வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 6.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.74.1
तयोस्तदासादितयो रणाग्रे
मुमोह सैन्यं हरियूथपानाम्।
सुग्रीवनीलाङ्गदजाम्बवन्तो
न चापि किंचित् प्रतिपेदिरे ते ॥ ६.७४.१ ॥
போர்முனையில் அவர்கள் இருவரும் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்டு, குரங்குத் தலைவர்களின் படை திகைத்தது; சுக்ரீவன், நீலன், அங்கதன், ஜாம்பவான் ஆகியோர் எதையும் உணர இயலவில்லை.
6.74.2
ततो विषण्णं समवेक्ष्य सर्वं
विभीषणो बुद्धिमतां वरिष्ठः।
उवाच शाखामृगराजवीरा-
नाश्वासयन्नप्रतिमैर्वचोभिः ॥ ६.७४.२ ॥
அனைவரும் துயருற்றிருப்பதைக் கண்ட அறிவாளிகளுள் சிறந்த விபீஷணன், ஒப்பற்ற சொற்களால் குரங்கரசின் வீரர்களுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.
6.74.3
मा भैष्ट नास्त्यत्र विषादकालो
यदार्यपुत्रौ ह्यवशौ विषण्णौ।
स्वयंभुवो वाक्यमथोद्वहन्तौ
यत्सादिताविन्द्रजितास्त्रजालैः ॥ ६.७४.३ ॥
அஞ்சாதீர்கள்; இங்கு துயரப்படும் நேரமல்ல. ஆரியபுத்திரர்கள் இருவரும் உண்மையிலேயே வசமற்று வீழ்ந்துள்ளனர்; சுயம்புவின் வாக்கைத் தாங்கியவர்களாய் இந்திரஜித்தின் அஸ்திர வலையால் வீழ்த்தப்பட்டனர்.
6.74.4
तस्मै तु दत्तं परमास्त्रमेतत्
स्वयंभुवा ब्राह्मममोघवीर्यम्।
तन्मानयन्तौ युधि राजपुत्रौ
निपातितौ कोऽत्र विषादकालः ॥ ६.७४.४ ॥
சுயம்பு அவர்களுக்கு இந்த உயர் அஸ்திரமான பிரம்மாஸ்திரத்தை அளித்தார்; அதன் வல்லமை தவறாதது. அதை மதித்தவர்களாய் போரில் அந்த இளவரசர்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்; இங்கு துயரப்பட என்ன காலம் இருக்கிறது?
6.74.5
ब्राह्ममस्त्रं ततो धीमान् मानयित्वा तु मारुतिः।
विभीषणवचः श्रुत्वा हनूमानिदमब्रवीत् ॥ ६.७४.५ ॥
பின்னர் அறிவுள்ள மாருதி (அனுமன்) பிரம்மாஸ்திரத்தை மதித்து, விபீஷணனின் சொற்களைக் கேட்டு இவ்வாறு கூறினான்.
6.74.6
अस्मिन्नस्त्रहते सैन्ये वानराणां तरस्विनाम्।
यो यो धारयते प्राणांस्तं तमाश्वासयावहे ॥ ६.७४.६ ॥
இந்த அஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்ட இந்தத் துணிவுள்ள வானரப் படையில், உயிருடன் இருக்கும் ஒவ்வொருவரையும் நாம் இருவரும் ஆறுதல்படுத்துவோம்.
6.74.7
तावुभौ युगपद् वीरौ हनूमद्राक्षसोत्तमौ।
उल्काहस्तौ तदा रात्रौ रणशीर्षे विचेरतुः ॥ ६.७४.७ ॥
அப்போது அந்த இரண்டு வீரர்கள்—அனுமனும் அரக்கர்களில் சிறந்த விபீடணனும்—கைகளில் தீப்பந்தங்களுடன் இரவில் போர்முனையில் ஒன்றாகச் சுற்றினர்.
6.74.8
भिन्नलाङ्गूलहस्तोरुपादाङ्गुलिशिरोधरैः।
स्रवद्भिः क्षतजं गात्रैः प्रस्रवद्भिः समन्ततः ॥ ६.७४.८ ॥
அறுபட்ட வால்கள், கைகள், தொடைகள், கால்கள், விரல்கள், கழுத்துகள் கொண்ட உடல்களிலிருந்து எங்கும் இரத்தம் வழிந்துகொண்டிருந்தது.
6.74.9
पतितैः पर्वताकारैर्वानरैरभिसंवृताम्।
शस्त्रैश्च पतितैर्दीप्तैर्ददृशाते वसुंधराम् ॥ ६.७४.९ ॥
மலைகள் போன்ற வானரர்கள் வீழ்ந்து கிடப்பதாலும், விழுந்து கிடக்கும் ஒளிரும் ஆயுதங்களாலும் மூடப்பட்ட பூமியை அவ்விருவரும் கண்டனர்.
6.74.10
सुग्रीवमङ्गदं नीलं शरभं गन्धमादनम्।
जाम्बवन्तं सुषेणं च वेगदर्शिनमेव च ॥ ६.७४.१० ॥
சுக்ரீவனையும், அங்கதனையும், நீலனையும், சரபனையும், கந்தமாதனனையும், ஜாம்பவானையும், சுஷேணனையும், வேகதர்சியையும் (அவர்கள் கண்டனர்).
6.74.11
मैन्दं नलं ज्योतिर्मुखं द्विविदं चापि वानरम्।
विभीषणो हनूमांश्च ददृशाते हतान् रणे ॥ ६.७४.११ ॥
மைந்தன், நளன், ஜோதிர்முகன், வானரன் த்விவிதன் ஆகியோரையும் விபீடணனும் அனுமனும் போர்க்களத்தில் கொல்லப்பட்டவர்களாகக் கண்டனர்.
6.74.12
सप्तषष्टिर्हताः कोट्यो वानराणां तरस्विनाम्।
अह्नः पञ्चमशेषेण वल्लभेन स्वयंभुवः ॥ ६.७४.१२ ॥
சுயம்பூவின் அன்புக்குரிய பகலின் ஐந்தில் ஒரு பங்கு மீதமிருக்கையில், வேகமுள்ள வானரர்கள் அறுபத்தேழு கோடி பேர் கொல்லப்பட்டனர்.
6.74.13
सागरौघनिभं भीमं दृष्ट्वा बाणार्दितं बलम्।
मार्गते जाम्बवन्तं च हनूमान् सविभीषणः ॥ ६.७४.१३ ॥
கடல் அலைபோன்ற பயங்கரமான, அம்புகளால் வருந்திய படையைக் கண்டு, ஹனுமான் விபீஷணனுடன் ஜாம்பவானைத் தேடினார்.
6.74.14
स्वभावजरया युक्तं वृद्धं शरशतैश्चितम्।
प्रजापतिसुतं वीरं शाम्यन्तमिव पावकम् ॥ ६.७४.१४ ॥
இயற்கை முதுமையுடையவரும், நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் மூடப்பட்டவரும், பிரஜாபதியின் புதல்வரான அந்த வீரரை, அடங்கிவரும் நெருப்பைப் போலக் கண்டனர்.
6.74.15
दृष्ट्वा समभिसंक्रम्य पौलस्त्यो वाक्यमब्रवीत्।
कच्चिदार्य शरैस्तीक्ष्णैर्न प्राणा ध्वंसितास्तव ॥ ६.७४.१५ ॥
அவரைக் கண்டு அருகில் சென்ற பௌலஸ்த்யன் (விபீஷணன்) கூறினார்: "ஆர்யரே, கூர்மையான அம்புகளால் உம் உயிர்கள் அழிக்கப்படவில்லையே?"
6.74.16
विभीषणवचः श्रुत्वा जाम्बवानृक्षपुङ्गवः।
कृच्छ्रादभ्युद्गिरन् वाक्यमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.७४.१६ ॥
விபீஷணனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட கரடிகளில் சிறந்த ஜாம்பவான், மிகுந்த சிரமத்துடன் இவ்வார்த்தையைக் கூறினார்.
6.74.17
नैर्ऋतेन्द्र महावीर्य स्वरेण त्वाभिलक्षये।
विद्धगात्रः शितैर्बाणैर्न त्वां पश्यामि चक्षुषा ॥ ६.७४.१७ ॥
நைர்ருதர்களின் தலைவனே, பெரும் வீரனே, உன் குரலாலேயே உன்னை நான் அறிகிறேன்; கூர்மையான அம்புகளால் என் உடல் துளைக்கப்பட்டதால் கண்களால் உன்னைக் காணவில்லை.
6.74.18
अञ्जना सुप्रजा येन मातरिश्वा च सुव्रत।
हनूमान् वानरश्रेष्ठः प्राणान् धारयते क्वचित् ॥ ६.७४.१८ ॥
நல்ல மகனைப் பெற்ற அஞ்சனையும், காற்றுக் கடவுளாகிய மாதரிஸ்வானும் யாருக்குப் பெற்றோரோ, அந்த வானரச் சிறந்தவன் ஹனுமான் எங்கேனும் உயிரோடு இருக்கிறானா, ஓ நல்விரதனே?
6.74.19
श्रुत्वा जाम्बवतो वाक्यमुवाचेदं विभीषणः।
आर्यपुत्रावतिक्रम्य कस्मात् पृच्छसि मारुतिम् ॥ ६.७४.१९ ॥
ஜாம்பவானின் சொற்களைக் கேட்ட விபீஷணன் இவ்வாறு கூறினான்: ஆர்ய புத்திரர்களை விட்டுவிட்டு, மாருதியைப் பற்றி ஏன் கேட்கிறீர்?
6.74.20
नैव राजनि सुग्रीवे नाङ्गदे नापि राघवे।
आर्य संदर्शितः स्नेहो यथा वायुसुते परः ॥ ६.७४.२० ॥
ஆர்யரே, அரசன் சுக்ரீவனிடமும், அங்கதனிடமும், ராகவனிடமும் கூட வாயுமகன் மீது காட்டப்பட்ட பேரன்பு காட்டப்படவில்லை.
6.74.21
विभीषणवचः श्रुत्वा जाम्बवान् वाक्यमब्रवीत्।
शृणु नैर्ऋतशार्दूल यस्मात् पृच्छामि मारुतिम् ॥ ६.७४.२१ ॥
விபீஷணனின் சொற்களைக் கேட்ட ஜாம்பவான் கூறினான்: கேள், ராட்சசர்களில் புலியே, அதனால்தான் மாருதியைப் பற்றி கேட்கிறேன்.
6.74.22
अस्मिञ्जीवति वीरे तु हतमप्यहतं बलम्।
हनूमत्युज्झितप्राणे जीवन्तोऽपि मृता वयम् ॥ ६.७४.२२ ॥
இந்த வீரன் உயிரோடு இருக்கும்போது, கொல்லப்பட்ட படையும் கொல்லப்படாததுபோல் இருக்கும்; ஹனுமான் உயிரை விட்டுவிட்டால், உயிரோடு இருந்தாலும் நாம் இறந்தவர்களே.
6.74.23
धरते मारुतिस्तात मारुतप्रतिमो यदि।
वैश्वानरसमो वीर्ये जीविताशा ततो भवेत् ॥ ६.७४.२३ ॥
அன்பனே, மாருதி உயிரோடு இருந்தால், காற்றுக்கு ஒப்பானவனும் வீரியத்தில் நெருப்புக்கு ஒப்பானவனுமான அவன் இருந்தால், அப்போது வாழ்வின் நம்பிக்கை இருக்கும்.
6.74.24
ततो वृद्धमुपागम्य विनयेनाभ्यवादयत्।
गृह्य जाम्बवतः पादौ हनूमान् मारुतात्मजः ॥ ६.७४.२४ ॥
அப்போது முதியவரான ஜாம்பவானிடம் சென்று, வாயுவின் மகனான அனுமன் பணிவுடன் அவருடைய பாதங்களைப் பிடித்து வணங்கினான்.
6.74.25
श्रुत्वा हनूमतो वाक्यं तदा विव्यथितेन्द्रियः।
पुनर्जातमिवात्मानं मन्यते स्मर्क्षपुङ्गवः ॥ ६.७४.२५ ॥
அனுமனின் சொற்களைக் கேட்டதும் கரடித் தலைவன் ஜாம்பவானின் புலன்கள் கலங்கின; அவன் தன்னை மீண்டும் பிறந்தவனாக எண்ணினான்.
6.74.26
ततोऽब्रवीन्महातेजा हनूमन्तं स जाम्बवान्।
आगच्छ हरिशार्दूल वानरांस्त्रातुमर्हसि ॥ ६.७४.२६ ॥
அப்போது மகா தேஜஸ் கொண்ட ஜாம்பவான் அனுமனிடம் கூறினான்: "வா, வானரப் புலியே, நீ வானரர்களைக் காக்க வேண்டும்."
6.74.27
नान्यो विक्रमपर्याप्तस्त्वमेषां परमः सखा।
त्वत्पराक्रमकालोऽयं नान्यं पश्यामि कञ्चन ॥ ६.७४.२७ ॥
இவர்களில் உன்னைப் போல் வீரத்தில் நிறைந்தவன் வேறு யாருமில்லை; நீயே இவர்களின் சிறந்த நண்பன். இது உன் வீரத்தைக் காட்டும் காலம்; வேறு யாரையும் நான் காணவில்லை.
6.74.28
ऋक्षवानरवीराणामनीकानि प्रहर्षय।
विशल्यौ कुरु चाप्येतौ सादितौ रामलक्ष्मणौ ॥ ६.७४.२८ ॥
கரடி, வானர வீரர்களின் படைகளை மகிழ்விப்பாய்; தாக்குண்ட ராமனையும் லட்சுமணனையும் அம்பின்றி குணப்படுத்து.
6.74.29
गत्वा परममध्वानमुपर्युपरि सागरम्।
हिमवन्तं नगश्रेष्ठं हनूमन् गन्तुमर्हसि ॥ ६.७४.२९ ॥
அனுமனே, மிக நெடுந்தொலைவு பயணம் செய்து, கடலுக்கு மேல் மேல் பறந்து, மலைகளில் சிறந்த இமயமலைக்கு நீ செல்ல வேண்டும்.
6.74.30
ततः काञ्चनमत्युच्चमृषभं पर्वतोत्तमम्।
कैलासशिखरं चात्र द्रक्ष्यस्यरिनिषूदन ॥ ६.७४.३० ॥
பின்னர் பொன்னிறமானதும் மிக உயர்ந்ததுமான ரிஷபம் என்ற சிறந்த மலையையும், அங்கே கைலாசத்தின் சிகரத்தையும் நீ காண்பாய், எதிரிகளை அழிப்பவனே.
6.74.31
तयोः शिखरयोर्मध्ये प्रदीप्तमतुलप्रभम्।
सर्वौषधियुतं वीर द्रक्ष्यस्योषधिपर्वतम् ॥ ६.७४.३१ ॥
அந்த இரு சிகரங்களுக்கு நடுவே, ஒப்பற்ற ஒளியுடன் ஜ்வலிக்கும், அனைத்து மூலிகைகளும் கொண்ட ஔஷதி மலையை நீ காண்பாய், வீரனே.
6.74.32
तस्य वानरशार्दूल चतस्रो मूर्ध्नि सम्भवाः।
द्रक्ष्यस्योषधयो दीप्ता दीपयन्तीर्दिशो दश ॥ ६.७४.३२ ॥
வானரங்களில் சிறந்தவனே, அதன் உச்சியில் முளைத்த, பத்து திசைகளையும் ஒளிரச்செய்யும் நான்கு ஒளிமிக்க மூலிகைகளை நீ காண்பாய்.
6.74.33
मृतसञ्जीवनीं चैव विशल्यकरणीमपि।
सुवर्णकरणीं चैव संधानीं च महौषधीम् ॥ ६.७४.३३ ॥
இறந்தவரை உயிர்ப்பிக்கும் மிருதஸஞ்ஜீவனி, அம்புகளை நீக்கும் விசல்யகரணி, பொன்னாக்கும் சுவர்ணகரணி, இணைக்கும் சந்தானி என்ற மகௌஷதங்களையும்.
6.74.34
ताः सर्वा हनुमन् गृह्य क्षिप्रमागन्तुमर्हसि।
आश्वासय हरीन् प्राणैर्योज्य गन्धवहात्मज ॥ ६.७४.३४ ॥
ஹனுமானே, அவை அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைவில் திரும்ப வரவேண்டும்; வாயுவின் மகனே, குரங்குகளை உயிருடன் இணைத்து ஆறுதல்படுத்து.
6.74.35
श्रुत्वा जाम्बवतो वाक्यं हनूमान् मारुतात्मजः।
आपूर्यत बलोद्धर्षैर्वायुवेगैरिवार्णवः ॥ ६.७४.३५ ॥
ஜாம்பவானின் சொற்களைக் கேட்ட வாயுபுத்திரன் ஹனுமான், காற்றின் வேகத்தால் கடல் நிரம்புவதுபோல் பலத்தின் எழுச்சியால் நிரம்பினான்.
6.74.36
स पर्वततटाग्रस्थः पीडयन् पर्वतोत्तमम्।
हनूमान् दृश्यते वीरो द्वितीय इव पर्वतः ॥ ६.७४.३६ ॥
மலையின் உச்சி விளிம்பில் நின்று அந்தச் சிறந்த மலையை அழுத்திக்கொண்டிருந்த வீரன் ஹனுமான், இரண்டாவது மலையைப் போலத் தோன்றினார்.
6.74.37
हरिपादविनिर्भग्नो निषसाद स पर्वतः।
न शशाक तदात्मानं वोढुं भृशनिपीडितः ॥ ६.७४.३७ ॥
குரங்கின் கால்களால் நொறுங்கிய அந்த மலை அமிழ்ந்தது; மிகவும் நசுக்கப்பட்டு அது தன்னையே தாங்க முடியாமல் போனது.
6.74.38
तस्य पेतुर्नगा भूमौ हरिवेगाच्च जज्वलुः।
शृङ्गाणि च व्यकीर्यन्त पीडितस्य हनूमता ॥ ६.७४.३८ ॥
அதன் மரங்கள் ஹனுமானின் வேகத்தால் நிலத்தில் விழுந்தன; அவை எரிந்தன. நசுக்கப்பட்ட அந்த மலையின் சிகரங்கள் ஹனுமானால் சிதறடிக்கப்பட்டன.
6.74.39
तस्मिन् सम्पीड्यमाने तु भग्नद्रुमशिलातले।
न शेकुर्वानराः स्थातुं घूर्णमाने नगोत्तमे ॥ ६.७४.३९ ॥
அந்தச் சிறந்த மலை நசுக்கப்பட்டு, மரங்களும் கற்பரப்புகளும் உடைந்து, சுழன்று அசைந்தபோது, வானரர்களால் நிற்கவே முடியவில்லை.
6.74.40
सा घूर्णितमहाद्वारा प्रभग्नगृहगोपुरा।
लङ्का त्रासाकुला रात्रौ प्रनृत्तेवाभवत् तदा ॥ ६.७४.४० ॥
அப்போது இரவில், பெரிய வாயில்கள் அசைந்து, வீடுகளும் கோபுரங்களும் உடைந்து, இலங்கை பயத்தால் நிரம்பி நடனமாடுவது போல் ஆனது.
6.74.41
पृथिवीधरसंकाशो निपीड्य पृथिवीधरम्।
पृथिवीं क्षोभयामास सार्णवां मारुतात्मजः ॥ ६.७४.४१ ॥
மலையைப் போன்ற அந்த மாருதியின் மகன், மலையை நசுக்கி, கடல்களோடு கூடிய பூமியை அதிரச் செய்தான்.
6.74.42
आरुरोह तदा तस्माद्धरिर्मलयपर्वतम्।
मेरुमन्दरसंकाशं नानाप्रस्रवणाकुलम् ॥ ६.७४.४२ ॥
அப்போது அந்த வானரன் அங்கிருந்து மேரு, மந்தரம் போன்ற, பல அருவிகளால் நிறைந்த மலய மலையில் ஏறினான்.
6.74.43
नानाद्रुमलताकीर्णं विकासिकमलोत्पलम्।
सेवितं देवगन्धर्वैः षष्टियोजनमुच्छ्रितम् ॥ ६.७४.४३ ॥
அம்மலை பல மரங்களும் கொடிகளும் படர்ந்தது, மலர்ந்த தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களும் கொண்டது, தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சேவிப்பது, அறுபது யோசனை உயரமானது.
6.74.44
विद्याधरैर्मुनिगणैरप्सरोभिर्निषेवितम्।
नानामृगगणाकीर्णं बहुकन्दरशोभितम् ॥ ६.७४.४४ ॥
அம்மலை வித்யாதரர், முனிவர் கூட்டங்கள், அப்சரஸ்களால் சேவிக்கப்பட்டது; பல மான் கூட்டங்கள் நிறைந்தது, பல குகைகளால் அழகுற்றது.
6.74.45
सर्वानाकुलयंस्तत्र यक्षगन्धर्वकिन्नरान्।
हनूमान् मेघसंकाशो ववृधे मारुतात्मजः ॥ ६.७४.४५ ॥
அங்கு யக்ஷர், கந்தர்வர், கிந்நரர் அனைவரையும் கலங்கச் செய்தவாறு, மேகம் போன்ற மாருதியின் மகன் அனுமன் வளர்ந்தான்.
6.74.46
पद्भ्यां तु शैलमापीड्य वडवामुखवन्मुखम्।
विवृत्योग्रं ननादोच्चैस्त्रासयन् रजनीचरान् ॥ ६.७४.४६ ॥
கால்களால் மலையை அழுத்தி, வடவாமுகாக்கினி போன்ற தன் வாயைத் திறந்து, உக்கிரமாக உரத்து கர்ஜித்து, இரவுலாவிகளான அரக்கர்களை அச்சுறுத்தினான்.
6.74.47
तस्य नानद्यमानस्य श्रुत्वा निनदमुत्तमम्।
लङ्कास्था राक्षसव्याघ्रा न शेकुः स्पन्दितुं क्वचित् ॥ ६.७४.४७ ॥
அவன் முழங்கிய அந்த உயர்ந்த முழக்கத்தைக் கேட்டு, இலங்கையில் வாழ்ந்த அரக்க வியாக்ரங்கள் எங்கும் அசைய முடியவில்லை.
6.74.48
नमस्कृत्वा समुद्राय मारुतिर्भीमविक्रमः।
राघवार्थे परं कर्म समीहत परंतपः ॥ ६.७४.४८ ॥
கடலை வணங்கிய பின், பயங்கரப் பராக்கிரமம் கொண்ட மாருதி, எதிரிகளை வாட்டுபவர், ராகவனுக்காக ஒரு பெரிய செயலைத் தொடங்கினார்.
6.74.49
स पुच्छमुद्यम्य भुजङ्गकल्पं
विनम्य पृष्ठं श्रवणे निकुच्य।
विवृत्य वक्त्रं वडवामुखाभ-
मापुप्लुवे व्योम्नि स चण्डवेगः ॥ ६.७४.४९ ॥
பாம்பைப் போன்ற வாலை உயர்த்தி, முதுகை வளைத்து, காதுகளை ஒடுக்கி, வடவாமுகாக்னி போல வாயைத் திறந்து, கடுமையான வேகத்துடன் அவர் வானில் பாய்ந்தார்.
6.74.50
स वृक्षखण्डांस्तरसा जहार
शैलान् शिलाः प्राकृतवानरांश्च।
बाहूरुवेगोद्गतसम्प्रणुन्ना-
स्ते क्षीणवेगाः सलिले निपेतुः ॥ ६.७४.५० ॥
அவர் மரத்துண்டுகளையும், மலைகளையும், பாறைகளையும், சாதாரண குரங்குகளையும் வேகமாக எடுத்துச் சென்றார்; அவை அவருடைய தோள், தொடை வேகத்தால் மேலே எறியப்பட்டு, வேகம் தளர்ந்து நீரில் விழுந்தன.
6.74.51
स तौ प्रसार्योरगभोगकल्पौ
भुजौ भुजंगारिनिकाशवीर्यः।
जगाम शैलं नगराजमग्र्यं
दिशः प्रकर्षन्निव वायुसूनुः ॥ ६.७४.५१ ॥
பாம்புகளின் பகைவனான கருடனைப் போன்ற வீரியம் கொண்ட அந்த வாயுபுத்திரன், பாம்புச் சுருள்கள் போன்ற தன் இரு தோள்களையும் நீட்டி, திசைகளையே இழுப்பது போல், சிறந்த மலைராஜனை நோக்கிச் சென்றான்.
6.74.52
स सागरं घूर्णितवीचिमालं
तदम्भसा भ्रामितसर्वसत्त्वम्।
समीक्षमाणः सहसा जगाम
चक्रं यथा विष्णुकराग्रमुक्तम् ॥ ६.७४.५२ ॥
அலைமாலைகள் சுழன்று, நீரால் எல்லா உயிர்களும் கலங்கிய கடலை நோக்கியபடி அவர் திடீரென விஷ்ணுவின் கையின் நுனியிலிருந்து விடுபட்ட சக்கரம் போல விரைந்து சென்றார்.
6.74.53
स पर्वतान् पक्षिगणान् सरांसि
नदीस्तटाकानि पुरोत्तमानि।
स्फीताञ्जनांस्तानपि सम्प्रवीक्ष्य
जगाम वेगात् पितृतुल्यवेगः ॥ ६.७४.५३ ॥
அவர் மலைகளையும், பறவைக் கூட்டங்களையும், ஏரிகளையும், ஆறுகளையும், குளங்களையும், சிறந்த நகரங்களையும், செழிப்பான மக்கள் வாழும் அந்த இடங்களையும் நன்கு கண்டவாறே, தன் தந்தையின் வேகத்திற்கு ஒப்பான வேகத்துடன் விரைந்து சென்றார்.
6.74.54
आदित्यपथमाश्रित्य जगाम स गतश्रमः।
हनूमांस्त्वरितो वीरः पितुस्तुल्यपराक्रमः ॥ ६.७४.५४ ॥
சூரியனின் பாதையை அடைந்து, களைப்பின்றி, தன் தந்தைக்கு ஒப்பான பராக்கிரமம் கொண்ட வீரன் ஹனுமான் விரைந்து சென்றார்.
6.74.55
जवेन महता युक्तो मारुतिर्वातरंहसा।
जगाम हरिशार्दूलो दिशः शब्देन नादयन् ॥ ६.७४.५५ ॥
பெரும் வேகம் கொண்ட, காற்றின் வேகமுடைய மாருதி, குரங்குகளில் புலியாகிய அவர், தன் ஒலியால் திசைகளை எதிரொலிக்கச் செய்தவாறு சென்றார்.
6.74.56
स्मरञ्जाम्बवतो वाक्यं मारुतिर्भीमविक्रमः।
ददर्श सहसा चापि हिमवन्तं महाकपिः ॥ ६.७४.५६ ॥
ஜாம்பவானின் வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தவராய், பயங்கர பராக்கிரமமுள்ள மாருதியாகிய மகாகபி ஹனுமான் திடீரென இமவான் மலையைக் கண்டார்.
6.74.57
नानाप्रस्रवणोपेतं बहुकन्दरनिर्झरम्।
श्वेताभ्रचयसंकाशैः शिखरैश्चारुदर्शनैः।
शोभितं विविधैर्वृक्षैरगमत् पर्वतोत्तमम् ॥ ६.७४.५७ ॥
பல ஊற்றுகளும், பல குகைகளும், அருவிகளும் கொண்டதும், வெண்மேகக் கூட்டங்களைப் போன்ற அழகிய சிகரங்களாலும் பல்வேறு மரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதுமான அந்த உத்தம மலையை அவர் அடைந்தார்.
6.74.58
स तं समासाद्य महानगेन्द्र-
मतिप्रवृद्धोत्तमहेमशृङ्गम्।
ददर्श पुण्यानि महाश्रमाणि
सुरर्षिसङ्घोत्तमसेवितानि ॥ ६.७४.५८ ॥
அந்த மிக உயர்ந்த, சிறந்த பொன்னிற சிகரங்களையுடைய மகா மலைகளின் அரசனை அடைந்து, தேவர்களும் ரிஷிகளும் கூட்டமாகச் சேவித்த புனிதமான பெரிய ஆசிரமங்களை அவர் கண்டார்.
6.74.59
स ब्रह्मकोशं रजतालयं च
शक्रालयं रुद्रशरप्रमोक्षम्।
हयाननं ब्रह्मशिरश्च दीप्तं
ददर्श वैवस्वतकिंकरांश्च ॥ ६.७४.५९ ॥
அவன் பிரம்மாவின் கருவூலத்தையும், வெள்ளி மாளிகையையும், இந்திரனின் இல்லத்தையும், ருத்ரனின் அம்பு விடுபடும் இடத்தையும், ஒளிரும் குதிரைமுகத்தவனையும், பிரம்மாவின் தலையையும், வைவஸ்வதனின் ஏவலர்களையும் கண்டான்.
6.74.60
वह्न्यालयं वैश्रवणालयं च
सूर्यप्रभं सूर्यनिबन्धनं च।
ब्रह्मालयं शङ्करकार्मुकं च
ददर्श नाभिं च वसुन्धरायाः ॥ ६.७४.६० ॥
அவன் அக்கினியின் இல்லத்தையும், குபேரனின் இல்லத்தையும், சூரியனின் ஒளியையும், சூரியன் கட்டப்படும் இடத்தையும், பிரம்மாவின் இல்லத்தையும், சங்கரரின் வில்லையும், பூமியின் நாபியையும் கண்டான்.
6.74.61
कैलासमग्र्यं हिमवच्छिलां च
तं वै वृषं काञ्चनशैलमग्र्यम्।
प्रदीप्तसर्वौषधिसम्प्रदीप्तं
ददर्श सर्वौषधिपर्वतेन्द्रम् ॥ ६.७४.६१ ॥
அவன் சிறந்த கைலாசத்தையும், இமயத்தின் பாறையையும், அந்த காளையையும், உயர்ந்த பொன்மலையையும், எல்லா மூலிகைகளாலும் ஒளிரும் அனைத்து மூலிகைகளின் மலைத்தலைவனையும் கண்டான்.
6.74.62
स तं समीक्ष्यानलराशिदीप्तं
विसिस्मिये वासवदूतसूनुः।
आप्लुत्य तं चौषधिपर्वतेन्द्रं
तत्रौषधीनां विचयं चकार ॥ ६.७४.६२ ॥
நெருப்புக் குவியல்போல ஒளிரும் அதைக் கண்டு வாசவனின் தூதனின் மகன் வியப்படைந்தான். அந்த மூலிகை மலைத்தலைவன் மீது பாய்ந்து அங்கே மூலிகைகளைத் தேடினான்.
6.74.63
स योजनसहस्राणि समतीत्य महाकपिः।
दिव्यौषधिधरं शैलं व्यचरन्मारुतात्मजः ॥ ६.७४.६३ ॥
அந்த மகாக்குரங்கு, வாயுவின் மகன், ஆயிரம் யோசனைகளைக் கடந்து, தெய்வீக மூலிகைகளைத் தாங்கும் அந்த மலையில் சுற்றித் திரிந்தான்.
6.74.64
महौषध्यस्ततः सर्वास्तस्मिन् पर्वतसत्तमे।
विज्ञायार्थिनमायान्तं ततो जग्मुरदर्शनम् ॥ ६.७४.६४ ॥
பின்னர் அந்த உயர்ந்த மலையின் மீதுள்ள மகா மூலிகைகள் அனைத்தும், தேடி வருபவன் வருவதை அறிந்து, மறைந்து போயின.
6.74.65
स ता महात्मा हनुमानपश्यं-
श्चुकोप रोषाच्च भृशं ननाद।
अमृष्यमाणोऽग्निसमानचक्षु-
र्महीधरेन्द्रं तमुवाच वाक्यम् ॥ ६.७४.६५ ॥
மகாத்மா அனுமான் அவற்றைக் கண்டார்; கோபத்தால் மிகவும் முழங்கினார். பொறுக்க முடியாமல், நெருப்புக் கண்களுடன் அந்த மலைகளின் தலைவனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்.
6.74.66
किमेतदेवं सुविनिश्चितं ते
यद् राघवे नासि कृतानुकम्पः।
पश्याद्य मद्बाहुबलाभिभूतो
विकीर्णमात्मानमथो नगेन्द्र ॥ ६.७४.६६ ॥
ஏன் இவ்வாறு உறுதியாகத் தீர்மானித்தாய், ராகவன் மீது நீ இரக்கம் காட்டவில்லையே? இப்போது பார், என் தோள் வலிமையால் வீழ்த்தப்பட்டு நீ சிதறிப் போவாய், மலைகளின் தலைவனே.
6.74.67
स तस्य शृङ्गं सनगं सनागं
सकाञ्चनं धातुसहस्रजुष्टम्।
विकीर्णकूटं ज्वलिताग्रसानुं
प्रगृह्य वेगात् सहसोन्ममाथ ॥ ६.७४.६७ ॥
அவர் அந்த மலையின் சிகரத்தை, மரங்களும் பாம்புகளும் பொன்னும் நிறைந்து, ஆயிரம் தாதுக்களால் சூழப்பட்டு, சிதறிய முகடுகளும் எரியும் உச்சியும் கொண்டதை, வேகமாகப் பற்றி உடனே பெயர்த்தெடுத்தார்.
6.74.68
स तं समुत्पाट्य खमुत्पपात
वित्रास्य लोकान् ससुरासुरेन्द्रान्।
संस्तूयमानः खचरैरनेकै-
र्जगाम वेगाद् गरुडोग्रवेगः ॥ ६.७४.६८ ॥
அதைப் பெயர்த்தெடுத்து அவர் வானில் பறந்தார். தேவர்களும் அசுரர்களின் தலைவர்களும் அடங்கிய உலகங்களை நடுங்கச் செய்து, பல வானவர்களால் போற்றப்பட்டு, கருடனைப் போன்ற கொடிய வேகத்துடன் விரைந்து சென்றார்.
6.74.69
स भास्कराध्वानमनुप्रपन्न-
स्तं भास्कराभं शिखरं प्रगृह्य।
बभौ तदा भास्करसंनिकाशो
रवेः समीपे प्रतिभास्कराभः ॥ ६.७४.६९ ॥
சூரியனின் பாதையில் நுழைந்து, சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அந்த சிகரத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு, அப்போது அவர் சூரியனுக்கு ஒப்பாக ஒளிர்ந்தார்; சூரியனின் அருகில் மற்றொரு சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தார்.
6.74.70
स तेन शैलेन भृशं रराज
शैलोपमो गन्धवहात्मजस्तु।
सहस्रधारेण सपावकेन
चक्रेण खे विष्णुरिवार्पितेन ॥ ६.७४.७० ॥
அந்த மலையுடன் அவன் மிகவும் ஒளிர்ந்தான்; மலையைப் போன்ற வாயுவின் மகன் அவன், ஆகாயத்தில் எறியப்பட்ட நெருப்புடன் கூடிய ஆயிரம் விளிம்புகள் கொண்ட சக்கரத்துடன் விஷ்ணுவைப் போல.
6.74.71
तं वानराः प्रेक्ष्य तदा विनेदुः
स तानपि प्रेक्ष्य मुदा ननाद।
तेषां समुत्कृष्टरवं निशम्य
लङ्कालया भीमतरं विनेदुः ॥ ६.७४.७१ ॥
அப்போது வானரர்கள் அவனைக் கண்டு முழங்கினர்; அவனும் அவர்களைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுடன் முழங்கினான். அவர்களின் உரத்த ஒலியைக் கேட்டு, லங்கை வாசிகள் இன்னும் பயங்கரமாக முழங்கினர்.
6.74.72
ततो महात्मा निपपात तस्मिन्
शैलोत्तमे वानरसैन्यमध्ये।
हर्युत्तमेभ्यः शिरसाभिवाद्य
विभीषणं तत्र च सस्वजे सः ॥ ६.७४.७२ ॥
பின்னர் அந்த மகாத்மா அந்த உத்தமமான மலையின்மீது, வானரப் படையின் நடுவே இறங்கினான்; உயர்ந்த வானரர்களுக்கு தலை வணங்கி வணக்கம் செலுத்தி, அங்கே விபீஷணனை அணைத்துக்கொண்டான்.
6.74.73
तावप्युभौ मानुषराजपुत्रौ
तं गन्धमाघ्राय महौषधीनाम्।
बभूवतुस्तत्र तदा विशल्या-
वुत्तस्थुरन्ये च हरिप्रवीराः ॥ ६.७४.७३ ॥
அந்த மகா மூலிகைகளின் நறுமணத்தை நுகர்ந்து, மனிதர்களின் அரசகுமாரர்கள் இருவரும் அப்போதே அங்கே அம்புகளின் வலியின்றி ஆயினர்; மற்ற வானரவீரர்களும் எழுந்தனர்.
6.74.74
सर्वे विशल्या विरुजाः क्षणेन
हरिप्रवीराश्च हताश्च ये स्युः।
गन्धेन तासां प्रवरौषधीनां
सुप्ता निशान्तेष्विव सम्प्रबुद्धाः ॥ ६.७४.७४ ॥
அந்த உயர்ந்த மூலிகைகளின் நறுமணத்தால், வானர வீரர்கள் அனைவரும் ஒரு கணத்தில் அம்புகளின் வலியின்றியும் துன்பமின்றியும் ஆயினர்; இறந்துவிட்டவர்களும் இரவின் முடிவில் உறங்கியவர்கள் விழிப்பதைப் போல விழித்தெழுந்தனர்.
6.74.75
यदाप्रभृति लङ्कायां युध्यन्ते हरिराक्षसाः।
तदाप्रभृति मानार्थमाज्ञया रावणस्य च ॥ ६.७४.७५ ॥
எப்போது லங்கையில் குரங்குகளும் அரக்கர்களும் போரிடத் தொடங்கினார்களோ, அப்போதிலிருந்தே ராவணனின் கட்டளையால் மானத்தின் பொருட்டு
6.74.76
ये हन्यन्ते रणे तत्र राक्षसाः कपिकुञ्जरैः।
हता हतास्तु क्षिप्यन्ते सर्व एव तु सागरे ॥ ६.७४.७६ ॥
அங்குப் போரில் குரங்கு-யானைகளால் கொல்லப்படும் அரக்கர்கள் அனைவரும், இறந்தவர்களாகவே கடலில் எறியப்பட்டனர்
6.74.77
ततो हरिर्गन्धवहात्मजस्तु
तमोषधीशैलमुदग्रवेगः।
निनाय वेगाद्धिमवन्तमेव
पुनश्च रामेण समाजगाम ॥ ६.७४.७७ ॥
பின்னர் காற்றின் மகனான அந்தக் குரங்கு, பெரும் வேகத்துடன் அந்த மூலிகை மலையைக் கொண்டு இமயமலைக்குச் சென்று, மீண்டும் ராமனிடம் வந்து சேர்ந்தான்