வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.10.1
अथाब्रवीन्मुनिं रामः कथं ते भ्रातरो वने ।
कीदृशं तु तदा ब्रह्मंस्तपस्तेपुर्महाबलाः ॥ ७.१०.१ ॥
அதன்பின் ராமன் முனிவரிடம் கேட்டார்: ஓ பிராமணரே, வனத்தில் உங்கள் அந்த மகாபலசாலி சகோதரர்கள் எத்தகைய தவம் செய்தார்கள்?
7.10.2
अगस्त्यस्त्वब्रवीत्तत्र रामं सुप्रीतमानसम् ।
तांस्तान्धर्मविधींस्तत्र भ्रातरस्ते समाविशन् ॥ ७.१०.२ ॥
அப்போது அகஸ்தியர் மகிழ்ந்த மனம் கொண்ட ராமனிடம் கூறினார்: அங்கே உங்கள் சகோதரர்கள் ஒவ்வொருவரும் தர்மத்தின் அந்தந்த விதிகளில் ஈடுபட்டார்கள்.
7.10.3
कुम्भकर्णस्ततो यत्तो नित्यं धर्मपथे स्थितः ।
तताप ग्रीष्मकाले तु पञ्चाग्नीन्परितः स्थितः ॥ ७.१०.३ ॥
பின்னர் கும்பகர்ணன் எப்போதும் கவனத்துடன் தர்ம வழியில் நின்றான்; கோடைக் காலத்தில் அவன் தன்னைச் சுற்றி ஐந்து தீக்களுக்கு நடுவே நின்று தவம் செய்தான்.
7.10.4
मेघाम्बुसिक्तो वर्षासु वीरासनमसेवत ।
नित्यं च शिशिरे काले जलमध्यप्रतिश्रयः ॥ ७.१०.४ ॥
மழைக் காலங்களில் மேகங்களின் நீரால் நனைந்து அவன் வீராசனத்தில் அமர்ந்தான்; குளிர் காலத்தில் எப்போதும் நீருக்கு நடுவே தங்குவதைக் கொண்டிருந்தான்.
7.10.5
एवं वर्षसहस्राणि दश तस्यातिचक्रमुः ।
धर्मे प्रयतमानस्य सत्पथे निष्ठितस्य च ॥ ७.१०.५ ॥
இவ்வாறு தர்மத்தில் முயன்றவனும் நற்பாதையில் நிலைத்தவனுமான அவனுக்கு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன.
7.10.6
विभीषणस्तु धर्मात्मा नित्यं धर्मपरः शुचिः ।
पञ्चवर्षसहस्राणि पादेनैकेन तस्थिवान् ॥ ७.१०.६ ॥
தர்மாத்மாவும் எப்போதும் தர்மத்தில் ஈடுபட்ட தூய்மையுள்ளவனுமான விபீஷணன் ஒரே காலில் நின்று ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்.
7.10.7
समाप्ते नियमे तस्य ननृतुश्चाप्सरोगणाः ।
पपात पुष्पवर्षं च क्षुभिताश्चापि देवताः ॥ ७.१०.७ ॥
அவனுடைய நியமம் நிறைவடைந்ததும் அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நடனமாடின; மலர் மழை பொழிந்தது; தேவர்களும் கலக்கமடைந்தனர்.
7.10.8
पञ्चवर्षसहस्राणि सूर्यं चैवान्ववर्तत ।
तस्थौ चोर्ध्वशिरोबाहुः स्वाध्यायधृतमानसः ॥ ७.१०.८ ॥
ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் அவன் சூரியனை நோக்கியவாறே இருந்தான்; தலையும் கைகளும் மேலே உயர்த்தியபடி நின்றான், மனம் வேதபாராயணத்தில் நிலைத்திருந்தது.
7.10.9
एवं विभीषणस्यापि स्वर्गस्थस्येव नन्दने ।
दशवर्षसहस्राणि गतानि नियतात्मनः ॥ ७.१०.९ ॥
இவ்வாறு விபீடணனுக்கும் — சொர்க்கத்தில் நந்தன வனத்தில் வசிப்பவனைப் போல — தன்னடக்கமுள்ள அவனுக்கு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன.
7.10.10
दशवर्षसहस्रं तु निराहारो दशाननः ।
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शिरश्चाग्नौ जुहाव सः ॥ ७.१०.१० ॥
பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தசானனன் உணவின்றி இருந்தான்; ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததும் அவன் தன் தலையை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்தான்.
7.10.11
एवं वर्षसहस्राणि नव तस्यातिचक्रमुः ।
शिरांसि नव चाप्यस्य प्रविष्टानि हुताशनम् ॥ ७.१०.११ ॥
இவ்வாறு அவனுக்கு ஒன்பதாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன; அவனுடைய ஒன்பது தலைகளும் அக்னியில் புகுந்தன.
7.10.12
अथ वर्षसहस्रे तु दशमे दशमं शिरः ।
छेत्तुकामे दशग्रीवे प्राप्तस्तत्र पितामहः ॥ ७.१०.१२ ॥
பின்னர் பத்தாவது ஆயிரம் ஆண்டில், பத்துக்கழுத்தன் பத்தாவது தலையை வெட்ட விரும்பியபோது, அங்கே பிதாமகன் (பிரம்மா) வந்தடைந்தார்.
7.10.13
पितामहस्तु सुप्रीतः सार्धं देवैरुपस्थितः ।
तव तावद्दशग्रीव प्रीतो ऽस्मीत्यभ्यभाषत ॥ ७.१०.१३ ॥
பிதாமகர் பிரம்மா தேவர்களுடன் அங்கு வந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், "தசக்ரீவா, உன்மீது நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்" என்றார்.
7.10.14
शीघ्रं वरय धर्मज्ञ वरो यस्ते ऽभिकाङ्क्षितः ।
कं ते कामं करोम्यद्य न वृथा ते परिश्रमः ॥ ७.१०.१४ ॥
"தர்மம் அறிந்தவனே, விரைவில் வரம் கேள். உனக்கு விருப்பமான வரம் எதுவோ, உன் எந்த விருப்பத்தை இன்று நிறைவேற்றுவேன்? உன் முயற்சி வீணாகாது."
7.10.15
अथाब्रवीदृशग्रीवः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रणम्य शिरसा देवं हर्षगद्गदया गिरा ॥ ७.१०.१५ ॥
அப்போது தசக்ரீவன் மகிழ்ச்சி நிறைந்த உள்ளத்துடன், தேவனுக்கு தலை வணங்கி, மகிழ்ச்சியால் தழுதழுத்த குரலில் பேசினான்.
7.10.16
भगवन्प्राणिनां नित्यं नान्यत्र मरणाद्भयम् ।
नास्ति मृत्युसमः शत्रुरमरत्वमहं वृणे ॥ ७.१०.१६ ॥
"பகவனே, உயிர்களுக்கு எப்போதும் மரணத்தைத் தவிர வேறு எதனாலும் அச்சம் இல்லை. மரணத்துக்கு நிகரான பகைவன் இல்லை; ஆகவே நான் அமரத்துவத்தை வேண்டுகிறேன்."
7.10.17
एवमुक्तस्तदा ब्रह्मा दशग्रीवमुवाच ह ।
नास्ति सर्वामरत्वं ते वरमन्यं वृणीष्व मे ॥ ७.१०.१७ ॥
இதைக் கேட்ட பிரம்மா தசக்ரீவனிடம், "உனக்கு முழுமையான அமரத்துவம் இல்லை; என்னிடமிருந்து வேறு ஒரு வரத்தைக் கேள்" என்றார்.
7.10.18
एवमुक्ते तदा राम ब्रह्मणा लोककर्तृणा ।
दशग्रीव उवाचेदं कृताञ्जलिरथाग्रतः ॥ ७.१०.१८ ॥
ராமா, உலகைப் படைத்த பிரம்மா இவ்வாறு கூறியபோது, தசக்ரீவன் கைகூப்பி அவர் முன் நின்று இவ்வாறு கூறினான்.
7.10.19
सुपर्णनागयक्षाणां दैत्यदानवरक्षसाम् ।
अवध्यो ऽहं प्रजाध्यक्ष देवतानां च शाश्वत ॥ ७.१०.१९ ॥
பிரஜாத்தியக்ஷனே, கருடர், நாகர், யக்ஷர், தைத்தியர், தானவர், ராக்ஷசர் மற்றும் தேவர்களால் நான் கொல்லப்படாதவன், ஓ நித்தியனே.
7.10.20
नहि चिन्ता ममान्येषु प्राणिष्वमरपूजित ।
तृणभूता हि ते मन्ये प्राणिनो मानुषादयः ॥ ७.१०.२० ॥
அமரர்களால் போற்றப்பட்டவரே, மற்ற உயிரினங்களைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை; மனிதர் முதலிய உயிர்களை நான் புல்லுக்குச் சமமாகக் கருதுகிறேன்.
7.10.21
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा दशग्रीवेण रक्षसा ।
उवाच वचनं देवः सह देवैः पितामहः ॥ ७.१०.२१ ॥
ராக்ஷஸன் தசக்ரீவன் இவ்வாறு கூறியதும், தர்மாத்மாவான தேவ பிதாமகர் பிரம்மா தேவர்களுடன் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
7.10.22
भविष्यत्येवमेतत्ते वचो राक्षसपुङ्गव ।
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ॥ ७.१०.२२ ॥
ராக்ஷஸ சிறந்தவனே, உன் சொல் அவ்வாறே ஆகும். ராமா, தசக்ரீவனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு பிதாமகர்...
7.10.23
शृणु चापि वरो भूयः प्रीतस्येह शुभो मम ।
हुतानि यानि शीर्षाणि पूर्वमग्नौ त्वयानघ ॥ ७.१०.२३ ॥
கேள், உன்மேல் மகிழ்ந்த நான் இன்னும் ஒரு நல்ல வரத்தைத் தருகிறேன். பாவமற்றவனே, முன்பு நீ அக்னியில் அர்ப்பணித்த தலைகள்,
7.10.24
पुनस्तानि भविष्यन्ति तथैव तव राक्षस ।
वितरामीह ते सौम्य वरं चान्यं दुरासदम् ॥ ७.१०.२४ ॥
அவை மீண்டும் உனக்குரியவையாகும், ராக்ஷசனே. சௌம்யனே, இங்கே உனக்கு வேறொரு அரிய வரத்தைத் தருகிறேன்.
7.10.25
छन्दतस्तव रूपं च मनसा यद्यथेप्सितम् ।
भविष्यति न सन्देहो मद्वरात्तवराक्षस ॥ ७.१०.२५ ॥
உன் விருப்பப்படி, மனம் விரும்பியபடி உன் உருவம் அமையும்; இதில் ஐயமில்லை. ஓ அரக்கனே, என் வரத்தால் இது நிகழும்.
7.10.26
एवं पितामहोक्तस्य दशग्रीवस्य रक्षसः ।
अग्नौ हुतानि शीर्षाणि पुनस्तान्युत्थितानि वै ॥ ७.१०.२६ ॥
பிதாமகர் இவ்வாறு கூறியதால், தசக்கிரீவ அரக்கனின் நெருப்பில் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தலைகள் மீண்டும் எழுந்தன.
7.10.27
एवमुक्त्वा तु तं राम दशग्रीवं पितामहः ।
विभीषणमथोवाच वाक्यं लोकपितामहः ॥ ७.१०.२७ ॥
ராமா, தசக்கிரீவனுக்கு இவ்வாறு கூறிய பின், உலகப் பிதாமகர் விபீஷணனிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
7.10.28
विभीषण त्वया वत्स धर्मसंहितबुद्धिना ।
परितुष्टो ऽस्मि धर्मात्मन्वरं वरय सुव्रत ॥ ७.१०.२८ ॥
விபீஷணா, அன்பு மகனே, தர்மம் சேர்ந்த உன் அறிவால் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். தர்மாத்மாவே, நல்ல விரதம் கொண்டவனே, வரம் கேள்.
7.10.29
विभीषणस्तु धर्मात्मा वचनं प्राह साञ्जलिः ।
वृतः सर्वगुणैर्नित्यं चन्द्रमा रश्मिभिर्यथा ॥ ७.१०.२९ ॥
தர்மாத்மாவான விபீஷணன் கைகூப்பி இவ்வாறு சொன்னான்; எப்போதும் எல்லா குணங்களாலும் சூழப்பட்டவன், சந்திரன் தன் கிரணங்களால் சூழப்படுவது போல.
7.10.30
भगवन्कृतकृत्यो ऽहं यन्मे लोकगुरुः स्वयम् ।
प्रीतेन यदि दातव्यो वरो मे शृणु सुव्रत ॥ ७.१०.३० ॥
பகவானே, உலகின் குருவாகிய நீங்களே என்னிடம் மகிழ்ந்ததால் நான் நிறைவடைந்தேன். மகிழ்ச்சியுடன் எனக்கு வரம் அளிப்பதென்றால், ஓ சுவிரதனே, கேளுங்கள்.
7.10.31
परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत् ।
अशिक्षितं च ब्रह्मास्त्रं भगवन्प्रतिभातु मे ॥ ७.१०.३१ ॥
ஐயனே, மிகப் பெரிய ஆபத்தில் சிக்கியிருந்தாலும் என் மனம் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும்; கற்றுக்கொடுக்கப்படாத பிரம்மாஸ்திரமும் எனக்குத் தோன்றட்டும்.
7.10.32
या या मे जायते बुद्धिर्येषु येष्वाश्रमेषु च ।
सा सा भवतु धर्मिष्ठा तं तु धर्मं च पालये ॥ ७.१०.३२ ॥
எந்த எந்த ஆசிரமங்களில் என் புத்தி எழுகிறதோ, அது எல்லாம் தர்மத்தில் நிலைத்ததாக இருக்கட்டும்; அந்தத் தர்மத்தையே நான் காக்கட்டும்.
7.10.33
एष मे परमोदार वरः परमको मतः ।
नहि धर्माभिरक्तानां लोके किञ्चन दुर्लभम् ॥ ७.१०.३३ ॥
மிகப் பெரிய தாராள குணம் கொண்டவரே, இதுவே என் மிகச் சிறந்த வரம் எனக் கருதுகிறேன்; தர்மத்தில் பற்றுள்ளவர்களுக்கு உலகில் எதுவும் அரியதல்ல.
7.10.34
पुनः प्रजापतिः प्रीतो विभीषणमुवाच ह ।
धर्मिष्ठस्त्वं यथा वत्स तथा चैतद्भविष्यति ॥ ७.१०.३४ ॥
பின்னர் பிரஜாபதி மகிழ்ந்து விபீஷணனிடம் கூறினார்: ஆருயிர் மகனே, நீ தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பது போலவே இதுவும் நிகழும்.
7.10.35
यस्माद्राक्षसयोनौ ते जातस्यामित्रनाशन ।
नाधर्मे जायते बुद्धिरमरत्वं ददामि ते ॥ ७.१०.३५ ॥
பகைவரை அழிப்பவனே, ராட்சச பிறவியில் பிறந்திருந்தும் உன் புத்தி அதர்மத்தில் செல்லவில்லை; ஆகையால் உனக்கு அமரத்துவம் அளிக்கிறேன்.
7.10.36
इत्युक्त्वा कुम्भकर्णाय वरं दातुमुपस्थितम् ।
प्रजापतिं सुराः सर्वे वाक्यं प्राञ्जलयो ऽब्रुवन् ॥ ७.१०.३६ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, கும்பகர்ணனுக்கு வரம் அளிக்க பிரஜாபதி வந்தபோது, அனைத்து தேவர்களும் கைகூப்பி பிரஜாபதியிடம் கூறினர்.
7.10.37
न तावत्कुम्भकर्णाय प्रदातव्यो वरस्त्वया ।
जानीषे हि यथा लोकांस्त्रासयत्येष दुर्मतिः ॥ ७.१०.३७ ॥
கும்பகர்ணனுக்கு இப்போது வரம் கொடுக்கக் கூடாது. இந்தத் தீய புத்தியுள்ளவன் உலகங்களை எப்படி அச்சுறுத்துகிறான் என்பது உமக்குத் தெரியும்.
7.10.38
नन्दने ऽप्सरसः सप्त महेन्द्रानुचरा दश ।
अनेन भक्षिता ब्रह्मन्नृषयो मानुषास्तथा ॥ ७.१०.३८ ॥
நந்தன வனத்தில் இவன் ஏழு அப்சரஸ்களையும் இந்திரனின் பத்து ஏவலர்களையும் விழுங்கினான். பிரம்மனே, இவன் முனிவர்களையும் மனிதர்களையும் இவ்வாறே விழுங்கினான்.
7.10.39
अलब्धवरपूर्वेण यत्कृतं राक्षसेन तु ।
तदेष वरलब्धः स्याद्भक्षयेद्भुवनत्रयम् ॥ ७.१०.३९ ॥
வரம் பெறாமலேயே இந்த அரக்கன் செய்ததைத்தான், வரம் பெற்றால் இவன் மூவுலகையும் விழுங்குவான்.
7.10.40
वरव्याजेन मोहो ऽस्मै दीयताममितप्रभ ।
लोकानां स्वस्ति चैवं स्याद्भवेदस्य च सन्नतिः ॥ ७.१०.४० ॥
அளவற்ற ஒளியுடையவரே, வரம் என்ற சாக்கில் இவனுக்கு மயக்கம் அளிக்கப்படட்டும். இவ்வாறு உலகங்களுக்கு நலம் உண்டாகும், இவனுக்கு வீழ்ச்சியும் உண்டாகும்.
7.10.41
एवमुक्तः सुरैर्ब्रह्मा ऽचिन्तयत् पद्मसम्भवः ।
चिन्तिता चोपतस्थे ऽस्य पार्श्वं देवी सरस्वती ॥ ७.१०.४१ ॥
தேவர்களால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா சிந்தித்தார். அவர் நினைத்ததும் தேவி சரஸ்வதி அவர் பக்கத்தில் வந்து நின்றாள்.
7.10.42
प्राञ्जलिः सा तु पार्श्वस्था प्राह वाक्यं सरस्वती ।
इयमस्म्यागता देव किं कार्यं करवाण्यहम् ॥ ७.१०.४२ ॥
கைகூப்பியபடி அருகில் நின்ற சரஸ்வதி இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினாள்: "தேவனே, நான் வந்துவிட்டேன். நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"
7.10.43
प्रजापतिस्तुं तां प्राप्तां प्राह वाक्यं सरस्वतीम् ।
वाणि त्वं राक्षसेन्द्रस्य भव या देवतेप्सिता ॥ ७.१०.४३ ॥
வந்திருந்த அந்த சரஸ்வதியிடம் பிரஜாபதி இவ்வாறு கூறினார்: 'வாணி, நீ அரக்கர் தலைவனின் நாவில் தேவர்கள் விரும்பும் வண்ணம் இருப்பாயாக.'
7.10.44
तथेत्युक्त्वा प्रविष्टा सा प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
कुम्भकर्ण महाबाहो वरं वरय यो मतः ॥ ७.१०.४४ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறிவிட்டு அவள் உள்ளே புகுந்தாள். பின்னர் பிரஜாபதி கூறினார்: 'மகாபாகுவான கும்பகர்ணா! உனக்கு விருப்பமான வரத்தைக் கேள்.'
7.10.45
कुम्भकर्णस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा वचनमब्रवीत् ।
स्वप्तुं वर्षाण्यनेकानि देवदेव ममेप्सितम् ॥ ७.१०.४५ ॥
கும்பகர்ணன் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு கூறினான்: 'தேவதேவரே! பல ஆண்டுகள் உறங்குவதே எனது விருப்பம்.'
7.10.46
एवमस्त्विति तं चोक्त्वा प्रायाद्ब्रह्मा सुरैः समम् ।
देवी सरस्वती चैव राक्षसं तं जहौ पुनः ॥ ७.१०.४६ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று அவனுக்குக் கூறிவிட்டு பிரம்மா தேவர்களுடன் சென்றார். தேவி சரஸ்வதியும் அந்த அரக்கனை மீண்டும் விட்டுவிட்டாள்.
7.10.47
ब्रह्मणा सह देवेषु गतेषु च नभःस्थलम् ।
विमुक्तो ऽसौ सरस्वत्या स्वां सञ्ज्ञां च ततो गतः ॥ ७.१०.४७ ॥
பிரம்மாவுடன் தேவர்கள் வானத்திற்குச் சென்றபின், சரஸ்வதியிடமிருந்து விடுபட்டு அவன் தன் நினைவைப் பெற்றான்.
7.10.48
कुम्भकर्णस्तु दुष्टात्मा चिन्तयामास दुःखितः ।
ईदृशं किमिदं वाक्यं ममाद्य वदनाच्च्युतम् ॥ ७.१०.४८ ॥
தீய மனமுடைய கும்பகர்ணன் துன்புற்று சிந்தித்தான்: 'இன்று என் வாயிலிருந்து இப்படிப்பட்ட வார்த்தை எப்படி வெளிப்பட்டது?'
7.10.49
अहं व्यामोहितो देवैरिति मन्ये तदा ऽ ऽगतैः ।
एवं लब्धवराः सर्वे भ्रातरो दीप्ततेजसः ।
श्लेष्मातकवनं गत्वा तत्र ते न्यवसन्सुखम् ॥ ७.१०.४९ ॥
அப்போது வந்த தேவர்கள் என்னை மயக்கிவிட்டார்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன். இவ்வாறு வரம் பெற்ற அனைத்து சகோதரர்களும், ஒளிரும் தேஜஸ் கொண்டவர்களாக, சிலேஷ்மாதக வனத்திற்குச் சென்று அங்கே சுகமாக வாழ்ந்தார்கள்.