Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.74.1
तयोस्तदासादितयो रणाग्रे
मुमोह सैन्यं हरियूथपानाम्।
सुग्रीवनीलाङ्गदजाम्बवन्तो
न चापि किंचित् प्रतिपेदिरे ते ॥ ६.७४.१ ॥
An der Front der Schlacht, als jene beiden niedergestreckt waren, wurde das Heer der Affenfürsten verwirrt; Sugrīva, Nīla, Aṅgada und Jāmbavān konnten nichts begreifen.
6.74.2
ततो विषण्णं समवेक्ष्य सर्वं
विभीषणो बुद्धिमतां वरिष्ठः।
उवाच शाखामृगराजवीरा-
नाश्वासयन्नप्रतिमैर्वचोभिः ॥ ६.७४.२ ॥
Als er alle niedergeschlagen sah, sprach Vibhīṣaṇa, der Erste unter den Weisen, zu den Helden des Affenkönigs und tröstete sie mit unvergleichlichen Worten.
6.74.3
मा भैष्ट नास्त्यत्र विषादकालो
यदार्यपुत्रौ ह्यवशौ विषण्णौ।
स्वयंभुवो वाक्यमथोद्वहन्तौ
यत्सादिताविन्द्रजितास्त्रजालैः ॥ ६.७४.३ ॥
Fürchtet euch nicht; dies ist keine Zeit der Verzweiflung. Die beiden edlen Söhne sind wahrlich hilflos und niedergeschlagen, denn sie, die Svayambhūs Wort trugen, wurden durch Indrajits Netz aus Waffen niedergestreckt.
6.74.4
तस्मै तु दत्तं परमास्त्रमेतत्
स्वयंभुवा ब्राह्मममोघवीर्यम्।
तन्मानयन्तौ युधि राजपुत्रौ
निपातितौ कोऽत्र विषादकालः ॥ ६.७४.४ ॥
Svayambhū hatte ihnen diese höchste Waffe gegeben, die Brahma-Waffe, deren Kraft niemals versagt. Im Ehren dieser Waffe wurden die beiden Prinzen im Kampf niedergestreckt; welche Zeit für Verzweiflung gibt es also hier?
6.74.5
ब्राह्ममस्त्रं ततो धीमान् मानयित्वा तु मारुतिः।
विभीषणवचः श्रुत्वा हनूमानिदमब्रवीत् ॥ ६.७४.५ ॥
Da sprach der weise Māruti (Hanumān), nachdem er die Brahma-Waffe geehrt und Vibhīṣaṇas Worte gehört hatte, so.
6.74.6
अस्मिन्नस्त्रहते सैन्ये वानराणां तरस्विनाम्।
यो यो धारयते प्राणांस्तं तमाश्वासयावहे ॥ ६.७४.६ ॥
In diesem vom Geschoss getroffenen Affenheer wollen wir beide jeden der tapferen Krieger trösten, der noch den Atem hält.
6.74.7
तावुभौ युगपद् वीरौ हनूमद्राक्षसोत्तमौ।
उल्काहस्तौ तदा रात्रौ रणशीर्षे विचेरतुः ॥ ६.७४.७ ॥
Da durchstreiften jene beiden Helden, Hanumān und Vibhīṣaṇa, der erhabenste unter den Rākṣasas, zugleich in der Nacht die vorderste Front der Schlacht, Fackeln in den Händen.
6.74.8
भिन्नलाङ्गूलहस्तोरुपादाङ्गुलिशिरोधरैः।
स्रवद्भिः क्षतजं गात्रैः प्रस्रवद्भिः समन्ततः ॥ ६.७४.८ ॥
Mit zerbrochenen Schwänzen, Händen, Schenkeln, Füßen, Fingern und Hälsen strömte von ihren Leibern überall Blut.
6.74.9
पतितैः पर्वताकारैर्वानरैरभिसंवृताम्।
शस्त्रैश्च पतितैर्दीप्तैर्ददृशाते वसुंधराम् ॥ ६.७४.९ ॥
Die beiden sahen die Erde bedeckt von gefallenen, bergesgleichen Affen und von niedergefallenen blitzenden Waffen.
6.74.10
सुग्रीवमङ्गदं नीलं शरभं गन्धमादनम्।
जाम्बवन्तं सुषेणं च वेगदर्शिनमेव च ॥ ६.७४.१० ॥
Sie sahen auch Sugrīva, Aṅgada, Nīla, Śarabha, Gandhamādana, Jāmbavān, Suṣeṇa und Vegadarśin.
6.74.11
मैन्दं नलं ज्योतिर्मुखं द्विविदं चापि वानरम्।
विभीषणो हनूमांश्च ददृशाते हतान् रणे ॥ ६.७४.११ ॥
Maindа, Nala, Jyotirmukha und auch den Affen Dvivida — Vibhīṣaṇa und Hanumān sahen sie im Kampf erschlagen.
6.74.12
सप्तषष्टिर्हताः कोट्यो वानराणां तरस्विनाम्।
अह्नः पञ्चमशेषेण वल्लभेन स्वयंभुवः ॥ ६.७४.१२ ॥
Als noch der fünfte Teil des geliebten Tages Svayambhūs übrig war, wurden siebenundsechzig Koṭis der schnellen Vānaras erschlagen.
6.74.13
सागरौघनिभं भीमं दृष्ट्वा बाणार्दितं बलम्।
मार्गते जाम्बवन्तं च हनूमान् सविभीषणः ॥ ६.७४.१३ ॥
Als er das schreckliche Heer sah, gleich der Flut des Ozeans, von Pfeilen gequält, suchte Hanumān zusammen mit Vibhīṣaṇa Jāmbavān.
6.74.14
स्वभावजरया युक्तं वृद्धं शरशतैश्चितम्।
प्रजापतिसुतं वीरं शाम्यन्तमिव पावकम् ॥ ६.७४.१४ ॥
Sie sahen jenen Helden, Sohn des Prajāpati, von natürlichem Alter gezeichnet, mit hundert Pfeilen bedeckt, wie ein verlöschendes Feuer.
6.74.15
दृष्ट्वा समभिसंक्रम्य पौलस्त्यो वाक्यमब्रवीत्।
कच्चिदार्य शरैस्तीक्ष्णैर्न प्राणा ध्वंसितास्तव ॥ ६.७४.१५ ॥
Als er ihn sah und sich näherte, sprach Paulastya (Vibhīṣaṇa): "Edler, sind deine Lebensatem nicht durch die scharfen Pfeile zerstört worden?"
6.74.16
विभीषणवचः श्रुत्वा जाम्बवानृक्षपुङ्गवः।
कृच्छ्रादभ्युद्गिरन् वाक्यमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.७४.१६ ॥
Als er Vibhīṣaṇas Worte hörte, sprach Jāmbavān, der beste der Bären, mühsam diese Worte.
6.74.17
नैर्ऋतेन्द्र महावीर्य स्वरेण त्वाभिलक्षये।
विद्धगात्रः शितैर्बाणैर्न त्वां पश्यामि चक्षुषा ॥ ६.७४.१७ ॥
O Herr der Nairṛtas, o Mächtiger, ich erkenne dich an deiner Stimme; mein Körper ist von scharfen Pfeilen durchbohrt, deshalb kann ich dich nicht mit den Augen sehen.
6.74.18
अञ्जना सुप्रजा येन मातरिश्वा च सुव्रत।
हनूमान् वानरश्रेष्ठः प्राणान् धारयते क्वचित् ॥ ६.७४.१८ ॥
Hält Hanumān, der beste der Affen, Sohn von Añjanā und Mātariśvan (dem Windgott), vielleicht irgendwo noch sein Leben, o du von guten Gelübden?
6.74.19
श्रुत्वा जाम्बवतो वाक्यमुवाचेदं विभीषणः।
आर्यपुत्रावतिक्रम्य कस्मात् पृच्छसि मारुतिम् ॥ ६.७४.१९ ॥
Als Vibhīṣaṇa die Worte Jāmbavāns gehört hatte, sprach er: Warum fragst du nach dem Sohn des Windes und übergehst die beiden edlen Prinzen?
6.74.20
नैव राजनि सुग्रीवे नाङ्गदे नापि राघवे।
आर्य संदर्शितः स्नेहो यथा वायुसुते परः ॥ ६.७४.२० ॥
O Edler, weder gegenüber König Sugrīva, noch gegenüber Aṅgada, noch selbst gegenüber Rāghava wurde eine so höchste Zuneigung gezeigt wie gegenüber dem Sohn des Windes.
6.74.21
विभीषणवचः श्रुत्वा जाम्बवान् वाक्यमब्रवीत्।
शृणु नैर्ऋतशार्दूल यस्मात् पृच्छामि मारुतिम् ॥ ६.७४.२१ ॥
Als Jāmbavān die Worte Vibhīṣaṇas gehört hatte, sprach er: Höre, o Tiger unter den Rākṣasas; deshalb frage ich nach dem Sohn des Windes.
6.74.22
अस्मिञ्जीवति वीरे तु हतमप्यहतं बलम्।
हनूमत्युज्झितप्राणे जीवन्तोऽपि मृता वयम् ॥ ६.७४.२२ ॥
Solange dieser Held lebt, ist selbst ein erschlagenes Heer, als wäre es nicht erschlagen; wenn aber Hanumān sein Lebensatem entwichen ist, sind wir, obgleich lebend, tot.
6.74.23
धरते मारुतिस्तात मारुतप्रतिमो यदि।
वैश्वानरसमो वीर्ये जीविताशा ततो भवेत् ॥ ६.७४.२३ ॥
Lieber, wenn Mārutī, gleich dem Wind und an Tapferkeit dem Feuer gleich, noch lebt, dann könnte es Hoffnung auf unser Leben geben.
6.74.24
ततो वृद्धमुपागम्य विनयेनाभ्यवादयत्।
गृह्य जाम्बवतः पादौ हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ६.७४.२४ ॥
Dann trat Hanumān, der Sohn des Windes, zu dem alten Jāmbavān, ergriff demütig dessen Füße und verneigte sich vor ihm.
6.74.25
श्रुत्वा हनूमतो वाक्यं तदा विव्यथितेन्द्रियः।
पुनर्जातमिवात्मानं मन्यते स्मर्क्षपुङ्गवः ॥ ६.७४.२५ ॥
Als Jāmbavān, der Bärenfürst, Hanumāns Worte hörte, wurden seine Sinne erschüttert, und er glaubte sich wie neu geboren.
6.74.26
ततोऽब्रवीन्महातेजा हनूमन्तं स जाम्बवान्।
आगच्छ हरिशार्दूल वानरांस्त्रातुमर्हसि ॥ ६.७४.२६ ॥
Da sprach der strahlend mächtige Jāmbavān zu Hanumān: "Komm, Tiger unter den Affen; du musst die Affen retten."
6.74.27
नान्यो विक्रमपर्याप्तस्त्वमेषां परमः सखा।
त्वत्पराक्रमकालोऽयं नान्यं पश्यामि कञ्चन ॥ ६.७४.२७ ॥
Unter ihnen gibt es keinen anderen, der deiner Tapferkeit gleichkommt; du bist ihr höchster Freund. Dies ist die Zeit deiner Tapferkeit; ich sehe niemand anderen.
6.74.28
ऋक्षवानरवीराणामनीकानि प्रहर्षय।
विशल्यौ कुरु चाप्येतौ सादितौ रामलक्ष्मणौ ॥ ६.७४.२८ ॥
Erfreue die Heere der tapferen Bären und Affen und mache Rāma und Lakṣmaṇa, die niedergestreckt wurden, frei von den Pfeilen.
6.74.29
गत्वा परममध्वानमुपर्युपरि सागरम्।
हिमवन्तं नगश्रेष्ठं हनूमन् गन्तुमर्हसि ॥ ६.७४.२९ ॥
O Hanumān, du musst die weite Strecke zurücklegen, hoch über dem Ozean fliegend, bis zum Himālaya, dem besten der Berge.
6.74.30
ततः काञ्चनमत्युच्चमृषभं पर्वतोत्तमम्।
कैलासशिखरं चात्र द्रक्ष्यस्यरिनिषूदन ॥ ६.७४.३० ॥
Dann wirst du den goldenen, sehr hohen Berg namens Ṛṣabha, den besten der Berge, sehen, und hier auch den Gipfel des Kailāsa, Vernichter der Feinde.
6.74.31
तयोः शिखरयोर्मध्ये प्रदीप्तमतुलप्रभम्।
सर्वौषधियुतं वीर द्रक्ष्यस्योषधिपर्वतम् ॥ ६.७४.३१ ॥
Zwischen diesen beiden Gipfeln wirst du den Kräuterberg sehen, der in unvergleichlichem Glanz leuchtet und mit allen Heilkräutern erfüllt ist, o Held.
6.74.32
तस्य वानरशार्दूल चतस्रो मूर्ध्नि सम्भवाः।
द्रक्ष्यस्योषधयो दीप्ता दीपयन्तीर्दिशो दश ॥ ६.७४.३२ ॥
O Tiger unter den Affen, auf seinem Gipfel wirst du vier strahlende Kräuter wachsen sehen, die die zehn Himmelsrichtungen erhellen.
6.74.33
मृतसञ्जीवनीं चैव विशल्यकरणीमपि।
सुवर्णकरणीं चैव संधानीं च महौषधीम् ॥ ६.७४.३३ ॥
Mṛtasañjīvanī, Viśalyakaraṇī, Suvarṇakaraṇī und auch das große Kraut Sandhānī.
6.74.34
ताः सर्वा हनुमन् गृह्य क्षिप्रमागन्तुमर्हसि।
आश्वासय हरीन् प्राणैर्योज्य गन्धवहात्मज ॥ ६.७४.३४ ॥
Hanumān, nachdem du all diese genommen hast, solltest du schnell zurückkehren; Sohn des Windes, belebe die Affen und tröste sie.
6.74.35
श्रुत्वा जाम्बवतो वाक्यं हनूमान् मारुतात्मजः।
आपूर्यत बलोद्धर्षैर्वायुवेगैरिवार्णवः ॥ ६.७४.३५ ॥
Als Hanumān, Sohn des Windes, die Worte Jāmbavāns hörte, wurde er von Wogen der Kraft erfüllt, wie der Ozean sich unter der Gewalt des Windes aufbäumt.
6.74.36
स पर्वततटाग्रस्थः पीडयन् पर्वतोत्तमम्।
हनूमान् दृश्यते वीरो द्वितीय इव पर्वतः ॥ ६.७४.३६ ॥
Auf dem Gipfelrand stehend und den besten der Berge niederdrückend, erschien der Held Hanumān wie ein zweiter Berg.
6.74.37
हरिपादविनिर्भग्नो निषसाद स पर्वतः।
न शशाक तदात्मानं वोढुं भृशनिपीडितः ॥ ६.७४.३७ ॥
Jener Berg, von den Füßen des Affen zerbrochen, sank nieder; aufs Äußerste bedrängt, vermochte er sich selbst nicht zu tragen.
6.74.38
तस्य पेतुर्नगा भूमौ हरिवेगाच्च जज्वलुः।
शृङ्गाणि च व्यकीर्यन्त पीडितस्य हनूमता ॥ ६.७४.३८ ॥
Seine Bäume fielen zu Boden durch die Wucht des Affen und flammten auf; die Gipfel jenes Berges, von Hanumān bedrängt, zerstreuten sich.
6.74.39
तस्मिन् सम्पीड्यमाने तु भग्नद्रुमशिलातले।
न शेकुर्वानराः स्थातुं घूर्णमाने नगोत्तमे ॥ ६.७४.३९ ॥
Als jener beste der Berge bedrängt wurde, seine Bäume und Felsflächen zerbrachen und er taumelte, da konnten die Affen nicht einmal stehen.
6.74.40
सा घूर्णितमहाद्वारा प्रभग्नगृहगोपुरा।
लङ्का त्रासाकुला रात्रौ प्रनृत्तेवाभवत् तदा ॥ ६.७४.४० ॥
Da, in der Nacht, war Laṅkā, ihre großen Tore erschüttert und ihre Häuser und Tortürme zerbrochen, von Schrecken ergriffen und schien zu tanzen.
6.74.41
पृथिवीधरसंकाशो निपीड्य पृथिवीधरम्।
पृथिवीं क्षोभयामास सार्णवां मारुतात्मजः ॥ ६.७४.४१ ॥
Jener Sohn des Windes, einem Berg gleich, drückte den Berg nieder und erschütterte die Erde samt ihren Meeren.
6.74.42
आरुरोह तदा तस्माद्धरिर्मलयपर्वतम्।
मेरुमन्दरसंकाशं नानाप्रस्रवणाकुलम् ॥ ६.७४.४२ ॥
Da stieg der Affe von dort auf den Malaya-Berg, dem Meru und Mandara gleich, voller vieler Quellen.
6.74.43
नानाद्रुमलताकीर्णं विकासिकमलोत्पलम्।
सेवितं देवगन्धर्वैः षष्टियोजनमुच्छ्रितम् ॥ ६.७४.४३ ॥
Dieser Berg war mit vielen Bäumen und Ranken bedeckt, geschmückt mit blühenden Lotosblumen und Seerosen, von Göttern und Gandharvas besucht und sechzig Yojanas hoch.
6.74.44
विद्याधरैर्मुनिगणैरप्सरोभिर्निषेवितम्।
नानामृगगणाकीर्णं बहुकन्दरशोभितम् ॥ ६.७४.४४ ॥
Dieser Berg wurde von Vidyādharas, Gruppen von Weisen und Apsarasen besucht, war voller vieler Tierherden und durch viele Höhlen geschmückt.
6.74.45
सर्वानाकुलयंस्तत्र यक्षगन्धर्वकिन्नरान्।
हनूमान् मेघसंकाशो ववृधे मारुतात्मजः ॥ ६.७४.४५ ॥
Dort wuchs Hanumān, der Sohn des Windes, einer Wolke gleich, und verwirrte alle Yakshas, Gandharvas und Kinnaras.
6.74.46
पद्भ्यां तु शैलमापीड्य वडवामुखवन्मुखम्।
विवृत्योग्रं ननादोच्चैस्त्रासयन् रजनीचरान् ॥ ६.७४.४६ ॥
Mit den Füßen auf den Berg drückend, seinen grimmigen Rachen wie das Feuer des Meeresgrundes öffnend, brüllte er laut und erschreckte die nächtlichen Rākṣasas.
6.74.47
तस्य नानद्यमानस्य श्रुत्वा निनदमुत्तमम्।
लङ्कास्था राक्षसव्याघ्रा न शेकुः स्पन्दितुं क्वचित् ॥ ६.७४.४७ ॥
Als sie sein gewaltiges Gebrüll hörten, konnten die tigergleichen Rākṣasas, die in Laṅkā wohnten, sich nirgends bewegen.
6.74.48
नमस्कृत्वा समुद्राय मारुतिर्भीमविक्रमः।
राघवार्थे परं कर्म समीहत परंतपः ॥ ६.७४.४८ ॥
Nachdem er dem Ozean seine Ehrerbietung erwiesen hatte, unternahm Mārutí von schrecklicher Tapferkeit, der Bezwinger der Feinde, eine höchste Tat um Rāghavas willen.
6.74.49
स पुच्छमुद्यम्य भुजङ्गकल्पं
विनम्य पृष्ठं श्रवणे निकुच्य।
विवृत्य वक्त्रं वडवामुखाभ-
मापुप्लुवे व्योम्नि स चण्डवेगः ॥ ६.७४.४९ ॥
Er hob seinen Schwanz wie eine Schlange, bog den Rücken, zog die Ohren ein und öffnete den Mund wie das Feuer des Vaḍavāmukha; mit wildem Tempo sprang er in den Himmel.
6.74.50
स वृक्षखण्डांस्तरसा जहार
शैलान् शिलाः प्राकृतवानरांश्च।
बाहूरुवेगोद्गतसम्प्रणुन्ना-
स्ते क्षीणवेगाः सलिले निपेतुः ॥ ६.७४.५० ॥
Gewaltsam riss er Baumstücke, Berge, Felsen und gewöhnliche Affen mit sich; von der Kraft seiner Arme und Schenkel hochgeschleudert, fielen sie, als ihre Kraft erschöpft war, ins Wasser.
6.74.51
स तौ प्रसार्योरगभोगकल्पौ
भुजौ भुजंगारिनिकाशवीर्यः।
जगाम शैलं नगराजमग्र्यं
दिशः प्रकर्षन्निव वायुसूनुः ॥ ६.७४.५१ ॥
Jener Windsohn, dessen Kraft der des Garuḍa, des Feindes der Schlangen, gleichkam, streckte seine beiden Arme wie Schlangenwindungen aus und ging auf den erhabensten Bergkönig zu, als wollte er die Himmelsrichtungen mit sich ziehen.
6.74.52
स सागरं घूर्णितवीचिमालं
तदम्भसा भ्रामितसर्वसत्त्वम्।
समीक्षमाणः सहसा जगाम
चक्रं यथा विष्णुकराग्रमुक्तम् ॥ ६.७४.५२ ॥
Den Ozean betrachtend, dessen Wellengirlande wirbelte und dessen Wasser alle Wesen aufwühlte, eilte er plötzlich dahin wie der Diskus, der von Viṣṇus Handspitze geschleudert wird.
6.74.53
स पर्वतान् पक्षिगणान् सरांसि
नदीस्तटाकानि पुरोत्तमानि।
स्फीताञ्जनांस्तानपि सम्प्रवीक्ष्य
जगाम वेगात् पितृतुल्यवेगः ॥ ६.७४.५३ ॥
Während er Berge, Vogelscharen, Seen, Flüsse, Teiche, vortreffliche Städte und jene wohlhabenden Orte betrachtete, eilte er mit einer Geschwindigkeit weiter, die der seines Vaters gleichkam.
6.74.54
आदित्यपथमाश्रित्य जगाम स गतश्रमः।
हनूमांस्त्वरितो वीरः पितुस्तुल्यपराक्रमः ॥ ६.७४.५४ ॥
Den Weg der Sonne einschlagend, ohne Ermüdung, eilte der Held Hanumān, seinem Vater an Tapferkeit gleich, schnell weiter.
6.74.55
जवेन महता युक्तो मारुतिर्वातरंहसा।
जगाम हरिशार्दूलो दिशः शब्देन नादयन् ॥ ६.७४.५५ ॥
Mit großer Geschwindigkeit begabt, Mārutí, schnell wie der Wind, zog der Tiger unter den Affen Hanumān weiter und ließ die Himmelsrichtungen von seinem Brüllen erschallen.
6.74.56
स्मरञ्जाम्बवतो वाक्यं मारुतिर्भीमविक्रमः।
ददर्श सहसा चापि हिमवन्तं महाकपिः ॥ ६.७४.५६ ॥
Der Worte Jāmbavāns eingedenk, sah der gewaltige Mārutí, der große Affe Hanumān, plötzlich den Himālaya.
6.74.57
नानाप्रस्रवणोपेतं बहुकन्दरनिर्झरम्।
श्वेताभ्रचयसंकाशैः शिखरैश्चारुदर्शनैः।
शोभितं विविधैर्वृक्षैरगमत् पर्वतोत्तमम् ॥ ६.७४.५७ ॥
Reich an vielen Quellen, mit vielen Höhlen und Wasserfällen, geschmückt mit schönen Gipfeln, gleich Haufen weißer Wolken, und mit mancherlei Bäumen, gelangte er zu jenem vortrefflichen Berg.
6.74.58
स तं समासाद्य महानगेन्द्र-
मतिप्रवृद्धोत्तमहेमशृङ्गम्।
ददर्श पुण्यानि महाश्रमाणि
सुरर्षिसङ्घोत्तमसेवितानि ॥ ६.७४.५८ ॥
Als er jenen großen König der Berge erreicht hatte, dessen Gipfel sehr hoch und aus edlem Gold sind, erblickte er heilige große Einsiedeleien, die von den besten Scharen der Götter und Weisen besucht wurden.
6.74.59
स ब्रह्मकोशं रजतालयं च
शक्रालयं रुद्रशरप्रमोक्षम्।
हयाननं ब्रह्मशिरश्च दीप्तं
ददर्श वैवस्वतकिंकरांश्च ॥ ६.७४.५९ ॥
Er sah Brahmās Schatzkammer, die silberne Wohnstatt, Indras Palast, den Abschuss von Rudras Pfeil, den strahlenden Pferdegesichtigen, Brahmās Haupt und die Diener Vaivasvatas.
6.74.60
वह्न्यालयं वैश्रवणालयं च
सूर्यप्रभं सूर्यनिबन्धनं च।
ब्रह्मालयं शङ्करकार्मुकं च
ददर्श नाभिं च वसुन्धरायाः ॥ ६.७४.६० ॥
Er sah Agnis Wohnstatt, Kuberas Wohnstatt, den Glanz der Sonne, den Ort, an dem die Sonne gebunden ist, Brahmās Wohnstatt, Śaṅkaras Bogen und den Nabel der Erde.
6.74.61
कैलासमग्र्यं हिमवच्छिलां च
तं वै वृषं काञ्चनशैलमग्र्यम्।
प्रदीप्तसर्वौषधिसम्प्रदीप्तं
ददर्श सर्वौषधिपर्वतेन्द्रम् ॥ ६.७४.६१ ॥
Er sah den erhabenen Kailāsa, den Felsen des Himālaya, jenen Stier, den höchsten Goldberg und den Bergkönig, der von allen Heilkräutern leuchtete.
6.74.62
स तं समीक्ष्यानलराशिदीप्तं
विसिस्मिये वासवदूतसूनुः।
आप्लुत्य तं चौषधिपर्वतेन्द्रं
तत्रौषधीनां विचयं चकार ॥ ६.७४.६२ ॥
Als er ihn wie einen Feuerhaufen strahlen sah, geriet der Sohn des Boten Vāsavas in Staunen. Er sprang auf jenen Herrn der Kräuterberge und suchte dort nach den Heilkräutern.
6.74.63
स योजनसहस्राणि समतीत्य महाकपिः।
दिव्यौषधिधरं शैलं व्यचरन्मारुतात्मजः ॥ ६.७४.६३ ॥
Jener große Affe, der Sohn des Windgottes, überquerte Tausende von Yojanas und durchstreifte den Berg, der göttliche Kräuter trägt.
6.74.64
महौषध्यस्ततः सर्वास्तस्मिन् पर्वतसत्तमे।
विज्ञायार्थिनमायान्तं ततो जग्मुरदर्शनम् ॥ ६.७४.६४ ॥
Da verschwanden alle großen Kräuter auf jenem erhabensten Berg, als sie merkten, dass der Suchende nahte, aus dem Blick.
6.74.65
स ता महात्मा हनुमानपश्यं-
श्चुकोप रोषाच्च भृशं ननाद।
अमृष्यमाणोऽग्निसमानचक्षु-
र्महीधरेन्द्रं तमुवाच वाक्यम् ॥ ६.७४.६५ ॥
Der großmütige Hanumān sah sie, wurde zornig und brüllte laut. Unfähig, es zu ertragen, mit feuerfunkelnden Augen sprach er diese Worte zu jenem Herrn der Berge.
6.74.66
किमेतदेवं सुविनिश्चितं ते
यद् राघवे नासि कृतानुकम्पः।
पश्याद्य मद्बाहुबलाभिभूतो
विकीर्णमात्मानमथो नगेन्द्र ॥ ६.७४.६६ ॥
Warum hast du so fest beschlossen, dass du kein Mitgefühl mit Rāghava hast? Sieh nun: Überwältigt von der Kraft meiner Arme wirst du, o Herr der Berge, selbst zerstreut werden.
6.74.67
स तस्य शृङ्गं सनगं सनागं
सकाञ्चनं धातुसहस्रजुष्टम्।
विकीर्णकूटं ज्वलिताग्रसानुं
प्रगृह्य वेगात् सहसोन्ममाथ ॥ ६.७४.६७ ॥
Er packte jenen Gipfel des Berges, mit seinen Bäumen, Schlangen und seinem Gold, reich an tausend Erzadern, mit verstreuten Kuppen und brennendem Kamm, mit Wucht und riss ihn plötzlich heraus.
6.74.68
स तं समुत्पाट्य खमुत्पपात
वित्रास्य लोकान् ससुरासुरेन्द्रान्।
संस्तूयमानः खचरैरनेकै-
र्जगाम वेगाद् गरुडोग्रवेगः ॥ ६.७४.६८ ॥
Sie entwurzelnd, erhob er sich in den Himmel, versetzte die Welten zusammen mit den Herren der Götter und Dämonen in Schrecken, von vielen Himmelswanderern gepriesen, und zog mit der wilden Geschwindigkeit Garuḍas dahin.
6.74.69
स भास्कराध्वानमनुप्रपन्न-
स्तं भास्कराभं शिखरं प्रगृह्य।
बभौ तदा भास्करसंनिकाशो
रवेः समीपे प्रतिभास्कराभः ॥ ६.७४.६९ ॥
In die Bahn der Sonne eintretend, den sonnenhellen Gipfel haltend, strahlte er nun selbst wie die Sonne und erschien nahe der Sonne wie eine zweite Sonne.
6.74.70
स तेन शैलेन भृशं रराज
शैलोपमो गन्धवहात्मजस्तु।
सहस्रधारेण सपावकेन
चक्रेण खे विष्णुरिवार्पितेन ॥ ६.७४.७० ॥
Mit jenem Berg erstrahlte er gewaltig, der Sohn des Windgottes, einem Berg gleich, wie Viṣṇu mit dem tausendschneidigen Diskus, von Feuer umgeben, am Himmel geschleudert.
6.74.71
तं वानराः प्रेक्ष्य तदा विनेदुः
स तानपि प्रेक्ष्य मुदा ननाद।
तेषां समुत्कृष्टरवं निशम्य
लङ्कालया भीमतरं विनेदुः ॥ ६.७४.७१ ॥
Da brüllten die Affen beim Anblick ihn; auch er brüllte vor Freude, sie erblickend. Als die Bewohner Laṅkās ihr lautes Geschrei hörten, brüllten sie noch furchtbarer.
6.74.72
ततो महात्मा निपपात तस्मिन्
शैलोत्तमे वानरसैन्यमध्ये।
हर्युत्तमेभ्यः शिरसाभिवाद्य
विभीषणं तत्र च सस्वजे सः ॥ ६.७४.७२ ॥
Da stieg der Hochherzige auf jenen erhabenen Berg herab, mitten in das Affenheer; sein Haupt vor den besten der Affen neigend, umarmte er dort Vibhīṣaṇa.
6.74.73
तावप्युभौ मानुषराजपुत्रौ
तं गन्धमाघ्राय महौषधीनाम्।
बभूवतुस्तत्र तदा विशल्या-
वुत्तस्थुरन्ये च हरिप्रवीराः ॥ ६.७४.७३ ॥
Als sie den Duft jener großen Heilkräuter einatmeten, wurden die beiden Prinzen, Söhne eines Menschenkönigs, dort sogleich von den Pfeilen befreit; und die übrigen tapferen Affenhelden erhoben sich.
6.74.74
सर्वे विशल्या विरुजाः क्षणेन
हरिप्रवीराश्च हताश्च ये स्युः।
गन्धेन तासां प्रवरौषधीनां
सुप्ता निशान्तेष्विव सम्प्रबुद्धाः ॥ ६.७४.७४ ॥
Durch den Duft jener vortrefflichen Kräuter wurden alle Affenhelden im Nu frei von Pfeilen und Schmerz; und auch die Erschlagenen erwachten, wie Schlafende am Ende der Nacht erwachen.
6.74.75
यदाप्रभृति लङ्कायां युध्यन्ते हरिराक्षसाः।
तदाप्रभृति मानार्थमाज्ञया रावणस्य च ॥ ६.७४.७५ ॥
Seit die Affen und Rākṣasas in Laṅkā zu kämpfen begannen, seitdem, auf Rāvaṇas Befehl und um der Ehre willen,
6.74.76
ये हन्यन्ते रणे तत्र राक्षसाः कपिकुञ्जरैः।
हता हतास्तु क्षिप्यन्ते सर्व एव तु सागरे ॥ ६.७४.७६ ॥
Dort wurden alle Rākṣasas, die im Kampf von den Elefanten unter den Affen erschlagen wurden, als Tote ins Meer geworfen.
6.74.77
ततो हरिर्गन्धवहात्मजस्तु
तमोषधीशैलमुदग्रवेगः।
निनाय वेगाद्धिमवन्तमेव
पुनश्च रामेण समाजगाम ॥ ६.७४.७७ ॥
Da trug jener Affe, der Sohn des Windgottes, von ungestümer Schnelle, jenen Kräuterberg eilends bis zum Himālaya und kehrte dann wieder zu Rāma zurück.