Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 6.88
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.88.1
विभीषणवचः श्रुत्वा रावणिः क्रोधमूर्च्छितः।
अब्रवीत् परुषं वाक्यं क्रोधेनाभ्युत्पपात च ॥ ६.८८.१ ॥
Als der Sohn Rāvaṇas die Worte Vibhīṣaṇas hörte, von Zorn übermannt, sprach er harte Worte und erhob sich in Wut.
6.88.2
उद्यतायुधनिस्त्रिंशो रथे सुसमलंकृते।
कालाश्वयुक्ते महति स्थितः कालान्तकोपमः ॥ ६.८८.२ ॥
Mit erhobenen Waffen und Schwert stand er auf einem großen, prächtig geschmückten Streitwagen, bespannt mit todgleichen Rossen, dem Kālāntaka gleich, dem Ende der Zeit.
6.88.3
महाप्रमाणमुद्यम्य विपुलं वेगवद् दृढम्।
धनुर्भीमबलो भीमं शरांश्चामित्रनाशनान् ॥ ६.८८.३ ॥
Einen großen, weiten, schnellen und festen Bogen emporhebend, stand der an Kraft Furchtbare da, mit schrecklichen Pfeilen, die die Feinde vernichten.
6.88.4
तं ददर्श महेष्वासो रथस्थः समलंकृतः।
अलंकृतममित्रघ्नो रावणस्यात्मजो बली ॥ ६.८८.४ ॥
Der große Bogenschütze, auf seinem Streitwagen stehend, prächtig geschmückt, der Feindetöter, der mächtige Sohn Rāvaṇas, sah ihn.
6.88.5
हनूमत्पृष्ठमारूढमुदयस्थरविप्रभम्।
उवाचैनं सुसंरब्धः सौमित्रिं सविभीषणम् ॥ ६.८८.५ ॥
Auf Hanumāns Rücken reitend, strahlend wie die aufgehende Sonne, sprach er, tief erzürnt, zu Lakṣmaṇa und Vibhīṣaṇa.
6.88.6
तांश्च वानरशार्दूलान् पश्यध्वं मे पराक्रमम्।
अद्य मत्कार्मुकोत्सृष्टं शरवर्षं दुरासदम् ॥ ६.८८.६ ॥
Und ihr Tiger unter den Affen, seht meine Tapferkeit! Heute seht den Pfeilregen, von meinem Bogen geschleudert, dem nichts standhält.
6.88.7
मुक्तवर्षमिवाकाशे धारयिष्यथ संयुगे।
अद्य वो मामका बाणा महाकार्मुकनिःसृताः।
विधमिष्यन्ति गात्राणि तूलराशिमिवानलः ॥ ६.८८.७ ॥
Wie man einen vom Himmel gelassenen Regen erträgt, so werdet ihr im Kampf meine Pfeile ertragen. Heute werden meine Pfeile, aus meinem großen Bogen geschossen, eure Leiber zerstreuen, wie Feuer einen Haufen Baumwolle.
6.88.8
तीक्ष्णसायकनिर्भिन्नान् शूलशक्त्यृष्टितोमरैः।
अद्य वो गमयिष्यामि सर्वानेव यमक्षयम् ॥ ६.८८.८ ॥
Euch alle, von scharfen Pfeilen durchbohrt, mit Speeren, Lanzen, Schwertern und Wurfspießen, werde ich heute alle in Yamas Reich schicken.
6.88.9
सृजतः शरवर्षाणि क्षिप्रहस्तस्य संयुगे।
जीमूतस्येव नदतः कः स्थास्यति ममाग्रतः ॥ ६.८८.९ ॥
Wer wird vor mir standhalten, der ich im Kampf Pfeilregen niederprasseln lasse, schnellhändig, donnernd wie eine Regenwolke?
6.88.10
रात्रियुद्धे तदा पूर्वं वज्राशनिसमैः शरैः।
शायितौ तौ मया भूयो विसंज्ञौ सपुरःसरौ ॥ ६.८८.१० ॥
In der früheren Nachtschlacht hatte ich jene beiden erneut mit Pfeilen, gleich Donnerkeil und Blitz, niedergestreckt; sie lagen bewusstlos da, samt ihren Anführern.
6.88.11
स्मृतिर्न तेऽस्ति वा मन्ये व्यक्तं यातो यमक्षयम्।
आशीविषसमं क्रुद्धं यन्मां योद्धुमुपस्थितः ॥ ६.८८.११ ॥
Hast du kein Gedächtnis, oder glaube ich, dass du offenbar in Yamas Reich gegangen bist, da du gekommen bist, mich zu bekämpfen, zornig wie eine giftige Schlange?
6.88.12
तच्छ्रुत्वा राक्षसेन्द्रस्य गर्जितं राघवस्तदा।
अभीतवदनः क्रुद्धो रावणिं वाक्यमब्रवीत् ॥ ६.८८.१२ ॥
Als er das Gebrüll des Herrn der Rākṣasas hörte, sprach Rāghava da mit furchtlosem Antlitz und zornig diese Worte zu Rāvaṇi.
6.88.13
उक्तश्च दुर्गमः पारः कार्याणां राक्षस त्वया।
कार्याणां कर्मणा पारं यो गच्छति स बुद्धिमान् ॥ ६.८८.१३ ॥
Du hast gesagt, Dämon, dass das jenseitige Ufer der Unternehmungen schwer zu erreichen sei. Wer durch Handeln das jenseitige Ufer der Unternehmungen erreicht, der ist weise.
6.88.14
स त्वमर्थस्य हीनार्थो दुरवापस्य केनचित्।
वाचा व्याहृत्य जानीषे कृतार्थोऽस्मीति दुर्मते ॥ ६.८८.१४ ॥
Du, dem das Ziel fehlt, das niemand leicht erlangt, sprichst nur mit Worten und denkst: »Ich habe mein Ziel erreicht«, du Böser.
6.88.15
अन्तर्धानगतेनाजौ यत्त्वया चरितस्तदा।
तस्कराचरितो मार्गो नैष वीरनिषेवितः ॥ ६.८८.१५ ॥
Was du damals im Kampf getan hast, indem du dich unsichtbar machtest, ist der Pfad der Diebe; dies ist nicht der Pfad, den die Helden gehen.
6.88.16
यथा बाणपथं प्राप्य स्थितोऽस्मि तव राक्षस।
दर्शयस्वाद्य तत्तेजो वाचा त्वं किं विकत्थसे ॥ ६.८८.१६ ॥
Dämon, hier stehe ich im Pfad deiner Pfeile. Zeige nun deine Macht; warum prahlst du nur mit Worten?
6.88.17
एवमुक्तो धनुर्भीमं परामृश्य महाबलः।
ससर्ज निशितान् बाणानिन्द्रजित् समितिंजयः ॥ ६.८८.१७ ॥
So angesprochen ergriff der mächtige Indrajit, Sieger im Kampf, seinen furchtbaren Bogen und schoss scharfe Pfeile ab.
6.88.18
तेन सृष्टा महावेगाः शराः सर्पविषोपमाः।
सम्प्राप्य लक्ष्मणं पेतुः श्वसन्त इव पन्नगाः ॥ ६.८८.१८ ॥
Die schnellen Pfeile, die er abschoss, gleich Schlangengift, erreichten Lakṣmaṇa und fielen über ihn her wie zischende Schlangen.
6.88.19
शरैरतिमहावेगैर्वेगवान् रावणात्मजः।
सौमित्रिमिन्द्रजिद् युद्धे विव्याध शुभलक्षणम् ॥ ६.८८.१९ ॥
Mit Pfeilen von gewaltiger Geschwindigkeit durchbohrte der schnelle Sohn Rāvaṇas, Indrajit, im Kampf Saumitri, den Glückverheißenden.
6.88.20
स शरैरतिविद्धाङ्गो रुधिरेण समुक्षितः।
शुशुभे लक्ष्मणः श्रीमान् विधूम इव पावकः ॥ ६.८८.२० ॥
Mit tief durchbohrten Gliedern und von Blut übergossen, strahlte der glorreiche Lakṣmaṇa wie ein rauchloses Feuer.
6.88.21
इन्द्रजित् त्वात्मनः कर्म प्रसमीक्ष्याभिगम्य च।
विनद्य सुमहानादमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.८८.२१ ॥
Indrajit betrachtete seine Tat genau, trat näher und sprach, mit einem gewaltigen Gebrüll, diese Worte.
6.88.22
पत्रिणः शितधारास्ते शरा मत्कार्मुकच्युताः।
आदास्यन्तेऽद्य सौमित्रे जीवितं जीवितान्तकाः ॥ ६.८८.२२ ॥
Deine gefiederten, scharfgeschliffenen Pfeile, von meinem Bogen abgeschossen, werden dir heute das Leben nehmen, o Sohn der Sumitrā, denn sie sind lebensvernichtend.
6.88.23
अद्य गोमायुसङ्घाश्च श्येनसङ्घाश्च लक्ष्मण।
गृध्राश्च निपतन्तु त्वां गतासुं निहतं मया ॥ ६.८८.२३ ॥
Lakṣmaṇa, mögen Schwärme von Schakalen, Scharen von Falken und Geier über dich herfallen, den ich heute erschlagen habe und der keinen Atem mehr hat.
6.88.24
क्षत्रबन्धुं सदानार्यं रामः परमदुर्मतिः।
भक्तं भ्रातरमद्यैव त्वां द्रक्ष्यति हतं मया ॥ ६.८८.२४ ॥
Rāma, überaus töricht, wird dich sehen — dich, den niederträchtigen, unedlen Schandfleck des Kṣatriya-Geschlechts, seinen ergebenen Bruder — heute von mir erschlagen.
6.88.25
विस्रस्तकवचं भूमौ व्यपविद्धशरासनम्।
हृतोत्तमाङ्गं सौमित्रे त्वामद्य निहतं मया ॥ ६.८८.२५ ॥
O Sohn der Sumitrā, heute werde ich dich von mir erschlagen sehen, mit gelockerter Rüstung, weggeworfenem Bogen und abgeschlagenem Haupt auf dem Boden liegend.
6.88.26
हेतुमद् वाक्यमर्थज्ञो लक्ष्मणः प्रत्युवाच ह ॥ ६.८८.२६ ॥
Lakṣmaṇa, der den Sinn kannte, antwortete mit begründeten Worten.
6.88.27
वाग्बलं त्यज दुर्बुद्धे क्रूरकर्मन् हि राक्षस।
अथ कस्माद् वदस्येतत् सम्पादय सुकर्मणा ॥ ६.८८.२७ ॥
O Rākṣasa mit bösem Sinn, grausam in deinen Taten, gib deine Wortgewalt auf. Warum sprichst du so? Vollbringe es durch eine gute Tat.
6.88.28
अकृत्वा कत्थसे कर्म किमर्थमिह राक्षस।
कुरु तत् कर्म येनाहं श्रद्धेयं तव कत्थनम् ॥ ६.८८.२८ ॥
O Rākṣasa, warum prahlst du hier, ohne gehandelt zu haben? Vollbringe jene Tat, durch die ich deinem Prahlen glauben kann.
6.88.29
अनुक्त्वा परुषं वाक्यं किंचिदप्यनवक्षिपन्।
अविकत्थन् वधिष्यामि त्वां पश्य पुरुषादन ॥ ६.८८.२९ ॥
Ohne harte Worte zu sprechen, ohne etwas zu schmähen, ohne zu prahlen, werde ich dich erschlagen. Sieh her, Menschenfresser.
6.88.30
इत्युक्त्वा पञ्च नाराचानाकर्णापूरितान् शरान्।
विजघान महावेगाल्लक्ष्मणो राक्षसोरसि ॥ ६.८८.३० ॥
So gesprochen, traf Lakṣmaṇa die Brust des Rākṣasa mit fünf eisernen Pfeilen, bis zum Ohr gespannt, mit großer Wucht.
6.88.31
सुपत्रवाजिता बाणा ज्वलिता इव पन्नगाः।
नैर्ऋतोरस्यभासन्त सवितू रश्मयो यथा ॥ ६.८८.३१ ॥
Die schön befiederten Pfeile leuchteten wie brennende Schlangen auf der Brust des Rākṣasa, wie die Strahlen der Sonne.
6.88.32
स शरैराहतस्तेन सरोषो रावणात्मजः।
सुप्रयुक्तैस्त्रिभिर्बाणैः प्रतिविव्याध लक्ष्मणम् ॥ ६.८८.३२ ॥
Von dessen Pfeilen getroffen, traf der zornige Sohn Rāvaṇas Lakṣmaṇa seinerseits mit drei gut gezielten Pfeilen.
6.88.33
स बभूव महाभीमो नरराक्षससिंहयोः।
विमर्दस्तुमुलो युद्धे परस्परजयैषिणोः ॥ ६.८८.३३ ॥
Der Zusammenprall zwischen dem Menschenlöwen und dem Rākṣasa-Löwen wurde im Kampf furchtbar und tosend, da jeder den Sieg über den anderen suchte.
6.88.34
विक्रान्तौ बलसम्पन्नावुभौ विक्रमशालिनौ।
उभौ परमदुर्जेयावतुल्यबलतेजसौ ॥ ६.८८.३४ ॥
Beide tapfer, mit Kraft begabt und von Mut erfüllt, beide äußerst schwer zu besiegen, von unvergleichlicher Macht und Glanz.
6.88.35
युयुधाते तदा वीरौ ग्रहाविव नभोगतौ।
बलवृत्राविव हि तौ युधि वै दुष्प्रधर्षणौ ॥ ६.८८.३५ ॥
Da kämpften jene beiden Helden wie zwei Planeten, die am Himmel ziehen; im Kampf waren sie unangreifbar wie Bala und Vṛtra.
6.88.36
युयुधाते महात्मानौ तदा केसरिणाविव।
बहूनवसृजन्तौ हि मार्गणौघानवस्थितौ।
नरराक्षसमुख्यौ तौ प्रहृष्टावभ्ययुध्यताम् ॥ ६.८८.३६ ॥
Da kämpften jene beiden Großherzigen wie Löwen, schleuderten viele Pfeilschwärme, standen fest auf ihrem Platz, die Vornehmsten unter Menschen und Rākṣasas; voll Freude traten sie gegeneinander an.
6.88.37
ततः शरान् दाशरथिः संधायामित्रकर्षणः।
ससर्ज राक्षसेन्द्राय क्रुद्धः सर्प इव श्वसन् ॥ ६.८८.३७ ॥
Da legte der Sohn Daśarathas, der Bezwinger der Feinde, Pfeile an und schoss sie, zornentbrannt wie eine zischende Schlange, auf den Herrn der Rākṣasas.
6.88.38
तस्य ज्यातलनिर्घोषं स श्रुत्वा राक्षसाधिपः।
विवर्णवदनो भूत्वा लक्ष्मणं समुदैक्षत ॥ ६.८८.३८ ॥
Als der Herr der Rākṣasas das Schnellen seiner Bogensehne hörte, wurde er blass und blickte Lakṣmaṇa scharf an.
6.88.39
विवर्णवदनं दृष्ट्वा राक्षसं रावणात्मजम्।
सौमित्रिं युद्धसंयुक्तं प्रत्युवाच विभीषणः ॥ ६.८८.३९ ॥
Als Vibhīṣaṇa das bleiche Antlitz des Rāvaṇa-Sohnes sah, sprach er zu Saumitri, der im Kampf stand.
6.88.40
निमित्तान्युपपश्यामि यान्यस्मिन् रावणात्मजे।
त्वर तेन महाबाहो भग्न एष न संशयः ॥ ६.८८.४० ॥
"O du Starkarmiger, die Zeichen, die ich an diesem Sohn Rāvaṇas sehe, zeigen, dass er besiegt ist; kein Zweifel. Drängt ihn daher schnell."
6.88.41
ततः संधाय सौमित्रिः शरानाशीविषोपमान्।
मुमोच विशिखांस्तस्मिन् सर्पानिव विषोल्बणान् ॥ ६.८८.४१ ॥
Da legte Saumitri Pfeile an, gleich giftigen Schlangen, und schoss sie auf ihn, wie vom Gift grimmige Schlangen.
6.88.42
शक्राशनिसमस्पर्शैर्लक्ष्मणेनाहतः शरैः।
मुहूर्तमभवन्मूढः सर्वसंक्षुभितेन्द्रियः ॥ ६.८८.४२ ॥
Von Lakṣmaṇas Pfeilen getroffen, deren Berührung dem Donnerkeil Indras glich, wurde er für einen Augenblick verwirrt, alle seine Sinne erschüttert.
6.88.43
उपलभ्य मुहूर्तेन संज्ञां प्रत्यागतेन्द्रियः।
ददर्शावस्थितं वीरमाजौ दशरथात्मजम्।
सोऽभिचक्राम सौमित्रिं रोषात् संरक्तलोचनः ॥ ६.८८.४३ ॥
Nach einem Augenblick wieder bei Besinnung und mit zurückgekehrten Sinnen, sah er den Helden, den Sohn Daśarathas, im Kampf stehen. Mit von Zorn geröteten Augen stürmte er auf Saumitri (Lakṣmaṇa) zu.
6.88.44
अब्रवीच्चैनमासाद्य पुनः स परुषं वचः।
किं न स्मरसि तद् युद्धे प्रथमे मत्पराक्रमम्।
निबद्धस्त्वं सह भ्रात्रा यदा युधि विचेष्टसे ॥ ६.८८.४४ ॥
Er trat wieder heran und sprach harte Worte: "Erinnerst du dich nicht an meine Tapferkeit in jener ersten Schlacht? Als du mit deinem Bruder gebunden im Kampf zappeltest, erinnerst du dich nicht daran?"
6.88.45
युवां खलु महायुद्धे वज्राशनिसमैः शरैः।
शायितौ प्रथमं भूमौ विसंज्ञौ सपुरःसरौ ॥ ६.८८.४५ ॥
In der großen Schlacht wurdet ihr, von Pfeilen gleich Donnerkeilen und Blitzen getroffen, als Vorderste zuerst bewusstlos zu Boden gestreckt.
6.88.46
स्मृतिर्वा नास्ति ते मन्ये व्यक्तं वा यमसादनम्।
गन्तुमिच्छसि यन्मां त्वमाधर्षयितुमिच्छसि ॥ ६.८८.४६ ॥
Vielleicht erinnerst du dich nicht, oder du willst offenbar in Yamas Reich gehen, da du mich angreifen willst.
6.88.47
यदि ते प्रथमे युद्धे न दृष्टो मत्पराक्रमः।
अद्य त्वां दर्शयिष्यामि तिष्ठेदानीं व्यवस्थितः ॥ ६.८८.४७ ॥
Wenn du meine Tapferkeit in der ersten Schlacht nicht gesehen hast, werde ich sie dir heute zeigen. Stehe nun fest und entschlossen.
6.88.48
इत्युक्त्वा सप्तभिर्बाणैरभिविव्याध लक्ष्मणम्।
दशभिस्तु हनूमन्तं तीक्ष्णधारैः शरोत्तमैः ॥ ६.८८.४८ ॥
So sprechend, verwundete er Lakṣmaṇa mit sieben Pfeilen und Hanumān mit zehn vorzüglichen Pfeilen mit scharfen Spitzen.
6.88.49
ततः शरशतेनैव सुप्रयुक्तेन वीर्यवान्।
क्रोधाद् द्विगुणसंरब्धो निर्बिभेद विभीषणम् ॥ ६.८८.४९ ॥
Da durchbohrte der Mächtige, vor Zorn doppelt entflammt, Vibhīṣaṇa mit hundert gut gezielten Pfeilen.
6.88.50
तद् दृष्ट्वेन्द्रजिता कर्म कृतं रामानुजस्तदा।
अचिन्तयित्वा प्रहसन्नैतत् किंचिदिति ब्रुवन् ॥ ६.८८.५० ॥
Als Lakṣmaṇa, Rāmas jüngerer Bruder, Indrajits Tat sah, lachte er, ohne sich daran zu stören, und sprach: »Das ist eine Kleinigkeit.«
6.88.51
मुमोच च शरान् घोरान् संगृह्य नरपुंगवः।
अभीतवदनः क्रुद्धो रावणिं लक्ष्मणो युधि ॥ ६.८८.५१ ॥
Da schoss Lakṣmaṇa, der beste der Männer, mit furchtlosem Antlitz und zornig, nachdem er schreckliche Pfeile gefasst hatte, sie im Kampf auf Rāvaṇas Sohn ab.
6.88.52
नैवं रणगताः शूराः प्रहरन्ति निशाचर।
लघवश्चाल्पवीर्याश्च शरा हीमे सुखास्तव ॥ ६.८८.५२ ॥
Nachtwandler, Helden, die in den Kampf ziehen, schlagen nicht so zu. Deine Pfeile sind leicht und von geringer Kraft; in der Tat scheinen sie dir angenehm zu sein.
6.88.53
नैवं शूरास्तु युध्यन्ते समरे युद्धकाङ्क्षिणः।
इत्येवं तं ब्रुवन् धन्वी शरैरभिववर्ष ह ॥ ६.८८.५३ ॥
Helden, die den Kampf begehren, kämpfen im Krieg nicht so. Dies zu ihm sprechend, überschüttete ihn der Bogenschütze mit einem Pfeilregen.
6.88.54
तस्य बाणैः सुविध्वस्तं कवचं काञ्चनं महत्।
व्यशीर्यत रथोपस्थे ताराजालमिवाम्बरात् ॥ ६.८८.५४ ॥
Sein großer goldener Panzer, von seinen Pfeilen völlig zerschmettert, zerfiel auf dem Wagensitz, wie ein Netz von Sternen, das vom Himmel fällt.
6.88.55
विधूतवर्मा नाराचैर्बभूव स कृतव्रणः।
इन्द्रजित् समरे वीरः प्रत्यूषे भानुमानिव ॥ ६.८८.५५ ॥
Mit erschütterter Rüstung und von eisernen Pfeilen verwundet, glänzte der Held Indrajit im Kampf wie die Sonne am Morgen.
6.88.56
ततः शरसहस्रेण संक्रुद्धो रावणात्मजः।
बिभेद समरे वीरो लक्ष्मणं भीमविक्रमः ॥ ६.८८.५६ ॥
Da durchbohrte der Sohn Rāvaṇas, zornentbrannt und von schrecklicher Tapferkeit, Lakṣmaṇa im Kampf mit tausend Pfeilen.
6.88.57
व्यशीर्यत महद्दिव्यं कवचं लक्ष्मणस्य तु।
कृतप्रतिकृतान्योन्यं बभूवतुररिंदमौ ॥ ६.८८.५७ ॥
Lakṣmaṇas große göttliche Rüstung zersprang; die beiden Bezwinger der Feinde schlugen und erwiderten einander.
6.88.58
अभीक्ष्णं निःश्वसन्तौ तौ युध्येतां तुमुलं युधि।
शरसंकृत्तसर्वाङ्गौ सर्वतो रुधिरोक्षितौ ॥ ६.८८.५८ ॥
Immer wieder schwer atmend kämpften die beiden heftig im Gefecht, alle Glieder von Pfeilen zerschnitten und ringsum von Blut getränkt.
6.88.59
सुदीर्घकालं तौ वीरावन्योन्यं निशितैः शरैः।
ततक्षतुर्महात्मानौ रणकर्मविशारदौ।
बभूवतुश्चात्मजये यत्तौ भीमपराक्रमौ ॥ ६.८८.५९ ॥
Sehr lange trafen die beiden Helden, großherzig und kundig im Kriegshandwerk, einander mit scharfen Pfeilen; beide auf den Sieg bedacht, waren sie von schrecklicher Tapferkeit.
6.88.60
तौ शरौघैस्तथाकीर्णौ निकृत्तकवचध्वजौ।
सृजन्तौ रुधिरं चोष्णं जलं प्रस्रवणाविव ॥ ६.८८.६० ॥
Von Pfeilströmen bedeckt, Rüstung und Banner zerschnitten, vergossen die beiden heißes Blut, wie zwei Quellen, die warmes Wasser ergießen.
6.88.61
शरवर्षं ततो घोरं मुञ्चतोर्भीमनिःस्वनम्।
सासारयोरिवाकाशे नीलयोः कालमेघयोः ॥ ६.८८.६१ ॥
Da ließen die beiden unter furchtbarem Dröhnen einen schrecklichen Pfeilregen niederprasseln, wie zwei dunkelblaue Gewitterwolken, die am Himmel Regen schütten.
6.88.62
तयोरथ महान् कालो व्यतीयाद् युध्यमानयोः।
न च तौ युद्धवैमुख्यं क्लमं चाप्युपजग्मतुः ॥ ६.८८.६२ ॥
Eine lange Zeit verging, während die beiden kämpften; doch keiner wich vom Kampf zurück, und Erschöpfung befiel sie nicht.
6.88.63
अस्त्राण्यस्त्रविदां श्रेष्ठौ दर्शयन्तौ पुनः पुनः।
शरानुच्चावचाकारानन्तरिक्षे बबन्धतुः ॥ ६.८८.६३ ॥
Die beiden, die Besten unter den Waffenkundigen, zeigten immer wieder ihre Waffen und schossen Pfeile von hoher und niedriger Gestalt in den Himmel.
6.88.64
व्यपेतदोषमस्यन्तौ लघु चित्रं च सुष्ठु च।
उभौ तु तुमुलं घोरं चक्रतुर्नरराक्षसौ ॥ ६.८८.६४ ॥
Fehlerlos, schnell, wunderbar und geschickt im Schießen, führten die beiden — Mensch und Rākṣasa — einen furchtbaren, tosenden Kampf.
6.88.65
तयोः पृथक् पृथग् भीमः शुश्रुवे तलनिस्वनः।
स कम्पं जनयामास निर्घात इव दारुणः ॥ ६.८८.६५ ॥
Das furchtbare Klatschen ihrer Handflächen war jeweils einzeln zu hören; jener Klang erzeugte ein Beben wie ein grausamer Donnerschlag.
6.88.66
तयोः स भ्राजते शब्दस्तथा समरमत्तयोः।
सुघोरयोर्निष्टनतोर्गगने मेघयोरिव ॥ ६.८८.६६ ॥
Der Klang dieser beiden, vom Kampfesrausch berauscht, die furchtbar brüllten, hallte am Himmel wider wie der Donner zweier Wolken.
6.88.67
सुवर्णपुंखैर्नाराचैर्बलवन्तौ कृतव्रणौ।
प्रसुस्रुवाते रुधिरं कीर्तिमन्तौ जये धृतौ ॥ ६.८८.६७ ॥
Die beiden starken, berühmten Kämpfer, von goldgefiederten Pfeilen verwundet, strömten Blut, beide entschlossen zum Sieg.
6.88.68
ते गात्रयोर्निपतिता रुक्मपुंखाः शरा युधि।
असृग्दिग्धा विनिष्पेतुर्विविशुर्धरणीतलम् ॥ ६.८८.६८ ॥
Jene goldgefiederten Pfeile, die in der Schlacht auf ihre Körper gefallen waren, blutbefleckt, fuhren heraus und drangen in die Erdoberfläche ein.
6.88.69
अन्ये सुनिशितैः शस्त्रैराकाशे संजघट्टिरे।
बभञ्जुश्चिच्छिदुश्चैव तयोर्बाणाः सहस्रशः ॥ ६.८८.६९ ॥
Andere Geschosse, mit sehr scharfen Waffen, prallten am Himmel aufeinander; und Tausende ihrer Pfeile zerbrachen und wurden zerschnitten.
6.88.70
स बभूव रणो घोरस्तयोर्बाणमयश्चयः।
अग्निभ्यामिव दीप्ताभ्यां सत्रे कुशमयश्चयः ॥ ६.८८.७० ॥
Jene Schlacht wurde schrecklich; der Haufen ihrer Pfeile glich einem Haufen Kuśa-Gras bei einem Opfer zwischen zwei lodernden Feuern.
6.88.71
तयोः कृतव्रणौ देहौ शुशुभाते महात्मनोः।
सुपुष्पाविव निष्पत्रौ वने किंशुकशाल्मली ॥ ६.८८.७१ ॥
Die verwundeten Leiber jener beiden Hochherzigen leuchteten wie Kiṃśuka- und Śālmalī-Bäume im Wald, blattlos und reich in Blüte.
6.88.72
चक्रतुस्तुमुलं घोरं संनिपातं मुहुर्मुहुः।
इन्द्रजिल्लक्ष्मणश्चैव परस्परजयैषिणौ ॥ ६.८८.७२ ॥
Indrajit und Lakṣmaṇa, beide nach dem Sieg übereinander strebend, lieferten sich immer wieder ein schreckliches, tosendes Gefecht.
6.88.73
लक्ष्मणो रावणिं युद्धे रावणिश्चापि लक्ष्मणम्।
अन्योन्यं तावभिघ्नन्तौ न श्रमं प्रतिपद्यताम् ॥ ६.८८.७३ ॥
Im Kampf schlug Lakṣmaṇa Rāvaṇi, und Rāvaṇi schlug Lakṣmaṇa; einander schlagend, empfanden die beiden keine Erschöpfung.
6.88.74
बाणजालैः शरीरस्थैरवगाढैस्तरस्विनौ।
शुशुभाते महावीर्यौ प्ररूढाविव पर्वतौ ॥ ६.८८.७४ ॥
Von einem Netz tief in ihren Körpern steckender Pfeile bedeckt, leuchteten die beiden schnellen, gewaltigen Krieger wie emporragende Berge.
6.88.75
तयो रुधिरसिक्तानि संवृतानि शरैर्भृशम्।
बभ्राजुः सर्वगात्राणि ज्वलन्त इव पावकाः ॥ ६.८८.७५ ॥
Ihre Glieder, von Blut durchtränkt und dicht mit Pfeilen bedeckt, loderten wie brennende Feuer.
6.88.76
तयोरथ महान् कालो व्यतीयाद् युध्यमानयोः।
न च तौ युद्धवैमुख्यं श्रमं चाप्यभिजग्मतुः ॥ ६.८८.७६ ॥
Eine lange Zeit verging, während die beiden kämpften; doch sie wichen nicht vom Kampf zurück und gerieten auch nicht in Erschöpfung.
6.88.77
अथ समरपरिश्रमं निहन्तुं
समरमुखेष्वजितस्य लक्ष्मणस्य।
प्रियहितमुपपादयन् महात्मा
समरमुपेत्य विभीषणोऽवतस्थे ॥ ६.८८.७७ ॥
Da kam Vibhīṣaṇa, der großherzige, um die Erschöpfung des Kampfes zu vertreiben und dem unbesiegten Lakṣmaṇa das Angenehme und Heilsame zu bewirken, auf das Schlachtfeld und trat an die vorderste Front.