுத்தப்பட்ட மனதுடன் அவன் அழுது புலம்பினான்.
6.50.15
इमौ तौ सत्त्वसम्पन्नौ विक्रान्तौ प्रियसंयुगौ।
इमामवस्थां गमितौ राक्षसैः कूटयोधिभिः ॥ ६.५०.१५ ॥
ஆற்றல் நிறைந்த, வீரம் மிக்க, போரை விரும்பும் இவர்கள் இருவரும் கபட வீரர்களான அரக்கர்களால் இத்தகைய நிலைக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர்.
6.50.16
भ्रातृपुत्रेण चैतेन दुष्पुत्रेण दुरात्मना।
राक्षस्या जिह्मया बुद्ध्या वञ्चितावृजुविक्रमौ ॥ ६.५०.१६ ॥
சகோதரனின் மகனாகிய இந்தத் தீய மகனாலும், கொடிய மனம் கொண்டவனாலும், அரக்கியின் வளைந்த அறிவாலும் நேர்மையான வீரம் கொண்ட இவர்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டனர்.
6.50.17
शरैरिमावलं विद्धौ रुधिरेण समुक्षितौ।
वसुधायामिमौ सुप्तौ दृश्येते शल्यकाविव ॥ ६.५०.१७ ॥
அம்புகளால் முழுவதும் துளைக்கப்பட்டு, இரத்தத்தில் நனைந்து, இவர்கள் இருவரும் பூமியில் முள்ளம்பன்றிகளைப் போலக் கிடப்பதாகத் தெரிகின்றனர்.
6.50.18
ययोर्वीर्यमुपाश्रित्य प्रतिष्ठा काङ्क्षिता मया।
ताविमौ देहनाशाय प्रसुप्तौ पुरुषर्षभौ ॥ ६.५०.१८ ॥
எவர்களின் வீரத்தை நம்பி நான் நிலைபெற விரும்பினேனோ, அந்த இந்த நரசிம்ஹர்கள் உடல் அழிவுக்காக உறங்கிக் கிடக்கின்றனர்.
6.50.19
जीवन्नद्य विपन्नोऽस्मि नष्टराज्यमनोरथः।
प्राप्तप्रतिज्ञश्च रिपुः सकामो रावणः कृतः ॥ ६.५०.१९ ॥
இன்று உயிரோடிருந்தும் நான் அழிந்துவிட்டேன்; அரசை அடையும் என் ஆசை தொலைந்தது. என் சபதம் நிறைவேறாமல் போக, எதிரி ராவணன் தன் விருப்பத்தை அடைந்துவிட்டான்.
6.50.20
एवं विलपमानं तं परिष्वज्य विभीषणम्।
सुग्रीवः सत्त्वसम्पन्नो हरिराजोऽब्रवीदिदम् ॥ ६.५०.२० ॥
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த விபீஷணனை அணைத்துக்கொண்டு, மனவலிமை நிறைந்த வானர அரசன் சுக்ரீவன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.50.21
राज्यं प्राप्स्यसि धर्मज्ञ लङ्कायां नेह संशयः।
रावणः सह पुत्रेण स्वकामं नेह लप्स्यते ॥ ६.५०.२१ ॥
அறம் அறிந்தவனே, இலங்கையின் அரசை நீ நிச்சயம் அடைவாய்; இதில் ஐயமில்லை. மகனுடன் கூடிய ராவணன் இங்கே தன் விருப்பத்தை அடையமாட்டான்.
6.50.22
गरुडाधिष्ठितावेतावुभौ राघवलक्ष्मणौ।
त्यक्त्वा मोहं वधिष्येते सगणं रावणं रणे ॥ ६.५०.२२ ॥
கருடனால் காக்கப்படும் இவ்விருவரும், ராகவனும் லக்ஷ்மணனும், மயக்கத்தை விட்டு போரில் தம் படையுடன் ராவணனைக் கொல்வார்கள்.
6.50.23
तमेवं सान्त्वयित्वा तु समाश्वास्य तु राक्षसम्।
सुषेणं श्वशुरं पार्श्वे सुग्रीवस्तमुवाच ह ॥ ६.५०.२३ ॥
இவ்வாறு அந்த அரக்கனுக்கு ஆறுதல் கூறி தேற்றிய பின், சுக்ரீவன் அருகில் இருந்த தன் மாமனார் சுஷேணனிடம் கூறினான்.
6.50.24
सह शूरैर्हरिगणैर्लब्धसंज्ञावरिंदमौ।
गच्छ त्वं भ्रातरौ गृह्य किष्किन्धां रामलक्ष्मणौ ॥ ६.५०.२४ ॥
வீர வானரக் கூட்டங்களுடன், தெளிவடைந்த அந்த எதிரிகளை அடக்கும் இரு சகோதரர்களான ராமனையும் லக்ஷ்மணனையும் அழைத்துக்கொண்டு நீ கிஷ்கிந்தைக்குச் செல்.
6.50.25
अहं तु रावणं हत्वा सपुत्रं सहबान्धवम्।
मैथिलीमानयिष्यामि शक्रो नष्टामिव श्रियम् ॥ ६.५०.२५ ॥
நான் ராவணனையும் அவனுடைய மக்களையும் உறவினர்களையும் கொன்று, இந்திரன் இழந்த செல்வத்தை மீட்பது போல மைதிலியை மீட்டுக் கொண்டு வருவேன்.
6.50.26
श्रुत्वैतद् वानरेन्द्रस्य सुषेणो वाक्यमब्रवीत्।
देवासुरं महायुद्धमनुभूतं पुरातनम् ॥ ६.५०.२६ ॥
வானரத் தலைவனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட சுஷேணன், தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே நடந்த பண்டைய பெரும் போரை நான் அனுபவித்திருக்கிறேன் என்று கூறினான்.
6.50.27
तदा स्म दानवा देवान् शरसंस्पर्शकोविदान्।
निजघ्नुः शस्त्रविदुषश्छादयन्तो मुहुर्मुहुः ॥ ६.५०.२७ ॥
அப்போது தானவர்கள், அம்புகளைப் பயன்படுத்துவதில் வல்லவர்களும் ஆயுத அறிவு பெற்றவர்களுமான தேவர்களை, மீண்டும் மீண்டும் அம்புகளால் மறைத்துக் கொன்றனர்.
6.50.28
तानार्तान् नष्टसंज्ञांश्च गतासूंश्च बृहस्पतिः।
विद्याभिर्मन्त्रयुक्ताभिरोषधीभिश्चिकित्सति ॥ ६.५०.२८ ॥
வேதனையுற்றவர்கள், உணர்விழந்தவர்கள், உயிரற்றவர்கள் ஆகிய அவர்களை பிருஹஸ்பதி மந்திரங்களுடன் கூடிய வித்தைகளாலும் மருந்துகளாலும் குணப்படுத்துகிறார்.
6.50.29
तान्यौषधान्यानयितुं क्षीरोदं यान्तु सागरम्।
जवेन वानराः शीघ्रं सम्पातिपनसादयः ॥ ६.५०.२९ ॥
அந்த மருந்துகளைக் கொண்டுவர, வானரர்கள் விரைவாகப் பாற்கடலுக்குச் செல்லட்டும் — சம்பாதி, பனசன் முதலானோர் வேகமாகச் செல்லட்டும்.
6.50.30
हरयस्तु विजानन्ति पार्वती ते महौषधी।
संजीवकरणीं दिव्यां विशल्यां देवनिर्मिताम् ॥ ६.५०.३० ॥
வானரர்கள் அந்தப் பர்வதத்தில் உள்ள பெரும் மருந்துகளை அறிவார்கள் — உயிரளிக்கும் சஞ்சீவினி, தெய்வீகமான விசல்யா என்பவை, தேவர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை.
6.50.31
चन्द्रश्च नाम द्रोणश्च क्षीरोदे सागरोत्तमे।
अमृतं यत्र मथितं तत्र ते परमौषधी ॥ ६.५०.३१ ॥
சந்திரன் என்றும் துரோணன் என்றும் பெயர்கொண்ட இரண்டு மலைகள் சிறந்த கடலாகிய பாற்கடலில் உள்ளன; அமுதத்திற்காகக் கடையப்பட்ட அங்கே அவையே உயர்ந்த மருந்துகள்.
6.50.32
तौ तत्र विहितौ देवैः पर्वतौ तौ महोदधौ।
अयं वायुसुतो राजन् हनूमांस्तत्र गच्छतु ॥ ६.५०.३२ ॥
அந்த இரண்டு மலைகளும் தேவர்களால் அங்கே, அந்தப் பெருங்கடலில், நிறுவப்பட்டவை. அரசே, இதோ வாயுவின் மகன் அனுமன் அங்கே செல்லட்டும்.
6.50.33
एतस्मिन्नन्तरे वायुर्मेघाश्चापि सविद्युतः।
पर्यस्य सागरे तोयं कम्पयन्निव पर्वतान् ॥ ६.५०.३३ ॥
இதற்கிடையில் காற்றும் மின்னலுடன் கூடிய மேகங்களும் கடல்நீரைக் கலக்கி, மலைகளை நடுங்கச் செய்வதுபோல் அதிர்ந்தன.
6.50.34
महता पक्षवातेन सर्वद्वीपमहाद्रुमाः।
निपेतुर्भग्नविटपाः सलिले लवणाम्भसि ॥ ६.५०.३४ ॥
பெரிய சிறகுகளின் காற்றால் எல்லாத் தீவுகளின் பெருமரங்களும், முறிந்த கிளைகளுடன், உப்பு நீரில் வீழ்ந்தன.
6.50.35
अभवन् पन्नगास्त्रस्ता भोगिनस्तत्रवासिनः।
शीघ्रं सर्वाणि यादांसि जग्मुश्च लवणार्णवम् ॥ ६.५०.३५ ॥
அங்கு வாழ்ந்த படமெடுக்கும் நாகங்கள் அஞ்சின; எல்லா நீர்வாழ் உயிரினங்களும் விரைவில் உப்புக்கடலை நோக்கிச் சென்றன.
6.50.36
ततो मुहूर्ताद् गरुडं वैनतेयं महाबलम्।
वानरा ददृशुः सर्वे ज्वलन्तमिव पावकम् ॥ ६.५०.३६ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்தில், வானரர்கள் அனைவரும் நெருப்பைப்போல் ஒளிரும் மிகுந்த வலிமையுடைய வைனதேய கருடனைக் கண்டனர்.
6.50.37
तमागतमभिप्रेक्ष्य नागास्ते विप्रदुद्रुवुः।
यैस्तु तौ पुरुषौ बद्धौ शरभूतैर्महाबलैः ॥ ६.५०.३७ ॥
அவன் வருவதைக் கண்டு, சரபங்களைப் போன்ற மாபெரும் வலிமை கொண்ட அந்த நாகங்கள், அந்த இரு மனிதர்களையும் கட்டி வைத்திருந்தவை, அஞ்சி நாலாபுறமும் ஓடின.
6.50.38
ततः सुपर्णः काकुत्स्थौ स्पृष्ट्वा प्रत्यभिनन्द्य च।
विममर्श च पाणिभ्यां मुखे चन्द्रसमप्रभे ॥ ६.५०.३८ ॥
பின்னர் சுபர்ணன் காகுத்ஸ்தர் இருவரையும் தொட்டு, வணக்கம் தெரிவித்து, தன் கைகளால் சந்திரனைப் போன்ற ஒளிமிக்க முகங்களைத் தடவிப் பார்த்தான்.
6.50.39
वैनतेयेन संस्पृष्टास्तयोः संरुरुहुर्व्रणाः।
सुवर्णे च तनू स्निग्धे तयोराशु बभूवतुः ॥ ६.५०.३९ ॥
வைநதேயன் தொட்டதும் அவர்கள் இருவரின் புண்கள் உடனே மூடின; அவர்களின் பொன்னிறமான, மெலிந்த, மென்மையான உடல்கள் விரைவில் நலம் பெற்றன.
6.50.40
तेजो वीर्यं बलं चौज उत्साहश्च महागुणाः।
प्रदर्शनं च बुद्धिश्च स्मृतिश्च द्विगुणा तयोः ॥ ६.५०.४० ॥
அவர்கள் இருவரிடமும் ஒளி, வீரியம், வலிமை, ஓஜஸ், உற்சாகம், மகத்தான குணங்கள், திறம் காட்டல், அறிவு, நினைவாற்றல் ஆகியவை இருமடங்காயின.
6.50.41
तावुत्थाप्य महातेजा गरुडो वासवोपमौ।
उभौ च सस्वजे हृष्टो रामश्चैनमुवाच ह ॥ ६.५०.४१ ॥
இந்திரனுக்கு ஒப்பான அவ்விருவரையும் எழுப்பி, மகாதேஜஸ்வியான கருடன் மகிழ்ச்சியுடன் இருவரையும் தழுவிக்கொண்டான்; அப்போது ராமன் அவனிடம் பேசினான்.
6.50.42
भवत्प्रसादाद् व्यसनं रावणिप्रभवं महत्।
उपायेन व्यतिक्रान्तौ शीघ्रं च बलिनौ कृतौ ॥ ६.५०.४२ ॥
உமது கருணையால், இராவணியிடமிருந்து (இந்திரஜித்) தோன்றிய இந்தப் பெரும் இடர் ஒரு வழியால் கடந்தது; நாங்கள் இருவரும் விரைவில் வலிமை பெற்றோம்.
6.50.43
यथा तातं दशरथं यथाजं च पितामहम्।
तथा भवन्तमासाद्य हृदयं मे प्रसीदति ॥ ६.५०.४३ ॥
தந்தை தசரதரையும், பாட்டனார் அஜரையும் கண்டபோது எவ்வாறு மனம் மகிழ்ந்ததோ, அவ்வாறே உங்களைக் கண்டதும் என் மனம் மகிழ்கிறது.
6.50.44
को भवान् रूपसम्पन्नो दिव्यस्रगनुलेपनः।
वसानो विरजे वस्त्रे दिव्याभरणभूषितः ॥ ६.५०.४४ ॥
அழகு நிறைந்தவரும், தெய்வீக மாலைகளும் சந்தனக் கலவையும் அணிந்தவரும், களங்கமற்ற ஆடைகளை உடுத்தவரும், தெய்வீக அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவருமான நீர் யார்?
6.50.45
तमुवाच महातेजा वैनतेयो महाबलः।
पतत्त्रिराजः प्रीतात्मा हर्षपर्याकुलेक्षणम् ॥ ६.५०.४५ ॥
மகா தேஜஸ்வியும், மகா பலமுடையவருமான வைனதேயரான பட்சிராஜன், மகிழ்ந்த மனத்துடன், மகிழ்ச்சியால் கலங்கிய கண்களையுடைய அவனிடம் கூறினார்.
6.50.46
अहं सखा ते काकुत्स्थ प्रियः प्राणो बहिश्चरः।
गरुत्मानिह सम्प्राप्तो युवयोः साह्यकारणात् ॥ ६.५०.४६ ॥
காகுத்ஸ்த குலத்தவனே! நான் உன் நண்பன்; உன் அன்புக்குரிய உயிர்போல் வெளியே திரிபவன். கருடன் உங்கள் இருவருக்கும் உதவுவதற்காக இங்கு வந்தேன்.
6.50.47
असुरा वा महावीर्या दानवा वा महाबलाः।
सुराश्चापि सगन्धर्वाः पुरस्कृत्य शतक्रतुम् ॥ ६.५०.४७ ॥
மகா வீரியமுள்ள அசுரர்களோ, மகா பலமுடைய தானவர்களோ, அல்லது இந்திரனை முன்னிறுத்திக் கொண்ட தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் கூட,
6.50.48
नेमं मोक्षयितुं शक्ताः शरबन्धं सुदारुणम्।
मायाबलादिन्द्रजिता निर्मितं क्रूरकर्मणा ॥ ६.५०.४८ ॥
இந்திரஜித் என்ற கொடுஞ்செயலாளன் மாயா பலத்தால் உண்டாக்கிய இந்த மிகக் கொடிய அம்புக் கட்டை அவர்களால் கூட அவிழ்க்க முடியாது.
6.50.49
एते नागाः काद्रवेयास्तीक्ष्णदंष्ट्रा विषोल्बणाः।
रक्षोमायाप्रभावेण शरभूतास्त्वदाश्रयाः ॥ ६.५०.४९ ॥
கத்ருவின் மகன்களான இந்த நாகங்கள், கூர்மையான பற்களும் கொடிய விஷமும் கொண்டவை; அரக்கர்களின் மாயையின் சக்தியால் அம்புகளாக மாறி உங்களைப் பற்றியுள்ளன.
6.50.50
सभाग्यश्चासि धर्मज्ञ राम सत्यपराक्रम।
लक्ष्मणेन सह भ्रात्रा समरे रिपुघातिना ॥ ६.५०.५० ॥
அறமறிந்தவரே, உண்மை வீரம் கொண்ட ராமா, நீர் பாக்கியவான்; போரில் பகைவரை அழிக்கும் உம் சகோதரன் லக்ஷ்மணனுடன் இருக்கிறீர்.
6.50.51
इमं श्रुत्वा तु वृत्तान्तं त्वरमाणोऽहमागतः।
सहसैवावयोः स्नेहात् सखित्वमनुपालयन् ॥ ६.५०.५१ ॥
இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் நான் விரைந்து வந்தேன்; நம் இருவர் நட்பின் அன்பால், நட்பைக் காக்கும் நோக்கில் உடனே வந்தேன்.
6.50.52
मोक्षितौ च महाघोरादस्मात् सायकबन्धनात्।
अप्रमादश्च कर्तव्यो युवाभ्यां नित्यमेव हि ॥ ६.५०.५२ ॥
இந்த மிகக் கொடிய அம்புப் பிணைப்பிலிருந்து நீங்கள் இருவரும் விடுபட்டீர்கள்; ஆகையால் நீங்கள் இருவரும் எப்போதும் கவனமாக இருக்கவேண்டும்.
6.50.53
प्रकृत्या राक्षसाः सर्वे संग्रामे कूटयोधिनः।
शूराणां शुद्धभावानां भवतामार्जवं बलम् ॥ ६.५०.५३ ॥
அரக்கர்கள் இயல்பிலேயே போரில் வஞ்சகம் செய்யும் வீரர்கள்; நீங்களோ வீரர்களும் தூய உள்ளம் கொண்டவர்களும்; நேர்மையே உங்கள் பலம்.
6.50.54
तन्न विश्वसनीयं वो राक्षसानां रणाजिरे।
एतेनैवोपमानेन नित्यं जिह्मा हि राक्षसाः ॥ ६.५०.५४ ॥
ஆகையால் போர்க்களத்தில் அரக்கர்களை நீங்கள் நம்பக்கூடாது; இந்த உவமையாலேயே அறியுங்கள், அரக்கர்கள் எப்போதும் வளைந்த வஞ்சகர்கள்.
6.50.55
एवमुक्त्वा तदा रामं सुपर्णः स महाबलः।
परिष्वज्य च सुस्निग्धमाप्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ६.५०.५५ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், மகாபலமுள்ள சுபர்ணன் ராமனை மிக்க அன்புடன் தழுவி விடை கேட்கத் தொடங்கினான்.
6.50.56
सखे राघव धर्मज्ञ रिपूणामपि वत्सल।
अभ्यनुज्ञातुमिच्छामि गमिष्यामि यथासुखम् ॥ ६.५०.५६ ॥
நண்பனே ராகவா! தர்மம் அறிந்தவனே, எதிரிகளிடத்தும் அன்புள்ளவனே! உன்னிடம் அனுமதி பெற விரும்புகிறேன்; இனி சுகமாகச் செல்வேன்.
6.50.57
न च कौतूहलं कार्यं सखित्वं प्रति राघव।
कृतकर्मा रणे वीर सखित्वं प्रतिवेत्स्यसि ॥ ६.५०.५७ ॥
ராகவா, நட்பைப் பற்றி வியப்பு கொள்ளாதே. வீரனே, போரில் உன் செயலை முடித்ததும் என் நட்பை நீ உணர்வாய்.
6.50.58
बालवृद्धावशेषां तु लङ्कां कृत्वा शरोर्मिभिः।
रावणं तु रिपुं हत्वा सीतां त्वमुपलप्स्यसे ॥ ६.५०.५८ ॥
சிறுவரும் முதியவரும் மட்டுமே எஞ்சும்படி இலங்கையை அம்பு அலைகளால் ஆக்கி, பகைவன் ராவணனைக் கொன்று, நீ சீதையை அடைவாய்.
6.50.59
इत्येवमुक्त्वा वचनं सुपर्णः शीघ्रविक्रमः।
रामं च नीरुजं कृत्वा मध्ये तेषां वनौकसाम् ॥ ६.५०.५९ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, விரைந்த வலிமையுள்ள சுபர்ணன் ராமனை நோயற்றவனாக்கி, அந்த வனவாசிகளின் நடுவில் நின்றான்.
6.50.60
प्रदक्षिणं ततः कृत्वा परिष्वज्य च वीर्यवान्।
जगामाकाशमाविश्य सुपर्णः पवनो यथा ॥ ६.५०.६० ॥
பின்னர் வலம் வந்து, தழுவிக்கொண்டு, வலிமைமிக்க சுபர்ணன் ஆகாயத்தில் புகுந்து காற்றைப் போல் சென்றான்.
6.50.61
नीरुजौ राघवौ दृष्ट्वा ततो वानरयूथपाः।
सिंहनादं तदा नेदुर्लाङ्गूलं दुधुवुश्च ते ॥ ६.५०.६१ ॥
நோயற்ற இரு ராகவர்களையும் கண்டு, அப்பொழுது வானர யூதபதிகள் சிங்க முழக்கமிட்டு, தங்கள் வால்களை அசைத்தனர்.
6.50.62
ततो भेरीः समाजघ्नुर्मृदङ्गांश्चाप्यवादयन्।
दध्मुः शङ्खान् सम्प्रहृष्टाः क्ष्वेलन्त्यपि यथापुरम् ॥ ६.५०.६२ ॥
பின்பு அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்து பேரிகைகளை முழக்கினர், மிருதங்கங்களையும் வாசித்தனர், சங்குகளை ஊதினர், முன்போலவே ஆர்ப்பரித்தனர்.
6.50.63
अपरे स्फोट्य विक्रान्ता वानरा नगयोधिनः।
द्रुमानुत्पाट्य विविधांस्तस्थुः शतसहस्रशः ॥ ६.५०.६३ ॥
வேறு சில வீரம் மிக்க வானரர்கள், மலைகளைப் போராயுதமாகக் கொண்டவர்கள், கைகளை அறைந்து பல்வேறு மரங்களைப் பிடுங்கி லட்சக்கணக்கில் நின்றனர்.
6.50.64
विसृजन्तो महानादांस्त्रासयन्तो निशाचरान्।
लङ्काद्वाराण्युपाजग्मुर्योद्धुकामाः प्लवंगमाः ॥ ६.५०.६४ ॥
பெரும் கர்ஜனைகளை எழுப்பி, இரவுச் சஞ்சாரிகளை (அரக்கர்களை) அச்சுறுத்தி, போரிட விரும்பிய தாவிச் செல்லும் வானரர்கள் இலங்கையின் வாசல்களை அடைந்தனர்.
6.50.65
तेषां सुभीमस्तुमुलो निनादो
बभूव शाखामृगयूथपानाम्।
क्षये निदाघस्य यथा घनानां
नादः सुभीमो नदतां निशीथे ॥ ६.५०.६५ ॥
அந்த வானர யூதபதிகளின் மிகவும் பயங்கரமான பேரொலி எழுந்தது; கோடைக்காலத்தின் முடிவில் நள்ளிரவில் மேகங்கள் முழங்குவது போல.