Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.71.1
स्वबलं व्यथितं दृष्ट्वा तुमुलं लोमहर्षणम्।
भ्रातॄंश्च निहतान् दृष्ट्वा शक्रतुल्यपराक्रमान् ॥ ६.७१.१ ॥
Als er sein eigenes Heer in einem haarsträubenden Getümmel bedrängt sah und seine Brüder, an Tapferkeit Indra gleich, erschlagen erblickte.
6.71.2
पितृव्यौ चापि संदृश्य समरे संनिपातितौ।
युद्धोन्मत्तं च मत्तं च भ्रातरौ राक्षसोत्तमौ ॥ ६.७१.२ ॥
Als er seine beiden Onkel väterlicherseits im Kampf niedergestreckt sah und auch die beiden besten der Rākṣasas, die Brüder, im Kampfrausch und Wahn.
6.71.3
चुकोप च महातेजा ब्रह्मदत्तवरो युधि।
अतिकायोऽद्रिसंकाशो देवदानवदर्पहा ॥ ६.७१.३ ॥
Atikāya, von großer Pracht, der von Brahmā eine Gabe erhalten hatte, geriet im Kampf in Zorn. Er glich einem Berg und war der Zerstörer des Stolzes von Göttern und Dämonen.
6.71.4
स भास्करसहस्रस्य संघातमिव भास्वरम्।
रथमारुह्य शक्रारिरभिदुद्राव वानरान् ॥ ६.७१.४ ॥
Er bestieg einen Wagen, der wie eine Masse von tausend Sonnen leuchtete, und der Feind Indras stürzte sich auf die Affen.
6.71.5
स विस्फार्य तदा चापं किरीटी मृष्टकुण्डलः।
नाम संश्रावयामास ननाद च महास्वनम् ॥ ६.७१.५ ॥
Da spannte er, der Gekrönte mit den glänzenden Ohrringen, seinen Bogen, ließ seinen Namen verkünden und brüllte mit gewaltigem Laut.
6.71.6
तेन सिंहप्रणादेन नामविश्रावणेन च।
ज्याशब्देन च भीमेन त्रासयामास वानरान् ॥ ६.७१.६ ॥
Durch jenes löwengleiche Gebrüll, durch das Verkünden seines Namens und durch das schreckliche Dröhnen seiner Bogensehne erschreckte er die Affen.
6.71.7
ते दृष्ट्वा देहमाहात्म्यं कुम्भकर्णोऽयमुत्थितः।
भयार्ता वानराः सर्वे संश्रयन्ते परस्परम् ॥ ६.७१.७ ॥
Als sie die Größe seines Körpers sahen und dachten: »Kumbhakarṇa hat sich erhoben«, suchten alle von Furcht gepeinigten Vānaras einander Zuflucht.
6.71.8
ते तस्य रूपमालोक्य यथा विष्णोस्त्रिविक्रमे।
भयाद् वानरयोधास्ते विद्रवन्ति ततस्ततः ॥ ६.७१.८ ॥
Als sie seine Gestalt sahen, die wie die Gestalt Viṣṇus bei den drei Schritten war, flohen jene Vānara-Krieger in Furcht hierhin und dorthin.
6.71.9
तेऽतिकायं समासाद्य वानरा मूढचेतसः।
शरण्यं शरणं जग्मुर्लक्ष्मणाग्रजमाहवे ॥ ६.७१.९ ॥
Als jene Vānaras, verwirrten Geistes, Atikāya nahe kamen, suchten sie im Kampf Zuflucht bei Rāma, Lakṣmaṇas älterem Bruder, dem Spender der Zuflucht.
6.71.10
ततोऽतिकायं काकुत्स्थो रथस्थं पर्वतोपमम्।
ददर्श धन्विनं दूराद् गर्जन्तं कालमेघवत् ॥ ६.७१.१० ॥
Da sah Rāma, der Nachkomme des Kakutstha, aus der Ferne Atikāya auf seinem Wagen stehen, einem Berg gleich, den Bogen in der Hand, brüllend wie eine schwarze Todeswolke.
6.71.11
स तं दृष्ट्वा महाकायं राघवस्तु सुविस्मितः।
वानरान् सान्त्वयित्वा च विभीषणमुवाच ह ॥ ६.७१.११ ॥
Als Rāghava Rāma jenen Riesen sah, war er sehr erstaunt. Nachdem er die Vānaras beruhigt hatte, sprach er zu Vibhīṣaṇa.
6.71.12
कोऽसौ पर्वतसंकाशो धनुष्मान् हरिलोचनः।
युक्ते हयसहस्रेण विशाले स्यन्दने स्थितः ॥ ६.७१.१२ ॥
Wer ist jener, einem Berg gleich, bogentragend, mit goldbraunen Augen, der auf einem weiten, mit tausend Pferden bespannten Wagen steht?
6.71.13
य एष निशितैः शूलैः सुतीक्ष्णैः प्रासतोमरैः।
अर्चिष्मद्भिर्वृतो भाति भूतैरिव महेश्वरः ॥ ६.७१.१३ ॥
Von scharfen Speeren, sehr spitzen Wurfspießen und flammenden Lanzen umgeben, leuchtet er wie Maheśvara, umringt von Geistern.
6.71.14
कालजिह्वाप्रकाशाभिर्य एषोऽभिविराजते।
आवृतो रथशक्तीभिर्विद्युद्भिरिव तोयदः ॥ ६.७१.१४ ॥
Umgeben von Streitwagenlanzen, hell wie die Zunge des Todes, leuchtet er wie eine Regenwolke, von Blitzen umhüllt.
6.71.15
धनूंषि चास्य सज्जानि हेमपृष्ठानि सर्वशः।
शोभयन्ति रथश्रेष्ठं शक्रचापमिवाम्बरम् ॥ ६.७१.१५ ॥
Seine gespannten Bögen mit goldenen Rücken schmücken den vortrefflichen Wagen, wie der Regenbogen den Himmel schmückt.
6.71.16
य एष रक्षःशार्दूलो रणभूमिं विराजयन्।
अभ्येति रथिनां श्रेष्ठो रथेनादित्यवर्चसा ॥ ६.७१.१६ ॥
Dieser Tiger unter den Rakshasas, der das Schlachtfeld erhellt, naht auf einem Wagen, strahlend wie die Sonne — der Erste unter den Wagenkriegern.
6.71.17
ध्वजशृङ्गप्रतिष्ठेन राहुणाभिविराजते।
सूर्यरश्मिप्रभैर्बाणैर्दिशो दश विराजयन् ॥ ६.७१.१७ ॥
Auf der Spitze seines Banners stehend wie Rāhu, leuchtet er und erhellt die zehn Himmelsrichtungen mit Pfeilen, hell wie Sonnenstrahlen.
6.71.18
त्रिनतं मेघनिर्ह्रादं हेमपृष्ठमलंकृतम्।
शतक्रतुधनुःप्रख्यं धनुश्चास्य विराजते ॥ ६.७१.१८ ॥
Sein dreifach gebogener Bogen, donnernd wie eine Wolke, mit goldenem Rücken geschmückt und dem Bogen Indras gleichend, leuchtet.
6.71.19
सध्वजः सपताकश्च सानुकर्षो महारथः।
चतुःसादिसमायुक्तो मेघस्तनितनिःस्वनः ॥ ६.७१.१९ ॥
Dieser große Streitwagen, mit Banner, Wimpel und Deichsel, mit vier Pferden bespannt, hatte einen Klang wie donnernde Wolken.
6.71.20
विंशतिर्दश चाष्टौ च तूणास्य रथमास्थिताः।
कार्मुकाणि च भीमानि ज्याश्च काञ्चनपिङ्गलाः ॥ ६.७१.२० ॥
Auf dem Wagen standen zwanzig, zehn und acht Köcher; es gab schreckliche Bogen und goldgelbe Sehnen.
6.71.21
द्वौ च खड्गौ च पार्श्वस्थौ प्रदीप्तौ पार्श्वशोभितौ।
चतुर्हस्तत्सरुयुतौ व्यक्तहस्तदशायतौ ॥ ६.७१.२१ ॥
Zwei glühende Schwerter standen an den Seiten und schmückten sie; mit Scheiden und Griffen von vier Ellen, deutlich zehn Hände lang.
6.71.22
रक्तकण्ठगुणो धीरो महापर्वतसंनिभः।
कालः कालमहावक्त्रो मेघस्थ इव भास्करः ॥ ६.७१.२२ ॥
Standhaft und entschlossen, mit rotem Kehlenband, wie ein großer Berg; mit einem Mund so weit wie der des Todes, wie die Sonne auf einer Wolke.
6.71.23
काञ्चनाङ्गदनद्धाभ्यां भुजाभ्यामेष शोभते।
शृङ्गाभ्यामिव तुङ्गाभ्यां हिमवान् पर्वतोत्तमः ॥ ६.७१.२३ ॥
Mit seinen zwei Armen, von goldenen Armreifen umschlossen, strahlt er, wie der Himālaya, der beste der Berge, mit seinen zwei hohen Gipfeln.
6.71.24
कुण्डलाभ्यामुभाभ्यां च भाति वक्त्रं सुभीषणम्।
पुनर्वस्वन्तरगतं परिपूर्णो निशाकरः ॥ ६.७१.२४ ॥
Mit beiden Ohrringen leuchtet sein überaus furchtbares Antlitz, wie der Vollmond, der zwischen die Punarvasu-Sterne gelangt ist.
6.71.25
आचक्ष्व मे महाबाहो त्वमेनं राक्षसोत्तमम्।
यं दृष्ट्वा वानराः सर्वे भयार्ता विद्रुता दिशः ॥ ६.७१.२५ ॥
O Mächtigarmiger, erzähle mir von diesem besten der Rākṣasas, bei dessen Anblick alle Affen, von Furcht ergriffen, nach allen Richtungen flohen.
6.71.26
स पृष्टो राजपुत्रेण रामेणामिततेजसा।
आचचक्षे महातेजा राघवाय विभीषणः ॥ ६.७१.२६ ॥
Vom Prinzen Rāma von unermesslichem Glanz befragt, erzählte der hochstrahlende Vibhīṣaṇa Rāghava von ihm.
6.71.27
दशग्रीवो महातेजा राजा वैश्रवणानुजः।
भीमकर्मा महात्मा हि रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ६.७१.२७ ॥
Rāvaṇa mit den zehn Hälsen, der hochstrahlende König, der jüngere Bruder Vaiśravaṇas, der großherzige Mann mit furchtbaren Taten, Herr der Rākṣasas.
6.71.28
तस्यासीद् वीर्यवान् पुत्रो रावणप्रतिमो बले।
वृद्धसेवी श्रुतिधरः सर्वास्त्रविदुषां वरः ॥ ६.७१.२८ ॥
Er hatte einen mächtigen Sohn, Rāvaṇa an Kraft gleich, der den Älteren diente, das Gehörte im Gedächtnis behielt und der Beste unter allen Kennern der Waffen war.
6.71.29
अश्वपृष्ठे नागपृष्ठे खड्गे धनुषि कर्षणे।
भेदे सान्त्वे च दाने च नये मन्त्रे च सम्मतः ॥ ६.७१.२९ ॥
Zu Pferde und auf dem Elefanten, mit Schwert und Bogen, im Spannen der Sehne, in der Kunst der Spaltung, der Versöhnung, der Gabe, der Staatskunst und des Rates war er hoch geachtet.
6.71.30
यस्य बाहुं समाश्रित्य लङ्का भवति निर्भया।
तनयं धान्यमालिन्या अतिकायमिमं विदुः ॥ ६.७१.३० ॥
Auf dessen Arm sich Laṅkā verlassend furchtlos wird, dieser Sohn der Dhānyamālinī ist als Atikāya bekannt.
6.71.31
एतेनाराधितो ब्रह्मा तपसा भावितात्मना।
अस्त्राणि चाप्यवाप्तानि रिपवश्च पराजिताः ॥ ६.७१.३१ ॥
Durch ihn wurde Brahmā durch Askese eines gesammelten Geistes gnädig gestimmt; Waffen wurden erlangt, und Feinde wurden besiegt.
6.71.32
सुरासुरैरवध्यत्वं दत्तमस्मै स्वयंभुवा।
एतच्च कवचं दिव्यं रथश्च रविभास्वरः ॥ ६.७१.३२ ॥
Dem Selbstgeborenen wurde ihm von den Göttern und Dämonen die Unverwundbarkeit verliehen; dies ist eine göttliche Rüstung und ein Streitwagen, strahlend wie die Sonne.
6.71.33
एतेन शतशो देवा दानवाश्च पराजिताः।
रक्षितानि च रक्षांसि यक्षाश्चापि निषूदिताः ॥ ६.७१.३३ ॥
Durch ihn wurden Götter und Dānavas hundertfach besiegt; er beschützte die Rākṣasas, und auch die Yakṣas wurden erschlagen.
6.71.34
वज्रं विष्टम्भितं येन बाणैरिन्द्रस्य धीमता।
पाशः सलिलराजस्य युद्धे प्रतिहतस्तथा ॥ ६.७१.३४ ॥
Der Weise hielt mit Pfeilen Indras Donnerkeil auf, und im Kampf wehrte er ebenso die Schlinge des Herrn der Gewässer ab.
6.71.35
एषोऽतिकायो बलवान् राक्षसानामथर्षभः।
स रावणसुतो धीमान् देवदानवदर्पहा ॥ ६.७१.३५ ॥
Dieser Atikāya ist mächtig, der beste Stier unter den Rākṣasas; er ist der weise Sohn Rāvaṇas, Zerstörer des Stolzes der Götter und Dānavas.
6.71.36
तदस्मिन् क्रियतां यत्नः क्षिप्रं पुरुषपुङ्गव।
पुरा वानरसैन्यानि क्षयं नयति सायकैः ॥ ६.७१.३६ ॥
Darum, o bester der Männer, möge man rasch gegen ihn vorgehen, bevor er die Affenheere mit seinen Pfeilen ins Verderben stürzt.
6.71.37
ततोऽतिकायो बलवान् प्रविश्य हरिवाहिनीम्।
विस्फारयामास धनुर्ननाद च पुनः पुनः ॥ ६.७१.३७ ॥
Da drang der mächtige Atikāya in das Affenheer ein, spannte seinen Bogen weit und brüllte immer wieder.
6.71.38
तं भीमवपुषं दृष्ट्वा रथस्थं रथिनां वरम्।
अभिपेतुर्महात्मानः प्रधाना ये वनौकसः ॥ ६.७१.३८ ॥
Als sie ihn mit furchtbarer Gestalt auf seinem Streitwagen stehen sahen, den besten der Wagenkämpfer, stürzten sich die großherzigen führenden Waldaffen auf ihn.
6.71.39
कुमुदो द्विविदो मैन्दो नीलः शरभ एव च।
पादपैर्गिरिशृङ्गैश्च युगपत् समभिद्रवन् ॥ ६.७१.३९ ॥
Kumuda, Dvivida, Mainda, Nīla und Śarabha stürmten gleichzeitig heran, mit Bäumen und Bergspitzen.
6.71.40
तेषां वृक्षांश्च शैलांश्च शरैः कनकभूषणैः।
अतिकायो महातेजाश्चिच्छेदास्त्रविदां वरः ॥ ६.७१.४० ॥
Ihre Bäume und Berge zerschlug Atikāya von großem Glanz, der Beste unter den Waffenkundigen, mit goldverzierten Pfeilen.
6.71.41
तांश्चैव सर्वान् स हरीन् शरैः सर्वायसैर्बली।
विव्याधाभिमुखान् संख्ये भीमकायो निशाचरः ॥ ६.७१.४१ ॥
Alle Affen, die ihm entgegentraten, durchbohrte der mächtige Nachtwandler von schrecklicher Gestalt im Kampf mit ganz eisernen Pfeilen.
6.71.42
तेऽर्दिता बाणवर्षेण भिन्नगात्राः पराजिताः।
न शेकुरतिकायस्य प्रतिकर्तुं महाहवे ॥ ६.७१.४२ ॥
Von dem Pfeilhagel gepeinigt, die Körper durchbohrt und besiegt, vermochten sie in jener großen Schlacht nicht, Atikāya zu vergelten.
6.71.43
तत् सैन्यं हरिवीराणां त्रासयामास राक्षसः।
मृगयूथमिव क्रुद्धो हरिर्यौवनदर्पितः ॥ ६.७१.४३ ॥
Der Rākṣasa versetzte jenes Heer der Affenhelden in Schrecken, wie ein zorniger Löwe, berauscht vom Stolz der Jugend, eine Hirschherde erschreckt.
6.71.44
स राक्षसेन्द्रो हरियूथमध्ये
नायुध्यमानं निजघान कंचित्।
उत्पत्य रामं स धनुःकलापी
सगर्वितं वाक्यमिदं बभाषे ॥ ६.७१.४४ ॥
Jener Herr der Rākṣasas erschlug inmitten der Affenschar einige, die nicht kämpften; dann sprang er, Bogen und Köcher tragend, auf Rāma zu und sprach stolz diese Worte.
6.71.45
रथे स्थितोऽहं शरचापपाणि-
र्न प्राकृतं कंचन योधयामि।
यस्यास्ति शक्तिर्व्यवसाययुक्तो
ददातु मे शीघ्रमिहाद्य युद्धम् ॥ ६.७१.४५ ॥
Auf meinem Wagen stehend, Pfeil und Bogen in der Hand, kämpfe ich nicht mit irgendeinem gewöhnlichen Mann. Wer Kraft und Entschlossenheit besitzt, der gebe mir heute hier schnell den Kampf.
6.71.46
तत् तस्य वाक्यं ब्रुवतो निशम्य
चुकोप सौमित्रिरमित्रहन्ता।
अमृष्यमाणश्च समुत्पपात
जग्राह चापं च ततः स्मयित्वा ॥ ६.७१.४६ ॥
Als er diese Worte hörte, geriet Saumitri, der Feindetöter, in Zorn; unfähig, es zu ertragen, sprang er auf und ergriff dann lächelnd seinen Bogen.
6.71.47
क्रुद्धः सौमित्रिरुत्पत्य तूणादाक्षिप्य सायकम्।
पुरस्तादतिकायस्य विचकर्ष महद्धनुः ॥ ६.७१.४७ ॥
Zornig sprang Saumitri auf, zog einen Pfeil aus dem Köcher und spannte seinen großen Bogen vor Atikāya.
6.71.48
पूरयन् स महीं सर्वामाकाशं सागरं दिशः।
ज्याशब्दो लक्ष्मणस्योग्रस्त्रासयन् रजनीचरान् ॥ ६.७१.४८ ॥
Der wilde Ton der Bogensehne Lakṣmaṇas erfüllte die ganze Erde, den Himmel, das Meer und die Himmelsrichtungen und erschreckte die nächtlich umherstreifenden Rākṣasas.
6.71.49
सौमित्रेश्चापनिर्घोषं श्रुत्वा प्रतिभयं तदा।
विसिस्मिये महातेजा राक्षसेन्द्रात्मजो बली ॥ ६.७१.४९ ॥
Als er das furchtbare Dröhnen von Lakṣmaṇas Bogen hörte, geriet der mächtige, überaus strahlende Sohn des Herrschers der Rākṣasas in Staunen.
6.71.50
तदातिकायः कुपितो दृष्ट्वा लक्ष्मणमुत्थितम्।
आदाय निशितं बाणमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.७१.५० ॥
Da sah Atikāya, zornig, Lakṣmaṇa aufgestanden, nahm einen scharfen Pfeil und sprach diese Worte.
6.71.51
बालस्त्वमसि सौमित्रे विक्रमेष्वविचक्षणः।
गच्छ किं कालसंकाशं मां योधयितुमिच्छसि ॥ ६.७१.५१ ॥
Du bist ein Knabe, o Sohn der Sumitrā, unerfahren in Taten der Tapferkeit. Geh! Warum willst du gegen mich kämpfen, der ich dem Tod gleiche?
6.71.52
नहि मद्बाहुसृष्टानां बाणानां हिमवानपि।
सोढुमुत्सहते वेगमन्तरिक्षमथो मही ॥ ६.७१.५२ ॥
Nicht einmal der Himālaya kann den Ansturm der Pfeile ertragen, die meine Arme entsenden, auch nicht der Himmel und auch nicht die Erde.
6.71.53
सुखप्रसुप्तं कालाग्निं विबोधयितुमिच्छसि।
न्यस्य चापं निवर्तस्व प्राणान्न जहि मद्गतः ॥ ६.७१.५३ ॥
Du willst das Feuer des Todes wecken, das friedlich schläft. Lege deinen Bogen nieder und kehre um; verliere nicht dein Leben, da du vor mich getreten bist.
6.71.54
अथवा त्वं प्रतिस्तब्धो न निवर्तितुमिच्छसि।
तिष्ठ प्राणान् परित्यज्य गमिष्यसि यमक्षयम् ॥ ६.७१.५४ ॥
Oder wenn du starrsinnig bist und nicht umkehren willst, dann bleib stehen! Du wirst dein Leben lassen und zur Wohnstatt Yamas gehen.
6.71.55
पश्य मे निशितान् बाणान् रिपुदर्पनिषूदनान्।
ईश्वरायुधसंकाशांस्तप्तकाञ्चनभूषणान् ॥ ६.७१.५५ ॥
Sieh meine scharfen Pfeile, Vernichter des Stolzes der Feinde, gleich der Waffe Īśvaras, geschmückt mit glühendem Gold.
6.71.56
एष ते सर्पसंकाशो बाणः पास्यति शोणितम्।
मृगराज इव क्रुद्धो नागराजस्य शोणितम्।
इत्येवमुक्त्वा संक्रुद्धः शरं धनुषि संदधे ॥ ६.७१.५६ ॥
Hier ist ein schlangengleicher Pfeil für dich; er wird dein Blut trinken, wie ein zorniger Löwe das Blut des Elefantenkönigs trinkt. So sprechend, hoch erzürnt, legte er einen Pfeil auf seinen Bogen.
6.71.57
श्रुत्वातिकायस्य वचः सरोषं
सगर्वितं संयति राजपुत्रः।
स संचुकोपातिबलो मनस्वी
उवाच वाक्यं च ततो महार्थम् ॥ ६.७१.५७ ॥
Als er die zornigen und stolzen Worte Atikāyas im Kampf hörte, geriet der überaus starke, hochgesinnte Prinz in Zorn; und dann sprach er diese bedeutsamen Worte.
6.71.58
न वाक्यमात्रेण भवान् प्रधानो
न कत्थनात् सत्पुरुषा भवन्ति।
मयि स्थिते धन्विनि बाणपाणौ
निदर्शयस्वात्मबलं दुरात्मन् ॥ ६.७१.५८ ॥
Nicht durch bloße Worte wirst du der Erste, und gute Menschen werden es nicht durch Prahlerei. Da ich mit Bogen und Pfeil in der Hand hier stehe, zeige deine eigene Kraft, du Übeltäter.
6.71.59
कर्मणा सूचयात्मानं न विकत्थितुमर्हसि।
पौरुषेण तु यो युक्तः स तु शूर इति स्मृतः ॥ ६.७१.५९ ॥
Du solltest dich durch Taten zeigen; Prahlen steht dir nicht an. Wer mit männlicher Tapferkeit begabt ist, gilt fürwahr als Held.
6.71.60
सर्वायुधसमायुक्तो धन्वी त्वं रथमास्थितः।
शरैर्वा यदि वाप्यस्त्रैर्दर्शयस्व पराक्रमम् ॥ ६.७१.६० ॥
Mit allen Waffen ausgerüstet, als Bogenschütze, hast du deinen Wagen bestiegen; zeige deine Tapferkeit mit Pfeilen oder mit Geschossen.
6.71.61
ततः शिरस्ते निशितैः पातयिष्याम्यहं शरैः।
मारुतः कालसम्पक्वं वृन्तात् तालफलं यथा ॥ ६.७१.६१ ॥
Dann werde ich dir mit scharfen Pfeilen den Kopf abschlagen, wie der Wind die zur rechten Zeit reife Palmfrucht vom Stiel löst.
6.71.62
अद्य ते मामका बाणास्तप्तकाञ्चनभूषणाः।
पास्यन्ति रुधिरं गात्राद् बाणशल्यान्तरोत्थितम् ॥ ६.७१.६२ ॥
Heute werden meine mit glühendem Gold geschmückten Pfeile das Blut trinken, das aus deinem Körper zwischen den Pfeilwunden hervorquillt.
6.71.63
बालोऽयमिति विज्ञाय न चावज्ञातुमर्हसि।
बालो वा यदि वा वृद्धो मृत्युं जानीहि संयुगे ॥ ६.७१.६३ ॥
Weil du weißt, dass dies ein Jüngling ist, sollst du ihn nicht verachten; im Kampf, ob jung oder alt, erkenne den Tod.
6.71.64
बालेन विष्णुना लोकास्त्रयः क्रान्तास्त्रिविक्रमैः।
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा हेतुमत् परमार्थवत्।
अतिकायः प्रचुक्रोध बाणं चोत्तममाददे ॥ ६.७१.६४ ॥
Der Jüngling Viṣṇu durchschritt die drei Welten mit drei Schritten. Als Atikāya die vernünftigen und sinnvollen Worte Lakṣmaṇas hörte, wurde er sehr zornig und ergriff einen vortrefflichen Pfeil.
6.71.65
ततो विद्याधरा भूता देवा दैत्या महर्षयः।
गुह्यकाश्च महात्मानस्तद् युद्धं द्रष्टुमागमन् ॥ ६.७१.६५ ॥
Da kamen die Vidyādharas, Bhūtas, Götter, Daityas, großen Weisen, Guhyakas und großherzigen Wesen, um jenen Kampf zu sehen.
6.71.66
ततोऽतिकायः कुपितश्चापमारोप्य सायकम्।
लक्ष्मणाय प्रचिक्षेप संक्षिपन्निव चाम्बरम् ॥ ६.७१.६६ ॥
Da legte Atikāya, zornig, einen Pfeil auf seinen Bogen und schleuderte ihn gegen Lakṣmaṇa, als zöge er den Himmel selbst zusammen.
6.71.67
तमापतन्तं निशितं शरमाशीविषोपमम्।
अर्धचन्द्रेण चिच्छेद लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ६.७१.६७ ॥
Lakṣmaṇa, der Bezwinger feindlicher Helden, zerschnitt den scharfen Pfeil, der auf ihn zuschoss, gleich einer giftigen Schlange, mit einem halbmondförmigen Pfeil.
6.71.68
तं निकृत्तं शरं दृष्ट्वा कृत्तभोगमिवोरगम्।
अतिकायो भृशं क्रुद्धः पञ्च बाणान् समादधे ॥ ६.७१.६८ ॥
Als er den abgeschnittenen Pfeil sah, gleich einer Schlange mit zerschnittenen Windungen, geriet Atikāya in heftigen Zorn und legte fünf Pfeile an seinen Bogen.
6.71.69
तान् शरान् सम्प्रचिक्षेप लक्ष्मणाय निशाचरः।
तानप्राप्तान् शितैर्बाणैश्चिच्छेद भरतानुजः ॥ ६.७१.६९ ॥
Der Nachtwandler schleuderte jene Pfeile gegen Lakṣmaṇa; doch Lakṣmaṇa, der jüngere Bruder Bharatas, zerschnitt sie mit seinen scharfen Pfeilen, bevor sie ihn erreichten.
6.71.70
स तान् छित्त्वा शितैर्बाणैर्लक्ष्मणः परवीरहा।
आददे निशितं बाणं ज्वलन्तमिव तेजसा ॥ ६.७१.७० ॥
Nachdem er jene mit scharfen Pfeilen zerschnitten hatte, nahm Lakṣmaṇa, der Bezwinger feindlicher Helden, einen scharfen Pfeil, der von eigenem Glanz zu brennen schien.
6.71.71
तमादाय धनुःश्रेष्ठे योजयामास लक्ष्मणः।
विचकर्ष च वेगेन विससर्ज च सायकम् ॥ ६.७१.७१ ॥
Er nahm jenen Pfeil, legte ihn auf den besten aller Bögen, zog ihn mit Wucht zurück und ließ den Schaft los.
6.71.72
पूर्णायतविसृष्टेन शरेण नतपर्वणा।
ललाटे राक्षसश्रेष्ठमाजघान स वीर्यवान् ॥ ६.७१.७२ ॥
Mit einem Pfeil, aus voll gespanntem Bogen abgeschossen, dessen Schaft an den Gelenken gekrümmt war, traf jener Tapfere die Stirn des vornehmsten der Rākṣasas.
6.71.73
स ललाटे शरो मग्नस्तस्य भीमस्य रक्षसः।
ददृशे शोणितेनाक्तः पन्नगेन्द्र इवाचले ॥ ६.७१.७३ ॥
Der Pfeil, tief in der Stirn jenes schrecklichen Rākṣasa steckend, war blutbenetzt zu sehen, wie eine große Schlange auf einem Berg.
6.71.74
राक्षसः प्रचकम्पेऽथ लक्ष्मणेषु प्रपीडितः।
रुद्रबाणहतं घोरं यथा त्रिपुरगोपुरम् ॥ ६.७१.७४ ॥
Von Lakṣmaṇas Pfeilen schwer bedrängt, zitterte der Rākṣasa nun, wie das schreckliche Tor der drei Städte, getroffen von Rudras Pfeil.
6.71.75
चिन्तयामास चाश्वास्य विमृश्य च महाबलः।
साधु बाणनिपातेन श्लाघनीयोऽसि मे रिपुः ॥ ६.७१.७५ ॥
Der mächtige Rākṣasa dachte nach, fasste sich und überlegte: "Gut! Durch den Schlag deines Pfeils bist du ein lobenswerter Feind."
6.71.76
विधायैवं विदार्यास्यं नियम्य च महाभुजौ।
स रथोपस्थमास्थाय रथेन प्रचचार ह ॥ ६.७१.७६ ॥
So entschlossen, mit geöffnetem Mund und beherrschten großen Armen, bestieg er den Wagensitz und bewegte sich im Wagen umher.
6.71.77
एवं त्रीन् पञ्च सप्तेति सायकान् राक्षसर्षभः।
आददे संदधे चापि विचकर्षोत्ससर्ज च ॥ ६.७१.७७ ॥
So nahm jener Stier unter den Rākṣasas drei, fünf und sieben Pfeile, legte sie auf den Bogen, zog und ließ sie los.
6.71.78
ते बाणाः कालसंकाशा राक्षसेन्द्रधनुश्च्युताः।
हेमपुङ्खा रविप्रख्याश्चक्रुर्दीप्तमिवाम्बरम् ॥ ६.७१.७८ ॥
Jene Pfeile, vom Bogen des Herrn der Rākṣasas gelöst, glichen dem Tod, hatten goldene Schäfte und strahlten wie die Sonne; sie ließen den Himmel erglühen.
6.71.79
ततस्तान् राक्षसोत्सृष्टान् शरौघान् राघवानुजः।
असम्भ्रान्तः प्रचिच्छेद निशितैर्बहुभिः शरैः ॥ ६.७१.७९ ॥
Da zerschnitt Lakṣmaṇa, der jüngere Bruder Rāghavas, ungerührt jene Pfeilschwärme, die der Rākṣasa abgeschossen hatte, mit zahlreichen scharfen Pfeilen.
6.71.80
तान् शरान् युधि सम्प्रेक्ष्य निकृत्तान् रावणात्मजः।
चुकोप त्रिदशेन्द्रारिर्जग्राह निशितं शरम् ॥ ६.७१.८० ॥
Als der Sohn Rāvaṇas, der Feind des Götterkönigs, jene Pfeile im Kampf zerschnitten sah, erzürnte er und ergriff einen scharfen Pfeil.
6.71.81
स संधाय महातेजास्तं बाणं सहसोत्सृजत्।
तेन सौमित्रिमायान्तमाजघान स्तनान्तरे ॥ ६.७१.८१ ॥
Jener von großem Glanz legte den Pfeil auf seinen Bogen, ließ ihn plötzlich los und traf damit Saumitri, der herannahte, mitten in die Brust.
6.71.82
अतिकायेन सौमित्रिस्ताडितो युधि वक्षसि।
सुस्राव रुधिरं तीव्रं मदं मत्त इव द्विपः ॥ ६.७१.८२ ॥
Im Kampf von Atikāya an der Brust getroffen, blutete Saumitri heftig, wie der Brunstsaft eines tobenden Elefanten fließt.
6.71.83
स चकार तदात्मानं विशल्यं सहसा विभुः।
जग्राह च शरं तीक्ष्णमस्त्रेणापि समाददे ॥ ६.७१.८३ ॥
Der Mächtige befreite sich sogleich von dem Pfeil, ergriff dann einen scharfen Pfeil und weihte ihn außerdem mit einem Waffenmantra.
6.71.84
आग्नेयेन तदास्त्रेण योजयामास सायकम्।
स जज्वाल तदा बाणो धनुष्यस्य महात्मनः ॥ ६.७१.८४ ॥
Dann setzte er den Pfeil mit der Feuerwaffe an, und auf dem Bogen jenes Großseelen loderte der Pfeil nun auf.
6.71.85
अतिकायोऽतितेजस्वी रौद्रमस्त्रं समाददे।
तेन बाणं भुजङ्गाभं हेमपुङ्खमयोजयत् ॥ ६.७१.८५ ॥
Atikāya, überaus strahlend, ergriff eine furchtbare Waffe und legte damit einen schlangengleichen Pfeil mit goldener Kerbe an den Bogen.
6.71.86
तदस्त्रं ज्वलितं घोरं लक्ष्मणः शरमाहितम्।
अतिकायाय चिक्षेप कालदण्डमिवान्तकः ॥ ६.७१.८६ ॥
Lakṣmaṇa schleuderte auf Atikāya jenen lodernden, furchtbaren Pfeil, mit der Waffe bestückt, wie der Vernichter seinen Todesstab schleudert.
6.71.87
आग्नेयास्त्राभिसंयुक्तं दृष्ट्वा बाणं निशाचरः।
उत्ससर्ज तदा बाणं रौद्रं सूर्यास्त्रयोजितम् ॥ ६.७१.८७ ॥
Als der Nachtwandler den mit der Feuerwaffe verbundenen Pfeil sah, ließ er da einen furchtbaren Pfeil fliegen, mit der Sonnenwaffe bestückt.
6.71.88
तावुभावम्बरे बाणावन्योन्यमभिजघ्नतुः।
तेजसा सम्प्रदीप्ताग्रौ क्रुद्धाविव भुजङ्गमौ ॥ ६.७१.८८ ॥
Am Himmel trafen die beiden Pfeile einander, mit leuchtend glühenden Spitzen, wie zwei zornige Schlangen.
6.71.89
तावन्योन्यं विनिर्दह्य पेततुः पृथिवीतले ॥ ६.७१.८९ ॥
Nachdem sie einander völlig verbrannt hatten, fielen beide zur Erdoberfläche.
6.71.90
निरर्चिषौ भस्मकृतौ न भ्राजेते शरोत्तमौ।
तावुभौ दीप्यमानौ स्म न भ्राजेते महीतले ॥ ६.७१.९० ॥
Die beiden besten Pfeile, flammenlos und zu Asche geworden, leuchteten nicht mehr; die beiden, die eben noch glühten, glänzten nicht mehr auf der Erde.
6.71.91
ततोऽतिकायः संक्रुद्धस्त्वाष्ट्रमैषीकमुत्सृजत्।
ततश्चिच्छेद सौमित्रिरस्त्रमैन्द्रेण वीर्यवान् ॥ ६.७१.९१ ॥
Da schleuderte der zornige Atikāya die Tvāṣṭra-Waffe Aiṣīka. Da zerschnitt sie der tapfere Saumitri mit der Aindra-Waffe.
6.71.92
ऐषीकं निहतं दृष्ट्वा कुमारो रावणात्मजः।
याम्येनास्त्रेण संक्रुद्धो योजयामास सायकम् ॥ ६.७१.९२ ॥
Als er die Aiṣīka-Waffe vernichtet sah, legte der Prinz, Sohn Rāvaṇas, zornig einen Pfeil mit der Yāmya-Waffe auf.
6.71.93
ततस्तदस्त्रं चिक्षेप लक्ष्मणाय निशाचरः।
वायव्येन तदस्त्रेण निजघान स लक्ष्मणः ॥ ६.७१.९३ ॥
Da schleuderte der Nachtwandler jene Waffe auf Lakṣmaṇa, doch Lakṣmaṇa vernichtete sie mit der Vāyavya-Waffe.
6.71.94
अथैनं शरधाराभिर्धाराभिरिव तोयदः।
अभ्यवर्षत संक्रुद्धो लक्ष्मणो रावणात्मजम् ॥ ६.७१.९४ ॥
Da überschüttete der zornige Lakṣmaṇa den Sohn Rāvaṇas mit Pfeilströmen, wie eine Regenwolke ihre Güsse ergießt.
6.71.95
तेऽतिकायं समासाद्य कवचे वज्रभूषिते।
भग्नाग्रशल्याः सहसा पेतुर्बाणा महीतले ॥ ६.७१.९५ ॥
Diese Pfeile erreichten Atikāya und trafen seine mit Diamanten geschmückte Rüstung; ihre Spitzen und Widerhaken brachen plötzlich ab, und sie fielen zu Boden.
6.71.96
तान्मोघानभिसम्प्रेक्ष्य लक्ष्मणः परवीरहा।
अभ्यवर्षत बाणानां सहस्रेण महायशाः ॥ ६.७१.९६ ॥
Als er diese wirkungslosen Pfeile sah, überschüttete Lakṣmaṇa, der Töter feindlicher Helden und Ruhmreiche, mit tausend Pfeilen.
6.71.97
स वृष्यमाणो बाणौघैरतिकायो महाबलः।
अवध्यकवचः संख्ये राक्षसो नैव विव्यथे ॥ ६.७१.९७ ॥
Obwohl er von Pfeilwogen überschüttet wurde, empfand der Rākṣasa Atikāya, von riesigem Körper und großer Kraft, dessen Rüstung unverwundbar war, im Kampf nicht den geringsten Schmerz.
6.71.98
शरं चाशीविषाकारं लक्ष्मणाय व्यपासृजत्।
स तेन विद्धः सौमित्रिर्मर्मदेशे शरेण ह ॥ ६.७१.९८ ॥
Er schoss auf Lakṣmaṇa einen Pfeil, gleich einer giftigen Schlange, und durch diesen Pfeil wurde Saumitri an einer empfindlichen Stelle getroffen.
6.71.99
मुहूर्तमात्रं निःसंज्ञो ह्यभवच्छत्रुतापनः।
ततः संज्ञामुपालभ्य चतुर्भिः सायकोत्तमैः ॥ ६.७१.९९ ॥
Lakṣmaṇa, der Peiniger seiner Feinde, war einen Augenblick lang bewusstlos; dann, als er wieder zu sich kam, mit vier vortrefflichen Pfeilen.
6.71.100
निजघान हयान् संख्ये सारथिं च महाबलः।
ध्वजस्योन्मथनं कृत्वा शरवर्षैररिंदमः ॥ ६.७१.१०० ॥
Jener mächtige Bezwinger der Feinde erschlug im Kampf die Pferde und den Wagenlenker und riss durch einen Regen von Pfeilen das Banner nieder.
6.71.101
असम्भ्रान्तः स सौमित्रिस्तान् शरानभिलक्षितान्।
मुमोच लक्ष्मणो बाणान् वधार्थं तस्य रक्षसः ॥ ६.७१.१०१ ॥
Unerschrocken ließ Saumitri Lakṣmaṇa jene gezielten Pfeile fliegen, um diesen Rākṣasa zu töten.
6.71.102
न शशाक रुजं कर्तुं युधि तस्य नरोत्तमः।
अथैनमभ्युपागम्य वायुर्वाक्यमुवाच ह ॥ ६.७१.१०२ ॥
Der beste der Männer, Lakṣmaṇa, konnte ihn im Kampf nicht verwunden. Da trat der Windgott Vāyu zu ihm und sprach diese Worte.
6.71.103
ब्रह्मदत्तवरो ह्येष अवध्यकवचावृतः।
ब्राह्मेणास्त्रेण भिन्ध्येनमेष वध्यो हि नान्यथा।
अवध्य एष ह्यन्येषामस्त्राणां कवची बली ॥ ६.७१.१०३ ॥
Dieser hat einen Segen von Brahmā und ist von einem unverwundbaren Panzer umhüllt. Durchbohre ihn mit der Brahmā-Waffe; anders kann er nicht getötet werden. Gegen andere Waffen ist er unverwundbar; gepanzert und stark ist er.
6.71.104
ततस्तु वायोर्वचनं निशम्य
सौमित्रिरिन्द्रप्रतिमानवीर्यः।
समादधे बाणमथोग्रवेगं
तद्ब्राह्ममस्त्रं सहसा नियुज्य ॥ ६.७१.१०४ ॥
Da fasste Saumitri, dessen Tapferkeit der Indras glich, die Worte Vāyus, legte sogleich die Brahmā-Waffe an und setzte einen Pfeil von wilder Geschwindigkeit auf.
6.71.105
तस्मिन् वरास्त्रे तु नियुज्यमाने
सौमित्रिणा बाणवरे शिताग्रे।
दिशश्च चन्द्रार्कमहाग्रहाश्च
नभश्च तत्रास ररास चोर्वी ॥ ६.७१.१०५ ॥
Als Saumitri jene vortreffliche Waffe an den vortrefflichen, scharfspitzigen Pfeil legte, zitterten die Himmelsrichtungen, Mond, Sonne und die großen Planeten, der Himmel und die Erde und brüllten.
6.71.106
तं ब्रह्मणोऽस्त्रेण नियुज्य चापे
शरं सपुङ्खं यमदूतकल्पम्।
सौमित्रिरिन्द्रारिसुतस्य तस्य
ससर्ज बाणं युधि वज्रकल्पम् ॥ ६.७१.१०६ ॥
Saumitri legte jenen Pfeil auf den Bogen, verbunden mit der Brahmā-Waffe, gefiedert wie Yamas Bote, und im Kampf schoss er ihn, dem Donnerkeil gleich, auf den Sohn von Indras Feind.
6.71.107
तं लक्ष्मणोत्सृष्टविवृद्धवेगं
समापतन्तं श्वसनोग्रवेगम्।
सुपर्णवज्रोत्तमचित्रपुङ्खं
तदातिकायः समरे ददर्श ॥ ६.७१.१०७ ॥
Atikāya sah im Kampf jenen Pfeil, von Lakṣmaṇa abgeschossen, mit gesteigerter Geschwindigkeit herankommen, heftig wie der Wind, mit den vortrefflichen bunten Federn von Garuḍa und dem Donnerkeil.
6.71.108
तं प्रेक्षमाणः सहसातिकायो
जघान बाणैर्निशितैरनेकैः।
स सायकस्तस्य सुपर्णवेग-
स्तथातिवेगेन जगाम पार्श्वम् ॥ ६.७१.१०८ ॥
Als er ihn sah, traf Atikāya ihn plötzlich mit vielen scharfen Pfeilen. Jener Pfeil, schnell wie Garuḍa, flog mit solcher Wucht an seine Seite.
6.71.109
तमागतं प्रेक्ष्य तदातिकायो
बाणं प्रदीप्तान्तककालकल्पम्।
जघान शक्त्यृष्टिगदाकुठारैः
शूलैः शरैश्चाप्यविपन्नचेष्टः ॥ ६.७१.१०९ ॥
Als er jenen Pfeil heranfliegen sah, gleich dem brennenden Tod und der Zeit, schlug Atikāya, seine Kraft ungebrochen, ihn mit Speeren, Wurfspießen, Keulen, Äxten, Dreizacken und Pfeilen nieder.
6.71.110
तान्यायुधान्यद्भुतविग्रहाणि
मोघानि कृत्वा स शरोऽग्निदीप्तः।
प्रगृह्य तस्यैव किरीटजुष्टं
तदातिकायस्य शिरो जहार ॥ ६.७१.११० ॥
Jene wundersam geformten Waffen machte er wirkungslos, und der feurig leuchtende Pfeil nahm das Haupt des Atikāya selbst mit, noch mit dem Diadem geschmückt.
6.71.111
तच्छिरः सशिरस्त्राणं लक्ष्मणेषुप्रमर्दितम्।
पपात सहसा भूमौ शृङ्गं हिमवतो यथा ॥ ६.७१.१११ ॥
Jenes Haupt samt seinem Helm, von Lakṣmaṇas Pfeil zermalmt, fiel plötzlich zu Boden wie ein Gipfel des Himālaya.
6.71.112
तं भूमौ पतितं दृष्ट्वा विक्षिप्ताम्बरभूषणम्।
बभूवुर्व्यथिताः सर्वे हतशेषा निशाचराः ॥ ६.७१.११२ ॥
Als sie ihn auf der Erde liegen sahen, mit verstreuten Gewändern und Schmuck, waren alle überlebenden Nachtwandler betrübt.
6.71.113
ते विषण्णमुखा दीनाः प्रहारजनितश्रमाः।
विनेदुरुच्चैर्बहवः सहसा विस्वरैः स्वरैः ॥ ६.७१.११३ ॥
Mit betrübten Gesichtern, elend und von den Schlägen erschöpft, schrien viele jener Nachtwandler plötzlich laut auf, mit schrillen, misstönenden Stimmen.
6.71.114
ततस्तत्परितं याता निरपेक्षा निशाचराः।
पुरीमभिमुखा भीता द्रवन्तो नायके हते ॥ ६.७१.११४ ॥
Da flohen die verängstigten Nachtwandler, deren Anführer erschlagen war, ohne Rücksicht nach allen Seiten, dem Stadttor zu, und zerstreuten sich.
6.71.115
प्रहर्षयुक्ता बहवस्तु वानराः
प्रफुल्लपद्मप्रतिमाननास्तदा।
अपूजयँल्लक्ष्मणमिष्टभागिनं
हते रिपौ भीमबले दुरासदे ॥ ६.७१.११५ ॥
Da ehrten die vielen Vānaras, von Freude erfüllt, mit Gesichtern wie aufgeblühte Lotusblüten, Lakṣmaṇa, den Teilhaber am Geliebten, als der Feind von schrecklicher Stärke und unnahbar erschlagen war.
6.71.116
अतिबलमतिकायमभ्रकल्पं
युधि विनिपात्य स लक्ष्मणः प्रहृष्टः।
त्वरितमथ तदा स रामपार्श्वं
कपिनिवहैश्च सुपूजितो जगाम ॥ ६.७१.११६ ॥
Nachdem er im Kampf jenen von gewaltiger Stärke und riesigem Körper, gleich einer Wolke, gefällt hatte, freute sich Lakṣmaṇa; und, von den Affenscharen wohl geehrt, begab er sich eilends an Rāmas Seite.