വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 7.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.10.1
अथाब्रवीन्मुनिं रामः कथं ते भ्रातरो वने ।
कीदृशं तु तदा ब्रह्मंस्तपस्तेपुर्महाबलाः ॥ ७.१०.१ ॥
അപ്പോൾ രാമൻ മുനിയോട് ചോദിച്ചു: ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, വനത്തിൽ ആ മഹാബലശാലികളായ നിങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാർ എങ്ങനെയുള്ള തപസ്സാണ് ചെയ്തത്?
7.10.2
अगस्त्यस्त्वब्रवीत्तत्र रामं सुप्रीतमानसम् ।
तांस्तान्धर्मविधींस्तत्र भ्रातरस्ते समाविशन् ॥ ७.१०.२ ॥
അപ്പോൾ അഗസ്ത്യൻ സന്തുഷ്ടമനസ്കനായ രാമനോട് പറഞ്ഞു: അവിടെ നിങ്ങളുടെ സഹോദരന്മാർ ഓരോരുത്തരും ധർമ്മവിധികളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.
7.10.3
कुम्भकर्णस्ततो यत्तो नित्यं धर्मपथे स्थितः ।
तताप ग्रीष्मकाले तु पञ्चाग्नीन्परितः स्थितः ॥ ७.१०.३ ॥
പിന്നെ കുംഭകർണ്ണൻ എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ ധർമ്മമാർഗ്ഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു; വേനൽക്കാലത്ത് അവൻ ചുറ്റും അഞ്ച് അഗ്നികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് തപസ്സു ചെയ്തു.
7.10.4
मेघाम्बुसिक्तो वर्षासु वीरासनमसेवत ।
नित्यं च शिशिरे काले जलमध्यप्रतिश्रयः ॥ ७.१०.४ ॥
മഴക്കാലങ്ങളിൽ മേഘജലത്തിൽ നനഞ്ഞ് അവൻ വീരാസനത്തിൽ ഇരുന്നു; ശിശിരകാലത്ത് എപ്പോഴും വെള്ളത്തിനു നടുവിൽ അഭയം തേടി.
7.10.5
एवं वर्षसहस्राणि दश तस्यातिचक्रमुः ।
धर्मे प्रयतमानस्य सत्पथे निष्ठितस्य च ॥ ७.१०.५ ॥
ഇങ്ങനെ ധർമ്മത്തിൽ പരിശ്രമിക്കുകയും സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും ചെയ്ത അവന്റെ പതിനായിരം വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
7.10.6
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मपरः शुचिः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि पादेनैकेन तस्थिवान् ॥ ७.१०.६ ॥
ധർമ്മാത്മാവും എപ്പോഴും ധർമ്മപരനും ശുദ്ധനുമായ വിഭീഷണൻ ഒരു കാലിൽ നിന്ന് അയ്യായിരം വർഷം തപസ്സു ചെയ്തു.
7.10.7
समाप्ते नियमे तस्य ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
पपात पुष्पवर्षं च क्षुभिताश्चापि देवताः ॥ ७.१०.७ ॥
അവന്റെ നിയമം പൂർത്തിയായപ്പോൾ അപ്സരസ്സുകൾ നൃത്തം ചെയ്തു; പുഷ്പവർഷം പെയ്തു; ദേവതകളും ഇളകിപ്പോയി.
7.10.8
पञ्चवर्षसहस्राणि सूर्यं चैवान्ववर्तत ।
तस्थौ चोर्ध्वशिरोबाहुः स्वाध्यायधृतमानसः ॥ ७.१०.८ ॥
അഞ്ചായിരം വർഷം അവൻ സൂര്യനെ നോക്കി നിന്നു; ശിരസ്സും ബാഹുക്കളും ഉയർത്തി നിന്നു, മനസ്സ് സ്വാധ്യായത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
7.10.9
एवं विभीषणस्यापि स्वर्गस्थस्येव नन्दने ।
दशवर्षसहस्राणि गतानि नियतात्मनः ॥ ७.१०.९ ॥
ഇങ്ങനെ വിഭീഷണനും — സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നന്ദനവനത്തിൽ കഴിയുന്നവനെപ്പോലെ — ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള അവന്റെ പത്തായിരം വർഷം കഴിഞ്ഞു.
7.10.10
दशवर्षसहस्रं तु निराहारो दशाननः ।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शिरश्चाग्नौ जुहाव सः ॥ ७.१०.१० ॥
പത്തായിരം വർഷം ദശാനനൻ ആഹാരമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞു; ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ശിരസ്സ് അഗ്നിയിൽ ഹോമിച്ചു.
7.10.11
एवं वर्षसहस्राणि नव तस्यातिचक्रमुः ।
शिरांसि नव चाप्यस्य प्रविष्टानि हुताशनम् ॥ ७.१०.११ ॥
ഇങ്ങനെ അവന്റെ ഒമ്പതായിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു; അവന്റെ ഒമ്പത് ശിരസ്സുകളും ഹുതാശനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
7.10.12
अथ वर्षसहस्रे तु दशमे दशमं शिरः ।
छेत्तुकामे दशग्रीवे प्राप्तस्तत्र पितामहः ॥ ७.१०.१२ ॥
പിന്നെ പത്താം ആയിരം വർഷത്തിൽ, ദശഗ്രീവൻ പത്താമത്തെ ശിരസ്സ് മുറിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, അവിടെ പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) എത്തി.
7.10.13
पितामहस्तु सुप्रीतः सार्धं देवैरुपस्थितः ।
तव तावद्दशग्रीव प्रीतो ऽस्मीत्यभ्यभाषत ॥ ७.१०.१३ ॥
പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരോടൊപ്പം അവിടെ വന്നു, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ദശഗ്രീവാ, ഞാൻ നിന്നിൽ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു."
7.10.14
शीघ्रं वरय धर्मज्ञ वरो यस्ते ऽभिकाङ्क्षितः ।
कं ते कामं करोम्यद्य न वृथा ते परिश्रमः ॥ ७.१०.१४ ॥
"ധർമ്മജ്ഞാ, വേഗം വരം ചോദിച്ചുകൊള്ളുക. നിനക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരമേതാണ്? ഇന്ന് ഏത് ആഗ്രഹമാണ് ഞാൻ നിറവേറ്റേണ്ടത്? നിന്റെ പരിശ്രമം വൃഥാവിലാകില്ല."
7.10.15
अथाब्रवीदृशग्रीवः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रणम्य शिरसा देवं हर्षगद्गदया गिरा ॥ ७.१०.१५ ॥
അപ്പോൾ ദശഗ്രീവൻ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ദേവന് ശിരസ്സാൽ പ്രണമിച്ച്, ആനന്ദത്താൽ ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
7.10.16
भगवन्प्राणिनां नित्यं नान्यत्र मरणाद्भयम् ।
नास्ति मृत्युसमः शत्रुरमरत्वमहं वृणे ॥ ७.१०.१६ ॥
"ഭഗവാനേ, പ്രാണികൾക്ക് എപ്പോഴും മരണത്തിൽനിന്നല്ലാതെ മറ്റൊരു ഭയമില്ല. മരണത്തിന് തുല്യനായ ശത്രുവില്ല; അതിനാൽ ഞാൻ അമരത്വം വരിക്കുന്നു."
7.10.17
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दशग्रीवमुवाच ह ।
नास्ति सर्वामरत्वं ते वरमन्यं वृणीष्व मे ॥ ७.१०.१७ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട ബ്രഹ്മാവ് ദശഗ്രീവനോട് പറഞ്ഞു: "നിനക്ക് പൂർണ്ണ അമരത്വം ഇല്ല; എന്നിൽനിന്ന് മറ്റൊരു വരം ചോദിക്കൂ."
7.10.18
एवमुक्ते तदा राम ब्रह्मणा लोककर्तृणा ।
दशग्रीव उवाचेदं कृताञ्जलिरथाग्रतः ॥ ७.१०.१८ ॥
രാമാ, ലോകസ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ദശഗ്രീവൻ കൈകൂപ്പി അദ്ദേഹത്തിനു മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
7.10.19
सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् ।
अवध्यो ऽहं प्रजाध्यक्ष देवतानां च शाश्वत ॥ ७.१०.१९ ॥
പ്രജാധ്യക്ഷാ, സുപർണ്ണന്മാർ, നാഗന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, ദൈത്യന്മാർ, ദാനവന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, ദേവന്മാർ എന്നിവരാൽ ഞാൻ വധിക്കപ്പെടാത്തവനാണ്, ഓ ശാശ്വതാ.
7.10.20
नहि चिन्ता ममान्येषु प्राणिष्वमरपूजित ।
तृणभूता हि ते मन्ये प्राणिनो मानुषादयः ॥ ७.१०.२० ॥
അമരപൂജിതാ, മറ്റു ജീവികളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഒരു ആശങ്കയുമില്ല; മനുഷ്യർ മുതലായ ജീവികളെ ഞാൻ പുല്ലിനു തുല്യമായി കരുതുന്നു.
7.10.21
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा दशग्रीवेण रक्षसा ।
उवाच वचनं देवः सह देवैः पितामहः ॥ ७.१०.२१ ॥
രാക്ഷസനായ ദശഗ്രീവൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞപ്പോൾ, ധർമ്മാത്മാവായ ദേവപിതാമഹൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
7.10.22
भविष्यत्येवमेतत्ते वचो राक्षसपुङ्गव ।
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ॥ ७.१०.२२ ॥
രാക്ഷസ ശ്രേഷ്ഠാ, നിന്റെ വാക്ക് ഇപ്രകാരം തന്നെ സംഭവിക്കും. ഓ രാമാ, ദശഗ്രീവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് പിതാമഹൻ...
7.10.23
शृणु चापि वरो भूयः प्रीतस्येह शुभो मम ।
हुतानि यानि शीर्षाणि पूर्वमग्नौ त्वयानघ ॥ ७.१०.२३ ॥
കേൾക്കുക, നിന്നിൽ പ്രീതനായി ഞാൻ മറ്റൊരു ശുഭവരം നൽകുന്നു. പാപരഹിതാ, നീ മുമ്പ് അഗ്നിയിൽ ഹോമിച്ച തലകൾ,
7.10.24
पुनस्तानि भविष्यन्ति तथैव तव राक्षस ।
वितरामीह ते सौम्य वरं चान्यं दुरासदम् ॥ ७.१०.२४ ॥
അവ വീണ്ടും നിന്റേതായി മാറും, രാക്ഷസാ. സൗമ്യാ, ഇവിടെ നിനക്ക് മറ്റൊരു ദുർലഭവരം ഞാൻ നൽകുന്നു.
7.10.25
छन्दतस्तव रूपं च मनसा यद्यथेप्सितम् ।
भविष्यति न सन्देहो मद्वरात्तवराक्षस ॥ ७.१०.२५ ॥
നിന്റെ രൂപം നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം, മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ ആകും; സംശയമില്ല. ഹേ രാക്ഷസാ, എന്റെ വരത്താൽ അത് സംഭവിക്കും.
7.10.26
एवं पितामहोक्तस्य दशग्रीवस्य रक्षसः ।
अग्नौ हुतानि शीर्षाणि पुनस्तान्युत्थितानि वै ॥ ७.१०.२६ ॥
പിതാമഹൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദശഗ്രീവ രാക്ഷസന്റെ അഗ്നിയിൽ ഹോമിച്ച തലകൾ വീണ്ടും ഉയർന്നു.
7.10.27
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ।
विभीषणमथोवाच वाक्यं लोकपितामहः ॥ ७.१०.२७ ॥
രാമാ, ദശഗ്രീവനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞശേഷം, ലോകപിതാമഹൻ വിഭീഷണനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
7.10.28
विभीषण त्वया वत्स धर्मसंहितबुद्धिना ।
परितुष्टो ऽस्मि धर्मात्मन्वरं वरय सुव्रत ॥ ७.१०.२८ ॥
വിഭീഷണാ, വത്സാ, ധർമ്മം ചേർന്ന നിന്റെ ബുദ്ധിയിൽ ഞാൻ ഏറെ സംതൃപ്തനാണ്. ധർമ്മാത്മാവേ, സുവ്രതാ, വരം ചോദിക്കൂ.
7.10.29
विभीषणस्तु धर्मात्मा वचनं प्राह साञ्जलिः ।
वृतः सर्वगुणैर्नित्यं चन्द्रमा रश्मिभिर्यथा ॥ ७.१०.२९ ॥
ധർമ്മാത്മാവായ വിഭീഷണൻ കൈകൂപ്പി ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു—എപ്പോഴും സർവഗുണങ്ങളാലും ചേർന്നവനായി, ചന്ദ്രൻ രശ്മികളാൽ ചേർന്നതുപോലെ.
7.10.30
भगवन्कृतकृत्यो ऽहं यन्मे लोकगुरुः स्वयम् ।
प्रीतेन यदि दातव्यो वरो मे शृणु सुव्रत ॥ ७.१०.३० ॥
ഭഗവാനേ, ലോകഗുരുവായ അങ്ങ് തന്നെ എന്നിൽ പ്രസന്നനായതിനാൽ ഞാൻ കൃതകൃത്യനായി. സന്തോഷത്തോടെ എനിക്ക് വരം നൽകണമെങ്കിൽ, സുവ്രതാ, കേട്ടാലും.
7.10.31
परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत् ।
अशिक्षितं च ब्रह्मास्त्रं भगवन्प्रतिभातु मे ॥ ७.१०.३१ ॥
ഭഗവാനേ, മഹാ ആപത്തിൽ അകപ്പെട്ടാലും എന്റെ മനസ്സ് ധർമ്മത്തിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കട്ടെ; പഠിപ്പിക്കാതെ തന്നെ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം എനിക്ക് തെളിയട്ടെ.
7.10.32
या या मे जायते बुद्धिर्येषु येष्वाश्रमेषु च ।
सा सा भवतु धर्मिष्ठा तं तु धर्मं च पालये ॥ ७.१०.३२ ॥
ഏത് ആശ്രമങ്ങളിൽ എനിക്ക് ഏത് ബുദ്ധി ഉണ്ടാകുന്നുവോ അത് ധർമ്മനിഷ്ഠമായിരിക്കട്ടെ; ആ ധർമ്മത്തെ ഞാൻ പാലിക്കട്ടെ.
7.10.33
एष मे परमोदार वरः परमको मतः ।
नहि धर्माभिरक्तानां लोके किञ्चन दुर्लभम् ॥ ७.१०.३३ ॥
അത്യുദാരനായവനേ, ഇതാണ് എന്റെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായ വരം എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; ധർമ്മത്തിൽ അനുരക്തരായവർക്ക് ലോകത്ത് ഒന്നും ദുർലഭമല്ല.
7.10.34
पुनः प्रजापतिः प्रीतो विभीषणमुवाच ह ।
धर्मिष्ठस्त्वं यथा वत्स तथा चैतद्भविष्यति ॥ ७.१०.३४ ॥
പിന്നെ പ്രജാപതി പ്രസന്നനായി വിഭീഷണനോട് പറഞ്ഞു: പ്രിയ വത്സാ, നീ ധർമ്മനിഷ്ഠനായതുപോലെ ഇതും സംഭവിക്കും.
7.10.35
यस्माद्राक्षसयोनौ ते जातस्यामित्रनाशन ।
नाधर्मे जायते बुद्धिरमरत्वं ददामि ते ॥ ७.१०.३५ ॥
ശത്രുനാശകനേ, രാക്ഷസയോനിയിൽ ജനിച്ചിട്ടും നിന്റെ ബുദ്ധി അധർമ്മത്തിലേക്ക് പോകുന്നില്ല; അതിനാൽ നിനക്ക് അമരത്വം നൽകുന്നു.
7.10.36
इत्युक्त्वा कुम्भकर्णाय वरं दातुमुपस्थितम् ।
प्रजापतिं सुराः सर्वे वाक्यं प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.१०.३६ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കുംഭകർണ്ണന് വരം നൽകാൻ പ്രജാപതി ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും കൈകൂപ്പി പ്രജാപതിയോട് പറഞ്ഞു.
7.10.37
न तावत्कुम्भकर्णाय प्रदातव्यो वरस्त्वया ।
जानीषे हि यथा लोकांस्त्रासयत्येष दुर्मतिः ॥ ७.१०.३७ ॥
കുംഭകർണന് ഇപ്പോൾ വരം നൽകരുത്. ഈ ദുർമതി ലോകങ്ങളെ എങ്ങനെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന് അങ്ങേക്കറിയാമല്ലോ.
7.10.38
नन्दने ऽप्सरसः सप्त महेन्द्रानुचरा दश ।
अनेन भक्षिता ब्रह्मन्नृषयो मानुषास्तथा ॥ ७.१०.३८ ॥
നന്ദനവനത്തിൽ ഇവൻ ഏഴ് അപ്സരസ്സുകളെയും ഇന്ദ്രന്റെ പത്ത് അനുചരന്മാരെയും ഭക്ഷിച്ചു. ബ്രഹ്മാവേ, ഇവൻ ഋഷിമാരെയും മനുഷ്യരെയും അങ്ങനെതന്നെ ഭക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.
7.10.39
अलब्धवरपूर्वेण यत्कृतं राक्षसेन तु ।
तदेष वरलब्धः स्याद्भक्षयेद्भुवनत्रयम् ॥ ७.१०.३९ ॥
വരം ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ ഈ രാക്ഷസൻ ചെയ്തത്, വരം ലഭിച്ചാൽ ഇവൻ മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ഭക്ഷിക്കും.
7.10.40
वरव्याजेन मोहो ऽस्मै दीयताममितप्रभ ।
लोकानां स्वस्ति चैवं स्याद्भवेदस्य च सन्नतिः ॥ ७.१०.४० ॥
അമിത തേജസ്സുള്ളവനേ, വരത്തിന്റെ മറവിൽ ഇവന് മോഹം നൽകിയാലും. ഇങ്ങനെ ലോകങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമവും ഇവന് അധഃപതനവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
7.10.41
एवमुक्तः सुरैर्ब्रह्मा ऽचिन्तयत् पद्मसम्भवः ।
चिन्तिता चोपतस्थे ऽस्य पार्श्वं देवी सरस्वती ॥ ७.१०.४१ ॥
ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ താമരയിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ് ചിന്തിച്ചു. ചിന്തിച്ച ഉടനെ ദേവി സരസ്വതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിൽ പ്രത്യക്ഷയായി.
7.10.42
प्राञ्जलिः सा तु पार्श्वस्था प्राह वाक्यं सरस्वती ।
इयमस्म्यागता देव किं कार्यं करवाण्यहम् ॥ ७.१०.४२ ॥
കൈകൂപ്പി അരികിൽ നിന്ന സരസ്വതി ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "ദേവാ, ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?"
7.10.43
प्रजापतिस्तुं तां प्राप्तां प्राह वाक्यं सरस्वतीम् ।
वाणि त्वं राक्षसेन्द्रस्य भव या देवतेप्सिता ॥ ७.१०.४३ ॥
വന്നെത്തിയ സരസ്വതിയോട് പ്രജാപതി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: 'വാണീ, നീ രാക്ഷസേന്ദ്രന്റെ വാക്കായിത്തീരുക, ദേവന്മാർക്ക് അഭീഷ്ടമായത്.'
7.10.44
तथेत्युक्त्वा प्रविष्टा सा प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
कुम्भकर्ण महाबाहो वरं वरय यो मतः ॥ ७.१०.४४ ॥
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ പ്രവേശിച്ചു. പിന്നെ പ്രജാപതി പറഞ്ഞു: 'മഹാബാഹുവായ കുംഭകർണ്ണാ! നിനക്കിഷ്ടമുള്ള വരം ചോദിക്കൂ.'
7.10.45
कुम्भकर्णस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वचनमब्रवीत् ।
स्वप्तुं वर्षाण्यनेकानि देवदेव ममेप्सितम् ॥ ७.१०.४५ ॥
കുംഭകർണ്ണൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് പറഞ്ഞു: 'ദേവദേവാ! അനേക വർഷങ്ങൾ ഉറങ്ങുക എന്നതാണ് എന്റെ ഇഷ്ടം.'
7.10.46
एवमस्त्विति तं चोक्त्वा प्रायाद्ब्रह्मा सुरैः समम् ।
देवी सरस्वती चैव राक्षसं तं जहौ पुनः ॥ ७.१०.४६ ॥
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരോടൊപ്പം പോയി. ദേവി സരസ്വതിയും ആ രാക്ഷസനെ വീണ്ടും വിട്ടുപോയി.
7.10.47
ब्रह्मणा सह देवेषु गतेषु च नभःस्थलम् ।
विमुक्तो ऽसौ सरस्वत्या स्वां सञ्ज्ञां च ततो गतः ॥ ७.१०.४७ ॥
ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം ദേവന്മാർ ആകാശത്തേക്ക് പോയ ശേഷം, സരസ്വതിയിൽനിന്ന് മോചിതനായ അവൻ തന്റെ ബോധം വീണ്ടെടുത്തു.
7.10.48
कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा चिन्तयामास दुःखितः ।
ईदृशं किमिदं वाक्यं ममाद्य वदनाच्च्युतम् ॥ ७.१०.४८ ॥
ദുഷ്ടാത്മാവായ കുംഭകർണ്ണൻ ദുഃഖിതനായി ചിന്തിച്ചു: 'ഇന്ന് എന്റെ വായിൽനിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു വാക്ക് എങ്ങനെ വീണു?'
7.10.49
अहं व्यामोहितो देवैरिति मन्ये तदा ऽ ऽगतैः ।
एवं लब्धवराः सर्वे भ्रातरो दीप्ततेजसः ।
श्लेष्मातकवनं गत्वा तत्र ते न्यवसन्सुखम् ॥ ७.१०.४९ ॥
അന്ന് വന്ന ദേവന്മാർ എന്നെ മോഹിപ്പിച്ചു എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. ഇങ്ങനെ വരം ലഭിച്ച സഹോദരന്മാരെല്ലാം, ദീപ്തതേജസ്സോടെ, ശ്ലേഷ്മാതക വനത്തിൽ ചെന്ന് അവിടെ സുഖമായി വസിച്ചു.