வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.71.1
स्वबलं व्यथितं दृष्ट्वा तुमुलं लोमहर्षणम्।
भ्रातॄंश्च निहतान् दृष्ट्वा शक्रतुल्यपराक्रमान् ॥ ६.७१.१ ॥
தனது படை துன்பத்தால் கலங்கி, மயிர் சிலிர்க்கும் பெரும் கலக்கமுற்றதைக் கண்டும், இந்திரனுக்கு நிகரான வீரம் கொண்ட சகோதரர்கள் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டும்.
6.71.2
पितृव्यौ चापि संदृश्य समरे संनिपातितौ।
युद्धोन्मत्तं च मत्तं च भ्रातरौ राक्षसोत्तमौ ॥ ६.७१.२ ॥
போரில் வீழ்த்தப்பட்ட தனது இரு சிற்றப்பன்மார்களையும், போர்வெறி கொண்ட, களிப்பில் ஆழ்ந்த அந்த இரு சிறந்த அரக்க சகோதரர்களையும் கண்டு.
6.71.3
चुकोप च महातेजा ब्रह्मदत्तवरो युधि।
अतिकायोऽद्रिसंकाशो देवदानवदर्पहा ॥ ६.७१.३ ॥
பிரம்மதேவனிடம் வரம் பெற்ற, மகா ஒளி கொண்ட அதிகாயன் போரில் கோபமுற்றான். மலையைப் போன்ற அவன் தேவர்களும் தானவர்களும் கொண்ட பெருமையை அழிப்பவன்.
6.71.4
स भास्करसहस्रस्य संघातमिव भास्वरम्।
रथमारुह्य शक्रारिरभिदुद्राव वानरान् ॥ ६.७१.४ ॥
அவன் ஆயிரம் சூரியர்களின் திரள்போல் ஒளிரும் தேரில் ஏறி, இந்திரனின் பகைவனாக வானரர்களை நோக்கி விரைந்தான்.
6.71.5
स विस्फार्य तदा चापं किरीटी मृष्टकुण्डलः।
नाम संश्रावयामास ननाद च महास्वनम् ॥ ६.७१.५ ॥
அப்போது கிரீடம் அணிந்து, மெருகேற்றிய குண்டலங்களுடன் இருந்த அவன், வில்லை வளைத்து தன் பெயரை அறிவித்து, பெரும் முழக்கமிட்டான்.
6.71.6
तेन सिंहप्रणादेन नामविश्रावणेन च।
ज्याशब्देन च भीमेन त्रासयामास वानरान् ॥ ६.७१.६ ॥
அந்த சிங்க முழக்கத்தாலும், தன் பெயரை அறிவித்ததாலும், பயங்கரமான வில்லின் நாணொலியாலும் அவன் வானரர்களை அச்சுறுத்தினான்.
6.71.7
ते दृष्ट्वा देहमाहात्म्यं कुम्भकर्णोऽयमुत्थितः।
भयार्ता वानराः सर्वे संश्रयन्ते परस्परम् ॥ ६.७१.७ ॥
அவனுடைய பேருடலின் பெருமையைக் கண்டு, 'இதோ கும்பகர்ணன் எழுந்துவிட்டான்' என்று பயந்த வானரர்கள் அனைவரும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்து நின்றனர்.
6.71.8
ते तस्य रूपमालोक्य यथा विष्णोस्त्रिविक्रमे।
भयाद् वानरयोधास्ते विद्रवन्ति ततस्ततः ॥ ६.७१.८ ॥
அவனுடைய உருவத்தைக் கண்டு, திரிவிக்ரமத்தில் விஷ்ணுவின் உருவம் போல, அந்த வானர வீரர்கள் பயத்தால் இங்குமங்கும் ஓடினர்.
6.71.9
तेऽतिकायं समासाद्य वानरा मूढचेतसः।
शरण्यं शरणं जग्मुर्लक्ष्मणाग्रजमाहवे ॥ ६.७१.९ ॥
அதிகாயனை அணுகிய குழம்பிய மனமுடைய அந்த வானரர்கள், போரில் இலக்குவனின் மூத்த சகோதரனும் அடைக்கலம் தருபவனுமான ராமனிடம் சரணடைந்தனர்.
6.71.10
ततोऽतिकायं काकुत्स्थो रथस्थं पर्वतोपमम्।
ददर्श धन्विनं दूराद् गर्जन्तं कालमेघवत् ॥ ६.७१.१० ॥
அப்பொழுது காகுத்ஸ்தரான ராமர், தேரில் நின்ற, மலையொத்த, வில்லேந்திய, கால மேகம் போல் முழங்கும் அதிகாயனைத் தூரத்திலிருந்து கண்டார்.
6.71.11
स तं दृष्ट्वा महाकायं राघवस्तु सुविस्मितः।
वानरान् सान्त्वयित्वा च विभीषणमुवाच ह ॥ ६.७१.११ ॥
அந்தப் பேருடலனைக் கண்ட ராகவர் மிகவும் வியப்புற்றார். வானரர்களை ஆறுதல்படுத்திய பின் விபீஷணனிடம் கூறினார்.
6.71.12
कोऽसौ पर्वतसंकाशो धनुष्मान् हरिलोचनः।
युक्ते हयसहस्रेण विशाले स्यन्दने स्थितः ॥ ६.७१.१२ ॥
மலை போன்றவனும், வில்லேந்தியவனும், பொன்னிறக் கண்களுடையவனுமான இவன் யார், ஆயிரம் குதிரைகள் பூட்டிய பெரிய தேரில் நிற்பவன்?
6.71.13
य एष निशितैः शूलैः सुतीक्ष्णैः प्रासतोमरैः।
अर्चिष्मद्भिर्वृतो भाति भूतैरिव महेश्वरः ॥ ६.७१.१३ ॥
கூரிய சூலங்களாலும் மிகக் கூர்மையான ஈட்டிகள் மற்றும் தோமரங்களாலும் சூழப்பட்டு, பூதகணங்களால் சூழப்பட்ட மகேஸ்வரனைப் போல இவன் ஒளிர்கிறான்.
6.71.14
कालजिह्वाप्रकाशाभिर्य एषोऽभिविराजते।
आवृतो रथशक्तीभिर्विद्युद्भिरिव तोयदः ॥ ६.७१.१४ ॥
காலநாவைப் போல ஒளிரும் ரத-சக்திகளால் சூழப்பட்டு ஒளிரும் இவன், மின்னல்களால் சூழப்பட்ட மேகத்தைப் போல இருக்கிறான்.
6.71.15
धनूंषि चास्य सज्जानि हेमपृष्ठानि सर्वशः।
शोभयन्ति रथश्रेष्ठं शक्रचापमिवाम्बरम् ॥ ६.७१.१५ ॥
அவனது தங்கப் பின்புறம் கொண்ட தயார் நிலையிலுள்ள வில்கள் அனைத்தும், வானத்தை இந்திர வில் அலங்கரிப்பது போல, சிறந்த தேரை அலங்கரிக்கின்றன.
6.71.16
य एष रक्षःशार्दूलो रणभूमिं विराजयन्।
अभ्येति रथिनां श्रेष्ठो रथेनादित्यवर्चसा ॥ ६.७१.१६ ॥
ராட்சசர்களில் புலி போன்ற இவன், போர்க்களத்தை ஒளிரச் செய்தபடி, சூரியனைப் போல் ஒளிரும் தேரில் வருகிறான்; தேர்வீரர்களில் சிறந்தவன் இவன்.
6.71.17
ध्वजशृङ्गप्रतिष्ठेन राहुणाभिविराजते।
सूर्यरश्मिप्रभैर्बाणैर्दिशो दश विराजयन् ॥ ६.७१.१७ ॥
கொடியின் உச்சியில் நிற்கும் ராகுவைப் போல இவன் ஒளிர்கிறான்; சூரியக் கதிர்களின் ஒளியுடைய அம்புகளால் பத்துத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்கிறான்.
6.71.18
त्रिनतं मेघनिर्ह्रादं हेमपृष्ठमलंकृतम्।
शतक्रतुधनुःप्रख्यं धनुश्चास्य विराजते ॥ ६.७१.१८ ॥
மூன்று இடங்களில் வளைந்த, மேகம் போல் முழங்கும், தங்கப் பின்புறத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, இந்திரனின் வில்லைப் போன்ற இவனது வில் ஒளிர்கிறது.
6.71.19
सध्वजः सपताकश्च सानुकर्षो महारथः।
चतुःसादिसमायुक्तो मेघस्तनितनिःस्वनः ॥ ६.७१.१९ ॥
கொடியுடனும் பதாகையுடனும், அனுகர்ஷத்துடனும் கூடிய அந்த மகாரதம் நான்கு குதிரைகளால் பூட்டப்பட்டிருந்தது; அதன் ஒலி மேக முழக்கம் போலிருந்தது.
6.71.20
विंशतिर्दश चाष्टौ च तूणास्य रथमास्थिताः।
कार्मुकाणि च भीमानि ज्याश्च काञ्चनपिङ्गलाः ॥ ६.७१.२० ॥
அந்தத் தேரில் இருபது, பத்து, எட்டு அம்பறாத்தூணிகள் இருந்தன; பயங்கரமான வில்லுகளும், பொன்னிற நாண்களும் இருந்தன.
6.71.21
द्वौ च खड्गौ च पार्श्वस्थौ प्रदीप्तौ पार्श्वशोभितौ।
चतुर्हस्तत्सरुयुतौ व्यक्तहस्तदशायतौ ॥ ६.७१.२१ ॥
அதன் பக்கங்களில் ஒளிரும் இரண்டு வாள்கள் இருந்தன; அவை பக்கங்களை அலங்கரித்தன; நான்கு முழ உறை-பிடியுடன், தெளிவாகப் பத்து முழம் நீளமுடையவை.
6.71.22
रक्तकण्ठगुणो धीरो महापर्वतसंनिभः।
कालः कालमहावक्त्रो मेघस्थ इव भास्करः ॥ ६.७१.२२ ॥
சிவந்த கழுத்துக் கயிறு உடையவன், தீரன், பெரும் மலைபோன்றவன்; காலனைப் போன்ற பெரிய வாயுடையவன்; மேகத்தில் நிற்கும் சூரியனைப் போல.
6.71.23
काञ्चनाङ्गदनद्धाभ्यां भुजाभ्यामेष शोभते।
शृङ्गाभ्यामिव तुङ्गाभ्यां हिमवान् पर्वतोत्तमः ॥ ६.७१.२३ ॥
பொன் தோள்வளைகள் கட்டிய இரு தோள்களால் இவன் ஒளிர்கிறான்; உயர்ந்த இரு சிகரங்களால் சிறந்த மலையாம் இமயம் போல.
6.71.24
कुण्डलाभ्यामुभाभ्यां च भाति वक्त्रं सुभीषणम्।
पुनर्वस्वन्तरगतं परिपूर्णो निशाकरः ॥ ६.७१.२४ ॥
இரு குண்டலங்களால் அவனது மிகக் கொடிய முகம் ஒளிர்கிறது; புனர்வசு நட்சத்திரங்களின் நடுவே சென்ற முழு நிலவைப் போல.
6.71.25
आचक्ष्व मे महाबाहो त्वमेनं राक्षसोत्तमम्।
यं दृष्ट्वा वानराः सर्वे भयार्ता विद्रुता दिशः ॥ ६.७१.२५ ॥
மகாபாகுவே, இந்தச் சிறந்த அரக்கனைப் பற்றி எனக்குச் சொல்லு; இவனைக் கண்டு வானரங்கள் அனைத்தும் பயத்தால் துன்புற்று திசைகளில் ஓடின.
6.71.26
स पृष्टो राजपुत्रेण रामेणामिततेजसा।
आचचक्षे महातेजा राघवाय विभीषणः ॥ ६.७१.२६ ॥
அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட அரசகுமாரன் ராமனால் கேட்கப்பட்டபோது, மகாதேஜஸ்வியான விபீஷணன் ராகவனுக்கு அதைச் சொன்னான்.
6.71.27
दशग्रीवो महातेजा राजा वैश्रवणानुजः।
भीमकर्मा महात्मा हि रावणो राक्षसेश्वरः ॥ ६.७१.२७ ॥
பத்துத் தலைகள் கொண்ட மகாதேஜஸ்வியான அரசன், வைஸ்ரவணனின் (குபேரனின்) இளைய சகோதரன், பயங்கர செயல்கள் செய்யும் மகாத்மா, அரக்கர் தலைவனான ராவணன் இவன்.
6.71.28
तस्यासीद् वीर्यवान् पुत्रो रावणप्रतिमो बले।
वृद्धसेवी श्रुतिधरः सर्वास्त्रविदुषां वरः ॥ ६.७१.२८ ॥
அவனுக்கு ஒரு வலிமையான மகன் இருந்தான்; பலத்தில் ராவணனுக்கு நிகரானவன், பெரியோரை வணங்கி சேவிப்பவன், கேட்டறிந்த சாஸ்திரங்களைத் தாங்குபவன், எல்லா அஸ்திரங்களையும் அறிந்தோரில் சிறந்தவன்.
6.71.29
अश्वपृष्ठे नागपृष्ठे खड्गे धनुषि कर्षणे।
भेदे सान्त्वे च दाने च नये मन्त्रे च सम्मतः ॥ ६.७१.२९ ॥
குதிரை முதுகிலும் யானை முதுகிலும், வாளிலும், வில்லிலும், நாண் இழுப்பதிலும், பேதத்திலும், சாந்தியிலும், தானத்திலும், நீதியிலும், ஆலோசனையிலும் அவன் மதிக்கப்பட்டான்.
6.71.30
यस्य बाहुं समाश्रित्य लङ्का भवति निर्भया।
तनयं धान्यमालिन्या अतिकायमिमं विदुः ॥ ६.७१.३० ॥
எவனுடைய புயத்தைச் சார்ந்து லங்கை அச்சமற்றதாகிறதோ, தான்யமாலினியின் இந்த மகனை அதிகாயன் என்று அறிகிறார்கள்.
6.71.31
एतेनाराधितो ब्रह्मा तपसा भावितात्मना।
अस्त्राणि चाप्यवाप्तानि रिपवश्च पराजिताः ॥ ६.७१.३१ ॥
இவன் தன்னை அடக்கிய தவத்தால் பிரம்மாவை மகிழ்வித்தான்; இதனால் அஸ்திரங்களைப் பெற்றான், எதிரிகளும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.
6.71.32
सुरासुरैरवध्यत्वं दत्तमस्मै स्वयंभुवा।
एतच्च कवचं दिव्यं रथश्च रविभास्वरः ॥ ६.७१.३२ ॥
சுயம்புவான பிரம்மா இவனுக்கு தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வதம் செய்யப்படாத வரத்தை அளித்தார்; இது தெய்வீக கவசம், சூரியனைப் போல ஒளிரும் தேர்.
6.71.33
एतेन शतशो देवा दानवाश्च पराजिताः।
रक्षितानि च रक्षांसि यक्षाश्चापि निषूदिताः ॥ ६.७१.३३ ॥
இவனால் நூற்றுக்கணக்கான முறை தேவர்களும் தானவர்களும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; இவன் ராட்சசர்களைக் காத்தான், யக்ஷர்களையும் அழித்தான்.
6.71.34
वज्रं विष्टम्भितं येन बाणैरिन्द्रस्य धीमता।
पाशः सलिलराजस्य युद्धे प्रतिहतस्तथा ॥ ६.७१.३४ ॥
அறிவுள்ள இவன் தன் அம்புகளால் இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தைத் தடுத்தான்; போரில் வருணனின் பாசத்தையும் அவ்வாறே முறியடித்தான்.
6.71.35
एषोऽतिकायो बलवान् राक्षसानामथर्षभः।
स रावणसुतो धीमान् देवदानवदर्पहा ॥ ६.७१.३५ ॥
இந்த அதிகாயன் பலசாலி, ராட்சசர்களில் சிறந்தவன்; அவன் ராவணனின் அறிவுள்ள மகன், தேவர்களினதும் தானவர்களினதும் கர்வத்தை அழிப்பவன்.
6.71.36
तदस्मिन् क्रियतां यत्नः क्षिप्रं पुरुषपुङ्गव।
पुरा वानरसैन्यानि क्षयं नयति सायकैः ॥ ६.७१.३६ ॥
ஆகையால், புருஷசிரேஷ்டனே, இவனுக்கு எதிராக விரைந்து முயற்சி செய்யுங்கள்; இவன் தன் அம்புகளால் வானரப் படைகளை அழிப்பதற்கு முன்பே.
6.71.37
ततोऽतिकायो बलवान् प्रविश्य हरिवाहिनीम्।
विस्फारयामास धनुर्ननाद च पुनः पुनः ॥ ६.७१.३७ ॥
பின்னர் வலிமைமிக்க அதிகாயன் வானரப் படையுள் புகுந்து, வில்லை வளைத்து மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்.
6.71.38
तं भीमवपुषं दृष्ट्वा रथस्थं रथिनां वरम्।
अभिपेतुर्महात्मानः प्रधाना ये वनौकसः ॥ ६.७१.३८ ॥
தேர்வீரர்களில் சிறந்தவனும், பயங்கர உருவம் கொண்டவனுமான அவன் தேரில் நிற்பதைக் கண்டு, முக்கியமான மகாத்மாக்களான வனவாசி வானரங்கள் அவன்மேல் பாய்ந்தன.
6.71.39
कुमुदो द्विविदो मैन्दो नीलः शरभ एव च।
पादपैर्गिरिशृङ्गैश्च युगपत् समभिद्रवन् ॥ ६.७१.३९ ॥
குமுதன், துவிவிதன், மைந்தன், நீலன், சரபன் ஆகியோர் மரங்களுடனும் மலைச் சிகரங்களுடனும் ஒரே சமயத்தில் பாய்ந்தனர்.
6.71.40
तेषां वृक्षांश्च शैलांश्च शरैः कनकभूषणैः।
अतिकायो महातेजाश्चिच्छेदास्त्रविदां वरः ॥ ६.७१.४० ॥
அவர்களின் மரங்களையும் மலைகளையும் பொன்னணி பூண்ட அம்புகளால் மகா தேஜஸ்வியான அதிகாயன் வெட்டி வீழ்த்தினான்; அவன் அஸ்திரவித்தர்களில் சிறந்தவன்.
6.71.41
तांश्चैव सर्वान् स हरीन् शरैः सर्वायसैर्बली।
विव्याधाभिमुखान् संख्ये भीमकायो निशाचरः ॥ ६.७१.४१ ॥
அவனை எதிர்த்து நின்ற அனைத்து வானரங்களையும் அந்த வலிமைமிக்க, பயங்கர உடல் கொண்ட இரவுலாவி போரில் முழு இரும்பு அம்புகளால் துளைத்தான்.
6.71.42
तेऽर्दिता बाणवर्षेण भिन्नगात्राः पराजिताः।
न शेकुरतिकायस्य प्रतिकर्तुं महाहवे ॥ ६.७१.४२ ॥
அம்புமழையால் துன்புற்று, உடல் துளைக்கப்பட்டு, தோற்றுப்போன அவர்கள் அந்தப் பெரும் போரில் அதிகாயனுக்கு எதிர்த்துத் தாக்க இயலவில்லை.
6.71.43
तत् सैन्यं हरिवीराणां त्रासयामास राक्षसः।
मृगयूथमिव क्रुद्धो हरिर्यौवनदर्पितः ॥ ६.७१.४३ ॥
அரக்கன் அந்த குரங்கு வீரர்களின் படையை அச்சுறுத்தினான்; யௌவனச் செருக்குடன் சீறிய சிங்கம் மான் கூட்டத்தைப் போல.
6.71.44
स राक्षसेन्द्रो हरियूथमध्ये
नायुध्यमानं निजघान कंचित्।
उत्पत्य रामं स धनुःकलापी
सगर्वितं वाक्यमिदं बभाषे ॥ ६.७१.४४ ॥
அந்த அரக்கர் தலைவன் குரங்குக் கூட்டத்தின் நடுவில், போரிடாத சிலரைக் கொன்றான்; பின்னர் வில்-அம்பறாத்தூணியுடன் ராமனை நோக்கிப் பாய்ந்து பெருமிதத்துடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
6.71.45
रथे स्थितोऽहं शरचापपाणि-
र्न प्राकृतं कंचन योधयामि।
यस्यास्ति शक्तिर्व्यवसाययुक्तो
ददातु मे शीघ्रमिहाद्य युद्धम् ॥ ६.७१.४५ ॥
தேரில் நின்று, அம்பும் வில்லும் கையில் ஏந்திய நான், சாதாரண எவருடனும் போரிடேன்; வலிமையும் உறுதியும் உள்ளவன் இன்றே இங்கு எனக்குப் போர் தரட்டும்.
6.71.46
तत् तस्य वाक्यं ब्रुवतो निशम्य
चुकोप सौमित्रिरमित्रहन्ता।
अमृष्यमाणश्च समुत्पपात
जग्राह चापं च ततः स्मयित्वा ॥ ६.७१.४६ ॥
அவன் பேசிய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, எதிரிகளைக் கொல்பவனான சௌமித்ரி சினந்தான்; பொறுக்க முடியாமல் எழுந்து பாய்ந்தான், பின் புன்னகைத்துக் வில்லை ஏந்தினான்.
6.71.47
क्रुद्धः सौमित्रिरुत्पत्य तूणादाक्षिप्य सायकम्।
पुरस्तादतिकायस्य विचकर्ष महद्धनुः ॥ ६.७१.४७ ॥
சினந்த சௌமித்ரி பாய்ந்து, அம்பறாத்தூணியிலிருந்து ஓர் அம்பை எடுத்து, அதிகாயனுக்கு முன்னால் பெரிய வில்லை இழுத்தான்.
6.71.48
पूरयन् स महीं सर्वामाकाशं सागरं दिशः।
ज्याशब्दो लक्ष्मणस्योग्रस्त्रासयन् रजनीचरान् ॥ ६.७१.४८ ॥
லக்ஷ்மணனின் கொடிய வில்நாணின் ஒலி, முழு பூமியையும், ஆகாயத்தையும், கடலையும், திசைகளையும் நிரப்பி, இரவுச் சஞ்சாரிகளான அரக்கர்களை அஞ்சச் செய்தது.
6.71.49
सौमित्रेश्चापनिर्घोषं श्रुत्वा प्रतिभयं तदा।
विसिस्मिये महातेजा राक्षसेन्द्रात्मजो बली ॥ ६.७१.४९ ॥
அப்போது இலக்குவனின் வில்லின் பயங்கரமான முழக்கத்தைக் கேட்டு, பேராற்றல் மிக்க, வலிமையான அரக்கர்தலைவனின் மகன் வியப்படைந்தான்.
6.71.50
तदातिकायः कुपितो दृष्ट्वा लक्ष्मणमुत्थितम्।
आदाय निशितं बाणमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.७१.५० ॥
அப்போது கோபமுற்ற அதிகாயன், எழுந்து நின்ற இலக்குவனைப் பார்த்து, கூரிய அம்பை எடுத்துக்கொண்டு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
6.71.51
बालस्त्वमसि सौमित्रे विक्रमेष्वविचक्षणः।
गच्छ किं कालसंकाशं मां योधयितुमिच्छसि ॥ ६.७१.५१ ॥
சுமித்திரையின் மகனே, நீ சிறுவன்; வீரச்செயல்களில் அனுபவமற்றவன். போ; காலனைப் போன்ற என்னுடன் ஏன் போர் புரிய விரும்புகிறாய்?
6.71.52
नहि मद्बाहुसृष्टानां बाणानां हिमवानपि।
सोढुमुत्सहते वेगमन्तरिक्षमथो मही ॥ ६.७१.५२ ॥
என் கரங்களிலிருந்து விடுக்கப்படும் அம்புகளின் வேகத்தை இமயமலையும் தாங்க இயலாது; ஆகாயமும் பூமியும் கூட தாங்காது.
6.71.53
सुखप्रसुप्तं कालाग्निं विबोधयितुमिच्छसि।
न्यस्य चापं निवर्तस्व प्राणान्न जहि मद्गतः ॥ ६.७१.५३ ॥
இன்பமாக உறங்கும் காலாக்னியை எழுப்ப விரும்புகிறாய். வில்லை வைத்துவிட்டுத் திரும்பிப் போ; என் முன் வந்த உன் உயிரை இழக்காதே.
6.71.54
अथवा त्वं प्रतिस्तब्धो न निवर्तितुमिच्छसि।
तिष्ठ प्राणान् परित्यज्य गमिष्यसि यमक्षयम् ॥ ६.७१.५४ ॥
அல்லது நீ பிடிவாதக்காரனாக இருந்து திரும்ப விரும்பாவிட்டால், நில்; உயிரை விட்டு யமலோகம் செல்வாய்.
6.71.55
पश्य मे निशितान् बाणान् रिपुदर्पनिषूदनान्।
ईश्वरायुधसंकाशांस्तप्तकाञ्चनभूषणान् ॥ ६.७१.५५ ॥
என் கூரிய அம்புகளைப் பார், அவை எதிரிகளின் கர்வத்தை அழிப்பவை, சிவனின் ஆயுதத்தைப் போன்றவை, உருக்கிய தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை.
6.71.56
एष ते सर्पसंकाशो बाणः पास्यति शोणितम्।
मृगराज इव क्रुद्धो नागराजस्य शोणितम्।
इत्येवमुक्त्वा संक्रुद्धः शरं धनुषि संदधे ॥ ६.७१.५६ ॥
இதோ உனக்கான பாம்பைப் போன்ற அம்பு; சினம் கொண்ட சிங்கம் யானைகளின் அரசனின் இரத்தத்தைக் குடிப்பது போல இது உன் இரத்தத்தைக் குடிக்கும். இவ்வாறு கூறி, மிகவும் சினந்து, அவன் வில்லில் அம்பைப் பூட்டினான்.
6.71.57
श्रुत्वातिकायस्य वचः सरोषं
सगर्वितं संयति राजपुत्रः।
स संचुकोपातिबलो मनस्वी
उवाच वाक्यं च ततो महार्थम् ॥ ६.७१.५७ ॥
போரில் அதிகாயனின் கோபமும் செருக்கும் நிறைந்த சொற்களைக் கேட்ட அந்த மிகுந்த வலிமையும் உயர் உள்ளமும் கொண்ட இளவரசன் சினந்தான்; பின்னர் பொருள் நிறைந்த சொற்களைக் கூறினான்.
6.71.58
न वाक्यमात्रेण भवान् प्रधानो
न कत्थनात् सत्पुरुषा भवन्ति।
मयि स्थिते धन्विनि बाणपाणौ
निदर्शयस्वात्मबलं दुरात्मन् ॥ ६.७१.५८ ॥
வெறும் சொற்களால் நீ உயர்ந்தவனாக மாட்டாய்; வீம்பு பேசுவதால் நல்லோர் ஆவதில்லை. வில்லும் கையில் அம்புமாக நான் நிற்கும்போது, தீயவனே, உன் வலிமையைக் காட்டு.
6.71.59
कर्मणा सूचयात्मानं न विकत्थितुमर्हसि।
पौरुषेण तु यो युक्तः स तु शूर इति स्मृतः ॥ ६.७१.५९ ॥
நீ செயலால் உன்னைக் காட்ட வேண்டும்; வீம்பு பேசுவது உனக்குத் தகாது. வீரத்துடன் கூடியவனே சூரன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.
6.71.60
सर्वायुधसमायुक्तो धन्वी त्वं रथमास्थितः।
शरैर्वा यदि वाप्यस्त्रैर्दर्शयस्व पराक्रमम् ॥ ६.७१.६० ॥
எல்லா ஆயுதங்களுடன் கூடிய வில்லாளியாக, நீ தேர் மீது ஏறியிருக்கிறாய்; அம்புகளாலோ, அல்லது அஸ்திரங்களாலுமோ உன் பராக்கிரமத்தைக் காட்டு.
6.71.61
ततः शिरस्ते निशितैः पातयिष्याम्यहं शरैः।
मारुतः कालसम्पक्वं वृन्तात् तालफलं यथा ॥ ६.७१.६१ ॥
அப்போது கூரிய அம்புகளால் உன் தலையை நான் வீழ்த்துவேன், காலத்தில் முதிர்ந்த பனம்பழத்தைக் காற்று காம்பிலிருந்து உதிர்ப்பது போல.
6.71.62
अद्य ते मामका बाणास्तप्तकाञ्चनभूषणाः।
पास्यन्ति रुधिरं गात्राद् बाणशल्यान्तरोत्थितम् ॥ ६.७१.६२ ॥
இன்று என் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அம்புகள் உன் உடலில் அம்புக் காயங்களின் நடுவிலிருந்து பொங்கும் இரத்தத்தைக் குடிக்கும்.
6.71.63
बालोऽयमिति विज्ञाय न चावज्ञातुमर्हसि।
बालो वा यदि वा वृद्धो मृत्युं जानीहि संयुगे ॥ ६.७१.६३ ॥
இவன் சிறுவன் என்று அறிந்து நீ இகழக்கூடாது; போரில் சிறுவனோ முதியவனோ, மரணத்தை அறிந்துகொள்.
6.71.64
बालेन विष्णुना लोकास्त्रयः क्रान्तास्त्रिविक्रमैः।
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा हेतुमत् परमार्थवत्।
अतिकायः प्रचुक्रोध बाणं चोत्तममाददे ॥ ६.७१.६४ ॥
சிறுவனான விஷ்ணு மூன்றடிகளால் மூன்று உலகங்களையும் அளந்தார். லக்ஷ்மணனின் காரணத்துடனும் உண்மையான பொருளுடனும் கூடிய அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு அதிகாயன் மிகவும் கோபமடைந்து ஒரு சிறந்த அம்பை எடுத்தான்.
6.71.65
ततो विद्याधरा भूता देवा दैत्या महर्षयः।
गुह्यकाश्च महात्मानस्तद् युद्धं द्रष्टुमागमन् ॥ ६.७१.६५ ॥
அப்போது வித்யாதரர்கள், பூதங்கள், தேவர்கள், தைத்தியர்கள், மகரிஷிகள், குஹ்யகர்கள், மகாத்மாக்கள் அந்தப் போரைக் காணவந்தனர்.
6.71.66
ततोऽतिकायः कुपितश्चापमारोप्य सायकम्।
लक्ष्मणाय प्रचिक्षेप संक्षिपन्निव चाम्बरम् ॥ ६.७१.६६ ॥
அப்போது கோபமடைந்த அதிகாயன் வில்லில் அம்பைப் பூட்டி லக்ஷ்மணனை நோக்கி எறிந்தான், வானத்தையே சுருக்குவது போல.
6.71.67
तमापतन्तं निशितं शरमाशीविषोपमम्।
अर्धचन्द्रेण चिच्छेद लक्ष्मणः परवीरहा ॥ ६.७१.६७ ॥
எதிரி வீரர்களை அழிப்பவனான லக்ஷ்மணன், விஷப்பாம்பு போல தன்னை நோக்தி வந்த அந்தக் கூரிய அம்பை அர்தசந்திர பாணத்தால் வெட்டினான்.
6.71.68
तं निकृत्तं शरं दृष्ट्वा कृत्तभोगमिवोरगम्।
अतिकायो भृशं क्रुद्धः पञ्च बाणान् समादधे ॥ ६.७१.६८ ॥
அறுபட்ட அந்த அம்பைக் கண்டு, சுருள் வெட்டப்பட்ட பாம்பைப் போல, அதிகாயன் மிகவும் கோபமுற்று ஐந்து அம்புகளை வில்லில் பூட்டினான்.
6.71.69
तान् शरान् सम्प्रचिक्षेप लक्ष्मणाय निशाचरः।
तानप्राप्तान् शितैर्बाणैश्चिच्छेद भरतानुजः ॥ ६.७१.६९ ॥
அந்த இரவுஞ்சரன் அவ்வம்புகளை லக்ஷ்மணன் மீது எய்தான்; பரதனின் இளையவனான லக்ஷ்மணன், அவை அடைவதற்கு முன்பே கூரிய அம்புகளால் அவற்றை வெட்டினான்.
6.71.70
स तान् छित्त्वा शितैर्बाणैर्लक्ष्मणः परवीरहा।
आददे निशितं बाणं ज्वलन्तमिव तेजसा ॥ ६.७१.७० ॥
அவற்றை கூரிய அம்புகளால் வெட்டிய பின், எதிரி வீரர்களை அழிப்பவனான லக்ஷ்மணன் ஒரு கூரிய அம்பை எடுத்தான்; அது தன் ஒளியால் எரிவது போலிருந்தது.
6.71.71
तमादाय धनुःश्रेष्ठे योजयामास लक्ष्मणः।
विचकर्ष च वेगेन विससर्ज च सायकम् ॥ ६.७१.७१ ॥
அந்த அம்பை எடுத்து, லக்ஷ்மணன் அதை சிறந்த வில்லில் பூட்டி, வேகமாக இழுத்து, அம்பை எய்தான்.
6.71.72
पूर्णायतविसृष्टेन शरेण नतपर्वणा।
ललाटे राक्षसश्रेष्ठमाजघान स वीर्यवान् ॥ ६.७१.७२ ॥
முழுமையாக இழுக்கப்பட்ட வில்லிலிருந்து விடுத்த, வளைந்த கணுக்களுடைய அம்பால் அந்த வீரன் இராட்சசர்களில் சிறந்தவனின் நெற்றியில் தாக்கினான்.
6.71.73
स ललाटे शरो मग्नस्तस्य भीमस्य रक्षसः।
ददृशे शोणितेनाक्तः पन्नगेन्द्र इवाचले ॥ ६.७१.७३ ॥
அந்த பயங்கர அரக்கனின் நெற்றியில் பதிந்த அம்பு இரத்தத்தில் தோய்ந்து தெரிந்தது, மலையின் மேல் ஒரு பெரும் பாம்பு போல.
6.71.74
राक्षसः प्रचकम्पेऽथ लक्ष्मणेषु प्रपीडितः।
रुद्रबाणहतं घोरं यथा त्रिपुरगोपुरम् ॥ ६.७१.७४ ॥
லக்ஷ்மணனின் அம்புகளால் மிகவும் வேதனைப்பட்ட அந்த அரக்கன் நடுங்கினான், ருத்திரனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட திரிபுரத்தின் பயங்கர கோபுரம் போல.
6.71.75
चिन्तयामास चाश्वास्य विमृश्य च महाबलः।
साधु बाणनिपातेन श्लाघनीयोऽसि मे रिपुः ॥ ६.७१.७५ ॥
மகாபலனான அவன் சிந்தித்தான், மனம் தேறி ஆலோசித்தான்: "நன்று! அம்பு வீழ்ச்சியால் நீ புகழத்தக்க எதிரியாக இருக்கிறாய்."
6.71.76
विधायैवं विदार्यास्यं नियम्य च महाभुजौ।
स रथोपस्थमास्थाय रथेन प्रचचार ह ॥ ६.७१.७६ ॥
இவ்வாறு முடிவு செய்து, வாயைத் திறந்து, பெரிய கரங்களை அடக்கி, அவன் தேர்த்தட்டில் ஏறி தேரில் சுற்றித் திரிந்தான்.
6.71.77
एवं त्रीन् पञ्च सप्तेति सायकान् राक्षसर्षभः।
आददे संदधे चापि विचकर्षोत्ससर्ज च ॥ ६.७१.७७ ॥
இவ்வாறு அரக்கர்களில் காளையான அவன் மூன்று, ஐந்து, ஏழு அம்புகளை எடுத்து, வில்லில் பொருத்தி, இழுத்து விடுத்தான்.
6.71.78
ते बाणाः कालसंकाशा राक्षसेन्द्रधनुश्च्युताः।
हेमपुङ्खा रविप्रख्याश्चक्रुर्दीप्तमिवाम्बरम् ॥ ६.७१.७८ ॥
அரக்கர் தலைவனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அந்த அம்புகள் காலனைப் போன்றவை; தங்கச் சிறகுகளும் சூரியனைப் போன்ற ஒளியும் கொண்டவை; அவை வானத்தையே எரிப்பதுபோல் இருந்தன.
6.71.79
ततस्तान् राक्षसोत्सृष्टान् शरौघान् राघवानुजः।
असम्भ्रान्तः प्रचिच्छेद निशितैर्बहुभिः शरैः ॥ ६.७१.७९ ॥
அப்பொழுது ராகவனின் தம்பியான இலக்குவன், அரக்கன் ஏவிய அந்த அம்புமழைகளை சற்றும் கலங்காமல், பல கூரிய அம்புகளால் வெட்டி வீழ்த்தினான்.
6.71.80
तान् शरान् युधि सम्प्रेक्ष्य निकृत्तान् रावणात्मजः।
चुकोप त्रिदशेन्द्रारिर्जग्राह निशितं शरम् ॥ ६.७१.८० ॥
போரில் அந்த அம்புகள் வெட்டுண்டு விழுவதைக் கண்ட, தேவேந்திரனின் பகைவனான இராவணனின் மகன் சினந்து, ஒரு கூரிய அம்பை எடுத்தான்.
6.71.81
स संधाय महातेजास्तं बाणं सहसोत्सृजत्।
तेन सौमित्रिमायान्तमाजघान स्तनान्तरे ॥ ६.७१.८१ ॥
அந்த மகாதேஜஸ்வி அந்த அம்பை வில்லில் பொருத்தி உடனே எய்தான்; அதனால் முன்னேறி வந்த சௌமித்திரியின் மார்பில் தாக்கினான்.
6.71.82
अतिकायेन सौमित्रिस्ताडितो युधि वक्षसि।
सुस्राव रुधिरं तीव्रं मदं मत्त इव द्विपः ॥ ६.७१.८२ ॥
போரில் அதிகாயனால் மார்பில் தாக்கப்பட்ட சௌமித்திரியிடமிருந்து, மதம் பிடித்த யானையிடமிருந்து மதநீர் வடிவது போல, மிகுதியாக இரத்தம் வடிந்தது.
6.71.83
स चकार तदात्मानं विशल्यं सहसा विभुः।
जग्राह च शरं तीक्ष्णमस्त्रेणापि समाददे ॥ ६.७१.८३ ॥
வல்லவனான அவன், உடனே தன்னை அம்பிலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டான்; பின் கூரிய அம்பை எடுத்து, அஸ்திரமந்திரத்தாலும் அதைத் தயார்படுத்தினான்.
6.71.84
आग्नेयेन तदास्त्रेण योजयामास सायकम्।
स जज्वाल तदा बाणो धनुष्यस्य महात्मनः ॥ ६.७१.८४ ॥
அப்பொழுது அவன் அக்னி அஸ்திரத்தால் அம்பைப் பொருத்தினான்; அந்த மகாத்மாவின் வில்லில் அப்பொழுது அந்த அம்பு எரியத் தொடங்கியது.
6.71.85
अतिकायोऽतितेजस्वी रौद्रमस्त्रं समाददे।
तेन बाणं भुजङ्गाभं हेमपुङ्खमयोजयत् ॥ ६.७१.८५ ॥
அதிகாயன், மிகுந்த ஒளியுடையவன், கொடிய அஸ்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டான்; அதனுடன் பாம்பைப் போன்றதும் பொன் இறகுள்ள அம்பை வில்லில் பூட்டினான்.
6.71.86
तदस्त्रं ज्वलितं घोरं लक्ष्मणः शरमाहितम्।
अतिकायाय चिक्षेप कालदण्डमिवान्तकः ॥ ६.७१.८६ ॥
லட்சுமணன் அந்த எரியும், கொடிய அஸ்திரத்தை வில்லில் பூட்டிய அம்பை அதிகாயன் மீது எய்தான்; காலத் தண்டத்தை அந்தகன் எறிவது போல.
6.71.87
आग्नेयास्त्राभिसंयुक्तं दृष्ट्वा बाणं निशाचरः।
उत्ससर्ज तदा बाणं रौद्रं सूर्यास्त्रयोजितम् ॥ ६.७१.८७ ॥
அக்கினி அஸ்திரத்துடன் கூடிய அம்பைக் கண்ட அரக்கன் அப்போது சூரிய அஸ்திரத்துடன் பூட்டிய கொடிய அம்பை எய்தான்.
6.71.88
तावुभावम्बरे बाणावन्योन्यमभिजघ्नतुः।
तेजसा सम्प्रदीप्ताग्रौ क्रुद्धाविव भुजङ्गमौ ॥ ६.७१.८८ ॥
வானில் அந்த இரண்டு அம்புகளும் ஒன்றையொன்று மோதின; ஒளியால் ஜ்வலிக்கும் முனைகளுடன், சினந்த இரு பாம்புகள் போல.
6.71.89
तावन्योन्यं विनिर्दह्य पेततुः पृथिवीतले ॥ ६.७१.८९ ॥
அவ்விருவரும் ஒன்றையொன்று முற்றிலும் எரித்து பூமியின் மீது வீழ்ந்தன.
6.71.90
निरर्चिषौ भस्मकृतौ न भ्राजेते शरोत्तमौ।
तावुभौ दीप्यमानौ स्म न भ्राजेते महीतले ॥ ६.७१.९० ॥
சுடரற்று, சாம்பலாக்கப்பட்ட அந்த இரு சிறந்த அம்புகளும் ஒளிரவில்லை; முன்பு பிரகாசித்த அவ்விருவரும் இப்போது பூமியில் ஒளிரவில்லை.
6.71.91
ततोऽतिकायः संक्रुद्धस्त्वाष्ट्रमैषीकमुत्सृजत्।
ततश्चिच्छेद सौमित्रिरस्त्रमैन्द्रेण वीर्यवान् ॥ ६.७१.९१ ॥
அப்போது கோபம் கொண்ட அதிகாயன் த்வாஷ்ட்ர ஐஷீக அஸ்திரத்தை ஏவினான். அப்போது வீரியமிக்க சௌமித்திரி இந்திர அஸ்திரத்தால் அதை வெட்டினான்.
6.71.92
ऐषीकं निहतं दृष्ट्वा कुमारो रावणात्मजः।
याम्येनास्त्रेण संक्रुद्धो योजयामास सायकम् ॥ ६.७१.९२ ॥
ஐஷீகம் அழிந்ததைக் கண்ட ராவணனின் மைந்தன் கோபமுற்று யம அஸ்திரத்துடன் ஓர் அம்பைப் பொருத்தினான்.
6.71.93
ततस्तदस्त्रं चिक्षेप लक्ष्मणाय निशाचरः।
वायव्येन तदस्त्रेण निजघान स लक्ष्मणः ॥ ६.७१.९३ ॥
அப்போது அந்த இரவுஞ்சரன் அந்த அஸ்திரத்தை லக்ஷ்மணன் மீது ஏவினான்; லக்ஷ்மணன் வாயவ்ய அஸ்திரத்தால் அதை அழித்தான்.
6.71.94
अथैनं शरधाराभिर्धाराभिरिव तोयदः।
अभ्यवर्षत संक्रुद्धो लक्ष्मणो रावणात्मजम् ॥ ६.७१.९४ ॥
அப்போது கோபமுற்ற லக்ஷ்மணன் ராவணனின் மைந்தன் மீது மேகம் மழைத்தாரையை பொழிவதுபோல அம்புத்தாரைகளைப் பொழிந்தான்.
6.71.95
तेऽतिकायं समासाद्य कवचे वज्रभूषिते।
भग्नाग्रशल्याः सहसा पेतुर्बाणा महीतले ॥ ६.७१.९५ ॥
அந்த அம்புகள் அதிகாயனை அடைந்து வஜ்ரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கவசத்தின்மீது பட்டு, முனைகளும் இரும்புத்தலைகளும் உடைந்து திடீரென்று நிலத்தில் விழுந்தன.
6.71.96
तान्मोघानभिसम्प्रेक्ष्य लक्ष्मणः परवीरहा।
अभ्यवर्षत बाणानां सहस्रेण महायशाः ॥ ६.७१.९६ ॥
அவை வீணாகப் போனதைக் கண்ட பகைவீரர்களை அழிப்பவனும் மகாயசஸ்வியுமான லக்ஷ்மணன் ஆயிரம் அம்புகளைப் பொழிந்தான்.
6.71.97
स वृष्यमाणो बाणौघैरतिकायो महाबलः।
अवध्यकवचः संख्ये राक्षसो नैव विव्यथे ॥ ६.७१.९७ ॥
அம்புகளின் பெருக்கால் பொழியப்பட்டும், மாபெரும் உடலும் பெரும் வலிமையும் கொண்ட அதிகாயன், துளைக்க முடியாத கவசம் கொண்ட அந்த அரக்கன், போரில் சிறிதும் துன்புறவில்லை.
6.71.98
शरं चाशीविषाकारं लक्ष्मणाय व्यपासृजत्।
स तेन विद्धः सौमित्रिर्मर्मदेशे शरेण ह ॥ ६.७१.९८ ॥
அவன் சுமித்திரையின் மகன் லக்ஷ்மணன் மீது விஷப்பாம்பு போன்ற ஓர் அம்பை எய்தான். அந்த அம்பால் சௌமித்திரி அவனது உயிர்ப்பகுதியில் தாக்கப்பட்டான்.
6.71.99
मुहूर्तमात्रं निःसंज्ञो ह्यभवच्छत्रुतापनः।
ततः संज्ञामुपालभ्य चतुर्भिः सायकोत्तमैः ॥ ६.७१.९९ ॥
பகைவரை வாட்டும் லக்ஷ்மணன் ஒரு கணநேரம் உணர்வற்றவனானான். பின்னர் நினைவு திரும்பப் பெற்று நான்கு சிறந்த அம்புகளால்.
6.71.100
निजघान हयान् संख्ये सारथिं च महाबलः।
ध्वजस्योन्मथनं कृत्वा शरवर्षैररिंदमः ॥ ६.७१.१०० ॥
மாபெரும் வலிமையுடைய அந்த எதிரிகளை அடக்குபவன் போரில் குதிரைகளையும் தேரோட்டியையும் கொன்றான்; அம்பு மழையால் கொடியைச் சாய்த்தான்.
6.71.101
असम्भ्रान्तः स सौमित्रिस्तान् शरानभिलक्षितान्।
मुमोच लक्ष्मणो बाणान् वधार्थं तस्य रक्षसः ॥ ६.७१.१०१ ॥
கலங்காத சௌமித்திரியாகிய லக்ஷ்மணன், அந்த அரக்கனைக் கொல்லும் நோக்கத்துடன், குறிவைத்த அம்புகளைச் செலுத்தினான்.
6.71.102
न शशाक रुजं कर्तुं युधि तस्य नरोत्तमः।
अथैनमभ्युपागम्य वायुर्वाक्यमुवाच ह ॥ ६.७१.१०२ ॥
நரோத்தமனாகிய லக்ஷ்மணனால் போரில் அவனுக்குக் காயம் எதுவும் ஏற்படுத்த முடியவில்லை. அப்போது வாயு தேவன் அவனிடம் வந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
6.71.103
ब्रह्मदत्तवरो ह्येष अवध्यकवचावृतः।
ब्राह्मेणास्त्रेण भिन्ध्येनमेष वध्यो हि नान्यथा।
अवध्य एष ह्यन्येषामस्त्राणां कवची बली ॥ ६.७१.१०३ ॥
இவன் பிரம்மாவின் வரம் பெற்றவன்; கொல்ல முடியாத கவசத்தால் மூடப்பட்டவன். பிரம்மாஸ்திரத்தால் இவனைத் துளைக்க வேண்டும்; வேறு விதத்தில் இவன் கொல்லப்பட மாட்டான். பிற அஸ்திரங்களால் இவன் அழிக்கப்பட முடியாதவன்; கவசம் அணிந்த பலசாலி இவன்.
6.71.104
ततस्तु वायोर्वचनं निशम्य
सौमित्रिरिन्द्रप्रतिमानवीर्यः।
समादधे बाणमथोग्रवेगं
तद्ब्राह्ममस्त्रं सहसा नियुज्य ॥ ६.७१.१०४ ॥
அப்போது வாயுவின் சொல்லைக் கேட்ட, இந்திரனுக்கு நிகரான வீரியமுடைய சௌமித்திரி, உடனே பிரம்மாஸ்திரத்தைப் பொருத்தி, கடும் வேகமுள்ள அம்பை ஏற்றினான்.
6.71.105
तस्मिन् वरास्त्रे तु नियुज्यमाने
सौमित्रिणा बाणवरे शिताग्रे।
दिशश्च चन्द्रार्कमहाग्रहाश्च
नभश्च तत्रास ररास चोर्वी ॥ ६.७१.१०५ ॥
சௌமித்திரி அந்த உயர்ந்த அஸ்திரத்தைக் கூரிய முனையுள்ள சிறந்த அம்பில் பொருத்தியபோது, திசைகளும், சந்திரனும், சூரியனும், பெரிய கோள்களும், வானமும், பூமியும் நடுங்கின; கர்ஜித்தன.
6.71.106
तं ब्रह्मणोऽस्त्रेण नियुज्य चापे
शरं सपुङ्खं यमदूतकल्पम्।
सौमित्रिरिन्द्रारिसुतस्य तस्य
ससर्ज बाणं युधि वज्रकल्पम् ॥ ६.७१.१०६ ॥
சௌமித்திரி பிரம்மாஸ்திரத்தால் நிரப்பிய, யமதூதனைப் போன்ற இறகுள்ள அந்த அம்பை வில்லில் பொருத்தி, போரில் இந்திரனின் எதிரியின் மகன் மீது இடியைப் போன்ற அந்த அம்பை எய்தான்.
6.71.107
तं लक्ष्मणोत्सृष्टविवृद्धवेगं
समापतन्तं श्वसनोग्रवेगम्।
सुपर्णवज्रोत्तमचित्रपुङ्खं
तदातिकायः समरे ददर्श ॥ ६.७१.१०७ ॥
லக்ஷ்மணனால் எய்யப்பட்டு பெருகிய வேகத்துடன், காற்றைப் போன்ற கடும் வேகத்தில் வந்துகொண்டிருந்த, கருடன் மற்றும் வஜ்ரம் போன்ற சிறந்த வண்ணமிகு இறகுகளுடைய அந்த அம்பை அப்போது அதிகாயன் போரில் கண்டான்.
6.71.108
तं प्रेक्षमाणः सहसातिकायो
जघान बाणैर्निशितैरनेकैः।
स सायकस्तस्य सुपर्णवेग-
स्तथातिवेगेन जगाम पार्श्वम् ॥ ६.७१.१०८ ॥
அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அதிகாயன் திடீரென்று கூர்மையான பல அம்புகளால் அவனைத் தாக்கினான். கருடனின் வேகம் கொண்ட அந்த அம்பு மிகுந்த வேகத்துடன் அவனுடைய பக்கத்தை நோக்கிச் சென்றது.
6.71.109
तमागतं प्रेक्ष्य तदातिकायो
बाणं प्रदीप्तान्तककालकल्पम्।
जघान शक्त्यृष्टिगदाकुठारैः
शूलैः शरैश्चाप्यविपन्नचेष्टः ॥ ६.७१.१०९ ॥
பிரகாசிக்கும் காலனைப் போன்ற அந்த அம்பு வருவதைக் கண்ட அதிகாயன், தன் முயற்சி குன்றாமல் சக்தி, ரிஷ்டி, கதை, கோடரி, சூலம் மற்றும் அம்புகளால் அதைத் தாக்கினான்.
6.71.110
तान्यायुधान्यद्भुतविग्रहाणि
मोघानि कृत्वा स शरोऽग्निदीप्तः।
प्रगृह्य तस्यैव किरीटजुष्टं
तदातिकायस्य शिरो जहार ॥ ६.७१.११० ॥
அந்த அற்புத வடிவமுடைய ஆயுதங்களை வீணாக்கிவிட்டு, நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்த அந்த அம்பு, கிரீடம் அணிந்த அதிகாயனின் தலையையே எடுத்துச் சென்றது.
6.71.111
तच्छिरः सशिरस्त्राणं लक्ष्मणेषुप्रमर्दितम्।
पपात सहसा भूमौ शृङ्गं हिमवतो यथा ॥ ६.७१.१११ ॥
லட்சுமணனின் அம்பால் நசுக்கப்பட்ட அந்தத் தலை, தலைக்கவசத்துடன் திடீரென்று இமயமலைச் சிகரம் விழுவது போல் நிலத்தில் விழுந்தது.
6.71.112
तं भूमौ पतितं दृष्ट्वा विक्षिप्ताम्बरभूषणम्।
बभूवुर्व्यथिताः सर्वे हतशेषा निशाचराः ॥ ६.७१.११२ ॥
நிலத்தில் விழுந்து கிடந்த அவனையும், ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் சிதறிக்கிடந்த நிலையையும் கண்டு, உயிர் தப்பிய அனைத்து அரக்கர்களும் துயருற்றனர்.
6.71.113
ते विषण्णमुखा दीनाः प्रहारजनितश्रमाः।
विनेदुरुच्चैर्बहवः सहसा विस्वरैः स्वरैः ॥ ६.७१.११३ ॥
வாடிய முகத்துடன், துயருற்று, அடிகளால் களைத்த அவர்கள் பலரும் திடீரென்று கடுமையான குரல்களில் உரக்க அழுதனர்.
6.71.114
ततस्तत्परितं याता निरपेक्षा निशाचराः।
पुरीमभिमुखा भीता द्रवन्तो नायके हते ॥ ६.७१.११४ ॥
அப்போது தங்கள் தலைவன் கொல்லப்பட்டதால், அச்சமுற்ற அரக்கர்கள் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் நகரை நோக்கி ஓடி எல்லாப் பக்கமும் சென்றனர்.
6.71.115
प्रहर्षयुक्ता बहवस्तु वानराः
प्रफुल्लपद्मप्रतिमाननास्तदा।
अपूजयँल्लक्ष्मणमिष्टभागिनं
हते रिपौ भीमबले दुरासदे ॥ ६.७१.११५ ॥
அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த பல வானரர்கள், மலர்ந்த தாமரை போன்ற முகங்களுடன், கொடிய வலிமையும் அணுக முடியாதவனுமான எதிரி கொல்லப்பட்டதால், இனிய பங்கு பெற்ற லக்ஷ்மணனைப் போற்றினர்.
6.71.116
अतिबलमतिकायमभ्रकल्पं
युधि विनिपात्य स लक्ष्मणः प्रहृष्टः।
त्वरितमथ तदा स रामपार्श्वं
कपिनिवहैश्च सुपूजितो जगाम ॥ ६.७१.११६ ॥
போரில் மிக்க வலிமையும் மிகப் பெரிய உடலும் கொண்ட மேகம் போன்ற அவனை வீழ்த்திய லக்ஷ்மணன் மகிழ்ந்தான்; வானரக் கூட்டங்களால் நன்கு போற்றப்பட்டு உடனே ராமனின் பக்கம் சென்றான்.