رامايانا فالميكي · السارغا 7.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.10.1
अथाब्रवीन्मुनिं रामः कथं ते भ्रातरो वने ।
कीदृशं तु तदा ब्रह्मंस्तपस्तेपुर्महाबलाः ॥ ७.१०.१ ॥
فسأل راما الحكيم: أيها البراهمي، أي نوع من التقشف مارسه إخوتك ذوو القوة العظيمة في الغابة؟
7.10.2
अगस्त्यस्त्वब्रवीत्तत्र रामं सुप्रीतमानसम् ।
तांस्तान्धर्मविधींस्तत्र भ्रातरस्ते समाविशन् ॥ ७.१०.२ ॥
فقال أغستيا، وقد سرّ قلبه، لراما: هناك انهمك إخوتك كل واحد منهم في قواعد الدارما المختلفة.
7.10.3
कुम्भकर्णस्ततो यत्तो नित्यं धर्मपथे स्थितः ।
तताप ग्रीष्मकाले तु पञ्चाग्नीन्परितः स्थितः ॥ ७.१०.३ ॥
ثم كان كومبهاكارنا دائما يقظا ثابتا على طريق الدارما؛ وفي موسم الحر كان يتقشف واقفا وسط خمس نيران مشتعلة حوله.
7.10.4
मेघाम्बुसिक्तो वर्षासु वीरासनमसेवत ।
नित्यं च शिशिरे काले जलमध्यप्रतिश्रयः ॥ ७.१०.४ ॥
في مواسم الأمطار، مبتلا بماء السحب، كان يمارس الوضعية البطولية؛ وفي موسم البرد كان دائما يلتمس المأوى وسط الماء.
7.10.5
एवं वर्षसहस्राणि दश तस्यातिचक्रमुः ।
धर्मे प्रयतमानस्य सत्पथे निष्ठितस्य च ॥ ७.१०.५ ॥
وهكذا مرت عليه عشرة آلاف سنة، وهو يجتهد في الدارما ويثبت على الطريق المستقيم.
7.10.6
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मपरः शुचिः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि पादेनैकेन तस्थिवान् ॥ ७.१०.६ ॥
فيبهيشانا، صاحب الروح البارة، الدائم الانكباب على الدارما والطاهر، وقف على قدم واحدة خمسة آلاف سنة.
7.10.7
समाप्ते नियमे तस्य ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
पपात पुष्पवर्षं च क्षुभिताश्चापि देवताः ॥ ७.१०.७ ॥
ولما اكتمل نذره، رقصت جماعات الأبسرا، وهطل مطر من الزهور، واضطرب حتى الآلهة.
7.10.8
पञ्चवर्षसहस्राणि सूर्यं चैवान्ववर्तत ।
तस्थौ चोर्ध्वशिरोबाहुः स्वाध्यायधृतमानसः ॥ ७.१०.८ ॥
خمسة آلاف سنة أبقى نظره على الشمس؛ وقف رافعًا رأسه وذراعيه، وقلبه مثبت على تلاوة الفيدا.
7.10.9
एवं विभीषणस्यापि स्वर्गस्थस्येव नन्दने ।
दशवर्षसहस्राणि गतानि नियतात्मनः ॥ ७.१०.९ ॥
وهكذا مضت على فيبهيشانا، كأنه في حديقة نندانا في السماء، عشرة آلاف سنة وهو ضابط لنفسه.
7.10.10
दशवर्षसहस्रं तु निराहारो दशाननः ।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शिरश्चाग्नौ जुहाव सः ॥ ७.१०.१० ॥
عشرة آلاف سنة عاش ذو العشرة رؤوس بلا طعام؛ ولما اكتملت الألف سنة قدّم رأسه قربانًا في النار.
7.10.11
एवं वर्षसहस्राणि नव तस्यातिचक्रमुः ।
शिरांसि नव चाप्यस्य प्रविष्टानि हुताशनम् ॥ ७.१०.११ ॥
وهكذا مرت على ذلك آلاف السنين، ودخلت رؤوسه التسعة النار المقدسة.
7.10.12
अथ वर्षसहस्रे तु दशमे दशमं शिरः ।
छेत्तुकामे दशग्रीवे प्राप्तस्तत्र पितामहः ॥ ७.१०.१२ ॥
ثم في الألف العاشرة، حين أراد ذو العشرة أعناق أن يقطع رأسه العاشر، وصل إلى هناك الجد (براهما).
7.10.13
पितामहस्तु सुप्रीतः सार्धं देवैरुपस्थितः ।
तव तावद्दशग्रीव प्रीतो ऽस्मीत्यभ्यभाषत ॥ ७.१०.१३ ॥
جاء الجدّ براهما مع الآلهة، مسرورًا جدًا، وقال: «يا داشاغريفا، إني راضٍ عنك.»
7.10.14
शीघ्रं वरय धर्मज्ञ वरो यस्ते ऽभिकाङ्क्षितः ।
कं ते कामं करोम्यद्य न वृथा ते परिश्रमः ॥ ७.१०.१४ ॥
"يا عارف الدهرما، اختر سريعًا النعمة التي تبتغيها. أيّ رغبة من رغباتك أحقّقها اليوم؟ لن يذهب جهدك سدى."
7.10.15
अथाब्रवीदृशग्रीवः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रणम्य शिरसा देवं हर्षगद्गदया गिरा ॥ ७.१०.१५ ॥
فانحنى داشاغريفا برأسه أمام الإله بقلب مبتهج، وقال بصوت متهدّج من الفرح.
7.10.16
भगवन्प्राणिनां नित्यं नान्यत्र मरणाद्भयम् ।
नास्ति मृत्युसमः शत्रुरमरत्वमहं वृणे ॥ ७.१०.१६ ॥
"أيها الرب المبارك، لا يخشى الكائنات الحية أبدًا شيئًا سوى الموت. لا عدوّ يعادل الموت؛ لذلك أختار الخلود."
7.10.17
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दशग्रीवमुवाच ह ।
नास्ति सर्वामरत्वं ते वरमन्यं वृणीष्व मे ॥ ७.१०.१७ ॥
فقال براهما لداشاغريفا بعد أن سمع ذلك: "ليس لك الخلود التام؛ فاطلب مني نعمة أخرى."
7.10.18
एवमुक्ते तदा राम ब्रह्मणा लोककर्तृणा ।
दशग्रीव उवाचेदं कृताञ्जलिरथाग्रतः ॥ ७.१०.१८ ॥
يا راما، لما قال براهما خالق العوالم ذلك، تكلّم داشاغريفا أمامه وقد ضمّ كفّيه قائلًا هذه الكلمات.
7.10.19
सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् ।
अवध्यो ऽहं प्रजाध्यक्ष देवतानां च शाश्वत ॥ ७.१०.१९ ॥
أيها سيد الخلائق، لا يقتلني السوبرنا والناغا واليكشا، ولا الدايتيا والدانافا والراكشاسا، ولا الآلهة، أيها الأزلي.
7.10.20
नहि चिन्ता ममान्येषु प्राणिष्वमरपूजित ।
तृणभूता हि ते मन्ये प्राणिनो मानुषादयः ॥ ७.१०.२० ॥
أيها المعبود من الخالدين، لا أهتم بالكائنات الأخرى؛ فأنا أعد البشر وأمثالهم مجرد أعواد من العشب.
7.10.21
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा दशग्रीवेण रक्षसा ।
उवाच वचनं देवः सह देवैः पितामहः ॥ ७.१०.२१ ॥
وعندما قال الراكشاسا داشاغريفا هذا، تكلم الإله البار، الجد براهما، مع الآلهة بهذه الكلمات.
7.10.22
भविष्यत्येवमेतत्ते वचो राक्षसपुङ्गव ।
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ॥ ७.१०.२२ ॥
سيكون كذلك، أيها الأفضل بين الراكشاسا، كما قلت. أيها راما، وبعد أن قال الجد هذا لداشاغريفا...
7.10.23
शृणु चापि वरो भूयः प्रीतस्येह शुभो मम ।
हुतानि यानि शीर्षाणि पूर्वमग्नौ त्वयानघ ॥ ७.१०.२३ ॥
اسمع، فبعد أن رضيت عنك أمنحك نعمة مباركة أخرى. أيها الطاهر، الرؤوس التي قدمتها من قبل في النار،
7.10.24
पुनस्तानि भविष्यन्ति तथैव तव राक्षस ।
वितरामीह ते सौम्य वरं चान्यं दुरासदम् ॥ ७.१०.२४ ॥
ستعود إليك مرة أخرى، أيها الراكشاسا. أيها اللطيف، أمنحك هنا نعمة أخرى يصعب نيلها.
7.10.25
छन्दतस्तव रूपं च मनसा यद्यथेप्सितम् ।
भविष्यति न सन्देहो मद्वरात्तवराक्षस ॥ ७.१०.२५ ॥
سيكون شكلك كما تشاء وكما يهواه قلبك، بلا شك؛ بمنحتي، أيها الراكشاسا، سيكون ذلك.
7.10.26
एवं पितामहोक्तस्य दशग्रीवस्य रक्षसः ।
अग्नौ हुतानि शीर्षाणि पुनस्तान्युत्थितानि वै ॥ ७.१०.२६ ॥
ولما قال الجد ذلك، نهضت رؤوس الراكشاسا داشاغريفا التي قُدّمت للنار مرة أخرى.
7.10.27
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ।
विभीषणमथोवाच वाक्यं लोकपितामहः ॥ ७.१०.२७ ॥
يا راما، بعد أن قال ذلك لداشاغريفا، تكلم جد العوالم بهذه الكلمات إلى فيبهيشانا.
7.10.28
विभीषण त्वया वत्स धर्मसंहितबुद्धिना ।
परितुष्टो ऽस्मि धर्मात्मन्वरं वरय सुव्रत ॥ ७.१०.२८ ॥
يا فيبهيشانا، يا بني، لقد سررتُ كثيرًا بعقلك المتصل بالدharma. يا أيها البار، يا صاحب النذور الحسنة، اختر منحة.
7.10.29
विभीषणस्तु धर्मात्मा वचनं प्राह साञ्जलिः ।
वृतः सर्वगुणैर्नित्यं चन्द्रमा रश्मिभिर्यथा ॥ ७.१०.२९ ॥
تكلم فيبهيشانا، ذو النفس البارة، بيدين مضمومتين بهذه الكلمات — وهو دائمًا متحلٍّ بكل الفضائل، كما يتحلى القمر بأشعته.
7.10.30
भगवन्कृतकृत्यो ऽहं यन्मे लोकगुरुः स्वयम् ।
प्रीतेन यदि दातव्यो वरो मे शृणु सुव्रत ॥ ७.१०.३० ॥
يا سيدي، لقد اكتملت مقاصدي إذ رضيتَ أنتَ معلّمُ العوالم عنّي؛ فإن كنتَ ستمنحني منحةً عن رضا، فاسمعْ يا صاحب النذور الحسنة.
7.10.31
परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत् ।
अशिक्षितं च ब्रह्मास्त्रं भगवन्प्रतिभातु मे ॥ ७.१०.३१ ॥
أيها السيد الجليل، ولو وقعتُ في أشد المحن، فليثبت عقلي على الدهارما، وليلمع في نفسي البراهماستر وإن لم يُعلَّم لي.
7.10.32
या या मे जायते बुद्धिर्येषु येष्वाश्रमेषु च ।
सा सा भवतु धर्मिष्ठा तं तु धर्मं च पालये ॥ ७.१०.३२ ॥
وأيّ فهمٍ ينشأ فيّ، في أيّ المراحل من الحياة، فليكن قائمًا على البرّ، وليُصَنْ ذلك الدهارما بعينه.
7.10.33
एष मे परमोदार वरः परमको मतः ।
नहि धर्माभिरक्तानां लोके किञ्चन दुर्लभम् ॥ ७.१०.३३ ॥
أيها الكريم الأعظم، هذا عندي أعلى الأعطيات؛ فإنه لا شيء في العالم بعسير المنال على من أحبّ الدهارما.
7.10.34
पुनः प्रजापतिः प्रीतो विभीषणमुवाच ह ।
धर्मिष्ठस्त्वं यथा वत्स तथा चैतद्भविष्यति ॥ ७.१०.३४ ॥
ثم قال براجاباتي مسرورًا لفيبهيشانا: يا بُنيّ، كما أنك ثابت على الدهارما، فكذلك سيكون هذا.
7.10.35
यस्माद्राक्षसयोनौ ते जातस्यामित्रनाशन ।
नाधर्मे जायते बुद्धिरमरत्वं ददामि ते ॥ ७.१०.३५ ॥
يا مُهلك الأعداء، لأنك وإن وُلدتَ في رحم الراكشاسا لم يمل عقلك إلى الجور، فإني أمنحك الخلود.
7.10.36
इत्युक्त्वा कुम्भकर्णाय वरं दातुमुपस्थितम् ।
प्रजापतिं सुराः सर्वे वाक्यं प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.१०.३६ ॥
ولما قال ذلك، ووقف براجاباتي مستعدًا لمنح كومباكارنا وَرًا، قال له جميع الآلهة وقد ضمّوا أكفّهم:
7.10.37
न तावत्कुम्भकर्णाय प्रदातव्यो वरस्त्वया ।
जानीषे हि यथा लोकांस्त्रासयत्येष दुर्मतिः ॥ ७.१०.३७ ॥
لا تمنح كومباكارنا وردانًا الآن. أنت تعلم كيف يروّع هذا الشرير العوالم.
7.10.38
नन्दने ऽप्सरसः सप्त महेन्द्रानुचरा दश ।
अनेन भक्षिता ब्रह्मन्नृषयो मानुषास्तथा ॥ ७.१०.३८ ॥
في حديقة نندانا التهم هذا سبع أبسارات وعشرة من أتباع إندرا. أيها البراهما، وقد التهم الحكماء والبشر كذلك.
7.10.39
अलब्धवरपूर्वेण यत्कृतं राक्षसेन तु ।
तदेष वरलब्धः स्याद्भक्षयेद्भुवनत्रयम् ॥ ७.१०.३९ ॥
ما فعله هذا الرakshasa قبل أن ينال وردانًا، هذا إن نال وردانًا فسيلتهم العوالم الثلاثة.
7.10.40
वरव्याजेन मोहो ऽस्मै दीयताममितप्रभ ।
लोकानां स्वस्ति चैवं स्याद्भवेदस्य च सन्नतिः ॥ ७.१०.४० ॥
أيها ذو البهاء الذي لا يُحدّ، فليُمنح هو الوهم تحت ستار وردان. هكذا يكون للعوالم الخير، ويكون له السقوط.
7.10.41
एवमुक्तः सुरैर्ब्रह्मा ऽचिन्तयत् पद्मसम्भवः ।
चिन्तिता चोपतस्थे ऽस्य पार्श्वं देवी सरस्वती ॥ ७.१०.४१ ॥
فلما خاطبه الآلهة بذلك، تأمل براهما المولود من اللوتس؛ وما إن فكّر فيها حتى حضرت إلى جانبه الإلهة سارسفاتي.
7.10.42
प्राञ्जलिः सा तु पार्श्वस्था प्राह वाक्यं सरस्वती ।
इयमस्म्यागता देव किं कार्यं करवाण्यहम् ॥ ७.१०.४२ ॥
وقفت بجانبه مُقدِّمةً كفّيها، فقالت سارسفاتي هذه الكلمات: "أيها الإله، لقد حضرت. فماذا أفعل؟"
7.10.43
प्रजापतिस्तुं तां प्राप्तां प्राह वाक्यं सरस्वतीम् ।
वाणि त्वं राक्षसेन्द्रस्य भव या देवतेप्सिता ॥ ७.१०.४३ ॥
قال براجاباتي لسارسفاتي التي جاءت: «أيتها إلهة الكلام، كوني كلام ملك الرakshasas، كما تشتهي الآلهة.»
7.10.44
तथेत्युक्त्वा प्रविष्टा सा प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
कुम्भकर्ण महाबाहो वरं वरय यो मतः ॥ ७.१०.४४ ॥
قالت «ليكن ذلك»، ثم دخلت. فقال براجاباتي: «يا كومباكارنا ذا الذراعين القويتين، اختر النعمة التي ترغب فيها.»
7.10.45
कुम्भकर्णस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वचनमब्रवीत् ।
स्वप्तुं वर्षाण्यनेकानि देवदेव ममेप्सितम् ॥ ७.१०.४५ ॥
فلما سمع كومباكارنا تلك الكلمات قال: «يا إله الآلهة، ما أشتهيه هو أن أنام سنين كثيرة.»
7.10.46
एवमस्त्विति तं चोक्त्वा प्रायाद्ब्रह्मा सुरैः समम् ।
देवी सरस्वती चैव राक्षसं तं जहौ पुनः ॥ ७.१०.४६ ॥
قال له «ليكن ذلك»، ثم مضى براهما مع الآلهة؛ وتركت الإلهة سارسفاتي ذلك الرakshasa مرة أخرى.
7.10.47
ब्रह्मणा सह देवेषु गतेषु च नभःस्थलम् ।
विमुक्तो ऽसौ सरस्वत्या स्वां सञ्ज्ञां च ततो गतः ॥ ७.१०.४७ ॥
لما مضى الآلهة مع براهما إلى السماء، تحرر من سارسفاتي واستعاد وعيه.
7.10.48
कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा चिन्तयामास दुःखितः ।
ईदृशं किमिदं वाक्यं ममाद्य वदनाच्च्युतम् ॥ ७.१०.४८ ॥
أما كومباكارنا، الشرير القلب الحزين، فقال في نفسه: «كيف خرجت مني اليوم مثل هذه الكلمات؟»
7.10.49
अहं व्यामोहितो देवैरिति मन्ये तदा ऽ ऽगतैः ।
एवं लब्धवराः सर्वे भ्रातरो दीप्ततेजसः ।
श्लेष्मातकवनं गत्वा तत्र ते न्यवसन्सुखम् ॥ ७.१०.४९ ॥
أظن أن الآلهة التي جاءت حينها قد أضلتني. وهكذا ذهب جميع الإخوة، الذين نالوا الأوطر وهم يتوهجون بالجلال، إلى غابة الشلشماتكا وعاشوا هناك في سعادة.